Adhyaya 47

Verse 1

स्कंद उवाच । अथोत्तरस्यामाशायां कुंडमर्काख्यमुत्तमम् । तत्र नाम्नोत्तरार्केण रश्मिमाली व्यवस्थितः

స్కందుడు పలికెను—ఇప్పుడు ఉత్తర దిశలో ‘అర్క’ అనే ఉత్తమ కుండము ఉంది. అక్కడ కిరణమాలాధారి సూర్యుడు ‘ఉత్తరార్క’ అనే నామంతో విరాజిల్లుచున్నాడు.

Verse 2

तापयन्दुःखसंघातं साधूनाप्याययन्रविः । उत्तरार्को महातेजाः काशीं रक्षति सर्वदा

దుఃఖసమూహాలను దహింపజేసి, సాధువులను పోషించే మహాతేజస్సుగల సూర్యుడు ‘ఉత్తరార్క’ రూపంలో కాశీని ఎల్లప్పుడూ రక్షిస్తాడు.

Verse 3

तत्रेतिहासो यो वृत्तस्तं निशामय सुव्रत । विप्रः प्रियव्रतो नाम कश्चिदात्रेय वंशजः

హే సువ్రతా! అక్కడ జరిగిన ఇతిహాసాన్ని వినుము. ఆత్రేయ వంశజుడైన ‘ప్రియవ్రత’ అనే ఒక బ్రాహ్మణుడు ఉండెను.

Verse 4

आसीत्काश्यां शुभाचारः सदातिथिजनप्रियः । भार्या शुभव्रता तस्य बभूवातिमनोहरा

అతడు కాశీలో శుభాచారుడై, ఎల్లప్పుడూ అతిథులకూ జనులకూ ప్రియుడై ఉండెను. అతని భార్య శుభవ్రత, అత్యంత మనోహరురాలై ఉండెను.

Verse 5

भर्तृशुश्रूषणरता गृहकर्मसुपेशला । तस्यां स जनयामास कन्यामेकां सुलक्षणाम्

భర్తృసేవలో నిమగ్నమై, గృహకార్యాలలో అత్యంత నిపుణురాలైన ఆమె, అతనికి ఒకే ఒక సులక్షణ కన్యను ప్రసవించింది।

Verse 6

मूलर्क्षप्रथमेपादे तथा केंद्रे बृहस्पतौ । ववृधे सा गृहे पित्रोः शुक्ले पक्षे यथा शशी

మూల నక్షత్రపు మొదటి పాదంలో జన్మించి, బృహస్పతి శుభకేంద్రస్థానంలో ఉండగా, ఆమె తల్లిదండ్రుల ఇంట శుక్లపక్ష చంద్రునిలా వర్ధిల్లింది।

Verse 7

सुरूपा विनयाचारा पित्रोश्च प्रियकारिणी । अतीव निपुणा जाता गृहोपस्करमार्जने

ఆమె సురూపిణి, వినయశీల ఆచారముగలది, తల్లిదండ్రులకు ప్రియకారిణి; గృహోపకరణాల శుభ్రపరిచే పనిలో అత్యంత నిపుణురాలైంది।

Verse 8

यथायथा समैधिष्ट सा कन्या पितृमंदिरे । तथातथा पितुस्तस्याश्चिंता संववृधेतराम्

ఆ కన్య తండ్రి ఇంట మరింత మరింత వర్ధిల్లిన కొద్దీ, ఆమె తండ్రి చింత కూడా అంతకంతకూ అధికమైంది।

Verse 9

कस्मै देया वरा कन्या सुरम्येयं सुलक्षणा । अस्या अनुगुणो लभ्यः क्व मया वर उत्तमः

‘ఇంత సురమ్యమైన, సులక్షణమైన ఈ ఉత్తమ కన్యను ఎవరికివ్వాలి? ఆమెకు అనుగుణమైన నిజమైన ఉత్తమ వరుడు నాకు ఎక్కడ లభిస్తాడు?’

Verse 10

कुलेन वयसा चापि शीलेनापि श्रुतेन च । रूपेणार्थेनसंयुक्तः कस्मै दत्ता सुखं लभेत्

కులము, తగిన వయస్సు, శీలము, శ్రుతి-విద్యలతో కూడి, రూపమూ ధనసంపదతో సమన్వితమైన ఆ కన్యను ఎవరికిచ్చితే ఆమెకు సుఖం కలుగును?

