Adhyaya 55: Observance of the Auspicious Dvādaśī Vow and the Sacred Account of the Kubjākāmra Tīrtha

Verse 1

अगस्त्य उवाच । शृणु राजन् महाभाग व्रतानामुत्तमं व्रतम् । येन सम्प्राप्यते विष्णुः शुभेनैव न संशयः ॥ ५५.१ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ மகாபாக அரசே, விரதங்களில் சிறந்த விரதத்தை கேள்; நல்வழிபாட்டினாலேயே விஷ்ணுவை அடையலாம்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 2

मार्गशीर्षेऽथ मासे तु प्रथमह्नात् समारभेत् । एकभक्तं सिते पक्षे यावत् स्याद् दशमी तिथिः ॥ ५५.२ ॥

பின்னர் மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் முதல் நாளிலிருந்து தொடங்க வேண்டும்; சுக்லபக்ஷத்தில் தினமும் ஒருமுறை உணவு (ஏகபக்தம்) கொண்டு, தசமி திதி வரும் வரை தொடர வேண்டும்।

Verse 3

ततो दशम्यां मध्याह्ने स्नात्वा विष्णुं समर्च्य च । भक्त्या संकल्पयेत् प्राग्वद् द्वादशीं पक्षतो नृप ॥ ५५.३ ॥

பின்னர் தசமி நாளில் மதியவேளையில் நீராடி, விஷ்ணுவை முறையாக ஆராதித்து, அரசே, முன் கூறியபடி பக்ஷத்திற்கேற்ப பக்தியுடன் த்வாதசி விரதத்திற்கான சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 4

तामप्येवमुषित्वा च यवान् विप्राय दापयेत् । कृष्णायेति हरिर्वाच्यो दाने होमे तथार्च्चने ॥ ५५.४ ॥

அவ்விரதத்தையும் இவ்வாறே நிறைவேற்றி, பிராமணருக்கு யவம் (பார்லி) தானமாக அளிக்க வேண்டும்; தானம், ஹோமம், ஆர்ச்சனை ஆகியவற்றில் ‘கிருஷ்ணாய’ என்று சொல்லி ஹரியை அழைக்க வேண்டும்।

Verse 5

चातुर्मास्यमथैवं तु क्षपित्वा राजसत्तम । चैत्रादिषु पुनस्तद्वदुपोष्य प्रयतः सुधीः । सक्तुपात्राणि विप्राणां सहिरण्यानि दापयेत् ॥ ५५.५ ॥

அரசர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு சாத்துர்மாஸ்ய அனுஷ்டானத்தை நிறைவேற்றிய பின், கட்டுப்பாடும் ஞானமும் உடையவன் சைத்ரம் முதலான மாதங்களில் மீண்டும் அதேபோல் உபவாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பிராமணர்களுக்கு சத்து (வறுத்த மாவு) பாத்திரங்களை தங்கத்துடன் தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 6

श्रावणादिषु मासेषु तद्वच्छालिं प्रदापयेत् । त्रिषु मासेषु यावच्च कार्त्तिकस्यादिरागतः ॥ ५५.६ ॥

ஸ்ராவண முதலான மாதங்களில் அதே முறையில் அரிசியை தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும். கார்த்திக மாதத்தின் தொடக்கம் வரும் வரை மூன்று மாதங்கள் இவ்வாறு தொடர வேண்டும்.

Verse 7

तमप्येवं क्षपित्वा तु दशम्यां प्रयतः शुचिः । अर्चयित्वा हरिं भक्त्या मासनाम्ना विचक्षणः ॥ ५५.७ ॥

அந்த காலத்தையும் இவ்வாறே கழித்த பின், தசமி நாளில் கட்டுப்பாடுடன் தூய்மையடைந்து, விவேகி ஒருவர் மாதநாம மந்திரத்துடன் பக்தியால் ஹரியை வழிபட வேண்டும்.

