Adhyaya 39: Discrimination of the Three Bodies and the Dharaṇī Vow: A Manual for Dvādaśī Observance

Verse 1

सत्यतपा उवाच । भगवन् द्वे शरीरे तु इति यत्परिकीर्तितम् । तन्मे कथय भेदं वै के ते ब्रह्मविदां वर ॥ ३९.१ ॥

சத்தியதபா கூறினார்—“பகவனே, ‘இரண்டு உடல்கள்’ என்று கூறப்பட்டதன் வேறுபாட்டை எனக்குச் சொல்லுங்கள்—பிரம்மத்தை அறிந்தோருள் சிறந்தவரே।”

Verse 2

दुर्वासा उवाच । न द्वे त्रीणि शरीराणि वाच्यं तद्विपरीतकम् । विभोगायतनं चैव त्रिशरीराणि प्राणिनाम् ॥ ३९.२ ॥

துர்வாசர் கூறினார்—‘இரண்டு அல்லது மூன்று உடல்கள் உள்ளன’ என்று சொல்லக் கூடாது; அதற்கு மாறாகவே சொல்ல வேண்டும். உயிர்களுக்கு உண்மையில் மூன்று உடல்கள் உள்ளன; அவையே கர்மபல அனுபவத்தின் ஆதாரமாகின்றன.

Verse 3

प्रागवस्थमधर्माख्यं परिज्ञानविवर्जितम् । अपरं सव्रतं तद्धि ज्ञेयमत्यन्तधार्मिकम् ॥ ३९.३ ॥

முன்நிலைக்குச் சேர்ந்தது ‘அதர்மம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது விவேக அறிவின்றியது. ஆனால் பின்நிலை, விரதங்களுடன் கூடியதனால், மிகுந்த தர்மமுடையதாக அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 4

धर्माधर्मोपभोगाय यत् तृतीयमतीन्द्रियम् । तत्त्रिभेदं विनिर्दिष्टं ब्रह्मविद्भिर्विचक्षणैः । यातना धर्मभोगश्च भुक्तिश्चेति त्रिभेदकम् ॥ ३९.४ ॥

தர்மம்-அதர்மத்தின் பலனுபவத்திற்காக இంద్రியங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த மூன்றாவது தத்துவத்தை, பிரம்மவித்துகள் மூன்று வகைகளாக விளக்கினர்—(1) யாதனை, (2) தர்மபோகம், (3) புக்தி—என்று மும்முறை வகை.

Verse 5

यस्तु भावः पुरा ह्यासीत् प्राणिनो निघ्नतः स वै । तत्पापाख्यं शरीरं ते पापसंज्ञं तदुच्यते ॥ ३९.५ ॥

முன்பு உயிர்களை கொல்லும் உயிரினத்தில் இருந்த மனநிலை, அதுவே உனக்குப் ‘பாபம்’ எனப்படும் ஒரு உடலாக ஆகிறது; ஆகவே அது ‘பாப-சஞ்ஞை’ உடையது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 6

इदानीं शुभवृत्तिं तु कुर्वतस्तप आर्जवम् । अपरं धर्मरूपं तु शरीरं ते व्यवस्थितम् । तेन वेदपुराणानि ज्ञातुमर्हस्यसंशयम् ॥ ३९.६ ॥

இப்போது நீ நல்லொழுக்கம், தவம், நேர்மை ஆகியவற்றை மேற்கொள்கிறாய்; ஆகவே உனக்குத் தர்மரூபமான மற்றொரு உடல் நிலைபெற்றுள்ளது. அதன்மூலம் நீ ஐயமின்றி வேதங்களையும் புராணங்களையும் அறியத் தகுதியானவன்.

Verse 7

यदाष्टकं संपरिवर्तते पुमां- स्तदा त्र्यवस्थः परिकीर्त्यते तु वै । गताष्टवर्गस्त्रिगतः सदा शुभः स्थिरो भवेदात्मनि निश्चयात्मवान् ॥ ३९.७ ॥

ஒருவனில் ‘அஷ்டகம்’ முழுமையாக மாற்றமடைந்தால், அப்பொழுது மும்மடங்கு நிலை நிறுவப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது. அஷ்டவர்க்கத்தைத் தாண்டி திரயத்தை அடைந்தவன் எப்போதும் மங்களமாய் இருப்பான்; உறுதியான தீர்மானத்துடன் ஆத்மாவில் நிலைபெறுவான்.

Verse 8

यदा पञ्च पुनः पञ्च पञ्च पञ्चापि संत्यजेत् । एकमार्गस्तदा ब्रह्म शाश्वतं लभते नरः ॥ ३९.८ ॥

ஒருவன் ‘ஐந்து’, மீண்டும் ‘ஐந்து’, மேலும் ‘ஐந்தின் ஐந்து’ என்பவற்றையும் முற்றிலும் துறந்தால், ஒரே மார்க்கத்தில் ஒருமுகமாகி அவன் நித்திய பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

Verse 9

सत्यतपा उवाच । भगवन् यदि विज्ञानं शरीरं नोपजायते । तदा केन प्रकारेण परं ब्रह्मोपलभ्यते ॥ ३९.९ ॥

சத்தியதபா கூறினார்— பகவனே, விவேக ஞானமயமான உடல் தோன்றாவிட்டால், எந்த முறையால் பரம்பிரம்மம் அறியப்படுகிறது?

