Adhyaya 28: The Manifestation of Māyā as Durgā/Kātyāyanī and the Slaying of Vaitrāsura
Māyā–Durgā–Kātyāyanīprādurbhāvaḥ (Vaitrāsuravadhaś ca)
Mythic-Theology (Devī-Māhātmya style) with Ritual Timing (Navamī observance) and Protective Ethics
வராஹ–பிருதிவி உரையாடலில், ஆதிக்ஷேத்திரத்தில் நுண்ணிய மாயை எவ்வாறு தனித்த உடல் கொண்டு சுப துர்கா/காத்யாயினியாக வெளிப்பட்டாள் என்று பிருதிவி கேட்கிறாள். வராஹர் (மஹாதபா வழியாக) கர்மச் சுழற்சியைச் சொல்கிறார்—வேத்ரவதி நதியிலிருந்து, சிந்துத்வீபன் என்னும் அரசனுடன் தொடர்பால், இந்திர த்வேஷத்தால் தூண்டப்பட்ட வைத்ராசுரன் பிறந்தான். அவன் இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களை வென்று தேவர்களைத் துன்புறுத்த, தேவர்கள் பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர். பிரம்மா மாயையைத் தியானித்தவுடன் திடீரென அஷ்டபுஜா தேவி தோன்றி அசுரனை வதம் செய்தாள். சிவன் அவளை காயத்ரி/வேதமாதா எனப் போற்றி; பிரம்மா நவமி வழிபாடு, ஜபத்தின் பலன் ஆகியவற்றை நிறுவி, பேரிடரில் தேவியின் பாதுகாப்பே உலக நிலைத்தன்மையின் ஆதாரம் என விளக்குகிறார்.
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 28
Verse 1
प्रजापाल उवाच । कथं माया समुत्पन्ना दुर्गा कात्यायनी शुभा । आदिक्षेत्रे स्थिता सूक्ष्मा पृथग्मूर्त्ता व्यजायत ॥ २८.१ ॥
பிரஜாபாலன் கூறினான்: புனிதமான துர்கையாகவும் காத்தியாயனியாகவும் விளங்கும் மாயை எவ்வாறு தோன்றினாள்? ஆதிக்ஷேத்திரத்தில் நுண்ணுருவாக நிலைத்து, தனித்த உடலுருவாக எவ்வாறு வெளிப்பட்டாள்?
Verse 2
महातपा उवाच । आसीद् राजा पुरा राजन् सिन्धुद्वीपः प्रतापवान् । वरुणांशो महाराज सोऽरण्ये तपसि स्थितः ॥ २८.२ ॥
மஹாதபா கூறினார்: அரசே, முற்காலத்தில் சிந்துத்வீபன் எனும் வீரமிக்க அரசன் இருந்தான். மகாராஜா, அவன் வருணனின் அம்சமாக இருந்தான்; காட்டில் தவத்தில் நிலைத்திருந்தான்।
Verse 3
पुत्रो मे शक्रनाशाय भवेदिति नारदाधिपः । एवं कृतमतिः सोऽथ महता तपसा स्वकम् । कलेवरं स्थितो भूत्वा शोषयामास सुव्रत ॥ २८.३ ॥
“என் மகன் சக்ரன் (இந்திரன்) அழிப்பவனாக ஆகுக” என்று உறுதி செய்து அந்த நராதிபதி தீர்மானித்தான். பின்னர் மகத்தான தவத்தில் நிலைத்து, உறுதிவிரதனாய், தன் உடலைச் சுருங்கச் செய்தான்.
Verse 4
प्रजापाल उवाच । कथं तस्य द्विजश्रेष्ठ शक्रेणापकृतं भवेत् । येनासौ तद्विनाशाय पुत्रमिच्छन् व्रते स्थितः ॥ २८.४ ॥
பிரஜாபாலன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! சக்ரன் (இந்திரன்) அவனுக்கு என்ன தீங்கு செய்தான்? அதனால் அவன் அவன் அழிவிற்காக மகனை விரும்பி விரதத்தில் நிலைத்திருந்தான்?