Verse 8

संकल्पं पूर्ववद् भक्त्या द्वादश्यां संयतेन्द्रियः । एकादश्यां यथाशक्त्या कारयेत् पृथिवीं नृप ॥ ५५.८ ॥

பக்தியுடன், புலன்களை அடக்கி, முன்புபோல த்வாதசி நாளில் சங்கல்பம் மேற்கொள்ள வேண்டும்; அரசே, ஏகாதசி நாளில் இயன்ற அளவு ப்ருதிவி (தேவி/பிரதிமை) தொடர்பான விதியை நடத்தச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

काञ्चनाङ्गां च पातालकुलपर्वतसंयुताम् । भूमिन्यासविधानेन स्थापयेत् तां हरेः पुरः ॥ ५५.९ ॥

பொன்னுறுப்புகளுடன், பாதாளக் குலபர்வதங்களுடன் இணைந்த அந்த (ப்ருதிவி-பிரதிமை)யை, பூமிந்யாச விதிப்படி ஹரியின் முன்னிலையில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 10

सितवस्त्रयुगच्छन्नां सर्वबीजसमन्विताम् । सम्पूज्य प्रियदत्तेति पञ्चरत्नैर्विचक्षणः ॥ ५५.१० ॥

வெள்ளை ஆடைகளின் ஜோடியால் மூடப்பட்டு, எல்லா விதைகளும் இணைந்த (அவளை) முறையாகப் பூஜித்து, விவேகி ‘பிரியதத்தா’ எனக் கருதி பஞ்சரத்தினங்களுடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 11

जागरं तत्र कुर्वीत प्रभाते तु पुनर्द्विजान् । आमन्त्र्य संख्यया राजंśचतुर्विंशति यावतः ॥ ५५.११ ॥

அங்கே இரவு விழிப்பை மேற்கொள்ள வேண்டும்; மேலும் விடியற்காலையில், ஓ அரசே, எண்ணிக்கையின்படி இருமுறை பிறந்தவர்களை மீண்டும் மரியாதையுடன் அழைக்க வேண்டும்—இருபத்திநான்கு வரை।

Verse 12

तेषां एकैकशो गां च अनड्वाहं च दापयेत् । एकैकं वस्त्रयुग्मं च अङ्गुलीयकम् एव च ॥ ५५.१२ ॥

அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொருவராக ஒரு பசுவும் ஒரு காளையும் வழங்கச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு ஜோடி ஆடைகளும் ஒரு மோதிரமும் கொடுக்க வேண்டும்।

Verse 13

कटकार्णि च सौवर्णकर्णाभरणकानि च । एकैकं ग्राममेतॆषां राजा राजन् प्रदापयेत् ॥ ५५.१३ ॥

கைவளையங்களும் பொற்காதணிகளும் வழங்க வேண்டும்; மேலும், ஓ அரசே, அரசன் இவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு கிராமத்தையும் வழங்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 14

तन्मध्यमं सयुग्मं तु सर्वमाद्यं प्रदापयेत् । स्वशक्त्याभरणं चैव दरिद्रस्य स्वशक्तितः ॥ ५५.१४ ॥

மிதமான தரமுள்ள அனைத்தையும் முதலில் ஜோடியாகத் தானம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஏழைக்கு தன் ஆற்றலுக்கேற்ப ஆபரணங்களையும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 15

यथाशक्त्या महीṃ कृत्वा काञ्चनीं गोयुगं तथा । वस्त्रयुग्मं च दातव्यं यथाविभवशक्तितः ॥ ५५.१५ ॥

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பொன்னால் செய்யப்பட்ட பூமியின் பிரதியைக் தயாரித்து, அதுபோல கோ-யுகம் (இரு பசுக்கள்) அமைத்து, ஆடை-ஜோடியையும் தன் செல்வவளத்திற்கேற்ப தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 16

गां युग्माभरणात् सर्वं सहिरण्यं च कारयेत् । एवं कृते तथा कृष्णशुक्लद्वादश्यमेव च ॥ ५५.१६ ॥

பசுவை ஜோடி ஆபரணங்களுடன் தானத்திற்காக அமைத்து, பொன்னுடன் கூடிய எல்லாச் சாமான்களையும் தயாரிக்கச் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செய்த பின், கிருஷ்ணபட்சமோ சுக்லபட்சமோ ஆகிய இரண்டிலும் த்வாதசி திதியிலேயே இதை நடத்த வேண்டும்.

