Adhyaya 43

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे नन्दिकेश्वरोत्पत्तिर् नाम द्विचत्वारिंशो ऽध्यायः नन्दिकेश्वर उवाच मया सह पिता हृष्टः प्रणम्य च महेश्वरम् उटजं स्वं जगामाशु निधिं लब्ध्वेव निर्धनः

ఇట్లు శ్రీలింగమహాపురాణం పూర్వభాగంలో “నందికేశ్వరోత్పత్తి” అనే నలభై రెండవ అధ్యాయం. నందికేశ్వరుడు పలికెను— “నాతో కలిసి నా తండ్రి హర్షించాడు; మహేశ్వరునికి నమస్కరించి, దరిద్రుడు నిధి పొందినట్లుగా తృప్తితో తన కుటీరానికి త్వరగా వెళ్లిపోయాడు।”

Verse 2

यदागतो ऽहमुटजं शिलादस्य महामुने तदा वै दैविकं रूपं त्यक्त्वा मानुष्यम् आस्थितः

ఓ మహామునీ, నేను శిలాదుని కుటీరానికి వచ్చినప్పుడు నా దైవిక రూపాన్ని విడిచి మానవ దేహాన్ని ఆశ్రయించాను।

Verse 3

नष्टा चैव स्मृतिर्दिव्या येन केनापि कारणात् मानुष्यमास्थितं दृष्ट्वा पिता मे लोकपूजितः

ఏదో కారణవశాత్ నా దివ్యస్మృతి నశించింది. నన్ను మానవస్థితిలో ఉన్నట్లు చూచి, లోకపూజితుడైన నా తండ్రి చింతలో పడ్డాడు.

Verse 4

विललापातिदुःखार्तः स्वजनैश् च समावृतः जातकर्मादिकाश्चैव चकार मम सर्ववित्

అతిదుఃఖంతో ఆర్తుడై, తన స్వజనులతో చుట్టుముట్టబడి అతడు విలపించాడు. ఆ సర్వవిత్తు నా కోసం జాతకర్మాది సంస్కారాలను ధర్మరక్షణార్థం నిర్వహించాడు.

Verse 5

शालङ्कायनपुत्रो वै शिलादः पुत्रवत्सलः उपदिष्टा हि तेनैव ऋक्शाखा यजुषस् तथा

శాలంకాయనుని కుమారుడైన శిలాదుడు, కుమారస్నేహంతో నిండినవాడు. అతనిచేతనే ఋగ్వేదశాఖ, అలాగే యజుర్వేదశాఖ కూడా ఉపదేశింపబడింది.

Verse 6

सामशाखासहस्रं च साङ्गोपाङ्गं महामुने आयुर्वेदं धनुर्वेदं गान्धर्वं चाश्वलक्षणम्

ఓ మహామునీ! సామవేదానికి చెందిన సహస్ర శాఖలు—అంగోపాంగాలతో సహా—మరియు ఆయుర్వేదం, ధనుర్వేదం, గాంధర్వం (సంగీతశాస్త్రం), అశ్వలక్షణజ్ఞానమూ (ఉపదేశింపబడింది).

Verse 7

हस्तिनां चरितं चैव नराणां चैव लक्षणम् सम्पूर्णे सप्तमे वर्षे ततो ऽथ मुनिसत्तमौ

ఏనుగుల ప్రవర్తనచరిత్రమూ, మనుష్యుల లక్షణములూ (వివరించబడ్డాయి). ఏడవ సంవత్సరం పూర్తయ్యాక, ఆ ఇద్దరు మునిశ్రేష్ఠులు ముందుకు సాగారు.

Verse 8

मित्रावरुणनामानौ तपोयोगबलान्वितौ तस्याश्रमं गतौ दिव्यौ द्रष्टुं मां चाज्ञया विभोः

అప్పుడు మిత్రుడు, వరుణుడు అనే ఆ ఇద్దరు దివ్యులు తపస్సు-యోగబలంతో సమన్వితులై, అతని ఆశ్రమానికి వెళ్లారు; సర్వశక్తిమంతుడైన ప్రభువు (పతి) ఆజ్ఞచేత నన్ను దర్శించుటకు వచ్చారు।

Verse 9

ऊचतुश् च महात्मानौ मां निरीक्ष्य मुहुर्मुहुः तात नन्द्ययमल्पायुः सर्वशास्त्रार्थपारगः

ఆపై ఆ ఇద్దరు మహాత్ములు నన్ను మళ్లీ మళ్లీ పరిశీలించి ఇలా అన్నారు—“తాతా! ఇతడు నంది. ఆయువు స్వల్పమైనా, సమస్త శాస్త్రార్థాలలో పారంగతుడు.”

