Adhyaya 17

Verse 1

सोमशर्मोवाच । सर्वं देवि समाख्यातं धर्मसंस्थानमुत्तमम् । कथं पुत्रमहं विंद्यां सर्वज्ञं गुणसंयुतम्

సోమశర్ముడు అన్నాడు—హే దేవీ! నీవు ఉత్తమ ధర్మస్థాపనను సంపూర్ణంగా వివరించావు. నేను సర్వజ్ఞుడూ గుణసంపన్నుడైన కుమారుణ్ని ఎలా పొందగలను?

Verse 2

वद त्वं मे महाभागे यदि जानासि सुव्रते । दानधर्मादिकं भद्रे परत्रेह न संशयः

హే మహాభాగే, హే సువ్రతే! నీకు తెలిసి ఉంటే నాకు చెప్పు. హే భద్రే! దానం, ధర్మం మొదలైన వాటి ఫలితం ఇహలోకంలోనూ పరలోకంలోనూ నిస్సందేహంగా లభిస్తుంది.

Verse 3

सुमनोवाच । वसिष्ठं गच्छ धर्मज्ञं तं प्रार्थय महामुनिम् । तस्मात्प्राप्स्यसि वै पुत्रं धर्मज्ञं धर्मवत्सलम्

సుమనా చెప్పింది—ధర్మజ్ఞుడైన వశిష్ఠుని వద్దకు వెళ్లి ఆ మహామునిని ప్రార్థించు. ఆయన ద్వారా నీవు నిశ్చయంగా ధర్మజ్ఞుడూ ధర్మప్రియుడైన కుమారుణ్ని పొందుతావు.

Verse 4

सूत उवाच । एवमुक्ते तया वाक्ये सोमशर्मा द्विजोत्तमः । एवं करिष्ये कल्याणि तव वाक्यं न संशयः

సూతుడు అన్నాడు—ఆమె అలా చెప్పిన తరువాత ద్విజోత్తముడైన సోమశర్ముడు ప్రత్యుత్తరం ఇచ్చాడు—హే కల్యాణీ! నేను అలాగే చేస్తాను; నీ మాటలో సందేహం లేదు.

Verse 5

एवमुक्त्वा जगामाशु सोमशर्मा द्विजोत्तमः । वसिष्ठं सर्ववेत्तारं दिव्यं तं तपतां वरम्

అలా చెప్పి ద్విజోత్తముడైన సోమశర్ముడు త్వరగా సర్వజ్ఞుడూ దివ్యుడూ తపస్వుల్లో శ్రేష్ఠుడైన వశిష్ఠుని వద్దకు వెళ్లాడు.

Verse 6

गंगातीरे स्थितं पुण्यमाश्रमस्थं द्विजोत्तमम् । तेजोज्वालासमाकीर्णं द्वितीयमिव भास्करम्

గంగాతీరంలో పుణ్యాశ్రమంలో నివసించే ద్విజోత్తముడు నిలిచియుండెను; తేజోజ్వాలలతో ఆవరించబడి, రెండవ సూర్యునివలె ప్రకాశించెను।

Verse 7

राजमानं महात्मानं ब्रह्मण्यं च द्विजोत्तमम् । भक्त्या प्रणम्य विप्रेशं दंडवच्च पुनः पुनः

ఆ రాజమాన మహాత్ముడు, బ్రహ్మణ్యుడైన ద్విజోత్తమ విప్రేశునకు అతడు భక్తితో పునఃపునః దండవత్ ప్రణామము చేసెను।

Verse 8

तमुवाच महातेजा ब्रह्मसूनुरकल्मषः । उपाविशासने पुण्ये सुखेन सुमहामते

అప్పుడు మహాతేజస్సుగల, కల్మషరహిత బ్రహ్మసూనుడు అతనితో పలికెను—“ఓ సుమహామతీ, ఈ పుణ్యాసనముపై సుఖంగా కూర్చుండుము।”

Verse 9

एवमुक्त्वा स योगींद्रः पुनः प्राह तपोधनम् । गृहे पुत्रेषु ते वत्स दारभृत्येषु सर्वदा

ఇట్లు చెప్పి ఆ యోగీంద్రుడు మరల తపోధనునితో పలికెను—“వత్సా, సదా నీ గృహమందు, నీ పుత్రులయందు, భార్యా-భృత్యులయందు…”

Verse 10

क्षेममस्ति महाभाग पुण्यकर्मसु चाग्निषु । निरामयोसि चांगेषु धर्मं पालयसे सदा

హే మహాభాగ, నీ పుణ్యకర్మములలోను పావన అగ్నులలోను క్షేమమున్నదా? నీ అవయవములన్నిటిలో నిరామయుడవై, సదా ధర్మమును పాలించుచున్నావా?