Verse 17

रौप्यां वा पृथिवीं कृत्वा यथाविभवशक्तितः । दापयेद् ब्राह्मणानां तु तथा तेषां च भोजनम् । उपानहौ यथाशक्त्या पादुके छत्रिकां तथा ॥ ५५.१७ ॥

தன் வசதிக்கேற்ப வெள்ளியால் பூமியின் (பிரதிமை) உருவம் செய்து, பிராமணர்களுக்கு தானம் அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்; அவர்களுக்கு உணவும் அளிக்க வேண்டும். மேலும் இயன்ற அளவு பாதுக்கை/செருப்பு மற்றும் குடையும் தானமாக வழங்க வேண்டும்.

Verse 18

एतान् दत्त्वा वदेदेवं कृष्णो दामोदरॊ मम । प्रीयतां सर्वदा देवो विश्वरूपो हरिर्मम ॥ ५५.१८ ॥

இவற்றைத் தானம் செய்த பின் இவ்வாறு சொல்ல வேண்டும்— “கிருஷ்ணன் தாமோதரன் எனக்கே உரியவன்; விசுவரூபமான தேவன் ஹரி எப்போதும் என்மேல் பிரியமாயிருப்பானாக.”

Verse 19

दाने च भोजने चैव कृत्वा यत् फलमाप्यते । तन्न शक्यं सहस्रेण वर्षाणामपि कीर्तितुम् ॥ ५५.१९ ॥

தானமும் அன்னதானமும் செய்தால் கிடைக்கும் பலனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் சொல்லினாலும் முழுமையாக விவரிக்க இயலாது.

Verse 20

तथाप्युद्देशतः किञ्चित् फलं वक्ष्यामि तेऽनघ । व्रतस्यास्य पुरा वृत्तं शुभान्यस्य शृणुष्व तत् ॥ ५५.२० ॥

எனினும், குற்றமற்றவனே, இந்த விரதத்தின் பலனைச் சிறிது சுருக்கமாக உனக்குச் சொல்கிறேன். மேலும் பழங்காலத்தில் இந்த விரதம் எவ்வாறு அனுஷ்டிக்கப்பட்டது என்ற அந்த மங்களமான வரலாறையும் கேள்.

Verse 21

आसीदादियुगे राजा ब्रह्मवादी दृढव्रतः । स पुत्रकामः पप्रच्छ ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् । तस्येदं व्रतमाचख्यौ ब्रह्मा स कृतवांस्तथा ॥ ५५.२१ ॥

ஆதியுகத்தில் பிரம்மவாதத்தில் நிலைத்தும் உறுதியான விரதம் கொண்டும் ஒரு அரசன் இருந்தான். புத்ரகாமனையால் அவன் பரமேஷ்டி பிரம்மாவை வினவினான்; பிரம்மா இவ்விரதத்தை விளக்க, அரசனும் அதையே முறையாக மேற்கொண்டான்.

Verse 22

तस्य व्रतान्ते विश्वात्मा स्वयं प्रत्यक्षतां ययौ । तुष्टश्चोवाच भो राजन् वरो मे व्रियतां वरः ॥ ५५.२२ ॥

அவ்விரதத்தின் முடிவில் விஸ்வாத்மா தாமே நேரில் வெளிப்பட்டார். மகிழ்ந்து கூறினார்—“ஓ அரசே, என்னிடமிருந்து வரம் தேர்ந்தெடு; நீ விரும்பும் வரத்தை வேண்டிக் கொள்.”