Verse 10

दुर्वासा उवाच । कर्मकाण्डं ज्ञानमूलं ज्ञानं कर्मादिकं तथा । एतयोरन्तरं नास्ति यथाश्ममृदयोर्मुने ॥ ३९.१० ॥

துர்வாசர் கூறினார்— கர்மகாண்டத்தின் அடித்தளம் ஞானமே; ஞானமும் கர்மம் முதலியவற்றிலிருந்தே தொடங்குகிறது. முனிவரே, இவ்விரண்டிற்கும் உண்மையான பிரிவு இல்லை— கல் மற்றும் மண் (என்ற வேறுபாடு போல).

Verse 11

कर्मकाण्डं चतुर्भेदं ब्राह्मणादिषु कीर्तितम् । तत्र वेदोक्तकर्माणि त्रयः कुर्वन्ति नित्यशः । त्रिशुश्रूषामथैकस्तु एषा वेदोदिता क्रिया ॥ ३९.११ ॥

கர்மகாண்டம் பிராமணர் முதலிய வர்ணங்களில் நான்கு வகையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. அதில் மூவர் நித்தம் வேதம் விதித்த கர்மங்களைச் செய்கிறார்கள்; ஒருவன் அந்த மூவருக்கும் சேவை செய்கிறான்— இதுவும் வேதம் கூறிய செயல் ஆகும்.

Verse 12

एतान् धर्मानवस्थाय ब्रह्मणोपास्तिं रोचते । तस्य मुक्तिर्भवेन्नूनं वेदवादरतस्य च ॥ ३९.१२ ॥

இந்த தர்மங்களில் நிலைபெற்றவனுக்கு பிரம்மனைத் தியானித்து வழிபடுதல் இனிதாகும்; வேதவாக்கியங்களில் பற்றுடைய அவனுக்கு நிச்சயமாக முக்தி உண்டாகும்.

Verse 13

सत्यतपा उवाच । यदेतत् परमं ब्रह्म त्वया प्रोक्तं महामुने । तस्य रूपं न जानन्ति योगिनोऽपि महात्मनः ॥ ३९.१३ ॥

சத்தியதபா கூறினார்—மகாமுனியே! நீங்கள் உரைத்த அந்த பரம்பிரம்மத்தின் ரூபத்தை மகாத்ம யோகிகளும் அறியார்.

Verse 14

अनाममसगोत्रं च अमूर्तं मूर्तिवर्जितम् । कथं स ज्ञायते ब्रह्म संज्ञानामविवर्जितम् । तस्य संज्ञां कथय मे वेदमागविवस्थिताम् ॥ ३९.१४ ॥

பெயரும் குலமும் அற்ற, உருவமற்றதும் உருவவிலக்கமுமான அந்தப் பிரம்மனை எவ்வாறு அறியலாம்? ஏனெனில் அது பெயர்-அடையாளங்களிலிருந்து முற்றிலும் விலகியதுமல்ல. வேதமார்க்கத்தில் நிலைபெற்ற அதன் நாம-அடையாளத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 15

दुर्वासा उवाच । यदेतत् परमं ब्रह्म वेदव्यासेषु पठ्यते । स देवः पुण्डरीकाक्षः स्वयं नारायणः परः ॥ ३९.१५ ॥

துர்வாசர் கூறினார்—வேதங்களிலும் வ்யாசரால் உரைக்கப்பட்ட போதனைகளிலும் ‘பரம்பிரம்மம்’ எனப் பாடப்படுவது, அதே தேவன் புண்டரீகாக்ஷன்; அவனே பரமான நாராயணன்.

Verse 16

स यज्ञैर्विविधैरिष्टैर्दानैर्दत्तैश्च सत्तम । प्राप्यते परमो देवः स्वयं नारायणो हरिः ॥ ३९.१६ ॥

சத்புருஷர்களில் சிறந்தவரே! பலவகையாகச் சரிவர நடத்தப்பட்ட யாகங்களாலும் முறையாக அளிக்கப்பட்ட தானங்களாலும் அந்த பரமதேவன்—ஸ்வயமாக நாராயண ஹரி—அடையப்படுகிறார்.

Verse 17

सत्यतपा उवाच । भगवन् बहुवित्तेन ऋत्विग्भिर्वेदपारगैः । प्राप्यते पुण्यकृद्भिर्हि क्वचिद्यज्ञः कथञ्चन । तेन प्राप्तेन भगवान् लभ्यते दुःखतो हरिः ॥ ३९.१७ ॥

சத்தியதபா கூறினாள்— பகவனே! மிகுந்த செல்வமும் வேதத்தில் தேர்ந்த ருத்விக்களும் இருந்தால்கூட, புண்ணியச் செயல் செய்பவர்களுக்கு யாகம் சில சமயங்களில் எப்படியோ மட்டுமே கிடைக்கிறது. அப்படி கிடைத்ததினால் துயர் நீக்கும் பகவான் ஹரி உண்மையில் அடையப்படுவாரா?

