Adhyaya 47

Verse 1

सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । सुदेवा चारुसर्वांगी तामुवाचाथ सूकरीम् । पशुयोनिं गता त्वं हि कथं वदसि संस्कृतम्

సుకలుడు అన్నాడు—అప్పుడు సర్వాంగసుందరి సుదేవా ఆ శూకరిని ఇలా అడిగింది—“నీవు పశుయోనిలో పుట్టావు కదా; మరి శుద్ధ సంస్కృతం ఎలా పలుకుతున్నావు?”

Verse 2

एवंविधं महाज्ञानं कस्माद्भूतं वदस्व मे । कथं जानासि वै भर्तुश्चरित्रमात्मनः शुभे

నాకు చెప్పు—ఇలాంటి మహాజ్ఞానం నీకు ఎక్కడి నుంచి కలిగింది? అలాగే, ఓ శుభాంగి, నీ భర్త జీవచరిత్రను నీవు ఎలా తెలుసుకున్నావు?

Verse 3

शूकर्युवाच । पशोर्भावेन मोहेन मुष्टाहं वरवर्णिनि । निहता खड्गबाणैश्च पतिता रणमूर्धनि

శూకరి చెప్పింది—ఓ సుందరవర్ణినీ, పశుభావ మోహంతో నేను ముష్టులు బిగించి ముందుకు దూసుకెళ్లాను; ఖడ్గబాణాల దెబ్బలకు పడిపోయి యుద్ధభూమిలో కూలిపోయాను.

Verse 4

मूर्च्छयाभिपरिक्लिन्ना ज्ञानहीना वरानने । त्वयाभिषिक्ता येनाहं पुण्यहस्तेन सुंदरि

ఓ వరాననే, మూర్ఛతో తడిసి జ్ఞానశూన్యురాలినైపోయాను; కానీ ఓ సుందరి, నీ పుణ్యహస్తంతో నన్ను అభిషేకించినందున నేను చైతన్యాన్ని పొందాను.

Verse 5

पुण्योदकेन शीतेन तव हस्तगतेन वै । अभिषिक्ते हि मे काये मोहो नष्टो विहाय माम्

నీ చేతిలో ఉన్న చల్లని పుణ్యజలంతో నా దేహం అభిషిక్తమైన వెంటనే నా మోహం నశించింది—అది నన్ను విడిచి వెళ్లినట్లైంది.

Verse 6

यथा विनाशं तेजोभिरंधकारः प्रयाति सः । तथा तवाभिषेकेण मम पापं गतं शुभे

ఎలా కాంతికిరణాలతో చీకటి నశించిపోతుందో, అలాగే ఓ శుభే, నీ అభిషేకంతో నా పాపం తొలగిపోయింది।

Verse 7

प्रसादात्तव चार्वंगि लब्धं ज्ञानं पुरातनम् । पुण्यां गतिं प्रयास्यामि इति ज्ञातं मया शुभे

ఓ చార్వంగి, నీ ప్రసాదంతో నాకు ప్రాచీన జ్ఞానం లభించింది. ఓ శుభే, నేను పుణ్యగతిని పొందబోతున్నానని ఇప్పుడు తెలిసింది।

Verse 8

श्रूयतामभिधास्यामि पूर्वं वृत्तांतमात्मनः । यत्कृतं तु मया भद्रे पापया दुष्कृतं बहु

వినండి—ఇప్పుడు నా పూర్వజీవిత వృత్తాంతాన్ని చెప్పుతాను. ఓ భద్రే, పాపబుద్ధితో నేను ఎన్నో దుష్కర్మాలు చేశాను।

Verse 9

कलिंगाख्ये महादेशे श्रीपुरंनाम पत्तनम् । सर्वसिद्धिसमाकीर्णं चतुर्वर्णनिषेवितम्

కలింగమనే మహాదేశంలో శ్రీపురం అనే నగరం ఉంది; అది సర్వసిద్ధులతో నిండినది, నాలుగు వర్ణాలవారు సేవించే పట్టణం।