Verse 23

राजोवाच । पुत्रं मे देहि देवेश वेदमन्त्रविशारदम् । याजकं यजनासक्तं कीर्त्या युक्तं चिरायुषम् । असंख्यातगुणं चैव ब्रह्मभूतमकल्मषम् ॥ ५५.२३ ॥

அரசன் கூறினான்—“தேவேசா, வேதமும் மந்திரங்களும் நன்கு அறிந்த ஒரு மகனை எனக்குத் தாரும். யாகங்களில் ஈடுபடும் யாஜகனாகவும், புகழும் நீண்ட ஆயுளும் உடையவனாகவும், எண்ணற்ற நற்குணங்களால் நிறைந்தவனாகவும், பிரம்மநிலையிலே நிலைத்தவனாகவும், களங்கமற்றவனாகவும் இருக்கட்டும்.”

Verse 24

एवमुक्त्वा ततो राजा पुनर्वचनमब्रवीत् । ममाप्यन्ते शुभं स्थानं प्रयच्छ परमेश्वर । यत्तन्मुनिपदं नाम यत्र गत्वा न शोचति ॥ ५५.२४ ॥

இவ்வாறு கூறிய பின் அரசன் மீண்டும் சொன்னான்—“பரமேஸ்வரா, என் வாழ்வின் இறுதியில் எனக்கும் ஒரு மங்களமான நிலையைக் கொடுப்பீராக; அது ‘முனிபதம்’ எனப்படும், அங்கு சென்றவர் துயரப்படார்.”

Verse 25

एवमस्त्विति तं देवः प्रोक्त्वा चादर्शनं गतः । तस्यापि राज्ञः पुत्रोऽभूद्वत्सप्रीर्नाम नामतः ॥ ५५.२५ ॥

தேவன் “எவமஸ்து (ததாஸ்து)” என்று கூறி மறைந்தார். அந்த அரசனுக்கும் ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவன் பெயர் வத்ஸப்ரீ எனப்பட்டது.

Verse 26

वेदवेदाङ्गसम्पन्नो यज्ञयाजी बहुश्रुतः । तस्य कीर्त्तिर्महाराज विस्तृता धरणीतले ॥ ५५.२६ ॥

வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்த, யாகங்களைச் செய்பவன், பல நூலறிவு உடையவன் அவன். ஓ மகாராஜா, அவனுடைய புகழ் பூமித்தளமெங்கும் பரவியது.

Verse 27

राजाऽपि तं सुतं लब्ध्वा विष्णुदत्तं प्रतापिनम् । जगाम तपसे युक्तः सर्वद्वन्द्वान् प्रहाय सः ॥ ५५.२७ ॥

அரசனும் அந்தப் பிரகாசமிக்க விஷ்ணுதத்தன் என்ற மகனைப் பெற்றபின் தவத்திற்குப் புறப்பட்டான். தவத்தில் ஒழுங்குபட்டு, இன்பம்-துன்பம் போன்ற எல்லா இரட்டைகளையும் விட்டொழித்தான்.

Verse 28

आराधयामास हरिं निराहारो जितेन्द्रियः । हिमवत्पर्वते रम्ये स्तुतिं कुर्वंस्तदा नृपः ॥ ५५.२८ ॥

அப்போது அரசன் உண்ணாவிரதமிருந்து, புலன்களை அடக்கி, ஹரியை ஆராதித்தான். இனிய ஹிமவத் மலையில் அக்காலத்தில் அவன் ஸ்தோத்திரம் பாடினான்.