Verse 18

वित्तेन च विना दानं दातुं विप्र न शक्यते । विद्यमानेऽपि न मतिः कुटुम्बासक्तचेतसः । तस्य मोक्षः कथं ब्रह्मन् सर्वथा दुर्लभो हरिः ॥ ३९.१८ ॥

செல்வமின்றி, ஓ விப்ரரே, தானம் அளிக்க இயலாது. செல்வம் இருந்தாலும் குடும்பத்தில் பற்றுடைய மனத்தவர்க்கு தான எண்ணம் எழாது. அப்படிப்பட்டவர்க்கு, ஓ பிரம்மனே, மோட்சம் எவ்வாறு கிடைக்கும்? அவர்க்கு ஹரி எல்லாவிதத்திலும் அரிது.

Verse 19

अल्पायासेन लभ्येत येन देवः सनातनः । तन्मे सामान्यतो ब्रूहि सर्ववर्णेषु यद्भवेत् ॥ ३९.१९ ॥

குறைந்த முயற்சியால் சனாதன தேவனை அடையச் செய்யும் வழியை எனக்கு பொதுவாகச் சொல்லுங்கள்— அது எல்லா வர்ணங்களுக்கும் பொருந்துவதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 20

दुर्वासा उवाच । कथयामि परं गुह्यं रहस्यं देवनिर्मितम् । धरण्या यत्कृतं पूर्वं मज्जन्त्या तु रसातले ॥ ३९.२० ॥

துர்வாசர் கூறினார்— தேவர்களால் அமைக்கப்பட்ட மிக உயர்ந்த மறைபொருளை நான் கூறுகிறேன்; முன்பு பூமி ரசாதலத்தில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தபோது செய்ததை.

Verse 21

पृथिव्याः पार्थिवो भावः सलिले नातिरेचितः । तस्मिन् सलिलमग्ने तु पृथिवी प्रायाद्रसातलम् ॥ ३९.२१ ॥

பூமியின் பார்திவ (திட) இயல்பு நீரில் மிகையாகவில்லை; ஆனால் அந்த நீரே பெருகி மூழ்கடித்தபோது, பூமி ரசாதலத்திற்குச் சென்றது.

Verse 22

सा भूतधारिणी देवी रसातलगता शुभा । आराधयामास विभुं देवं नारायणं परम् । उपवासव्रतैर्देवी नियमैश्च पृथग्विधैः ॥ ३९.२२ ॥

அனைத்து உயிர்களையும் தாங்கும் அந்தச் சுப தேவியார் ரசாதலத்திற்குச் சென்று, உபவாச-விரதங்களாலும் பலவகை நியமங்களாலும் அனைத்திலும் நிறைந்த பரமதேவன் நாராயணனை ஆராதித்தாள்।

Verse 23

कालेन महता तस्याः प्रसन्नो गरुडध्वजः । उज्जहार स्थितौ चेमां स्थापयामास सोऽव्ययः ॥ ३९.२३ ॥

நீண்ட காலத்திற்குப் பின் கருடக் கொடியுடைய (விஷ்ணு) அவர் அவள்மேல் அருள்புரிந்து, இந்தப் பூமியை உயர்த்தி, தக்க நிலையிலே மீண்டும் நிறுவினார்; அழிவிலாத அவர் உறுதியாக நிலைநிறுத்தினார்।

Verse 24

सत्यतपा उवाच । कोऽसौ धरन्या सञ्चीर्ण उपवासो महामुने । कानि व्रतानि च तथा एतन्मे वक्तुमर्हसि ॥ ३९.२४ ॥

சத்தியதபா கூறினாள்—மகாமுனியே, பூமிக்காக மேற்கொள்ளப்படும் அந்த உபவாசம் எது? அதுபோல எந்தெந்த விரதங்கள் உள்ளன? இதை எனக்குச் சொல்லத் தகுதியுடையீர்।

Verse 25

दुर्वासा उवाच । यदा मार्गशिरे मासि दशम्यां नियतात्मवान् । कृत्वा देवार्चनं धीमानग्निकार्यं यथाविधि ॥ ३९.२५ ॥

துர்வாசர் கூறினார்—மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் தசமித் திதியில், தன்னடக்கம் கொண்ட அறிவுடையவன் தேவர்களை ஆர்ச்சித்து, விதிப்படி அக்னிகாரியம் (ஹோமம்) செய்ய வேண்டும்…

Verse 26

शुचिवासाः प्रसन्नात्मा हव्यं अन्नं सुसंस्कृतम् । भुक्त्वा पञ्चपदं गत्वा पुनः शौचं तु पादयोः ॥ ३९.२६ ॥

தூய ஆடை அணிந்து அமைதியான மனத்துடன், ஹவ்யத்திற்குத் தகுந்த நன்கு சமைத்த அன்னத்தை உண்டு, ஐந்து அடிகள் நடந்து, பின்னர் மீண்டும் பாதங்களின் சௌசம் (சுத்தி) செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

कृत्वाऽष्टाङ्गुलमात्रं तु क्षीरवृक्षसमुद्भवम् । भक्षयेद् दन्तकाष्ठं तु तत आचम्य यत्नतः ॥ ३९.२७ ॥