Verse 11

एवमुक्त्वा महाप्राज्ञः पुनः प्राह सुशर्मणम् । किं करोमि प्रियं कार्यं सुप्रियं ते द्विजोत्तम

ఇట్లు పలికి మహాప్రాజ్ఞుడు మళ్లీ సుశర్మణునితో అన్నాడు— “హే ద్విజోత్తమా! నేను ఏ ప్రియకార్యము చేయుదును? నీకు అత్యంత సుప్రియమైనది ఏది?”

Verse 12

एवं संभाषितं विप्रं विरराम स कुंभजः । तस्मिन्नुक्ते महाभागे वसिष्ठे मुनिपुंगवे

ఇలా విప్రునితో సంభాషించి కుంభజ ముని (అగస్త్యుడు) మౌనమయ్యాడు. అది చెప్పబడిన తరువాత మహాభాగ్యుడు, మునిపుంగవుడు వశిష్ఠుడు (తదుపరి పలికెను).

Verse 13

स होवाच महात्मानं वसिष्ठं तपतां वरम् । भगवञ्छ्रूयतां वाक्यं सुप्रसन्नेन चेतसा

అప్పుడు అతడు తపస్వులలో శ్రేష్ఠుడైన మహాత్మ వశిష్ఠునితో అన్నాడు— “భగవన్! పరమ ప్రసన్నమైన మనస్సుతో నా మాటలు వినండి.”

Verse 14

यदि मे सुप्रियं कार्यं त्वयैव मुनिपुंगव । मम प्रश्नार्थसंदेहं विच्छेदय द्विजोत्तम

హే మునిపుంగవా! నీవే నాకు అత్యంత ప్రియమైనది చేయదలచితే, హే ద్విజోత్తమా, నా ప్రశ్నార్థానికి సంబంధించిన సందేహాన్ని నివృత్తి చేయుము.

Verse 15

दारिद्र्यं केन पापेन पुत्रसौख्यं कथं नहि । एतन्मे संशयं तात कस्मात्पापाद्वदस्व मे

“ఏ పాపం వల్ల దారిద్ర్యం కలుగుతుంది? సంతానసుఖం ఎందుకు లభించదు? హే తాత! ఇదే నా సందేహం—ఏ పాపం కారణమో నాకు చెప్పండి.”

Verse 16

महामोहेन संमुग्धः प्रियया बोधितो द्विज । तयाहं प्रेषितस्तात तव पार्श्वं समातुरः

మహామోహంతో మూర్ఛితుడనైన నన్ను నా ప్రియురాలు జాగ్రత్తపరిచింది. ఓ ద్విజా! ఆమెనే నన్ను పంపింది, తాత; అందుకే నేను తీవ్రమైన వ్యాకులతతో మీ సన్నిధికి వచ్చాను.

Verse 17

इति श्रीपद्मपुराणेभूमिखंडेएंद्रे सुमनोपाख्यानेसप्तदशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణం భూమిఖండంలో, ఇంద్రవిషయక ‘సుమనోపాఖ్యానం’ అనే పదిహేడవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.

Verse 18

वसिष्ठ उवाच । पुत्रा मित्राण्यथ भ्राता अन्ये स्वजनबांधवाः । पंचभेदास्तु संभेदात्पुरुषस्य भवंति ते

వసిష్ఠుడు పలికెను—పుత్రులు, మిత్రులు, సోదరులు మరియు ఇతర స్వజన-బంధువులు; వారి భేదాలనుబట్టి పురుషునికి ఐదు విభాగాలు ఏర్పడతాయి.

Verse 19

ते ते सुमनया प्रोक्ताः पूर्वमेव तवाग्रतः । ऋणसंबंधिनः सर्वे ते कुपुत्रा द्विजोत्तम

ఆ వారందరినీ సుమనా నీ సమక్షంలో ముందే చెప్పింది. ఓ ద్విజోత్తమా! ఆ కుపుత్రులందరూ ఋణసంబంధంతో బద్ధులై ఉన్నారు.