Verse 29

भद्राश्व उवाच । कीदृशी सा स्तुतिर्ब्रह्मन् यां चकार स पार्थिवः । किं च तस्याभवद् देवं स्तुवतः पुरुषोत्तमम् ॥ ५५.२९ ॥

பத்ராஷ்வன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே, அந்த அரசன் செய்த ஸ்துதி எத்தகையது? மேலும் புருஷோத்தம தேவனைப் புகழ்ந்து கொண்டிருந்தபோது அவனுக்கு என்ன நிகழ்ந்தது?

Verse 30

दुर्वासा उवाच । हिमवन्तं समाश्रित्य राजा तद्गतमानसः । स्तुतिं चकार देवाय विष्णवे प्रभविष्णवे ॥ ५५.३० ॥

துர்வாசர் கூறினார்—ஹிமவானைச் சரணடைந்து, மனத்தை அதிலேயே லயப்படுத்திய அரசன், தேவனான விஷ்ணுவுக்கு—மிகுந்த வல்லமை உடைய விஷ்ணுவுக்கு—ஸ்துதி செய்தான்.

Verse 31

राजोवाच । क्षराक्षरं क्षीरसमुद्रशायिनं क्षितीधरं मूर्तिमतां परं पदम् । अतीन्द्रियं विश्वभुजां पुरः कृतं निराकृतं स्तौमि जनार्दनं प्रभुम् ॥ ५५.३१ ॥

அரசன் கூறினான்—அழியும்-அழியாத இரு ரூபமுமாய், பாற்கடலில் பள்ளிகொள்ளும், பூமியைத் தாங்கும், உருவமுடையோர்க்கு பரமபதமாய், இந்திரியங்களைத் தாண்டியவனாய், உலகப் போஷணத்தின் முன்னணியில் நிறுத்தப்பட்டவனாய், ஆயினும் நிராகார நிருபாதியாய் உள்ள ஜனார்தனப் பெருமானை நான் ஸ்தோத்திரிக்கிறேன்।

Verse 32

त्वमादिदेवः परमार्थरूपी विभुः पुराणः पुरुषोत्तमश्च । अतीन्द्रियो वेदविदां प्रधानः प्रपाहि मां शङ्खगदास्त्रपाणे ॥ ५५.३२ ॥

நீ ஆதிதேவன், பரமார்த்த ரூபன், எங்கும் நிறைந்தவன், புராதனன், புருஷோத்தமன். இந்திரியாதீதன், வேதவிதர்களில் முதன்மை—சங்கு, கதை, ஆயுதம் தாங்கியவனே, என்னைக் காப்பாயாக।

Verse 33

कृतं त्वया देव सुरासुराणां संकीर्त्यतेऽसौ च अनन्तमूर्ते । सृष्ट्यर्थमेतत् तव देव विष्णो न चेष्टितं कूटगतस्य तत्स्यात् ॥ ५५.३३ ॥

அனந்தமூர்த்தி தேவனே! தேவர்கள்-அசுரர்கள் தொடர்பாக நீ செய்த இச்செயல் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது. தேவ விஷ்ணுவே, இது படைப்பின் பொருட்டே; கூடஸ்தமாக அவ்யக்தத்தில் நிலைத்தவருக்குச் செயல் என்று இதைச் சொல்ல இயலாது।

Verse 34

तथैव कूर्मत्वमृगत्‍वमुच्चैस् त्वया कृतं रूपमनेक रूप । सर्वज्ञभावादसकृच्छ जन्म संकीर्त्यते तेऽच्युत नैतदस्ति ॥ ५५.३४ ॥

பலரூபனே! அதுபோலக் கூர்மத்துவம், மிருகத்துவம் ஆகிய உயர்ந்த ரூபங்களையும் நீ ஏற்றாய் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் நீ சர்வஞ்ஞன் என்பதால் உன் பிறப்பு மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படுகிறது; அச்யுதனே, உண்மையில் அது அப்படியல்ல।

Verse 35

नृसिंह नमो वामन जमदग्निनाम दशास्यगोत्रान्तक वासुदेव । नमोऽस्तु ते बुद्ध कल्किन् खगेश शम्भो नमस्ते विबुधारिनाशन ॥ ५५.३५ ॥