Verse 5
महातपा उवाच । सोऽन्यजन्मनि पुत्रोऽभूत् त्वष्टुर्बलभृतां वरः । अवध्यः सर्वशस्त्रेषु अपां फेनॆन नाशितः ॥ २८.५ ॥
மஹாதபா கூறினார்—அவன் மற்றொரு பிறவியில் த்வஷ்ட்ரின் மகனானான்; வலிமையோரில் முதன்மை. எல்லா ஆயுதங்களாலும் அழிக்க முடியாதவனாயிருந்தும், நீரின் நுரையால் அழிக்கப்பட்டான்.
Verse 6
जलफेनेन निहतस्तस्मिँल्लयमवाप्नुयात् । पुनर्ब्रह्मान्वयाज्जातः सिन्धुद्वीपेति संज्ञितः । स तेपे परमं तीव्रं शक्रवैरमनुस्मरन् ॥ २८.६ ॥
நீரின் நுரையால் கொல்லப்பட்ட அவன் அங்கேயே லயத்தை அடைந்தான். பின்னர் பிரம்மாவின் வம்சத்தில் மீண்டும் பிறந்து “சிந்துத்வீபன்” என அழைக்கப்பட்டான். சக்ரனுடனான பகையை நினைத்து மிகத் தீவிரமான தவம் செய்தான்.
Verse 7
ततः कालेन महता नदी वेत्रवती शुभा । मानुषं रूपमास्थाय सालङ्कारं मनोरमम् । आजगाम यतो राजा तेपे परमकं तपः ॥ २८.७ ॥
பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின், புனிதமான வேத்ரவதி நதி மனித உருவம் ஏற்று, அலங்காரங்களால் அழகுறச் சீரமைந்து, அரசன் உன்னத தவம் செய்த இடத்திற்கே வந்தடைந்தாள்.
Verse 8
तां दृष्ट्वा रूपसंपन्नां स राजा क्रुद्धमानसः । उवाच का असि सुश्रोणि सत्यं कथय भामिनि ॥ २८.८ ॥
அழகால் நிறைந்த அவளைக் கண்ட அரசன் கோபத்தால் மனம் எரிந்து கூறினான்—“ஹே சுஶ்ரோணி! நீ யார்? ஹே பாமினி, உண்மையைச் சொல்.”
Verse 9
नद्युवाच । अहं जलपतेः पत्नी वरुणस्य महात्मनः । नाम्ना वेत्रवती पुण्या त्वामिच्छन्तीह मागता ॥ २८.९ ॥
நதி கூறினாள்—“நான் நீரின் அதிபதி மகாத்மா வருணனின் மனைவி. என் பெயர் வேத்ரவதி; புண்ணியஸ்வரூபியாக உன்னை நாடி இங்கு வந்தேன்.”
Verse 10
साभिलाषां परस्त्रीं च भजमानां विसर्ज्जयेत् । स पापः पुरुषो ज्ञेयो ब्रह्महत्यां च विन्दति । एवं ज्ञात्वा महाराज भजमानां भजस्व माम् ॥ २८.१० ॥
வேறொருவனின் மனைவியாக இருந்தும் ஆசையால் சேர்க்கை நாடும் பெண்ணை விலக்க வேண்டும். அவளுடன் சேரும் ஆண் பாவி என அறியப்படுவான்; அவனுக்கு பிரம்மஹத்தி தோஷமும் உண்டாகும். இதை அறிந்து, ஹே மகாராஜா, உன்னை நாடி நிற்கும் என்னுடன் சேர்வாயாக.
Verse 11
एवमुक्तस्तया राजा साभिलाषोपभुक्तवान् । तस्य सद्योऽभवत् पुत्रो द्वादशार्कसमप्रभः ॥ २८.११ ॥
அவள் இவ்வாறு கூறியபின் அரசன் ஆசையால் அவளுடன் சேர்ந்தான். உடனே அவனுக்கு பன்னிரண்டு சூரியர்களுக்கு ஒப்பான ஒளியுடைய மகன் பிறந்தான்.