Verse 11

इति चिंतयतस्तस्य ज्वरोभूदतिदारुणः । यश्चिंताख्यो ज्वरः पुंसामौषधैर्नापि शाम्यति

ఇలా ఆలోచించుచుండగా అతనికి అత్యంత భయంకరమైన జ్వరం పుట్టింది—పురుషులకు ‘చింత’ అనే ఆ జ్వరం ఔషధాలతో కూడ శాంతించదు।

Verse 12

तन्मूलर्क्षविपाकेन चिंताख्येन ज्वरेण च । स विप्रः पंचतां प्राप्तस्त्यक्त्वा सर्वं गृहादिकम्

ఆ మూల-నక్షత్ర సంబంధిత విధి-విపాకముచేతను, ‘చింత’ అనే జ్వరముచేతను బాధపడిన ఆ విప్రుడు గృహాదికమంతా విడిచి పంచత్వాన్ని పొందెను।

Verse 13

पितर्युपरते तस्याः कन्यायाः सा जनन्यपि । शुभव्रता परित्यज्य तां कन्यां पतिमन्वगात्

ఆ కన్య తండ్రి పరలోకగతుడైనప్పుడు, ఆమె తల్లి కూడా—శుభవ్రతను ఆచరించువదై—ఆ కన్యను విడిచి భర్తను అనుసరించెను।

Verse 14

धर्मोयं सहचारिण्या जीवताजीवतापि वा । पत्या सहैव स्थातव्यं पतिव्रतयुजा सदा

ఇదే సహచారిణి భార్య ధర్మమని చెప్పబడింది—జీవితములో గానీ మరణములో గానీ, పతివ్రత సదా భర్తతోనే ఉండవలెను।

Verse 15

नापत्यं पाति नो माता न पिता नैव बांधवाः । पत्युश्चरणशुश्रूषा पायाद्वै केवलं स्त्रियम्

సంతానం కాదు, తల్లి కాదు, తండ్రి కాదు, బంధువులూ కాదు—ఎవరూ రక్షించరు. స్త్రీకి నిజంగా రక్షణగా నిలిచేది భర్త పాదసేవ మాత్రమే.

Verse 16

सुलक्षणापि दुःखार्ता पित्रोः पंचत्वमाप्तयोः । और्ध्वदैहिकमापाद्य दशाहं विनिवर्त्य च

శుభలక్షణాలు కలిగినదైనా, తల్లిదండ్రులు పంచత్వం పొందగానే ఆమె దుఃఖంతో కుంగిపోయింది. ఔర్ధ్వదేహిక కర్మలు చేసి, దశాహ విధులు ముగించి ఆమె తిరిగి వచ్చింది.

Verse 17

चिंतामवाप महतीमनाथा दैन्यमागता । कथमेकाकिनी पित्रा मात्राहीना भवांबुधेः

అనాథగా దైన్యస్థితికి చేరిన ఆమెకు మహా చింత కలిగింది—“నేను ఒంటరిగా, తండ్రి-తల్లి లేనిదానిగా, ఈ భవసాగరాన్ని ఎలా దాటగలను?”

Verse 18

दुस्तरं पारमाप्स्यामि स्त्रीत्वं सर्वाभिभावि यत् । न कस्मैचिद्वरायाहं पितृभ्यां प्रतिपादिता

“దాటలేనంత కఠినమైన దాని అవతల తీరాన్ని నేను ఎలా చేరగలను? ఎందుకంటే స్త్రీత్వం అన్నది అందరిచేత అణచబడుతుంది. పైగా నన్ను తల్లిదండ్రులు ఏ వరుడికీ అప్పగించలేదు।”

Verse 19

तददत्ता कथं स्वैरमहमन्यं वरं वृणे । वृतोपि न कुलीनश्चेद्गुणवान्न च शीलवान्

“నన్ను (వివాహంగా) అప్పగించనే లేదు కదా; అప్పుడు నేను స్వేచ్ఛగా ఇంకొక వరుణ్ని ఎలా ఎంచుకోగలను? ఎంచుకున్నా ఏమి ప్రయోజనం—అతడు కులీనుడు కాకపోతే, గుణవంతుడు కాకపోతే, శీలవంతుడు కాకపోతే?”