நரசிம்மருக்கு நமஸ்காரம், வாமனருக்கு நமஸ்காரம், ஜமதக்னிநாமன் (பரசுராமன்)க்கு நமஸ்காரம்; தசாஸ்யன் (ராவணன்) குலத்தை முடித்த வாசுதேவருக்கு நமஸ்காரம். புத்தரே, கல்கியே, ககேசா (கருடா), சம்போ—தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 36

नमोऽस्तु नारायण पद्मनाभ नमो नमस्ते पुरुषोत्तमाय । नमः समस्तामरसङ्घपूज्य नमोऽस्तु ते सर्वविदां प्रधान ॥ ५५.३६ ॥

நாராயண பத்மநாபா, உமக்கு நமஸ்காரம்; புருஷோத்தமா, மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः. அமரர் கூட்டமெல்லாம் வணங்கும் உமக்கு நமः; எல்லா அறிவாளர்களிலும் முதன்மை உடையவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 37

नमः करालास्य नृसिंहमूर्त्ते नमो विशालाद्रिसमान कूर्म । नमः समुद्रप्रतिमान मत्स्य नमामि त्वां क्रोडरूपिननन्त ॥ ५५.३७ ॥

அச்சமூட்டும் முகத்தையுடைய நரசிம்ம மூர்த்திக்கு நமः; பெரும் மலைக்கு ஒப்பான கூர்ம மூர்த்திக்கு நமः. கடலுக்கு ஒப்பான மத்ஸ்ய மூர்த்திக்கு நமः; அனந்தனே, வராக ரூபம் கொண்டவனே, உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 38

सृष्ट्यर्थमेतत्तव देव चेष्टितं न मुख्यपक्षे तव मूर्तिता विभो । अजानता ध्यानमिदं प्रकाशितं नैभिर्विना लक्ष्यसे त्वं पुराण ॥ ५५.३८ ॥

தேவனே, படைப்பிற்காகவே இது உமது லீலைச் செயல்; எங்கும் நிறைந்தவனே, உமது மூர்த்தி-தாரணம் உமது இயல்பின் முதன்மை நிலை அல்ல. அறியாதவர்களுக்காக இந்த தியான உபதேசம் வெளிப்படுத்தப்பட்டது; இவ்வழிகள் இன்றி, பழமையானவனே, உம்மை எளிதில் அறிய முடியாது.

Verse 39

आद्यो मखस्त्वं स्वयमेव विष्णो मखाङ्गभूतोऽसि हविस्त्वमेव । पशुर्भवानृत्विगिज्यं त्वमेव त्वां देवसङ्घा मुनयो यजन्ति ॥ ५५.३९ ॥

விஷ்ணுவே, நீயே ஆதிய யாகம் (மக) ஆகிறாய்; யாகத்தின் அங்கமும் நீயே, ஹவிஸ் எனும் ஆஹுதியும் நீயே. யாகப் பலியாகும் பசுவும் நீயே; ருத்விஜர்கள் வணங்க வேண்டிய யாஜகத் தத்துவமும் நீயே. தேவர்கள் கூட்டமும் முனிவர்களும் உம்மையே யஜிக்கின்றனர்.

Verse 40

यदेतस्मिन् जगद्ध्रुवं चलाचलं सुरादिकालानलसंस्थमुत्तमम् । न त्वं विभक्तोऽसि जनार्दनेश प्रयच्छ सिद्धिं हृदयेप्सितां मे ॥ ५५.४० ॥

இந்த உயர்ந்த உலகம்—அசையாததும் அசையும் அனைத்தும்—உம்முள் உறுதியாக நிலைத்து, யுகாந்த அக்கினியிலும் நிறுவப்பட்டுள்ளது; ஆகவே ஜனார்தனேசா, நீர் அதிலிருந்து பிரிந்தவர் அல்ல. என் இதயம் விரும்பும் நிறைவேற்றத்தை எனக்கு அருள்வீராக.