Verse 10

न दृष्टमेवमाश्चर्यम् आयुर्वर्षादतः परम् इत्युक्तवति विप्रेन्द्रः शिलादः पुत्रवत्सलः

“ఇలాంటి ఆశ్చర్యం నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు—ఆయువు కొన్ని సంవత్సరాలకే పరిమితమై, దాని మించి లేదని!” అని చెప్పబడినప్పుడు, పుత్రవాత్సల్యంతో ఉన్న బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు శిలాదుడు వ్యథితుడయ్యాడు।

Verse 11

समालिङ्ग्य च दुःखार्तो रुरोदातीव विस्वरम् हा पुत्र पुत्र पुत्रेति पपात च समन्ततः

దుఃఖంతో ఆర్తుడై అతనిని ఆలింగనం చేసి, విరిగిన స్వరంతో గట్టిగా ఏడ్చాడు—“హా కుమారా! కుమారా! కుమారా!” అని అంటూ నేలపై కూలిపోయాడు।

Verse 12

अहो बलं दैवविधेर् विधातुश्चेति दुःखितः तस्य चार्तस्वरं श्रुत्वा तदाश्रमनिवासिनः

దుఃఖంతో అతడు ఇలా అన్నాడు—“అహో! విధాత నిర్ణయించిన దైవవిధి ఎంత బలవంతమైనది!” అతని ఆర్తస్వరాన్ని విని, ఆ ఆశ్రమ నివాసులు అందరూ చేరుకున్నారు।

Verse 13

निपेतुर्विह्वलात्यर्थं रक्षाश्चक्रुश् च मङ्गलम् तुष्टुवुश् च महादेवं त्रियंबकमुमापतिम्

వారు అత్యంత విహ్వలులై నేలపై పడిపోయారు; రక్షాకర్మలు, మంగళాచరణలు చేశారు. తరువాత త్ర్యంబక మహాదేవుడు, ఉమాపతి—పాశబద్ధ పశువులను విమోచించే పతి—ని స్తుతించారు.

Verse 14

हुत्वा त्रियंबकेनैव मधुनैव च संप्लुताम् दूर्वामयुतसंख्यातां सर्वद्रव्यसमन्विताम्

త్ర్యంబక మంత్రంతో హోమం చేసి, తేనెలో తడిసిన దూర్వా గడ్డిని—పది వేల సంఖ్యలో—అన్ని పూజా ద్రవ్యాలతో కలిసి పతి (శివ) ఆరాధనకు సమర్పించాలి.

Verse 15

पिता विगतसंज्ञश् च तथा चैव पितामहः विचेष्टश् च ललापासौ मृतवन्निपपात च

తండ్రి స్పృహ కోల్పోయాడు; అలాగే తాత కూడా. ఇద్దరూ నిశ్చేష్టులై, నోటి నుంచి లాలాజలం కారుతూ, మృతుల్లా కూలిపోయారు.

Verse 16

मृत्योर् भीतो ऽहम् अचिराच् छिरसा चाभिवन्द्य तम् मृतवत्पतितं साक्षात् पितरं च पितामहम्

మరణభయంతో నేను వెంటనే తల వంచి వారికి నమస్కరించాను—నా కళ్లముందే మృతుల్లా పడిపోయిన నా తండ్రి, తాతలకు.

Verse 17

प्रदक्षिणीकृत्य च तं रुद्रजाप्यरतो ऽभवम् हृत्पुण्डरीके सुषिरे ध्यात्वा देवं त्रियंबकम्

ఆయనకు ప్రదక్షిణ చేసి నేను రుద్రజపంలో నిమగ్నుడనయ్యాను; హృదయ పద్మంలోని సూక్ష్మ గుహలో త్ర్యంబక దేవుని ధ్యానించాను.