Verse 20

स्वाधीनोपि न तत्तेन वृतेनापि हि किं भवेत् । इति संचिंतयंती सा रूपौदार्यगुणान्विता

“అతడు వశుడైనా, అలా ఎన్నుకున్న వాడితో ఏమి ప్రయోజనం?” అని ఆమె ఆలోచించింది—రూపం, ఔదార్యం, సద్గుణాలతో సమన్వితురాలై।

Verse 21

युवभिर्बहुभिर्नित्यं प्रार्थितापि मुहुर्मुहुः । न कस्यापि ददौ बाला प्रवेशं निज मानसे

ఎంతోమంది యువకులు మళ్లీ మళ్లీ వేడుకున్నా, ఆ బాలిక ఎవరికీ తన మనసులో ప్రవేశం ఇవ్వలేదు।

Verse 22

पित्रोरुपरतिं दृष्ट्वा वात्सल्यं च तथाविधम् । निनिंद बहुधात्मानं संसारं च निनिंद ह

తల్లిదండ్రుల పరమగతిని చూసి, వారి అలాంటి వాత్సల్యాన్ని తలచుకొని, ఆమె అనేక విధాలుగా తనను తానే నిందించుకుంది; సంసారాన్నీ నిందించింది।

Verse 23

याभ्यामुत्पादिता चाहं याभ्यां च परिपालिता । पितरौ कुत्र तौ यातौ देहिनो धिगनित्यताम्

“ఎవరి వల్ల నేను జన్మించానో, ఎవరి చేత పెంచబడానో—ఆ ఇద్దరు తల్లిదండ్రులు ఎక్కడికి వెళ్లారు? దేహధారుల అనిత్యతకు ధిక్కారం!”

Verse 24

अहो देहोप्यहोंगत्वं यथा पित्रोः पुरो मम । इति निश्चित्य सा बाला विजितेंद्रिय मानसा

“అయ్యో, ఈ దేహమూ! అయ్యో, దేహరహిత స్థితి—నా ముందే తల్లిదండ్రులకు జరిగినట్లే!” అని నిశ్చయించుకొని, ఆమె ఇంద్రియములను మనసును జయించి, దృఢసంకల్పంతో నిలిచింది।

Verse 25

ब्रह्मचर्यं दृढं कृत्वा तप उग्रं चचार ह । उत्तरार्कस्य देवस्य समीपे स्थिरमानसा

ఆమె బ్రహ్మచర్యాన్ని దృఢంగా పాటించి ఘోర తపస్సు చేసింది; ఉత్తరార్క దేవుని సమీపంలో స్థిరమనస్సుతో నిలిచింది।

Verse 26

तस्यां तपस्यमानायामेकाच्छागी लघीयसी । तत्र प्रत्यहमागत्य तिष्ठेत्तत्पुरतोऽचला

ఆమె తపస్సులో నిమగ్నమై ఉండగా ఒక చిన్న ఆడజింక ప్రతిరోజూ అక్కడికి వచ్చి ఆమె ముందర కదలకుండా నిలిచేది।

Verse 27

तृणपर्णादिकं किंचित्सायमभ्यवहृत्य सा । तत्कुंडपीतपानीया स्वस्वामिसदनं व्रजेत्

సాయంకాలం ఆమె కొద్దిగా గడ్డి, ఆకులు మేసి; ఆ కుండం నీరు తాగి తన యజమాని నివాసానికి వెళ్లేది।

Verse 28

तत इत्थं व्यतीतासु पंचषा सुसमासु च । लीलया विचरन्देवस्तत्र देव्या सहागतः

ఇలా ఐదు ఆరు శుభమాసాలు గడిచిన తరువాత, లీలగా సంచరించే ప్రభువు దేవితో కలిసి అక్కడికి వచ్చాడు।

Verse 29

सन्निधावुत्तरार्कस्य तपस्यतीं सुलक्षणाम् । स्थाणुवन्निश्चलां स्थाणुरद्राक्षीत्तपसा कृशाम्

ఉత్తరార్క సమీపంలో తపస్సు చేస్తున్న ఆ సులక్షణ స్త్రీని స్థాణు భగవానుడు చూశాడు—స్తంభంలా నిశ్చలంగా, తపస్సుతో కృశించినదిగా।

Verse 30

ततो गिरिजया शंभुर्विज्ञप्तः करुणात्मना । वरेणानुगृहाणेमां बंधुहीनां सुमध्यमाम्

అప్పుడు కరుణామయుడైన శంభువును గిరిజ ప్రార్థించింది— “వరమిచ్చి బంధువులేని సుమధ్యమయైన ఈ స్త్రీపై అనుగ్రహించండి.”