Verse 10

वसति स्म द्विजः कोपि वसुदत्त इति श्रुतः । ब्रह्माचारपरोनित्यं सत्यधर्मपरायणः

అక్కడ వసుదత్తుడు అనే ఒక ద్విజుడు నివసించేవాడు. అతడు నిత్యం బ్రహ్మచర్యంలో నిమగ్నుడై, సత్యధర్మానికి అంకితుడై ఉండేవాడు।

Verse 11

वेदवेत्ता ज्ञानवेत्ता शुचिमान्गुणवान्धनी । धनधान्यसमाकीर्णः पुत्रपौत्रैरलंकृतः

అతడు వేదవేత్తగా, నిజజ్ఞానసంపన్నుడిగా—శుచిగా, గుణవంతుడిగా, ధనవంతుడిగా అవుతాడు. ధనధాన్యసమృద్ధితో, పుత్రపౌత్రులతో అలంకృతుడవుతాడు.

Verse 12

तस्याहं तनया भद्रे सोदरैः स्वजनबांधवैः । अलंकारैस्तु शृंगारैर्भूषितास्मि वरानने

హే భద్రే! నేను అతని కుమార్తెను; నా సహోదరులు, స్వజనబాంధవులతో కూడి. హే వరాననే! నన్ను ఆభరణాలు, శృంగారసామగ్రితో అలంకరించారు.

Verse 13

सुदेवानाम मे तातश्चकार स महामतिः । तस्याहं दयिता नित्यं पितुश्चापि महामते

నా తండ్రి—ఆ మహామతి—నాకు ‘సుదేవా’ అనే నామం పెట్టాడు. హే మహామతే! నేను తండ్రికీ నిత్యం ప్రియురాలినే.

Verse 14

रूपेणाप्रतिमा जाता संसारे नास्ति तादृशी । रूपयौवनगर्वेण मत्ताहं चारुहासिनी

రూపంలో నేను అపూర్వమైనదానిగా అయ్యాను; ఈ లోకంలో నాతో సమానమైనది లేదు. రూపయౌవన గర్వంతో మత్తురాలై నేను మనోహరంగా నవ్వుతాను.

Verse 15

अहं कन्या सुरूपा वै सर्वालंकारशोभिता । मां च दृष्ट्वा ततो लोकाः सर्वे स्वजनवर्गकाः

నేను ఒక కన్యను, నిజంగా సురూపిణిని, సమస్త ఆభరణాలతో శోభితురాలిని. నన్ను చూసి అక్కడి ప్రజలందరూ తమ తమ స్వజనవర్గంతో కూడి ఆకర్షితులయ్యారు.

Verse 16

मामेवं याचमानास्ते विवाहार्थे वरानने । याचिताहं द्विजैः सर्वैर्न ददाति पिता मम

హే సుందరముఖీ! వివాహార్థంగా వారు ఇలా నన్ను పదేపదే యాచిస్తున్నారు; సమస్త ద్విజులు కూడా నన్ను కోరారు, అయినా నా తండ్రి నన్ను (వివాహానికి) ఇవ్వడు।

Verse 17

स्नेहाच्चैव महाभागे मुमोह स महामतिः । न दत्ताहं तदा तेन पित्रा चैव महात्मना

హే మహాభాగ్యవతీ! స్నేహవశాత్తు ఆ మహామతి మోహితుడయ్యాడు; అప్పుడు ఆ మహాత్ముడైన తండ్రి నన్ను (వివాహానికి) ఇవ్వలేదు।

Verse 18

संप्राप्तं यौवनं बाले मयि भावसमन्वितम् । रूपं मे तादृशं दृष्ट्वा मम माता सुदुःखिता

హే బాలికా! నాలో భావసహితమైన యౌవనం వచ్చి చేరింది; నా రూపం అలా ఉండటం చూసి నా తల్లి అత్యంత దుఃఖించింది।

Verse 19

पितरं मे उवाचाथ कस्मात्कन्या न दीयते । त्वं कस्मै सुद्विजायैव ब्राह्मणाय महात्मने

అప్పుడు నేను నా తండ్రితో అన్నాను—‘కన్యను ఎందుకు ఇవ్వడం లేదు? మీరు ఏ సద్ది్విజునికి, ఏ మహాత్మ బ్రాహ్మణునికి ఆమెను ఇవ్వదలచుకున్నారు?’