Verse 18

त्र्यक्षं दशभुजं शान्तं पञ्चवक्त्रं सदाशिवम् सरितश्चान्तरे पुण्ये स्थितं मां परमेश्वरः

నేను నదుల మధ్యనున్న ఆ పుణ్యస్థలంలో పరమేశ్వరుడు సదాశివుడు నిలిచి ఉన్నట్లు దర్శించాను—త్రినేత్రుడు, దశభుజుడు, శాంతస్వరూపుడు, పంచవక్త్రుడు—పశు బంధాలను శమింపజేసే పరమ పతి।

Verse 19

तुष्टो ऽब्रवीन्महादेवः सोमः सोमार्धभूषणः वत्स नन्दिन्महाबाहो मृत्योर्भीतिः कुतस्तव

సంతోషించిన మహాదేవుడు—సోముడు, అర్ధచంద్రభూషణుడు—ఇలా పలికెను: “వత్స నందీన్ మహాబాహో, నీకు మృత్యుభయం ఎక్కడిది?”

Verse 20

मयैव प्रेषितौ विप्रौ मत्समस्त्वं न संशयः वत्सैनत्तव देहं च लौकिकं परमार्थतः

ఆ ఇద్దరు విప్రులను నేనే పంపాను—ఇందులో సందేహం లేదు. వత్సా, గ్రహించు: నీ దేహం రూపంలో లోకికంగా కనిపించినా, పరమార్థంలో అది నాతో ఏకమే.

Verse 21

नास्त्येव दैविकं दृष्टं शिलादेन पुरा तव देवैश् च मुनिभिः सिद्धैर् गन्धर्वैर्दानवोत्तमैः

ఇలాంటి దైవ దర్శనం ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ లేదు—శిలాదకైనా కాదు, నీకైనా కాదు; దేవులకు, మునులకు, సిద్ధులకు, గంధర్వులకు, దానవోత్తములకు కూడా కాదు.

Verse 22

पूजितं यत्पुरा वत्स दैविकं नन्दिकेश्वर संसारस्य स्वभावो ऽयं सुखं दुःखं पुनः पुनः

వత్సా, ఆ దైవ నందికేశ్వరుని పూర్వకాలంలో పూజించారు. ఎందుకంటే సంసార స్వభావమే ఇది—సుఖం దుఃఖం మళ్లీ మళ్లీ వస్తుంటాయి.

Verse 23

नृणां योनिपरित्यागः सर्वथैव विवेकिनः एवमुक्त्वा तु मां साक्षात् सर्वदेवमहेश्वरः

వివేకులైన మనుష్యులకు యోని‑బంధం (పునఃపునః దేహధారణ) సంపూర్ణంగా త్యజ్యము. ఇలా నన్ను సాక్షాత్తుగా ఉద్దేశించి, సమస్త దేవుల మహేశ్వరుడు మరల ఉపదేశించాడు.

Verse 24

कराभ्यां सुशुभाभ्यां च उभाभ्यां परमेश्वरः पस्पर्श भगवान् रुद्रः परमार्तिहरो हरः

అత్యంత శుభమైన తన రెండు చేతులతో పరమేశ్వరుడు—భగవాన్ రుద్రుడు, బంధనహర హరుడు—స్పర్శించాడు; ఆయన జీవుని పరమ ఆర్తిని హరించువాడు.

Verse 25

उवाच च महादेवस् तुष्टात्मा वृषभध्वजः निरीक्ष्य गणपांश्चैव देवीं हिमवतः सुताम्

అప్పుడు అంతరాత్మ తృప్తిగల వృషభధ్వజ మహాదేవుడు తన గణులను, అలాగే హిమవత్‑సుత అయిన దేవిని చూచి పలికాడు.

Verse 26

समालोक्य च तुष्टात्मा महादेवः सुरेश्वरः अजरो जरया त्यक्तो नित्यं दुःखविवर्जितः

ఇలా సమస్తాన్ని చూచి దేవేశ్వరుడైన మహాదేవుడు అంతరాత్మతో తృప్తి పొందాడు. ఆయన అజరుడు, జరకు అతీతుడు, నిత్యం దుఃఖరహితుడు.