Verse 20

पुत्रस्य लक्षणं पुण्यं तवाग्रे प्रवदाम्यहम् । पुण्यप्रसक्तो यस्यात्मा सत्यधर्मरतः सदा

ఇప్పుడు నీ సమక్షంలో పుణ్యవంతుడైన పుత్రుని లక్షణాలను చెబుతున్నాను—య whose ఆత్మ పుణ్యంలో నిమగ్నమై, సత్యధర్మాలలో ఎల్లప్పుడూ రతుడై ఉంటాడు.

Verse 21

शुद्धिविज्ञानसंपन्नस्तपस्वी वाग्विदां वरः । सर्वकर्मसुसंधीरो वेदाध्ययनतत्परः

అతడు శుద్ధి మరియు సత్యవివేకంతో సంపన్నుడైన తపస్వి, వాగ్విద్యలో శ్రేష్ఠుడు. అన్ని కర్తవ్యాలలో ధీరుడై స్థిరబుద్ధితో ఉండి, వేదాధ్యయనంలో నిత్యం తత్పరుడు.

Verse 22

स सर्वशास्त्रवेत्ता च देवब्राह्मणपूजकः । याजकः सर्वयज्ञानां दाता त्यागी प्रियंवदः

అతడు సమస్త శాస్త్రాలను తెలిసినవాడు, దేవతలకూ బ్రాహ్మణులకూ పూజకుడు. అన్ని యజ్ఞాలకు యాజకుడు, దాత, త్యాగి, మధురంగా పలికేవాడు.

Verse 23

विष्णुध्यानपरो नित्यं शांतो दांतः सुहृत्सदा । पितृमातृपरोनित्यं सर्वस्वजनवत्सलः

అతడు నిత్యం విష్ణుధ్యానంలో లీనుడై, శాంతుడూ, దమనశీలుడూ, సదా హితైషి. తల్లిదండ్రుల పట్ల ఎల్లప్పుడూ భక్తితో ఉండి, తన స్వజనులందరినీ ఆత్మసమంగా ప్రేమిస్తాడు.

Verse 24

कुलस्य तारको विद्वान्कुलस्य परिपोषकः । एवं गुणैश्च संयुक्तः सपुत्रः सुखदायकः

విద్వాన్ కుమారుడు కులానికి తారకుడూ మార్గదర్శకుడూ, వంశాన్ని పోషించి నిలబెట్టేవాడూ అవుతాడు. ఇలాంటి గుణాలతో యుక్తుడైన ఆ కుమారుడే సుఖదాయకుడు.

Verse 25

अन्ये संबंधसंयुक्ताः शोकसंतापदायकाः । एतादृशेन किं कार्यं फलहीनेन तेन च

ఇతర సంబంధాలు ‘బంధాలు’ అని పిలిచినా, అవి శోకమూ సంతాపమూ మాత్రమే కలిగిస్తాయి. ఫలరహితమైన అటువంటి బంధంతో ఏమి ప్రయోజనం?

Verse 26

आयांति यांति ते सर्वे तापं दत्वा सुदारुणम् । पुत्ररूपेण ते सर्वे संसारे द्विजसत्तम

వారు అందరూ వచ్చి పోతూ, అత్యంత దారుణమైన తాపాన్ని ఇచ్చి బాధింపజేస్తారు; ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, వారు అందరూ లోకంలో కుమారరూపంగా ప్రదర్శితమవుతారు।

Verse 27

पूर्वजन्मकृतं पुण्यं यत्त्वया परिपालितम् । तत्सर्वं हि प्रवक्ष्यामि श्रूयतामद्भुतं पुनः

పూర్వజన్మలో నీవు చేసిన, నీవే పరిరక్షించిన పుణ్యమంతటినీ నేను ఇప్పుడు చెప్పుదును; మరల ఈ అద్భుత వృత్తాంతాన్ని వినుము।

Verse 28

वसिष्ठ उवाच । भवाञ्छूद्रो महाप्राज्ञ पूर्वजन्मनि नान्यथा । कृषिकर्त्ता ज्ञानहीनो महालोभेन संयुतः

వసిష్ఠుడు పలికెను—ఓ మహాప్రాజ్ఞా, పూర్వజన్మలో నీవు నిశ్చయంగా శూద్రుడివే, వేరేలా కాదు; నీవు వ్యవసాయ కార్మికుడవు, జ్ఞానహీనుడవు, మహాలోభంతో కూడినవాడవు।

Verse 29

एकभार्या सदा द्वेषी बहुपुत्रो ह्यदत्तवान् । धर्मं नैव विजानासि सत्यं नैव परिश्रुतम्