Verse 20

देहि कन्यां महाभाग संप्राप्ता यौवनं त्वियम् । वसुदत्तो द्विजश्रेष्ठः प्रत्युवाच द्विजोत्तमः

‘హే మహాభాగ! కన్యను ఇవ్వండి—ఇది ఇప్పుడు యౌవనాన్ని పొందింది.’ అని ద్విజశ్రేష్ఠుడు వసుదత్తుడు, ద్విజోత్తమునితో పలికాడు।

Verse 21

मातरं मे महाभागे श्रूयतां वचनं मम । महामोहेनमुग्धोऽस्मि सुताया वरवर्णिनि

హే మహాభాగ్యవతీ మాతా, నా మాట వినుము. హే సుందరవర్ణినీ, నీ కుమార్తె పట్ల మహామోహంతో నేను పూర్తిగా మోహితుడనై ఉన్నాను.

Verse 22

यो मे गृहस्थो विप्रो वै भविष्यति शुभे शृणु । तस्मै कन्यां प्रदास्यामि जामात्रे तु न संशयः

హే శుభే, వినుము—ఎవడు నా కోసం బ్రాహ్మణ గృహస్థుడై నిలుస్తాడో, సందేహం లేకుండా అతనికే నా కుమార్తెను వరునిగా ఇస్తాను; అతడే నా జామాత అవుతాడు.

Verse 23

मम प्राणप्रिया चैषा सुदेवा नात्र संशयः । एवमूचे मदर्थे स वसुदत्तः पिता मम

“ఈ సుదేవా నాకు ప్రాణప్రియ—ఇందులో సందేహం లేదు.” అని నా తరఫున నా తండ్రి వసుదత్తుడు పలికెను.

Verse 24

कौशिकस्य कुले जातः सर्वविद्याविशारदः । ब्राह्मणानां गुणैर्युक्तः शीलवान्गुणवाञ्छुचिः

కౌశిక వంశంలో జన్మించిన అతడు సమస్త విద్యలలో విశారదుడు. బ్రాహ్మణోచిత గుణాలతో యుక్తుడు, శీలవంతుడు, గుణవంతుడు, శుచిగా ఉండెను.

Verse 25

वेदाध्ययनसंपन्नं पठमानं हि सुस्वरम् । भिक्षार्थं द्वारमायांतं पितृमातृविवर्जितम्

వేదాధ్యయనంలో నిపుణుడైన ఆ యువకుడు మధుర స్వరంతో పఠిస్తూ భిక్షార్థం ద్వారానికి వచ్చెను; అతడు తండ్రి-తల్లి రెండింటినీ కోల్పోయినవాడు.

Verse 26

तं दृष्ट्वासमनुप्राप्तं रूपं वीक्ष्य महामतिः । तं प्रोवाच पिता एवं को भवान्वै भविष्यति

అతడు సమీపానికి వచ్చినదాన్ని చూసి, అతని రూపాన్ని పరిశీలించిన మహామతి తండ్రి ఇలా పలికెను—“నీవు నిజంగా ఎవరు, భవిష్యత్తులో ఏమవుతావు?”

Verse 27

किं ते नाम कुलं गोत्रमाचारं वद सांप्रतम् । समाकर्ण्य पितुर्वाक्यं वसुदत्तमुवाच सः

“నీ పేరు, కులం, గోత్రం, ఆచారం ఏమిటి? ఇప్పుడే చెప్పు.” తండ్రి మాటలు విని అతడు తరువాత వసుదత్తునితో పలికెను.

Verse 28

कौशिकस्यान्वये जातो वेदवेदांगपारगः । शिवशर्मेति मे नाम पितृमातृविवर्जितः

నేను కౌశిక వంశంలో జన్మించాను; వేదాలు, వేదాంగాలలో పారంగతుడను. నా పేరు శివశర్మ; నేను తండ్రి-తల్లి లేనివాడను.