Verse 12
वेत्रवत्युदरे जातो नाम्ना वैत्रासुरोऽभवत् । बलवानतितेजस्वी प्राग्ज्योतिषपतिर्भवत् ॥ २८.१२ ॥
வேத்ரவதியின் கருவில் பிறந்தவன் ‘வைத்ராசுரன்’ எனப் பெயர் பெற்றான். மிகுந்த வலிமையும் அபூர்வ ஒளியும் உடைய அவன் பிராக்ஜ்யோதிஷத்தின் அதிபதியானான்.
Verse 13
स कालेन युवा जातो बलवान् दृढविक्रमः । महायोगेन संयुक्तो जिगायेमां वसुंधराम् ॥ २८.१३ ॥
காலப்போக்கில் அவன் இளையவனானான்—வலிமையும் உறுதியான வீரமும் உடையவன். மகாயோகத்தில் இணைந்து இந்த வசுந்தரையை வென்றான்.
Verse 14
सप्तद्वीपवतीं पश्चान्मेरुपर्वतमारोहत् । तत्रेन्द्रं प्रथमं जिग्ये पश्चादग्निं यमं ततः । निरृतिं वरुणं वायूं धनदश्चेश्वरं ततः ॥ २८.१४ ॥
பின்னர் ஏழு தீவுகளால் சூழப்பட்ட உலகில் உள்ள மேரு மலையை அவன் ஏறினான். அங்கே முதலில் இந்திரனை, பின்னர் அக்னி மற்றும் யமனை; அதன் பின் நிருதி, வருணன், வாயு, மேலும் இறுதியில் தனதன் (குபேரன்) மற்றும் ஈஸ்வரனை வென்றான்.
Verse 15
इन्द्रो भग्नो गतः सोऽग्निं अग्निर्भग्नो यमं ययौ । यमो निरृतिमागच्छन्निरृतिर्वरुणं ययौ ॥ २८.१५ ॥
இந்திரன் தோல்வியடைந்து அக்னியிடம் சென்றான்; அக்னி தோல்வியடைந்து யமனிடம் சென்றான். யமன் நிருதியிடம் சென்றான்; நிருதி வருணனிடம் சென்றாள்.
Verse 16
इन्द्रादिभिरुपेतस्तु वरुणो वायुमन्वगात् । वायुर्धनपतिं त्वागात् सर्वैरिन्द्रादिभिः सह ॥ २८.१६ ॥
இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடன் வருணன் வாயுவைத் தொடர்ந்து சென்றான். வாயுவும் இந்திரன் முதலிய அனைவருடனும் தனபதி (குபேரன்) அருகே சென்றான்.
Verse 17
धनदोऽपि स्वकं मित्रमीशं देवसमन्वितः । इयाय गदया सोऽपि दानवो बलदर्पितः । गदामादाय दुद्राव शिवलोकं प्रति प्रभो ॥ २८.१७ ॥
தனதன் (குபேரன்) கூட தேவர்களுடன் தன் நண்பன் ஈசன் (சிவன்) அருகே சென்றான். அந்த தானவனும் வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கி, கதை எடுத்துக்கொண்டு, ஓ பிரபுவே, சிவலோகத்தை நோக்கி பாய்ந்தான்.