Verse 31

शर्वाणीगिरमाकर्ण्य ततः शर्वः कृपानिधिः । समाधिमीलिताक्षीं तामुवाच वरदो हरः

శర్వాణి మాటలు విని కృపానిధియైన శర్వుడు, సమాధిలో కన్నులు మూసుకొని ఉన్న ఆమెను ఉద్దేశించి పలికెను; వరదాత హరుడు ఆమెతో మాటలాడెను.

Verse 32

सुलक्षणे प्रसन्नोस्मि वरं वरय सुव्रते । चिरं खिन्नासि तपसा कस्तेऽस्तीह मनोरथः

“ఓ సులక్షణే, నేను ప్రసన్నుడను. ఓ సువ్రతే, వరం కోరుకో. నీవు తపస్సుతో దీర్ఘకాలం క్షీణించావు—ఇక్కడ నీ మనోరథం ఏమిటి?”

Verse 33

सापि शंभोर्गिरं श्रुत्वा मुखपीयूषवर्षिणीम् । महासंतापशमनीं लोचने उदमीलयत्

శంభువు పలుకులు—ముఖం నుండి అమృతవర్షంలా కురిసి మహా సంతాపాన్ని శమింపజేసేవి—విని ఆమె కన్నులు తెరిచింది.

Verse 34

त्र्यक्षं प्रत्यक्षमावीक्ष्य वरदानोन्मुखं पुरः । देवीं च वामभागस्थां प्रणनाम कृतांजलिः

త్రినేత్రుడైన ప్రభువు ప్రత్యక్షంగా ముందర వరమివ్వడానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్లు చూసి, అలాగే ఆయన వామభాగంలో ఆసీనమైన దేవిని దర్శించి, ఆమె కరజోడించి నమస్కరించింది.

Verse 35

किं वृणे यावदित्थं सा चिंतयेच्चारुमध्यमा । तावत्तयानिरैक्षिष्ट वराकी बर्करी पुरः

సన్నని నడుముగల సుందరి “నేను ఏ వరం కోరాలి?” అని ఇంకా ఆలోచిస్తుండగానే, దయనీయమైన ‘బర్కరీ’ అనే మేకను ఆమె కళ్లముందే తీసుకొచ్చి నిలబెట్టారు.

Verse 36

आत्मार्थं जीवलोकेस्मिन्को न जीवति मानवः । परं परोपकारार्थं यो जीवति स जीवति

ఈ జీవలోకంలో ఎవడు తనకోసం జీవించడు? కానీ పరుల ఉపకారార్థం జీవించేవాడే నిజంగా జీవించేవాడు.

Verse 37

अनया मत्तपोवृत्ति साक्षिण्या बह्वनेहसम् । असेव्यहं तदेतस्यै वरयामि जगत्पतिम्

నా తపస్సు, ఆచరణ గమనానికి సాక్షిగా నిలిచిన, నిష్కామ ప్రయత్నాలతో సమృద్ధమైన ఈమెను సాక్షిగా చేసుకొని, ఆమెకోసం జగత్పతినే వరంగా ఎంచుకుంటాను.

Verse 38

परामृश्य मनस्येतत्प्राह त्र्यक्षं सुलक्षणा । कृपानिधे महादेव यदि देयो वरो मम

మనసులో దీనిని ఆలోచించి సులక్షణా త్రినేత్రుడితో పలికింది—“కృపానిధి మహాదేవా, నాకు వరం ఇవ్వవలసి ఉంటే…”

Verse 39

अजशावी वराक्येषा तर्हि प्रागनुगृह्यताम् । वक्तुं पशुत्वान्नोवेत्ति किंचिन्मद्भक्तिपेशला

ఈ దయనీయ జీవి మేక-గొర్రె; కాబట్టి ముందుగా దీనిపై అనుగ్రహించండి. పశుత్వం వల్ల ఇది ఏమీ పలకలేను, అయినా నా భక్తిలో దీని హృదయం మృదువుగా ఉంది.