Verse 29

संति मे भ्रातरश्चान्ये चत्वारो वेदपारगाः । एवं कुलं समाख्यातमाचारः कुलसंभवः

నాకు ఇంకా నలుగురు సోదరులు ఉన్నారు; వారు అందరూ వేదపారంగతులు. ఇలా నా కులాన్ని వివరించాను; ఆచారం కులపరంపర నుంచే జన్మిస్తుంది.

Verse 30

एवं सर्वं समाख्यातं पितरं शिवशर्मणा । शुभे लग्ने तिथौ प्राप्ते नक्षत्रे भगदैवते

ఇలా శివశర్మ తన తండ్రికి సమస్తాన్ని వివరించాడు—శుభ లగ్నం, తిథి వచ్చిన వేళ, భగదేవతాధిష్ఠిత నక్షత్రం ప్రవర్తిస్తున్నప్పుడు.

Verse 31

पित्रा दत्तास्मि सुभगे तस्मै विप्राय वै तदा । पितृगेहे वसाम्येका तेन सार्धं महात्मना

హే సుభగే, ఆ సమయంలో తండ్రి నన్ను ఆ బ్రాహ్మణునికి వివాహంగా ఇచ్చెను; అయినా నేను పితృగృహంలో ఆ మహాత్మునితో కలిసి ఒంటరిగా నివసిస్తున్నాను।

Verse 32

नैव शुश्रूषितो भर्ता मया स पापया तदा । पितृमातृसुद्रव्येण गर्वेणापि प्रमोहिता

అప్పుడు పాపినైన నేను నా భర్తను ఏమాత్రం సేవించలేదు; తల్లిదండ్రుల ధనసంపద వల్ల పుట్టిన గర్వముచేత మోహితురాలనయ్యాను।

Verse 33

अंगसंवाहनं तस्य न कृतं हि मया कदा । रतिभावेन स्नेहेन वचनेन मया शुभे

హే శుభే, నేను ఎప్పుడూ అతని అవయవాలను మర్దన చేయలేదు—కామభావంతో కాదు, స్నేహంతో కాదు, మధుర వచనాలతో కూడ కాదు।

Verse 34

क्रूरबुद्ध्या हि दृष्टोसौ सर्वदा पापया मया । पुंश्चलीनां प्रसंगेन तद्भावं हि गता शुभे

పాపినైన నేను అతనిని ఎల్లప్పుడూ క్రూరబుద్ధితోనే చూచితిని; హే శుభే, చంచల స్త్రీల సాంగత్యం వల్ల నేను కూడా వారి స్వభావాన్నే పొందితిని।

Verse 35

मातापित्रोश्च भर्तुश्च भ्रातॄणां हितमेव च । न करोम्यहमेवापि यत्रयत्र व्रजाम्यहम्

నేను ఎక్కడెక్కడికి వెళ్లినా, అక్కడక్కడ నా తల్లిదండ్రుల, భర్త యొక్క, అన్నదమ్ముల హితకార్యమును కూడా నేనే చేయను।

Verse 36

एवं मे दुष्कृतं दृष्ट्वा शिवशर्मा पतिर्मम । स्नेहाच्छ्वशुरवर्गस्य मम भर्त्ता महामतिः

నా చేత జరిగిన దుష్కృతాన్ని ఇలా చూచి, నా భర్త శివశర్ముడు—మహామతి ప్రభువు—శ్వశురకుటుంబంపై స్నేహంతో తగినట్లు ప్రవర్తించాడు।

Verse 37

न किंचिद्वक्ति मां सोपि क्षमते दुष्कृतं मम । वार्यमाणा कुटुंबेन अहमेवं सुपापिनी

ఆయన కూడా నాతో ఏమీ పలకడు; అయినా నా దుష్కృతాన్ని క్షమించి భరిస్తాడు. కుటుంబం ఆపినా నేను ఇలానే మహాపాపినిగా ఉంటున్నాను।