Verse 18
शिवोऽप्यवध्यं तं मत्वा देवान् गुह्य ययौ पुरीम् । ब्रह्मणः सुरसिद्धाद्यैर्वन्दितां पुण्यकारिभिः ॥ २८.१८ ॥
சிவனும் அவனை அவத்யன் எனக் கருதி, தேவர்களுடன் மறைவாக அந்தப் புரிக்குச் சென்றான்; அது பிரம்மாவின் நகரம்; தேவர்கள், சித்தர்கள் முதலியோர் மற்றும் புண்ணியச் செயலாளர்கள் வணங்கும் நகரம்।
Verse 19
तत्र ब्रह्मा जगत्स्रष्टा विष्णुपादोद्भवे जले । नियामिताकाशगतो जपत्यन्तर्जले शुभे । क्षेत्रज्ञनाम गायत्रीं ततो देवा विचुक्रुशुः ॥ २८.१९ ॥
அங்கே உலகைச் சிருஷ்டிப்பவன் பிரம்மா, விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து எழுந்த நீரில், ஆகாயத்தில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட நிலையை ஏற்று, புனித நீரின் உள்ளே ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞ’ எனப்படும் காயத்ரீயை ஜபித்தான்; அப்போது தேவர்கள் கூவினர்।
Verse 20
त्राहि प्रजापते सर्वान् देवानृषिवरानपि । असुराद्भयमापन्नान् त्राहि त्राहीत्यचोदयन् ॥ २८.२० ॥
“ஓ பிரஜாபதே! காப்பாற்று—அனைத்து தேவர்களையும், சிறந்த ரிஷிகளையும் கூட; அசுரப் பயத்தில் அகப்பட்டுள்ளோம். காப்பாற்று, காப்பாற்று” என்று அவர்கள் வேண்டினர்।
Verse 21
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दृष्ट्वा देवान्स्तदागतान् । चिन्तयामास देवस्य मायैयं विततं जगत् । नासुरा न सुराश्चात्र मायैयं कीदृशी मता ॥ २८.२१ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, வந்திருந்த தேவர்களைப் பார்த்த பிரம்மா சிந்தித்தான்—“இந்த உலகம் இறைவனின் மாயையால் விரிந்தது. இங்கே அசுரரும் இல்லை, சுரரும் இல்லை; இது எத்தகைய மாயை எனக் கருதப்படுகிறது?”
Verse 22
एवं चिन्तयतस्तस्य प्रादुरासीदयोनिजा । शुक्लाम्बरधरा कन्या स्रक्किरीटोज्ज्वलानना । अष्टभिर्बाहुभिर्युक्ता दिव्यप्रहरणोद्यता ॥ २८.२२ ॥
அவன் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், அவன் முன் அயோனிஜா கன்னி வெளிப்பட்டாள்—வெள்ளை ஆடை அணிந்தவள், மாலை மற்றும் கிரீடத்தால் ஒளிரும் முகத்தாள், எட்டு கரங்களுடன், தெய்வீக ஆயுதங்களை ஏந்தத் தயாரானவள்।
Verse 23
चक्रं शङ्खं गदां पाशं खङ्गं घण्टां तथा धनुः । धारयन्ती तथा चान्यान् बद्धतूणा जलाद् बहिः ॥ २८.२३ ॥
அவள் சக்கரம், சங்கம், கதா, பாசம், வாள், மணி, வில் ஆகியவற்றையும், பிற ஆயுதங்களையும் தாங்கி, கட்டிய அம்புத்தொகையுடன் நீருக்கு வெளியே நின்றாள்।
Verse 24
निष्चक्राम महादेवी सिंहवाहनवेगिता । युयुधे चासुरान् सर्वान् एकैव बहुधा स्थिता ॥ २८.२४ ॥
மகாதேவி சிங்கவாகனத்தின் வேகத்துடன் முன்னே புறப்பட்டாள்; அவள் எல்லா அசுரர்களுடனும் போரிட்டாள்—ஒருத்தியே இருந்தும் பல வடிவங்களில் நின்றதுபோல் இருந்தாள்।
Verse 25
दिव्यं वर्षसहस्रं तु दिव्यैरस्त्रैर्महाबलम् । युद्ध्वा कालात्यये देव्याः हतो वैत्रासुरो रणे । ततः किलकिलाशब्दो देवसैन्येऽभवन्महान् ॥ २८.२५ ॥
ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வரை அந்த மகாபலவன் தெய்வ ஆயுதங்களால் போரிட்டான். பின்னர் நியதிக் காலம் நிறைவுற்றபோது தேவி போர்க்களத்தில் வைத்ராசுரனை வதம் செய்தாள்; அதன்பின் தேவர்களின் படையில் பெரும் களிப்பொலி எழுந்தது।
Verse 26
हते वैत्रासुरे भीमे तदा सर्वे दिवौकसः । प्रणेमुर्जय युद्धेति स्वयमीशः स्तुतिं जगौ ॥ २८.२६ ॥
பயங்கரமான வைத்ராசுரன் கொல்லப்பட்டபோது, எல்லா விண்ணுலக வாசிகளும் வணங்கி, “போரில் வெற்றி!” என்று கூறினர். அப்போது தாமே ஈசன் புகழ்ச்சிப் பாடலை உரைத்தார்।
Verse 27
महेश्वर उवाच । जयस्व देवि गायत्रे महामाये महाप्रभे । महादेवि महाभागे महासत्त्वे महोत्सवे ॥ २८.२७ ॥
மகேஸ்வரர் கூறினார்—“வெற்றி பெறுவாயாக, தேவி காயத்ரீ! மகாமாயே, மகாப்ரபையே! மகாதேவி, மகாபாக்கியவதியே, மகாசத்துவமயியே, மகோத்சவரூபிணியே!”