பால்சாறு தரும் மரத்திலிருந்து வந்த எட்டு விரல் அளவுள்ள தந்தகாஷ்டத்தைச் செய்து அதை மென்று; பின்னர் கவனமாக ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 28

स्पृष्ट्वा द्वाराणि सर्वाणि चिरं ध्यात्वा जनार्दनम् । शङ्खचक्रगदापाणिं किरीटिं पीतवाससम् ॥ ३९.२८ ॥

எல்லா வாசல்களையும் தொட்டு, சங்கு-சக்கரம்-கதை ஏந்திய, கிரீடம் சூடிய, பீதாம்பரம் அணிந்த ஜனார்தனனை நீண்ட நேரம் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 29

प्रसन्नवदनं देवं सर्वलक्षणलक्षितम् । ध्यात्वा पुनर्जलं हस्ते गृहीत्वा भानुं जनार्दनम् ॥ ३९.२९ ॥

அமைதியான முகத்துடன் எல்லா நற்குறிகளும் உடைய தேவனை மீண்டும் தியானித்து, கையில் நீர் எடுத்துக் கொண்டு பானுவையும் ஜனார்தனனையும் நினைவு கூர வேண்டும்।

Verse 30

ध्यात्वा अर्ध्यं दापयेत् तस्य करतोयेन मानवः । एवमुच्चारयेद् वाचं तस्मिन् काले महामुने ॥ ३९.३० ॥

தியானித்து, மனிதன் கையில் உள்ள நீரால் அவருக்கு அர்க்யம் செலுத்த வேண்டும்; அந்நேரத்தில், ஓ மகாமுனியே, இவ்வாறு மந்திரவாக்கை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 31

एकादश्यां निराहारः स्थित्वाहमपरेऽहनि । भोक्ष्यामि पुण्डरीकाक्ष शरणं मे भवाच्युत ॥ ३९.३१ ॥

ஏகாதசியில் உணவின்றி இருந்து, அடுத்த நாளில் நான் உண்பேன். ஓ புண்டரீகாக்ஷா, ஓ அச்யுதா, நீயே எனக்கு சரணம் ஆகு।

Verse 32

एवमुक्त्वा ततो रात्रौ देवदेवस्य सन्निधौ । जपन्नारायणायेति स्वपेत् तत्र विधानतः ॥ ३९.३२ ॥

இவ்வாறு கூறிய பின் இரவில் தேவர்களின் தேவனின் சன்னிதியில், ‘நாராயணாய நமः’ என்று ஜபித்தபடியே விதிப்படி அங்கேயே உறங்க வேண்டும்।

Verse 33

ततः प्रभाते विमले नदीं गत्वा समुद्रगाम् । इतरां वा तडागं वा गृहे वा नियतात्मवान् ॥ ३९.३३ ॥

பின் தெளிவான விடியற்காலையில் கடலுக்கு செல்லும் நதிக்குச் சென்று, அல்லது வேறு நீர்நிலையிலோ குளத்திலோ, அல்லது வீட்டிலேயே—கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் (ஸ்நான-சுத்தி) செய்ய வேண்டும்।

Verse 34

आनीय मृत्तिकां शुद्धां मन्त्रेणानेन मानवः । धारणं पोषणं त्वत्तो भूतानां देवि सर्वदा । तेन सत्येन मे पापं यावन्मोचय सुव्रते ॥ ३९.३४ ॥

தூய மண்ணை கொண்டு வந்து இந்த மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும்—“தேவி! உயிர்களின் தாங்கலும் போஷணமும் எப்போதும் உன்னிடமிருந்தே. அந்தச் சத்தியத்தால், சுவ்ரதே, என் பாவம் எவ்வளவு மீதமோ அவ்வளவும் நீக்கு.”

Verse 35

ब्रह्माण्डोदरतीर्थानि करैः स्पृष्टानि देव ते । तेनैमां मृत्तिकां स्पृष्ट्वा मा लभामि त्वयोदिताम् ॥ ३९.३५ ॥

தேவா! பிரபஞ்ச முட்டையின் உள்ளே உள்ள தீர்த்தங்கள் உன் கரங்களால் தொடப்பட்டவை. ஆகவே இந்த மண்ணைத் தொடுவதால், நீ உரைத்த பயனை நான் பெறுவேனாக.

Verse 36

त्वयि सर्वे रसाः नित्याः स्थिताः वरुण सर्वदा । तेनैमां मृत्तिकां प्लाव्य पूतां कुरु ममाचिरम् ॥ ३९.३६ ॥

வருணா! எல்லா ரசங்களும் எப்போதும் உன்னிடமே நிலைத்துள்ளன. ஆகவே இந்த மண்ணை நீரால் நனைத்து, எனக்காக விரைவில் தூய்மைப்படுத்து.

Verse 37

एवं मृदं तथा तोयं प्रसाद्यात्मानमालभेत् । त्रिः कृत्वा शेषमृदया कुण्डमालिख्य वै जले ॥ ३९.३७ ॥

இவ்வாறு மண்ணையும் நீரையும் விதிப்படி தூய்மைப்படுத்தி தன் உடலில் பூசிக்கொள்ள வேண்டும். மூன்று முறை இவ்வாறு செய்து, மீதமுள்ள மண்ணால் நீரில் குண்டம் (வழிபாட்டு பாத்திரம்) வரைய வேண்டும்.