Verse 38

तस्य शीलं विदित्वा ते साधुत्वं शिवशर्मणः । पितामाता च मे सर्वे मम पापेन दुःखिताः

ఆయన శీలాన్ని, శివశర్ముని సాధుత్వాన్ని తెలుసుకొని, నా పాపం వల్ల నా తల్లిదండ్రులు సహా అందరూ దుఃఖించారు।

Verse 39

भर्त्ता मे दुष्कृतं दृष्ट्वा स्वगृहान्निर्गतो बहिः । तं देशं ग्राममेनं च परित्यज्य गतस्ततः

నా దుష్కృతాన్ని చూచి నా భర్త ఇంటి నుంచి బయటికి వెళ్లాడు; ఆ దేశాన్ని, ఈ గ్రామాన్ని కూడా విడిచి అక్కడి నుంచి ప్రయాణమయ్యాడు।

Verse 40

गते भर्तरि मे तातः संजातश्चिंतयान्वितः । मम दुःखेन दुःखात्मा यथा रोगेण पीडितः

నా భర్త వెళ్లిపోయిన తరువాత నా తండ్రి చింతతో నిండిపోయాడు; నా దుఃఖంతో హృదయం బాధపడి, రోగంతో బాధపడినవాడిలా అయ్యాడు।

Verse 41

मम माता उवाचैनं भर्तारं दुःखपीडितम् । कस्माच्चिंतयसे कांत वद दुःखं ममाग्रतः

నా తల్లి దుఃఖంతో బాధపడుతున్న ఆ భర్తతో ఇలా చెప్పింది— “ప్రియుడా, ఎందుకు చింతిస్తున్నావు? నీ దుఃఖాన్ని నా ముందే చెప్పు.”

Verse 42

वसुदत्त उवाचैनां मातरं मम नंदने । सुतां त्यक्त्वा गतो विप्रो जामाता शृणु वल्लभे

వసుదత్తుడు అన్నాడు— “నా నందనవనంలో ఈమె తల్లి. బ్రాహ్మణుడైన అల్లుడు భార్యను (నా కుమార్తెను) విడిచి వెళ్లిపోయాడు. ప్రియమే, విను.”

Verse 43

इयं पापसमाचारा निर्घृणा पापचारिणी । अनया हि परित्यक्तः शिवशर्मा महामतिः

ఈ స్త్రీ పాపాచారిణి, నిర్దయ, దుష్కర్మాలలో నిమగ్నం; ఈమె కారణంగా మహామతి శివశర్మ పరిత్యక్తుడయ్యాడు.

Verse 44

समस्तस्य कुटुंबस्य दाक्षिण्येन महामतिः । ममायं स द्विजः कांते सुदेवां नैव भाषते

సమస్త కుటుంబంపై దాక్షిణ్యంతో అతడు మహామతి; ప్రియమే, నా ఆ ద్విజుడు సుదేవాతో ఏమాత్రం మాట్లాడడు.

Verse 45

वसते सौम्यभावेन नैव निंदति कुत्सति । सुदेवां पापसंचारां स वै पंडितबुद्धिमान्

అతడు సౌమ్య స్వభావంతో జీవిస్తాడు; నిందించడు, అవమానించడు. సుదేవా పాపమార్గంలో నడిచినా అతడు నిజంగా పండితబుద్ధిమంతుడు.

Verse 46

भविष्यति त्वियं दुष्टा सुदेवा कुलनाशिनी । अहमेनां परित्यज्य व्रजामि गृहवासिनि

ఈ సుదేవ భవిష్యత్తులో దుష్టురాలై కులనాశినిగా మారుతుంది. అందుచేత, ఓ గృహిణీ, ఆమెను విడిచి నేను వెళ్లిపోతున్నాను.

Verse 47

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణం భూమిఖండంలో వేనోపాఖ్యానాంతర్గత సుకలాచరిత్రంలో నలభైఏడవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.