ఒక భార్య ఉన్నప్పటికీ నీవు ఎల్లప్పుడూ ద్వేషభావంతో ఉంటావు; అనేక కుమారులు ఉన్నప్పటికీ నీవు దానశీలుడవు కావు. ధర్మాన్ని నీవు గ్రహించలేదు, సత్యాన్ని కూడా సరిగా శ్రవించలేదు।

Verse 30

दानं नैव त्वया दत्तं शास्त्रं नैव प्रतिश्रुतम् । कृता नैव त्वया तीर्थे यात्रा चैव महामते

నీవు దానం ఏమాత్రం చేయలేదు; శాస్త్రాలను శ్రవించడానికైనా, వాటిని అనుసరించడానికైనా నీవు ప్రతిజ్ఞ చేయలేదు. ఓ మహామతీ, నీవు తీర్థయాత్ర కూడా చేయలేదు।

Verse 31

एवं कृतं त्वया विप्र कृषिमार्गं पुनः पुनः । पशूनां पालनं सर्व गवां चैव द्विजोत्तम

హే విప్రా, నీవు పునఃపునః కృషిమార్గాన్ని అనుసరించితివి; అలాగే హే ద్విజోత్తమా, సమస్త పశువులలో విశేషంగా గోవుల పాలనను కూడా చేసితివి।

Verse 32

महिषीणां तथाऽश्वानां पालनं च पुनः पुनः । एवं पू र्वंकृतं कर्म त्वयैव द्विजसत्तम

నీవు పునఃపునః మహిషులనూ అశ్వాలనూ కూడా పాలించి సంరక్షించితివి. హే ద్విజసత్తమా, ఇదే కర్మను నీవు పూర్వకాలంలోనూ చేసితివి।

Verse 33

विपुलं च धनं तद्वल्लोभेन परिसंचितम् । तस्य व्ययं सुपुण्येन न कृतं तु त्वया कदा

అలాగే అపారమైన ధనాన్ని నీవు లోభంతో కూడబెట్టితివి; కాని దానిని నిజమైన పుణ్యకార్యాలలో నీవు ఎప్పుడూ వ్యయించలేదు।

Verse 34

पात्रे दानं न दत्तं तु दृष्ट्वा दुर्बलमेव च । कृपां कृत्वा न दत्तं तु भवता धनमेव च

యోగ్యపాత్రుడిని చూచినప్పటికీ నీవు దానం చేయలేదు; బలహీనుణ్ణి చూచినప్పటికీ చేయలేదు. కరుణ కలిగినప్పటికీ నీవు నీ ధనాన్ని ఎప్పుడూ ఇవ్వలేదు।

Verse 35

गोमहिष्यादिकं सर्वं पशूनां संचितं त्वया । विक्रीय च धनं विप्र संचितं विपुलं त्वया

గోమహిష్యాదిగా సమస్త పశుసంపదను నీవు కూడబెట్టితివి; హే విప్రా, వాటిని విక్రయించి అపారమైన ధనాన్ని కూడా నీవు సঞ্চయించితివి।

Verse 36

तक्रं घृतं तथा क्षीरं विक्रयित्वा ततो दधि । दुष्कालं चिंतितं विप्र मोहितो विष्णुमायया

మజ్జిగ, నెయ్యి, పాలు మరియు తరువాత పెరుగును కూడా అమ్మి, ఓ బ్రాహ్మణా, అతడు కరువు భయంతో కలవరపడి విష్ణుమాయచే మోహితుడయ్యాడు।

Verse 37

कृतं महार्घमेवात्र अन्नं ब्राह्मणसत्तम । निर्दयेन त्वया दानं न दत्तं तु कदाचन

ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠా, ఇక్కడ విలువైన భోజనం నిజంగా సిద్ధమయ్యేది; కానీ నీవు నిర్దయుడై ఎప్పుడూ దానం చేయలేదు।

Verse 38

देवानां पूजनं विप्र भवता न कृतं कदा । प्राप्य पर्वाणि विप्रेभ्यो द्रव्यं न च समर्पितम्

ఓ బ్రాహ్మణా, నీవు ఎప్పుడూ దేవతల పూజ చేయలేదు; పర్వదినాలు వచ్చినప్పటికీ బ్రాహ్మణులకు ద్రవ్యదానం సమర్పించలేదు।

Verse 39

श्राद्धंकालंतुसंप्राप्यश्रद्धयानकृतंत्वया । भार्या वदति ते साध्वी दिनमेनं समागतम्