Verse 38

ततस्तत्र नरः सम्यक् चक्रवर्त्युपचारतः । स्नात्वा चावश्यकं कृत्वा पुनर्देवगृहं व्रजेत् ॥ ३९.३८ ॥

பின்னர் அங்கே மனிதன் சக்கரவர்த்திக்கு உரிய முறையில் யதோசித உபசார-சேவைகளைச் சரியாக நிறைவேற்ற வேண்டும். நீராடி அவசியமான அனுஷ்டானங்களை முடித்து மீண்டும் தேவகிரகம் (கோவில்) செல்ல வேண்டும்.

Verse 39

तत्राराध्य महायोगिं देवं नारायणं प्रभुम् । केशवाय नमः पादौ कटिं दामोदराय च ॥ ३९.३९ ॥

அங்கே மகாயோகி தேவப் பிரபு நாராயணனை ஆராதித்து (அங்கந்யாசத்தில்) இவ்வாறு கூற வேண்டும்—‘கேசவாய நமः’ (பாதங்களில்), மேலும் ‘தாமோதராய நமः’ (இடுப்பில்).

Verse 40

ऊरुयुग्मं नृसिंहाय उरः श्रीवत्सधारिणे । कण्ठं कौस्तुभनाथाय वक्षः श्रीपतये तथा ॥ ३९.४० ॥

‘ந்ருஸிம்ஹாய’ என்று தொடையிரட்டையை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ‘ஸ்ரீவத்ஸதாரிணே’ என்று மார்பை. ‘கௌஸ்துபநாதாய’ என்று கழுத்தை, மேலும் ‘ஸ்ரீபதயே’ என்று வक्षஸ்தலத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 41

त्रैलोक्यविजयायेति बाहू सर्वात्मने शिरः । रथाङ्गधारिणे चक्रं शंकरायेति वारिजम् ॥ ३९.४१ ॥

‘த்ரைலோக்யவிஜயாய’ என்று கைகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ‘ஸர்வாத்மனே’ என்று தலையை. ‘ரதாங்கதாரிணே’ என்று சக்கரத்தை, மேலும் ‘சங்கராய’ என்று வாரிஜம் (தாமரை) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 42

गम्भीरायेति च गदामम्भोजं शान्तिमूर्त्तये । एवमभ्यर्च्य देवेशं देवं नारायणं प्रभुम् ॥ ३९.४२ ॥

“கம்பீராய நமः” என்று கூறி, சாந்திமூர்த்திக்குக் கதையும் தாமரையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவ்வாறு தேவேசன், பரமன் நாராயணனை முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 43

पुनस्तस्याग्रतः कुम्भान् चतुरः स्थापयेद् बुधः । जलपूर्णान् समाल्यांश्च सितचन्दनलेपितान् ॥ ३९.४३ ॥

மீண்டும் அதன் முன்னிலையில் அறிவுடையவன் நான்கு கும்பங்களை நிறுவ வேண்டும்—நீரால் நிரம்பியவை, மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை, வெண்சந்தனப் பூச்சு பூசப்பட்டவை।

Verse 44

चूतपल्लवसग्रीवान् सितवस्त्रावगुण्ठितान् । स्थगितान् ताम्रपात्रैश्च तिलपूर्णैः सकाञ्चनैः ॥ ३९.४४ ॥

அவற்றின் கழுத்தில் மாம்பல்லவ மாலை இருக்க வேண்டும், வெள்ளைத் துணியால் மூடப்பட்டிருக்க வேண்டும், மேலும் செம்புப் பாத்திரங்களால் மூடப்பட்டிருக்க வேண்டும்—எள்ளால் நிரம்பியதும் பொன்னுடன் கூடியதும்।

Verse 45

चत्वारस्ते समुद्रास्तु कलशाः परिकीर्तिताः । तेषां मध्ये शुभं पीठं स्थापयेद्वस्त्रगर्भितम् ॥ ३९.४५ ॥

அந்த நான்கு கலசங்கள் ‘சமுத்திரங்கள்’ எனப் புகழப்படுகின்றன. அவற்றின் நடுவில் துணி உள்ளடக்கமாக வைத்துள்ள மங்கள பீடத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 46

तस्मिन् सौवर्णरौप्यं वा ताम्रं वा दारवं तथा । अलाभे सर्वपात्राणां पालाशं पात्रमिष्यते ॥ ३९.४६ ॥

அந்த கர்மத்திற்கு பாத்திரம் பொன்னாலோ, வெள்ளியாலோ, செம்பாலோ, அல்லது மரத்தாலோ இருக்கலாம். எல்லாப் பாத்திரங்களும் கிடைக்காவிடில் பலாச மரப் பாத்திரமும் ஏற்றதாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 47

तोयपूर्णं तु तत्कृत्वा तस्मिन् पात्रे ततो न्यसेत् । सौवर्णं मत्स्यरूपेण कृत्वा देवं जनार्दनम् । वेदवेदाङ्गसंयुक्तं श्रुतिस्मृतिविभूषितम् ॥ ३९.४७ ॥

அந்த பாத்திரத்தை நீரால் நிரப்பி, பின்னர் அதிலே மீன்-வடிவில் செய்யப்பட்ட பொன்னாலான ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) எனும் தேவனை நிறுவ வேண்டும்—வேதமும் வேதாங்கங்களும் உடையவராய், ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி மகிமையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவராய்.