Verse 48

तावद्विलाडयेत्पुत्रं यावत्स्यात्पंचवार्षिकः । शिक्षाबुद्ध्या सदा कांत पुनर्मोहेन पोषयेत्

కొడుకు ఐదు సంవత్సరాలు అయ్యేవరకు అతనితో ఆడుతూ లాలించాలి. ఆ తరువాత, ఓ ప్రియతమా, శిక్షణ-బుద్ధితోనే అతన్ని పెంచాలి; మోహంతో కాదు.

Verse 49

स्नानाच्छादनकैर्भक्ष्यैर्भोज्यैः पेयैर्न संशयः । गुणेषु योजयेत्कांत सद्विद्यासु च तं सुतम्

స్నానం, వస్త్రం, ఆహారం, భోజనం, పానీయాలు అందిస్తూ—నిస్సందేహంగా—ఓ కాంతా, ఆ కుమారుణ్ని సద్గుణాలలోను సద్విద్యలలోను నియోగించాలి.

Verse 50

गुणशिक्षार्थंनिर्मोहः पिता भवति सर्वदा । पालने पोषणे कांत संमोहः परिजायते

గుణశిక్ష కోసం తండ్రి ఎల్లప్పుడూ నిర్మోహుడై ఉండాలి; కానీ రక్షణ, పోషణలో, ఓ కాంతా, మోహాసక్తి కలుగుతుంది.

Verse 51

सगुणं न वदेत्पुत्रं कुत्सयेच्च दिनेदिने । काठिन्यं च वदेन्नित्यं वचनैः परिपीडयेत्

కుమారుని గుణాలను చెప్పుకుంటూ మాట్లాడక, రోజూ రోజూ గద్దించకూడదు. ఎల్లప్పుడూ కఠిన వాక్యాలతో బాధింపకూడదు.

Verse 52

यथाहि साधयेन्नित्यं सुविद्यां ज्ञानतत्परः । अभिमानेच्छलेनापि पापं त्यक्त्वा प्रदूरतः

జ్ఞాననిష్ఠుడు నిత్యం సువిద్యను అభ్యసించినట్లే, అహంకారమనే నెపంతోనైనా పాపాన్ని దూరంగా విసర్జించాలి.

Verse 53

नैपुण्यं जायते नित्यं विद्यासु च गुणेषु च । माता च ताडयेत्कन्यां स्नुषां श्वश्रूर्विताडयेत्

విద్యలలోను గుణాలలోను నిత్యం నైపుణ్యం పరిపక్వమవుతుంది. అందువల్ల తల్లి కుమార్తెను, అత్త కోడలిని అలాగే శిక్షించాలి.

Verse 54

गुरुश्च ताडयेच्छिष्यं ततः सिध्यंति नान्यथा । भार्यां च ताडयेत्कांत अमात्यं नृपतिस्तथा

గురువు శిష్యుని శిక్షణార్థం దండించాలి; అప్పుడే సిద్ధి, లేకపోతే కాదు అని అంటారు. అలాగే భర్త భార్యను, రాజు మంత్రి ని దండించాలి.

Verse 55

हयं च ताडयेद्धीरो गजं मात्रो दिनेदिने । शिक्षाबुद्ध्या प्रसिध्यंति ताडनात्पालनाद्विभो

హే విభో, ధీరుడు వివేకి పురుషుడు గుర్రం, ఏనుగును ప్రతిరోజు మితంగా శిక్షించాలి. శిక్షాబుద్ధితో దండన మరియు సంరక్షణ—రెండింటివల్ల అవి సుశిక్షితమవుతాయి.

Verse 56

त्वयेयं नाशिता नाथ सर्वदैव न संशयः । सार्धं सुब्राह्मणेनापि भवता शिवशर्मणा

హే నాథా! ఆమెను నాశనం చేసినది నీవే—ఇందులో ఎలాంటి సందేహమూ లేదు. నీవు శివశర్మగా ఆ సద్బ్రాహ్మణునితో కలిసి ఈ కార్యం చేసితివి.