Verse 28
दिव्यगन्धानुलिप्ताङ्गि दिव्यस्रग्दामभूषिते । वेदमातर्नमस्तुभ्यं त्र्यक्षरस्ते महेश्वरि ॥ २८.२८ ॥
ஹே மகேஸ்வரி! தெய்வீக நறுமணத்தால் பூசப்பட்ட அங்கங்களும், தெய்வீக மாலைகள்-ஹாரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளும் ஆகிய நீ—வேதமாதா, உனக்கு நமஸ்காரம்; உன் மந்திரம் த்ர்யக்ஷரி.
Verse 29
त्रिलोकस्थे त्रितत्त्वस्थे त्रिवह्निस्थे त्रिशूलिनि । त्रिनेत्रे भीमवक्त्रे च भीमनेत्रे भयानके । कमलासनजे देवि सरस्वति नमोऽस्तु ते ॥ २८.२९ ॥
ஹே தேவி சரஸ்வதி! மும்முலகங்களிலும் நிலைபெற்றவளே, மும்தத்துவங்களில் நிறுவப்பட்டவளே, மூன்று யாகஅக்னிகளில் உறைவவளே; திரிசூலதாரிணி, திரிநேத்ரி; பயங்கர முகத்தவளே, பயங்கர பார்வையுடையவளே, அச்சமூட்டுபவளே; கமலாசனன் (பிரம்மா) இலிருந்து தோன்றியவளே—உனக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 30
नमः पङ्कजपत्राक्षि महामायेऽमृतस्त्रवे । सर्वगे सर्वभूतेषि स्वाहाकारे स्वधेऽम्बिके ॥ २८.३० ॥
ஹே தாமரைஇலை-கண்ணாளே! ஹே மகாமாயா, அமிர்தப் பெருக்கே—ஹே அனைத்திடத்தும் நிறைந்தவளே, எல்லாப் பூதங்களிலும் உறைவவளே; ஹே அம்பிகே, ‘ஸ்வாஹா’ வடிவினளே, ‘ஸ்வதா’யும் நீயே—உனக்கு நமः.
Verse 31
सम्पूर्णे पूर्णचन्द्राभे भास्वराङ्गे भवोद्भवे । महाविद्ये महावेद्ये महादैत्यविनाशिनि । महाबुद्ध्युद्भवे देवि वीतशोके किरातिनि ॥ २८.३१ ॥
ஹே தேவி! நீ முழுமையும் நிறைவும் உடையவள்; பூர்ணசந்திரனைப் போல ஒளிவீசுபவள்; பிரகாசமான உடலுடையவள்; பவத்திலிருந்து தோன்றியவள்; மகாவித்யை, மகாவேத்யை, மஹாதைத்யர்களை அழிப்பவள்; மஹாபுத்தியின் ஊற்றே, சோகமற்றவளே, ஹே கிராதினீ—உனக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 32
त्वं नीतिस्त्वं महाभागे त्वं गीत्स्त्वं गौस्त्वमक्षरम् । त्वं धीस्त्वं श्रीस्त्वमोङ्कारस्तत्त्वे चापि परिस्थिता । सर्वसत्त्वाहिते देवि नमस्ते परमेश्वरि ॥ २८.३२ ॥
ஹே மகாபாகே! நீயே நீதி; நீயே கீḥ (புனித வாக்கு); நீயே கோ; நீயே அக்ஷரம் (அழியாதது). நீயே தீ (உள்ளுணர்வு); நீயே ஸ்ரீ (செல்வம்-திருமை); நீயே ஓங்காரம்; தத்துவத்திலும் நீ நிலைபெற்றுள்ளாய். எல்லா உயிர்களின் நலனைக் கருதும் தேவி, ஹே பரமேஸ்வரி, உனக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 33
इत्येवं संस्तुता देवी भवेन परमेष्ठिना । देवैरपि जयेत्युच्चैरित्युक्ता परमेश्वरी ॥ २८.३३ ॥