Verse 48

तत्रानेकविधैर्भक्षैः फलैः पुष्पैश्च शोभितम् । गन्धधूपैश्च वस्त्रैश्च अर्चयित्वा यथाविधि ॥ ३९.४८ ॥

அங்கே பலவகை உணவுப் படையல்கள், பழங்கள், மலர்களால் அலங்கரித்து; நறுமணம், தூபம், ஆடைகள் முதலியவற்றால் விதிப்படி அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 49

रसातलगता वेदा यथा देव त्वयाहृताः । मत्स्यरूपेण तद्वन्मां भवानुद्धर केशव ॥ एवमुच्चार्य तस्याग्रे जागरं तत्र कारयेत् ॥ ३९.४९ ॥

“ஓ தேவா! ரசாதலத்தில் சென்ற வேதங்களை நீங்கள் மீன்-வடிவம் கொண்டு எவ்வாறு மீட்டீர்களோ, அதுபோல ஓ கேசவா! என்னையும் உயர்த்தி அருள்வீராக.” என்று உரைத்து, அவரின் முன்னிலையில் அங்கே ஜாகரணம் (இரவு விழிப்பு) நடத்த வேண்டும்।

Verse 50

यथाविभवसारेण प्रभाते विमले तथा । चतुर्णां ब्राह्मणानां च चतुरो दापयेद् घटान् ॥ ३९.५० ॥

தூய காலை வேளையில், தன் வசதிக்கேற்ப, நான்கு பிராமணர்களுக்கு நான்கு நீர்க்கலசங்களைத் தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 51

पूर्वं तु बह्वृचे दद्याच्छन्दोगे दक्षिणं तथा । यजुःशाखान्विते दद्यात् पश्चिमं घटमुत्तमम् । उत्तरं कामतो तद्यादेष एव विधिः स्मृतः ॥ ३९.५१ ॥

கிழக்குப் பங்கினை பஹ்வ்ருசன் (ரிக் வேதியர்) பெறட்டும்; தெற்குப் பங்கினை சாந்தோகன் (சாம வேதியர்) பெறட்டும். யஜுஸ்-சாகையுடன் தொடர்புடையவர் (யஜுர்வேதியர்) மேற்குப் பங்காக சிறந்த கலசத்தைப் பெறட்டும். வடக்குப் பங்கை விருப்பத்தின்படி அளிக்கலாம்—இதுவே விதியாக ஸ்மரிக்கப்படுகிறது।

Verse 52

ऋग्वेदः प्रीयतां पूर्वे सामवेदस्तु दक्षिणे । यजुर्वेदः पश्चिमतो अथर्वश्चोत्तरेण तु ॥ ३९.५२ ॥

கிழக்குத் திசையில் ரிக் வேதம் திருப்தியடையட்டும்; தெற்கில் சாம வேதம்; மேற்கில் யஜுர் வேதம்; வடக்கில் அதர்வ வேதம் திருப்தியடையட்டும்.

Verse 53

अनेन क्रमयोगेन प्रीयतामिति वाचयेत् । मत्स्यरूपं च सौवर्णमाचार्याय निवेदयेत् ॥ ३९.५३ ॥

இந்த ஒழுங்கான முறையின்படி ‘திருப்தியடையட்டும்’ என்று ஓதச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஆசாரியருக்கு மீன் வடிவிலான பொன் பொருளை நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 54

गन्धधूपादिवस्त्रैश्च सम्पूज्य विधिवत् क्रमात् । यस्त्विमं सरहस्यं च मन्त्रं चैवोपपादयेत् । विधानं तस्य वै दत्त्वा फलं कोटिगुणोत्तरम् ॥ ३९.५४ ॥

நறுமணம், தூபம், ஆடை முதலியவற்றால் விதிப்படி ஒழுங்காகப் பூஜை செய்து, யார் இந்த மந்திரத்தை அதன் ரகசியத்துடன் சரியாக வழங்குகிறாரோ—அவருக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதானத்தையும் அளித்தால்—அதன் பலன் கோடி மடங்கு உயர்கிறது.

Verse 55

प्रतिपद्य गुरुं यस्तु मोहाद् विप्रतिपद्यते । स जन्मकोटि नरके पच्यते पुरुषाधमः । विधानस्य प्रदाता यो गुरुरित्युच्यते बुधैः ॥ ३९.५५ ॥

குருவை ஏற்றுக்கொண்ட பின்னும் மயக்கத்தால் அவருக்கு எதிராக நடப்பவன் மிகத் தாழ்ந்த மனிதன்; அவன் கோடி பிறவிகள் நரகத்தில் வேதனைப்படும். விதானத்தை அளிப்பவரே ‘குரு’ என்று ஞானிகள் கூறுவர்.