Verse 41

नमः कमलपत्राक्ष मूर्तामूर्त नमो हरे । शरणं त्वां प्रपन्नोऽस्मि संसारान्मां समुद्धर ॥ ५५.४१ ॥

தாமரை இலைபோன்ற கண்களையுடையவனே! உமக்கு வணக்கம்; மூர்த்தமும் அமூர்த்தமும் ஆன ஹரிக்குப் பணிவு. நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன்—என்னை சம்சாரச் சுழலிலிருந்து மீட்டருள்வீர்.

Verse 42

एवं स्तुतस्तदा देवस्तेन राज्ञा महात्मना । विशालाम्रतलस्थेन तुतोष परमेश्वरः ॥ ५५.४२ ॥

அவ்வாறு விசாலமான மாமரத் தளத்தில் இருந்த மகாத்மா அரசனால் புகழப்பட்டபோது, பரமேஸ்வரன் ஆன தேவன் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 43

कुब्जरूपी ततो भूत्वा आजगाम हरिः स्वयम् । तस्मिन्नागत मात्रे तु सीप्याम्रः कुब्जकोऽभवत् ॥ ५५.४३ ॥

பின்னர் ஹரி தாமே கூனன் வடிவம் கொண்டு வந்தான். அவர் வந்த அதே கணத்தில் அந்தக் கூனன் ‘சீப்யாம்ர’ ஆக மாறினான்.

Verse 44

तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं स राजा संशितव्रतः । विशालस्य कथं कौब्ज्यमिति चिन्तापरोऽभवत् ॥ ५५.४४ ॥

அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து, விரதங்களில் உறுதியான அரசன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்—“விசாலனுக்கு கூன்வடிவு எவ்வாறு வந்தது?”

Verse 45

तस्य चिन्तयतो बुद्धिर्बभौ तं ब्राह्मणं प्रति । अनेनागतमात्रेण कृतमेतन्न संशयः ॥ ५५.४५ ॥

சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அவனுடைய அறிவு அந்தப் பிராமணனை நோக்கி சென்றது—“இவர் வந்ததாலேயே இது நிகழ்ந்தது; ஐயமில்லை.”

Verse 46

तस्मादेषैव भविता भगवान् पुरुषोत्तमः । एवमुक्त्वा नमश्चक्रे तस्य विप्रस्य स नृपः ॥ ५५.४६ ॥

ஆகையால் இவரே பகவான் புருஷோத்தமராக ஆவார். இவ்வாறு கூறி அந்த அரசன் அந்தப் பிராமணருக்கு வணங்கினான்.

Verse 47

अनुग्रहाय भगवन् नूनं त्वं पुरुषोत्तमः । आगतोऽसि स्वरूपं मे दर्शयस्वाधुना हरे ॥ ५५.४७ ॥

ஹே பகவான்! அருள்புரியவே நிச்சயமாக நீர் புருஷோத்தமராக வந்துள்ளீர். ஹே ஹரி, இப்போது எனக்கு உமது உண்மைச் சொரூபத்தை காட்டுவீராக.

Verse 48

एवमुक्तस्तदा देवः शङ्खचक्रगदाधरः । बभौ तत्पुरतः सौम्यो वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ ५५.४८ ॥

இவ்வாறு அழைக்கப்பட்டபோது சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கிய தேவன் அவன் முன்னே இனிய தோற்றத்துடன் வெளிப்பட்டு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 49

वरं वृणीष्व राजेन्द्र यत्ते मनसि वर्तते । मयि प्रसन्ने त्रैलोक्य तिलमात्रमिदं नृप ॥ ५५.४९ ॥

ஹே அரசர்களின் தலைவா! உன் மனத்தில் இருப்பதையே வரமாகத் தேர்ந்தெடு. ஹே அரசே, நான் மகிழ்ந்தால் மும்முலகமும் எள்ளளவே அற்பம்.