Verse 27

अक्षयश्चाव्ययश्चैव सपिता ससुहृज्जनः ममेष्टो गणपश्चैव मद्वीर्यो मत्पराक्रमः

ఆయన అక్షయుడు, అవ్యయుడు; ఆయనే నా తండ్రి, నా సుహృదుడు. ఆయనే నా ఇష్టదైవం, గణాధిపతి; ఆయనే నా వీర్యశక్తి, నా పరాక్రమం.

Verse 28

इष्टो मम सदा चैव मम पार्श्वगतः सदा मद्बलश्चैव भविता महायोगबलान्वितः

అతడు నాకు నిత్యము ప్రియుడు; నిత్యము నా పక్కనే నిలిచివుంటాడు. మహాయోగబలంతో యుక్తుడై నా బలముగానే అవుతాడు.

Verse 29

एवमुक्त्वा च मां देवो भगवान् सगणस्तदा कुशेशयमयीं मालां समुन्मुच्यात्मनस्तदा

ఇలా నన్ను ఉద్దేశించి పలికిన తరువాత, గణసహితుడైన భగవాన్ దేవుడు తన దేహమునుండి కమలమాలను విప్పి, అనుగ్రహ-దీక్షా చిహ్నంగా నాకు ప్రసాదించాడు.

Verse 30

आबबन्ध महातेजा मम देवो वृषध्वजः तयाहं मालया जातः शुभया कण्ठसक्तया

మహాతేజస్సుగల వృషధ్వజుడైన నా దేవుడు దానిని బంధించాడు. ఆ శుభమాల కంఠమున బిగుసుకొనగానే నేను పవిత్ర చిహ్నముగా, ఆశీర్వాదముగా అవతరించాను.

Verse 31

त्र्यक्षो दशभुजश्चैव द्वितीय इव शङ्करः तत एव समादाय हस्तेन परमेश्वरः

త్రినేత్రుడై, దశభుజుడై, అతడు రెండవ శంకరుడివలె కనిపించాడు. అప్పుడు పరమేశ్వరుడు అదే క్షణంలో తన చేతితో అతనిని పట్టుకున్నాడు.

Verse 32

उवाच ब्रूहि किं ते ऽद्य ददामि वरमुत्तमम् ततो जटाश्रितं वारि गृहीत्वा चातिनिर्मलम्

ఆయన పలికెను—“చెప్పు, నేడు నీకు ఏమి కావాలి? నేను ఉత్తమ వరం ఇస్తాను.” అప్పుడు జటలలో నివసించే అత్యంత నిర్మల జలాన్ని తీసుకొని, పవిత్ర ప్రసాదముగా స్వీకరించాడు.

Verse 33

उक्ता नदी भवस्वेति उत्ससर्ज वृषध्वजः ततः सा दिव्यतोया च पूर्णासितजला शुभा

అలా పలికిన వెంటనే “నదిగా అవు” అని వృషధ్వజుడు శివుడు ఆమెను విడుదల చేశాడు. అప్పుడు ఆమె దివ్యజలాలతో నిండిన, శుభమైన, శ్యామధారతో ప్రవహించే సరితగా మారింది.

Verse 34

पद्मोत्पलवनोपेता प्रावर्तत महानदी तामाह च महादेवो नदीं परमशोभनाम्

పద్మాలు, నీలపద్మాల వనాలతో అలంకృతమైన ఆ మహానది ప్రవహించసాగింది. అప్పుడు పాశుపతపతి మహాదేవుడు ఆ పరమశోభన నదిని ఉద్దేశించి పలికాడు.

Verse 35

यस्माज्जटोदकादेव प्रवृत्ता त्वं महानदी तस्माज्जटोदका पुण्या भविष्यसि सरिद्वरा

ఓ మహానదీ! నీవు శివుని జటాజలమునుండి ప్రవహించినదానివి; అందువల్ల నీవు ‘జటోదకా’ అనే పేరుతో పుణ్యమైన, నదులలో శ్రేష్ఠమైనదిగా ప్రసిద్ధి చెందుతావు.

Verse 36

त्वयि स्नात्वा नरः कश्चित् सर्वपापैः प्रमुच्यते ततो देव्या महादेवः शिलादतनयं प्रभुः

నీటిలో స్నానం చేసిన ఏ మనిషైనా సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు. ఆపై దేవి అనుగ్రహంతో ప్రభువు మహాదేవుడు శిలాదుని కుమారునికి పరిరక్షకాధిపతిగా నిలిచాడు.