Verse 56

एवं दत्त्वा विधानॆन द्वादश्यां विष्णुमर्च्य च । विप्राणां भोजनं कुर्याद् यथाशक्त्या सदक्षिणम् ॥ ३९.५६ ॥

இவ்வாறு விதிப்படி தானம் அளித்து, த்வாதசி நாளில் விஷ்ணுவை வழிபட்டு, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தக்ஷிணையுடன் பண்டித பிராமணர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 57

ताम्रपात्रैश्च सतीलैः स्थगितान् कारयेद् घटान् । तत्र सज्जलपात्रस्थं ब्राह्मणाय कुटुम्बिने ॥ ३९.५७ ॥

செம்புப் பாத்திரங்களால் மூடப்பட்டு எள்ளுடன் கூடிய குடங்களைச் செய்யச் செய்ய வேண்டும். அங்கிருந்து நீர் நிரம்பிய பாத்திரத்தைத் தயாராக வைத்து இல்லறப் பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 58

देवं दद्यान्महाभागस्ततो विप्रांश्च भोजयेत् । भूरीणा परमान्नेन ततः पश्चात् स्वयं नरः । भुञ्जीत सहितो बालैर्वाग्यतः संयतेन्द्रियः ॥ ३९.५८ ॥

பாக்கியவான் முதலில் தேவனுக்கு நைவேத்யம் அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் பிராமணர்களுக்கு மிகச் சிறந்த, மிகுதியான அன்னத்தால் போஜனம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் அவன் தானே குழந்தைகளுடன் உண்டு, வாக்கு கட்டுப்பாடும் இந்திரிய நிக்ரஹமும் உடையவனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 59

अनेन विधिना यस्तु धरणीव्रतकृन्नरः । तस्य पुण्यफलं चाग्र्यं शृणु बुद्धिमतां वर ॥ ३९.५९ ॥

இந்த முறையின்படி தரணீ-விரதத்தைச் செய்பவனுக்கு உண்டாகும் சிறந்த புண்ணியப் பலனை கேள், அறிவாளிகளில் சிறந்தவனே.

Verse 60

यदि वक्त्रसहस्राणि भवन्ति मम सुव्रत । आयुश्च ब्रह्मणस्तुल्यं भवेद्यदि महाव्रत ॥ ३९.६० ॥

நல்ல விரதம் உடையவனே, எனக்கு ஆயிரம் வாய்கள் இருந்தாலும், மகா விரதம் உடையவனே, என் ஆயுள் பிரம்மாவின் ஆயுளுக்கு சமமானதாக இருந்தாலும்—

Verse 61

तदानीमस्य धर्मस्य फलं कथयितुं भवेत् । तथाप्युद्देशतो ब्रह्मन् कथयामि शृणुष्व तत् ॥ ३९.६१ ॥

அப்போது இந்த தர்மத்தின் பலனை விளக்க இயலும். எனினும், பிராமணனே, நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்; அதை கேள்.

Verse 62

दश सप्त दश द्वे च अष्टौ चत्वार एव च । लक्षायुतानि चत्वारि एकस्थं स्याच्चतुर्युगम् ॥ ३९.६२ ॥

பத்து, பதினேழு, பத்து, இரண்டு; மேலும் எட்டு மற்றும் நான்கு—லட்சம், அயுதம் எனும் இந்நான்கு தொகுதிகள் சேர்ந்து ஒரு சதுர்யுகம் (நான்கு யுகங்களின் தொகுப்பு) ஆகும்।

Verse 63

तैरेकसप्ततियुगं भवेन्मन्वन्तरं मुने । चतुर्दशाहो ब्राह्मस्तु तावती रात्रिरिष्यते ॥ ३९.६३ ॥

அந்த கணக்கின்படி, முனிவரே, ஒரு மன்வந்தரம் எழுபத்தொன்று யுகங்களாகும். பிரம்மாவின் ஒரு நாள் பதினான்கு (அத்தகைய) மன்வந்தரங்களைக் கொண்டது; அதே அளவு காலம் இரவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது।

Verse 64

एवं त्रिंशद्दिनो मासस्ते द्वादश समाः स्मृताः । तेषां शतं ब्रह्मणस्तु आयुर्नास्त्यत्र संशयः ॥ ३९.६४ ॥

இவ்வாறு மாதம் முப்பது நாட்களாக நினைக்கப்படுகிறது; அத்தகைய பன்னிரண்டு மாதங்கள் ஒரு ஆண்டு. அத்தகைய ஆண்டுகளின் நூறு பிரம்மாவின் ஆயுள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 65

यः सकृद्द्वादशीमेतामनेन विधिना क्षिपेत् । स ब्रह्मलोकमाप्नोति तत्कालं चैव तिष्ठति ॥ ३९.६५ ॥

இந்த விதிப்படி இந்த த்வாதசி விரதத்தை யார் ஒருமுறையாவது அனுஷ்டிப்பாரோ, அவர் பிரம்மலோகத்தை அடைந்து, நிர்ணயிக்கப்பட்ட அந்தக் காலம் வரை அங்கேயே தங்குவார்।

Verse 66

ततो ब्रह्मोपसंहारे तल्लयं तिष्ठते चिरम् । पुनः सृष्टौ भवेद् देवो वैराजानां महातपाः ॥ ३९.६६ ॥