Verse 50

एवमुक्तस्ततो राजा हर्षोत्फुल्लितलोचनः । मोक्षं प्रयच्छ देवेशेत्युक्त्वा नोवाच किञ्चन ॥ ५५.५० ॥

இவ்வாறு கேட்ட அரசன் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த கண்களுடன், “ஹே தேவேசா, எனக்கு மோக்ஷம் அருள்வீராக” என்று கூறி மேலும் எதையும் சொல்லவில்லை.

Verse 51

एवमुक्तः स भगवान् पुनर्वाक्यमुवाच ह । मय्यागते विशालोऽयमाम्रः कुब्जत्वमागतः ॥ यस्मात्तस्मात्तीर्थमिदं कुब्जकाम्रं भविष्यति ॥ ५५.५१ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் பகவான் மீண்டும் உரைத்தார்—“நான் வந்தபோது இந்தப் பெரும் மாமரம்தான் குப்ஜமாக (வளைந்து) ஆனது. ஆகவே இந்தத் தீர்த்தம் ‘குப்ஜக-ஆம்ர’ எனப் பெயர் பெறும்.”

Verse 52

तिर्यग्योन्यादयोऽप्यस्मिन् ब्राह्मणान्ता यदि स्वकम् । कलेवरं त्यजिष्यन्ति तेषां पञ्चशतानि च । विमानानि भविष्यन्ति योगिनां मुक्तिरेव च ॥ ५५.५२ ॥

விலங்கு யோனி முதலியவற்றிலிருந்து பிராமணர் வரை—இங்கு (இந்தத் தீர்த்தத்தில்) தம் உடலைத் துறந்தால், அவர்களுக்கு ஐந்நூறு விமானங்கள் உண்டாகும்; யோகிகளுக்கோ முக்தியே ஒரே பயன்.

Verse 53

एवमुक्त्वा नृपं देवः शङ्खाग्रेण जनार्दनः । पस्पर्श स्पृष्टमात्रोऽसौ परं निर्वाणमाप्तवान् ॥ ५५.५३ ॥

இவ்வாறு அரசனிடம் கூறி தேவன் ஜனார்தனன் சங்கை முனையால் அவனைத் தொட்டான்; தொட்ட மாத்திரத்திலேயே அவன் பரம நிர்வாணத்தை அடைந்தான்.

Verse 54

तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र तं देवं शरणं व्रज । येन भूयः पुनः शोच्यपदवीं नो प्रयास्यसि ॥ ५५.५४ ॥

ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, நீயும் அந்த தேவனைச் சரணடை; அதனால் நீ மீண்டும் துயரத்திற்குரிய நிலையை அடையமாட்டாய்.

Verse 55

य इदं शृणुयान्नित्यं प्रातरुत्थाय मानवः । पठेद्यश्चरितं ताभ्यां मोक्षधर्मार्थदो भवेत् ॥ ५५.५५ ॥

காலை எழுந்து தினமும் இதைக் கேட்டு, இந்தப் புனிதச் சரிதத்தை ஓதுகிற மனிதன்—மோட்சம், தர்மம், அர்த்தம் ஆகியவற்றை அளிப்பவனாக (அல்லது பெறுபவனாக) ஆகிறான்.

Verse 56

शुभव्रतमिदं पुण्यं यश्च कुर्याज्जनेश्वर । स सर्वसम्पदं चेह भुक्त्वेते तल्लयं व्रजेत् ॥ ५५.५६ ॥

ஹே ஜனேஸ்வரா! இந்தச் சுபமும் புண்ணியமும் ஆன விரதத்தை யார் அனுஷ்டிக்கிறாரோ, அவர் இவ்வுலகில் எல்லாச் செல்வங்களையும் அனுபவித்து இறுதியில் அந்தப் பரமத் தத்துவத்தில் லயமடைவார்।