శ్రాద్ధకాలం వచ్చినప్పటికీ నీవు శ్రద్ధతో అది చేయలేదు। నీ సాధ్వీ భార్య నీతో అంటుంది—“ఈ రోజు అదే దినం వచ్చింది।”

Verse 40

श्वशुरस्य श्राद्धकालः श्वश्र्वाश्चैव महामते । त्वं श्रुत्वा तद्वचस्तस्या गृहं त्यक्त्वा पलायसे

“ఓ మహామతీ, ఇది నీ మామగారి శ్రాద్ధకాలం, అత్తగారిదీ కూడా. అయినా ఆమె మాటలు విని నీవు ఇల్లు విడిచి పారిపోతున్నావు।”

Verse 41

धर्ममार्गं न दृष्टं ते श्रुतं नैव कदा त्वया । लोभो मातापिता भ्राता लोभः स्वजनबांधवाः

నీవు ధర్మమార్గాన్ని ఎప్పుడూ చూడలేదు, వినలేదు కూడా. నీకు లోభమే తల్లి-తండ్రి, లోభమే అన్నదమ్ముడు; లోభమే నీ స్వజనులు, బంధువులు.

Verse 42

पालितं लोभमेवैकं त्यक्त्वा धर्मं सदैव हि । तस्माद्दुःखी भवाञ्जातो दरिद्रेणातिपीडितः

నీవు ధర్మాన్ని ఎల్లప్పుడూ విడిచి, లోభాన్నే ఒక్కటిగా పోషించావు; అందువల్ల నీవు దుఃఖితుడవై, దారిద్ర్యంతో తీవ్రంగా పీడితుడవయ్యావు.

Verse 43

दिनेदिने महातृष्णा हृदये ते प्रवर्द्धते । यदायदा गृहे द्रव्यं वृद्धिमायाति ते तदा

రోజురోజుకు నీ హృదయంలో మహా తృష్ణ పెరుగుతుంది; నీ ఇంటి ధనం ఎప్పుడెప్పుడూ పెరుగుతుందో, అప్పుడప్పుడూ ఆ తృష్ణ మరింతగా పెరుగుతుంది.

Verse 44

तृष्णया दह्यमानस्तु तया त्वं वह्निरूपया । रात्रौ वा सुप्रसुप्तस्तु निश्चितो हि प्रचिंतसि

అగ్నిరూపమైన ఆ తృష్ణ చేత దహించబడుతూ నీవు, రాత్రి గాఢనిద్రలో ఉన్నప్పటికీ, నిశ్చయంగా దానినే తలచుకుంటూ ఉంటావు.

Verse 45

दिनं प्राप्य महामोहैर्व्यापितोसि सदैव हि । सहस्रं लक्षं मे कोटिः कदा अर्बुदमेव च

రోజురోజుకు నీవు ఎల్లప్పుడూ మహామోహంతో కప్పబడి ఉంటావు—‘వెయ్యి, లక్ష, కోటి; నాకు అర్బుదం కూడా ఎప్పుడొస్తుంది?’ అని ఆలోచిస్తూనే ఉంటావు.

Verse 46

भविष्यति कदा खर्वो निखर्वश्चाथ मे गृहे । एवं सहस्रं लक्षं च कोटिरर्बुदमेव च

నా ఇంటిలో ఎప్పుడు ఖర్వము, నిఖర్వము, అలాగే సహస్రము, లక్షము, కోటి మరియు అర్బుదమంత ధనం కలుగును?

Verse 47

खर्वो निखर्वः संजातस्तृष्णा नैव प्रगच्छति । तव कायं परित्यज्य वृद्धिमायाति सर्वदा

ఖర్వము నిఖర్వమై తగ్గినట్లు అయినా తృష్ణ ఎప్పటికీ పోదు; నీ దేహాన్ని విడిచిన తరువాత కూడా అది సదా పెరిగి మళ్లీ వస్తుంది.

Verse 48

नैव दत्तं हुतं विप्र भुक्तं नैव कदा त्वया । खनितं भूमिमध्ये तु क्षिप्तं पुत्रानजानते

ఓ విప్రా! నీవు దానం చేయలేదు, హోమం చేయలేదు, ఎప్పుడూ భోగించలేదు; భూమి మధ్యలో తవ్వి పాతిపెట్టావు—పుత్రులకు కూడా తెలియదు.

Verse 49

अन्यमेवमुपायं तु द्रव्यागमनकारणात् । कुरुषे सर्वदा विप्र लोकान्पृच्छसि बुद्धिमान्

ధనం సంపాదించుటకై నీవు ఎల్లప్పుడూ ఇలాంటి ఇతర ఉపాయాలు చేస్తావు, ఓ విప్రా; బుద్ధిమంతుడై కూడా జనులను ప్రశ్నిస్తూ తిరుగుతావు.