பின்னர் பிரம்மோபசம்ஹாரம் எனும் மகாப்ரளயத்தில் அவர் அந்த லயநிலையில் நீண்ட காலம் தங்குவார். மீண்டும் ஸிருஷ்டிக்காலத்தில், மகத்தான தவம் உடைய அந்த தேவன் வைராஜர்களிடையே தோன்றுவான்।

Verse 67

ब्रह्महत्यादिपापानि इह लोककृतान्यपि । अकामे कामतो वापि तानि नश्यन्ति तत्क्षणात् ॥ ३९.६७ ॥

பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்கள் இவ்வுலகில் செய்தவையாக இருந்தாலும்—விருப்பமின்றி செய்ததாயினும் அல்லது அறிந்தே செய்ததாயினும்—(அவ்விதானத்தில்) அவை உடனே அழிகின்றன।

Verse 68

इह लोके दरिद्रो यो भ्रष्टराज्योऽथ वा नृपः । उपोष्य तां विधानॆन स राजा जायते ध्रुवम् ॥ ३९.६८ ॥

இவ்வுலகில் ஏழையாக இருப்பவனாக இருந்தாலும், அரசாட்சியிழந்த அரசனாக இருந்தாலும்—அந்த உபவாசத்தை விதிப்படி அனுஷ்டித்தால் அவன் நிச்சயமாக அரசனாகிறான்।

Verse 69

वन्ध्या नारी भवेद्या तु अनेन विधिना शुभा । उपोष्यति भवेत् तस्याः पुत्रः परमधार्मिकः ॥ ३९.६९ ॥

மலட்டுத்தன்மையுள்ள பெண் இவ்விதிப்படி சுபமாகி உபவாசம் செய்தால், அவளுக்கு மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய மகன் பிறப்பான்।

Verse 70

अगम्यागमनं येन कृतं जानाति मानवः । स इमं विधिमासाद्य तस्मात् पापाद् विमुच्यते ॥ ३९.७० ॥

அணுகத் தகாதவரை அணுகும் (நிஷித்த) செயலைத் தான்செய்தேன் என்று அறிந்த மனிதன், இவ்விதியை அனுஷ்டித்தால் அந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 71

ब्रह्मक्रियाया लोभेन बहुवर्षकृतेन च । उपोष्येमां सकृद् भक्त्या वेदसंस्कारमाप्नुयात् ॥ ३९.७१ ॥

பிரம்மகிரியைகளை ஆசையால் புறக்கணித்தது பல ஆண்டுகள் நீண்டிருந்தாலும்—இந்த அனுஷ்டானத்திற்காக ஒருமுறை பக்தியுடன் உபவாசம் செய்தால் வேத-ஸம்ஸ்காரமான பரிசுத்தி பெறப்படும்।

Verse 72

किमत्र बहुनोक्तेन न तदस्ति महामुने । अप्राप्यं प्राप्यते नैव पापं वा यन्न नश्यति ॥ ३९.७२ ॥

மகாமுனியே, இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? அடைய முடியாதது என்று எதுவும் இல்லை—அது அடையப்படாமல் போகாது; அழியாத பாவமும் இல்லை।

Verse 73

अनेन विधिना ब्रह्मन् स्वयमेव ह्युपोषिता । धरण्या मग्नया तात नात्र कार्या विचारणा ॥ ३९.७३ ॥

பிராமணரே, இந்த விதிப்படி உபவாசம் தானாகவே நிறைவேறியுள்ளது. தாதா, பூமி மூழ்கியதால் இங்கே ஆராய்ச்சி தேவையில்லை।

Verse 74

अदीक्षिताय नो देयं विधानं नास्तिकाय च । देवब्रह्मद्विषे वापि न श्राव्यं तु कदाचन । गुरुभक्ताय दातव्यं सद्यः पापप्रणाशनम् ॥ ३९.७४ ॥

தீட்சை பெறாதவர்க்கும் நாஸ்திகர்க்கும் இந்த விதியை அளிக்கக் கூடாது; தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் வெறுப்பவர்க்கு இதை ஒருபோதும் கேட்கச் செய்யக் கூடாது. குருபக்தர்க்கே அளிக்க வேண்டும்; இது உடனடி பாவநாசகம்।

Verse 75

इह जन्मनि सौभाग्यं धनं धान्यं वरस्त्रियः । भवन्ति विविधा यस्तु उपोष्य विधिना ततः ॥ ३९.७५ ॥

அதன்பின் விதிப்படி உபவாசம் செய்பவர்க்கு இவ்வாழ்விலேயே நல்வாழ்வு, செல்வம், தானியம், மேலும் சிறந்த பெண்கள் (துணையராக) பல வகைகளில் கிடைக்கும்।

Verse 76

य इमं श्रावयेद् भक्त्या द्वादशीकल्पमुत्तमम् । श्रृणोति वा स पापैस्तु सर्वैरेव प्रमुच्यते ॥ ३९.७६ ॥

பக்தியுடன் இந்த உயர்ந்த த்வாதசி-கல்பத்தை ஓதச் செய்வோரும்—அல்லது அதை கேட்போரும்—அனைத்து பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்।