Verse 37

पुत्रस्ते ऽयमिति प्रोच्य पादयोः संन्यपातयत् सा मामाघ्राय शिरसि पाणिभ्यां परिमार्जती

“ఇతడు నీ కుమారుడు” అని చెప్పి నన్ను ఆమె పాదాల వద్ద పడవేశాడు. ఆమె నా తలను వాసన చూసి, రెండు చేతులతో స్నేహంగా తుడిచి మృదువుగా సవరించింది.

Verse 38

पुत्रप्रेम्णाभ्यषिञ्चच्च स्रोतोभिस्तनयैस्त्रिभिः पयसा शङ्खगौरेण देवदेवं निरीक्ष्य सा

ఆమె దేవదేవుడైన మహాదేవుని దర్శించి, పుత్రప్రేమంతో కదిలి, శంఖవర్ణమైన పాలతో తన స్తనాల నుండి మూడు ధారలుగా ప్రవహింపజేసి ప్రభువుకు అభిషేకం చేసింది।

Verse 39

तानि स्रोतांसि त्रीण्यस्याः स्रोतस्विन्यो ऽभवंस्तदा नदीं त्रिस्रोतसं देवो भगवानवदद्भवः

అప్పుడు ఆమె మూడు ధారలు వేర్వేరు ప్రవాహాలుగా మారాయి. ఆపై భగవాన్ భవుడు (శివుడు) ఆ నదిని ‘త్రిస్రోతస్’—మూడు ప్రవాహాల నది—అని ప్రకటించాడు।

Verse 40

त्रिस्रोतसं नदीं दृष्ट्वा वृषः परमहर्षितः ननाद नादात्तस्माच्च सरिदन्या ततो ऽभवत्

త్రిస్రోతస్ నదిని చూసి వృషుడు (ధర్మచిహ్నమైన నంది) పరమానందంతో గర్జించాడు; ఆ గర్జన నుంచే తరువాత మరో పవిత్ర నది ఉద్భవించింది।

Verse 41

वृषध्वनिरिति ख्याता देवदेवेन सा नदी जांबूनदमयं चित्रं सर्वरत्नमयं शुभम्

ఆ నదిని దేవదేవుడు ‘వృషధ్వని’ అని ప్రసిద్ధి చేశాడు. అది అద్భుతమైనది—జాంబూనద స్వర్ణమయంగా, శుభంగా, సమస్త రత్నసారంతో ప్రకాశించింది।

Verse 42

स्वं देवश्चाद्भुतं दिव्यं निर्मितं विश्वकर्मणा मुकुटं चाबबन्धेशो मम मूर्ध्नि वृषध्वजः

అనంతరం దేవుల కొరకు విశ్వకర్మ నిర్మించిన ఆ అద్భుతమైన దివ్య మకుటాన్ని వృషధ్వజుడైన ఈశ్వరుడు (శివుడు) నా శిరస్సుపై బిగించాడు।

Verse 43

कुण्डले च शुभे दिव्ये वज्रवैडूर्यभूषिते आबबन्ध महादेवः स्वयमेव महेश्वरः

వజ్రము మరియు వైడూర్య రత్నాలతో అలంకరింపబడిన ఆ శుభ, దివ్య కుండలాలను మహాదేవుడు—స్వయంగా మహేశ్వరుడు—తానే ధరించాడు।

Verse 44

मां तथाभ्यर्चितं व्योम्नि दृष्ट्वा मेघैः प्रभाकरः मेघांभसा चाभ्यषिञ्चच् छिलादनम् अथो मुने

ఓ మునీ, ఆకాశంలో నన్ను ఈ విధంగా ఆరాధింపబడినదిగా చూచి ప్రభాకరుడు సూర్యుడు మేఘాలను సమీకరించి, వారి వర్షజలంతో శిలాచ్ఛాదనమున్న ధామాన్ని అభిషేకించి తడిపెను।

Verse 45

तस्याभिषिक्तस्य तदा प्रवृत्ता स्रोतसा भृशम् यस्मात् सुवर्णान्निःसृत्य नद्येषा सम्प्रवर्तते