Verse 40

इति वाचं निशम्येशः परोपकृतिशालिनीम् । सुलक्षणाया नितरां तुतोष प्रणतार्तिहा

పరోపకారభావంతో నిండిన ఆమె మాటలు విని, శరణాగతుల ఆర్తిని హరించే ప్రభువు సులక్షణాపై అత్యంత సంతోషించాడు।

Verse 41

देवदवस्ततः प्राह देवि पश्य गिरींद्रजे । साधूनामीदृशी बुद्धिः परोपकरणोर्जिता

అప్పుడు దేవదేవుడు దేవితో ఇలా అన్నాడు—“హే గిరీంద్రజే, చూడు; సాధువుల బుద్ధి ఇలాంటిదే, పరోపకారశక్తితో మహోన్నతమవుతుంది।”

Verse 42

ते धन्याः सर्वलोकेषु सर्वधर्माश्रयाश्च ते । यतंते सर्वभावेन परोपकरणाय ये

అన్ని లోకాలలో వారు ధన్యులు; వారు సమస్త ధర్మాలకు ఆశ్రయభూతులు—ఎవరు తమ సమస్త భావంతో పరహితార్థం ప్రయత్నిస్తారో।

Verse 43

संचयाः सर्ववस्तूनां चिरं तिष्ठति नो क्वचित् । सुचिरं तिष्ठते चैकं परोपकरणं प्रिये

సర్వ వస్తువుల కూడబెట్టులు ఎక్కడా దీర్ఘకాలం నిలవవు; కానీ హే ప్రియే, ఒక్కటే చాలా కాలం నిలుస్తుంది—పరోపకార పుణ్యం।

Verse 44

धन्या सुलक्षणा चैषा योग्याऽनुग्रहकर्मणि । ब्रूहि देवि वरो देयः कोऽस्यैच्छाग्यै च कः प्रिये

ఈ సులక్షణా ధన్యురాలు, అనుగ్రహకార్యానికి యోగ్యురాలు. హే దేవి, చెప్పు—ఆమెకు ఏ వరం ఇవ్వాలి? హే ప్రియే, ఆమె ఏమి కోరుతోంది?

Verse 45

श्रीदेव्युवाच । सर्वसृष्टिकृतां कर्तः सर्वज्ञप्रणतार्तिहन् । सुलक्षणा शुभाचारा सखी मेस्तु शुभोद्यमा

శ్రీదేవి పలికెను— ఓ సమస్త సృష్టికర్తా, ఓ సర్వజ్ఞా, శరణాగతుల ఆర్తిని హరించే ప్రభూ! నాకు సులక్షణా, సద్గుణసంపన్నా, శుభాచారిణి, నిత్యం మంగళకార్యాలలో నిమగ్నమైన సఖి కలుగుగాక।

Verse 46

यथा जया च विजया यथा चैव जयंतिका । शुभानंदा सुनंदा च कौमुदी च यथोर्मिला

జయా, విజయా లాగ, అలాగే జయంతికా; శుభానందా, సునందా లాగ; కౌముదీ, ఉర్మిలా లాగ—అటువంటి శుభలక్షణాలతో నా సఖి సమన్వితమగుగాక।

Verse 47

यथा चंपकमाला च यथा मलयवासिनी । कर्पूरलतिका यद्वद्गंधधारा यथा शुभा

చంపకమాల వలె మనోహరంగా, మలయపర్వతవాసినిలా సుగంధభరితంగా; కర్పూరలతలా శీతలంగా, శుభమైన సువాసనధారలా పవిత్రంగా—అలా ఆమె ఉండుగాక।

Verse 48

अशोका च विशोका च यथा मलयगंधिनी । यथा चंदननिःश्वासा यथा मृगमदोत्तमा

ఆమె అశోకా—శోకరహిత—విశోకా—శోకనాశిని—అగుగాక; మలయ చందనసువాసనలా సుగంధభరితంగా, చందన నిశ్వాసంలా మృదువుగా, ఉత్తమ మృగమదంలా శ్రేష్ఠంగా ఉండుగాక।

Verse 49

यथा च कोकिलालापा यथा मधुरभाषिणी । गद्यपद्यनिधिर्यद्वदनुक्तज्ञा यथा च सा

ఆమె కోకిల ఆలాపంలా మధురంగా, మధురభాషిణిగా; గద్యపద్య నిధిలా సమృద్ధిగా, చెప్పని మాటనూ గ్రహించే అనుక్తజ్ఞగా ఉండుగాక।

Verse 50

दृगंचलेंगितज्ञा च यथा कृतमनोरथा । गानचित्तहरा यद्वत्तथास्त्वेषा सुलक्षणा

ఈ సులక్షణ కన్య కళ్ల సంకేతాలను, చూపు అంచుని భావాలను గ్రహించునది కావాలి; ఆమె మనోరథాలు నెరవేరాలి; ఆమె గానం మనస్సును మోహింపజేయునది కావాలి—అట్లే ఆమె అవుగాక.