Verse 50

खनित्रमंजनं वादं धातुवादमतः परम् । पृच्छमानो भ्रमस्येकस्तृष्णया परिमोहितः

అతడు ఖననం, అంజనం (సుర్మా), వాదవివాదం, తదుపరి ధాతువాదం గురించి అడుగుతూ ఉండెను; ఒంటరిగా తిరుగుతూ తృష్ణచేత పూర్తిగా మోహితుడయ్యెను.

Verse 51

स्पर्शंचिंतयसेनित्यंकल्पान्सिद्धिप्रदायकान् । प्रवेशं विवराणां तु चिंतमानः सु पृच्छसि

నీవు నిత్యం స్పర్శసంబంధమైన సిద్ధిప్రదాయక కల్పాలను ధ్యానిస్తావు. అలాగే వివరాలు/రంధ్రాలలో ప్రవేశాన్ని మనసులో తలచుతూ మంచి ప్రశ్న అడుగుతున్నావు॥

Verse 52

तृष्णानलेन दग्धेन सुखं नैव प्रगच्छसि । तृष्णानलेन संदीप्तो हाहाभूतो विचेतनः

తృష్ణాగ్నితో దగ్ధుడై నీవు సుఖాన్ని ఏమాత్రం పొందవు. అదే కోరికాగ్నితో మరింత రగిలి ‘హాయ్! హాయ్!’ అంటూ అచేతనుడవుతావు॥

Verse 53

एवं मुग्धोसि विप्रेंद्र गतस्त्वं कालवश्यताम् । दारापुत्रेषु तद्द्रव्यं पृच्छमानेषु वै त्वया

హే విప్రేంద్రా! ఈ విధంగా నీవు మోహితుడై కాలవశుడవయ్యావు. భార్యా, కుమారులు ఆ ధనాన్ని గురించి అడిగినప్పుడు నీవు నిజంగా సమాధానం చెప్పలేకపోయావు॥

Verse 54

कथितं नैव वृत्तांतं प्राणांस्त्यक्त्वा गतो यमम् । एवं सर्वं मया ख्यातं वृत्तांतं तव पूर्वकम्

అతడు ఏ వృత్తాంతమూ చెప్పలేదు; ప్రాణాలను విడిచి యముని లోకానికి వెళ్లిపోయాడు. ఈ విధంగా నీ పూర్వ వృత్తాంతమంతా నేను నీకు వివరించాను॥

Verse 55

अनेन कर्मणा विप्र निर्धनोसि दरिद्रवान् । संसारे यस्य सत्पुत्रा भक्तिमंतः सदैव हि

హే విప్రా! ఈ కర్మ వల్ల నీవు నిర్ధనుడవై దరిద్రుడవయ్యావు. అయితే లోకంలో నీ సత్పుత్రులు ఎల్లప్పుడూ భక్తితో నిండివుంటారు॥

Verse 56

सुशीला ज्ञानसंपन्नाः सत्यधर्मरताः सदा । संभवंति गृहे तस्य यस्य विष्णुः प्रसीदति

యెవరి గృహమున భగవాన్ విష్ణువు ప్రసన్నుడై ఉంటాడో, వారి ఇంట సదా సుశీలులు, జ్ఞానసంపన్నులు, సత్యధర్మనిష్ఠులు జన్మించి నివసిస్తారు।

Verse 57

धनं धान्यं कलत्रं तु पुत्रपौत्रमनंतकम् । स भुंक्ते मर्त्यलोके वै यस्य विष्णुः प्रसन्नवान्

యెవనిపై భగవాన్ విష్ణువు ప్రసన్నుడై ఉంటాడో, అతడు మర్త్యలోకమున ధనం, ధాన్యం, భార్య మరియు కుమార-పౌత్రుల అంతులేని పరంపరను నిజముగా అనుభవిస్తాడు।

Verse 58

विना विष्णोः प्रसादेन दारापुत्रान्न चाप्नुयात् । सुजन्म च कुलं विप्र तद्विष्णोः परमं पदम्

విష్ణువు అనుగ్రహం లేకుండా భార్యా-పుత్రులు లభించరు; అలాగే సుజన్మమూ శ్రేష్ఠ కులమూ లభించవు, ఓ విప్రా—ఇదే విష్ణువின் పరమపదము।