ఆయనకు అభిషేకం జరిగిన వెంటనే అతి బలమైన ప్రవాహం ఉప్పొంగి ప్రవహించింది; ఆ అభిషేకం నుండే బంగారంలా వెలువడి ఈ నది సంపూర్ణ ప్రవాహంతో సాగింది—పాశబద్ధమైన పశువును పాశముల నుండి విమోచించే పతి-స్వరూప పరమేశ్వరుని ప్రత్యక్ష సంకేతముగా।

Verse 46

स्वर्णोदकेति तामाह देवदेवस्त्रियंबकः जाम्बूनदमयाद्यस्माद् द्वितीया मुकुटाच्छुभा

దేవదేవుడు త్ర్యంబకుడు ఆమెను ‘స్వర్ణోదకా’ అని పిలిచెను; మరియు ఆయన శుభ్రమైన మకుటం నుండి జాంబూనద-సువర్ణమయమైన రెండవ ప్రకాశరూపం ఉద్భవించింది।

Verse 47

प्रावर्तत नदी पुण्या ऊचुर् जम्बूनदीति ताम् एतत्पञ्चनदं नाम जप्येश्वरसमीपगम्

అప్పుడు ఒక పుణ్యనది ప్రవహించసాగింది; వారు ఆమెను ‘జాంబూనది’ అని పిలిచారు. ఈ తీర్థం ‘పంచనద’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి, జప్యేశ్వరుని సమీపంలో ఉంది।

Verse 48

यः पञ्चनदमासाद्य स्नात्वा जप्येश्वरेश्वरम् पूजयेच्छिवसायुज्यं प्रयात्येव न संशयः

యెవడు పంచనదాన్ని చేరి అక్కడ స్నానం చేసి, ఈశ్వరేశ్వరుని జపించి, భక్తితో శివుని పూజిస్తాడో—వాడు నిశ్చయంగా శివసాయుజ్యాన్ని పొంది పతి శివునితో ఏకత్వం పొందుతాడు; సందేహం లేదు.

Verse 49

देवी अदोप्त्स् नन्दिन् अथ देवो महादेवः सर्वभूतपतिर्भवः देवीमुवाच शर्वाणीम् उमां गिरिसुतामजाम्

అప్పుడు దేవి నందిని స్వీకరించింది. అనంతరం మహాదేవుడు—భవుడు, సమస్త భూతాలకు పతి—దేవిని ఉద్దేశించి పలికెను: ఓ శర్వాణీ, ఓ ఉమా, గిరిసుతా, అజా దేవీ!

Verse 50

देवी नन्दीश्वरं देवम् अभिषिञ्चामि भूतपम् गणेन्द्रं व्याहरिष्यामि किं वा त्वं मन्यसे ऽव्यये

ఓ దేవీ! భూతరక్షకుడూ గణనాయకుడైన నందీశ్వర దేవునికి నేను అభిషేకం చేయుదును. ఆయన మహిమను నేను ప్రకటించబోతున్నాను; ఓ అవ్యయే, నీ అభిప్రాయం ఏమిటి?

Verse 51

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भवानी हर्षितानना स्मयन्ती वरदं प्राह भवं भूतपतिं पतिम्

ఆ మాటలు విని భవానీ ముఖం ఆనందంతో వికసించింది. ఆమె చిరునవ్వుతో వరదుడైన తన పతి భవుని—సర్వభూతపతిని—ఉద్దేశించి పలికింది.

Verse 52

सर्वलोकाधिपत्यं च गणेशत्वं तथैव च दातुमर्हसि देवेश शैलादिस्तनयो मम

ఓ దేవేశా! శైలాది నుండి జన్మించిన నా ఈ కుమారునికి సర్వలోకాధిపత్యమును మరియు గణేశత్వమును—రెండింటినీ ప్రసాదించుటకు మీరు యోగ్యులు.

Verse 53

ततः स भगवाञ्शर्वः सर्वलोकेश्वरेश्वरः सस्मार गणपान् दिव्यान् देवदेवो वृषध्वजः

అప్పుడు భగవాన్ శర్వుడు—సర్వలోకాధిపతులకూ అధిపతి, దేవదేవుడు, వృషధ్వజుడు శివుడు—దివ్య గణపతులను అంతఃస్మరణతో ఆహ్వానించాడు।