Verse 57

निरंकुशा कृता गेहे तेन नष्टा महामते । तावद्धि धारयेत्कन्यां गृहे कांतवचः शृणु

హే మహామతీ! ఇంట్లో ఆమెను నియంత్రణ లేకుండా ఉంచినందువల్ల ఆమె నాశనమైంది. కాబట్టి కన్యను ఇంట్లో నియమంతో ఉంచాలి—ఈ హితవచనం విను.

Verse 58

अष्टवर्षान्विता यावत्प्रबलां नैव धारयेत् । पितुर्गेहस्थिता पुत्री यत्पापं हि प्रकुर्वती

ఆమె ఎనిమిదేళ్లు పూర్తయ్యే వరకు ఆమెపై కఠిన నియమాలు విధించకూడదు. తండ్రి ఇంట్లో ఉండే కుమార్తె సహజంగా ఏదో పాపం చేయవచ్చు.

Verse 59

उभाभ्यामपि तत्पापं पितृभ्यामपि विंदति । तस्मान्न धार्यते कन्या समर्था निजमंदिरे

ఆ పాపం ఇద్దరికీ కలుగుతుంది; తల్లిదండ్రులకూ అది భారం అవుతుంది. కాబట్టి సామర్థ్యం ఉన్నా కన్యను తన ఇంట్లోనే (అవివాహితగా) నిలిపివేయకూడదు.

Verse 60

यस्य दत्ता भवेत्सा च तस्य गेहे प्रपोषयेत् । तत्रस्था साधयेत्कांतं सगुणं भक्तिपूर्वकम्

ఆమెను ఎవరికైతే వివాహంగా ఇచ్చారో, అతని ఇంట్లోనే ఆమెను పోషించి పరిరక్షించాలి. అక్కడే ఉండి ఆమె సగుణ, సాక్షాత్ ప్రియ ప్రభువును భక్తిపూర్వకంగా ఆరాధించాలి.

Verse 61

कुलस्य जायते कीर्तिः पिता सुखेन जीवति । तत्रस्था कुरुते पापं तत्पापं भुंजते पतिः

ఆమె వలన వంశానికి కీర్తి కలుగుతుంది, తండ్రి సుఖంగా జీవిస్తాడు; కానీ ఆమె అక్కడ ఉండి పాపం చేస్తే, ఆ పాపఫలం భర్తకే అనుభవమవుతుంది।

Verse 62

तत्रस्था वर्द्धते नित्यं पुत्रैः पौत्रैः सदैव सा । पिता कीर्तिमवाप्नोति सुतायाः सुगुणैः प्रिय

అక్కడ నివసిస్తూ ఆమె కుమారులు, మనవళ్ల ద్వారా నిత్యం అభివృద్ధి చెందుతుంది. ప్రియమా, కుమార్తె సద్గుణాల వలన తండ్రికీ కీర్తి లభిస్తుంది।

Verse 63

तस्मान्न धारयेत्कांत गेहे पुत्रीं सभर्तृकाम् । इत्यर्थे श्रूयते कांत इतिहासो भविष्यति

కాబట్టి, ఓ ప్రియమా, భర్తను కోరుకునే కుమార్తెను ఇంట్లో ఉంచకూడదు. ఈ భావంలోనే, ఓ ప్రియమా, ఒక ఇతిహాసం వినబడుతుంది—ఇక కథ వస్తుంది।

Verse 64

अष्टविंशतिके प्राप्ते युगे द्वापरके महान् । उग्रसेनस्य वीरस्य यदुज्येष्ठस्य यत्प्रभो

ఇరవై ఎనిమిదవ ద్వాపరయుగం వచ్చినప్పుడు, ఓ ప్రభూ, యదువులలో జ్యేష్ఠుడైన వీర ఉగ్రసేనుని వంశంలో ఆ మహానుభావుడు అవతరించాడు।

Verse 65

चरित्रं ते प्रवक्ष्यमि शृणुष्वैकमना द्विज

నేను నీకు ఈ చరిత్రను చెప్పుదును; ఓ ద్విజా, ఏకాగ్రచిత్తంతో వినుము।