Verse 51

अतिप्रिया भवित्री मे यद्बाल ब्रह्मचारिणी । अनेनैव शरीरेण दिव्यावयवभूषणा

ఈ బాల బ్రహ్మచారిణి నాకు అత్యంత ప్రియమగునుగాక; మరియు ఇదే శరీరముతో దివ్య అవయవాలు, దివ్య ఆభరణాలతో అలంకృతమగునుగాక.

Verse 52

दिव्यांबरा दिव्यगंधा दिव्यज्ञानसमन्विता । समया मां सदैवास्तां चंचच्चामरधारिणी

దివ్య వస్త్రధారిణి, దివ్య సువాసనయుత, దివ్య జ్ఞానసంపన్న—నియత సమయమున చంచలంగా చామరము ధరించి ఆమె ఎల్లప్పుడూ నాతో ఉండుగాక.

Verse 53

एषापि काशिराजस्य कुमार्यस्त्विह बर्करी । अत्रैव भोगान्संप्राप्य मुक्तिं प्राप्स्यत्यनुत्तमाम्

ఈ కన్య కూడా—కాశీరాజుని కుమార్తె బర్కరీ—ఇక్కడే యథోచిత భోగాలను అనుభవించి, అనుత్తమ ముక్తిని పొందును.

Verse 54

अनया त्वर्ककुंडेस्मिन्पुष्ये मासि रवेर्दिने । स्नातं त्वनुदिते सूर्ये शीतादक्षुब्धचित्तया

ఆమె ఈ అర్కకుండములో, పుష్య మాసమున, ఆదివారమున—సూర్యోదయానికి ముందే స్నానం చేసింది; చలితో కూడ ఆమె చిత్తం కదలలేదు.

Verse 55

राजपुत्री ततः पुण्यादस्त्वेषा शुभलोचना । वरदानप्रभावेण तव विश्वेश्वर प्रभो

ఈ పుణ్యప్రభావంతో ఈ శుభలోచన కన్య రాజకుమార్తె కావుగాక; ఓ విశ్వేశ్వర ప్రభూ, నీ వరదానశక్తిచేత।

Verse 57

उत्तरार्कस्य देवस्य पुष्ये मासि रवेर्दिने । कार्या सा वत्सरीयात्रा न तैः काशीफलेप्सुभिः

ఉత్తరార్క దేవునికి ఆ వార్షిక యాత్ర పుష్యమాసంలో, ఆదివారంనాడు చేయవలెను—కాశీ ఫలాన్ని సంపూర్ణంగా కోరువారిచే।

Verse 58

मृडान्याभिहि तं सर्वं कृत्वैतद्विश्वगो विभुः । विश्वनाथो विवेशाथ प्रासादं स्वमतर्कितः

మృడానీ (పార్వతి) చెప్పినట్లుగా అన్నిటిని చేసి, సర్వవ్యాపి ప్రభువు విశ్వనాథుడు అప్పుడు తన ప్రాసాదంలో ప్రవేశించాడు—తన సంకల్పం సిద్ధమైంది।

Verse 59

स्कंद उवाच । लोलार्कस्य च माहात्म्यमुत्तरार्कस्य च द्विज । कथितं ते महाभाग सांबादित्यं निशामय

స్కందుడు పలికెను—ఓ ద్విజా, ఓ మహాభాగ్యుడా, లోలార్క మరియు ఉత్తరార్క మహాత్మ్యాన్ని నీకు చెప్పితిని; ఇప్పుడు సాంబాదిత్య కథను వినుము।

Verse 60

श्रुत्वैतत्पुण्यमाख्यानं शुभं लोलोत्तरार्कयोः । व्याधिभिर्नाभिभूयेत न दारिद्र्येण बाध्यते

లోలార్క, ఉత్తరార్కల ఈ శుభమైన పుణ్యాఖ్యానాన్ని విన్నవాడు వ్యాధులచే జయింపబడడు; దారిద్ర్యంతో కూడ బాధింపబడడు।

Verse 96

बर्करीकुंडमित्याख्या त्वर्ककुंडस्य जायताम् । एतस्याः प्रतिमा पूज्या भविष्यत्यत्र मानवैः

అర్కకుండము ‘బర్కరీకుండము’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి పొందుగాక. భవిష్యత్తులో ఇక్కడ జనులు ఆమె ప్రతిమను భక్తితో పూజిస్తారు.