இவ்வாறு பவனாலும் பரமேஷ்டியாலும் புகழப்பட்ட அந்த பரமேஸ்வரி தேவியை, தேவர்களும் உரத்த குரலில் “ஜயம்” என்று கூறி வணங்கினர்।
Verse 34
यावदास्ते चतुर्वक्त्रस्तावदन्तर्जलाद्बहिः । निश्चक्राम ततो देवीं कृतकृत्यां ददर्श सः ॥ २८.३४ ॥
நான்முகன் (பிரம்மா) அங்கே இருந்த காலமெல்லாம், அவன் நீரின் உள்ளிருந்து வெளியே வந்தான்; பின்னர் தன் நோக்கம் நிறைவேறிய தேவியை அவன் கண்டான்।
Verse 35
तां दृष्ट्वा देवकार्यं च सिद्धं मत्वा पितामहः । भविष्यं कार्यमुद्दिश्य ततो वचनमब्रवीत् ॥ २८.३५ ॥
அவளைப் பார்த்து தேவர்களின் பணி நிறைவேறியது என்று கருதி, பிதாமகன் வருங்காலச் செயலை நோக்கி அப்போது இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।
Verse 36
ब्रह्मोवाच । इयं देवी वरारोहा यातु शैलं हिमोद्भवम् । तत्र यूयं सुराः सर्वे गत्वा नन्दत माचिरम् ॥ २८.३६ ॥
பிரம்மா கூறினார்—இந்த வராரோஹா தேவி பனியில் பிறந்த மலை (இமயமலை) நோக்கிச் செல்லட்டும்; அங்கே நீங்கள் எல்லா தேவர்களும் சென்று தாமதமின்றி மகிழுங்கள்।
Verse 37
नवम्यां च सदा पूज्या इयं देवी समाधिना । वरदा सर्वलोकानां भविष्यति न संशयः ॥ २८.३७ ॥
நவமித் திதியிலும் இந்த தேவியை எப்போதும் ஒருமுகச் சமாதியுடன் வழிபட வேண்டும்; அவள் எல்லா உலகங்களுக்கும் வரம் அளிப்பவளாக இருப்பாள்—சந்தேகம் இல்லை।
Verse 38
नवम्यां यश्च पिष्टाशी भविष्यति हि मानवः । नारी वा तस्य सम्पन्नं भविष्यति मनोगतम् ॥ २८.३८ ॥
நவமித் திதியில் அரைத்த தானிய உணவை உண்ணும் மனிதனுக்கு நல்ல மனைவி/துணை கிடைக்கும்; மனத்தில் விரும்பியது நிறைவேறும்.
Verse 39
यश्च सायं तथा प्रातरिदं स्तोत्रं पठिष्यति । त्वयेरितं महादेव तस्य देव्याः समं भवान् ॥ २८.३९ ॥
மாலையும் காலையும் இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்பவர்க்கு—மகாதேவா, நீ உரைத்தபடியே—நீ தேவியுடன் சேர்ந்து அருகில் இருப்பாய்.
Verse 40
वरदो देव सर्वास्वापत्स्वप्युद्धरस्व तम् । एवमुक्त्वा भवं ब्रह्मा पुनर्देवीं स चाब्रवीत् ॥ २८.४० ॥
“வரம் அருளும் தேவா, எல்லா விதமான ஆபத்துகளிலும் அவனை மீட்டு அருள்வாயாக.” என்று கூறி, பிரம்மா பவனை (சிவனை) நோக்கி உரைத்து, பின்னர் மீண்டும் தேவியைச் சொன்னார்.
Verse 41
त्वया देवि महत्कार्यं कर्तव्यं चान्यदस्ति नः । भविष्यं महिषाख्यस्य असुरस्य विनाशनम् ॥ २८.४१ ॥
தேவி, உன்னால் ஒரு மாபெரும் காரியம் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்; எங்களுக்கு வேறு வழியில்லை. இனி ‘மஹிஷ’ எனப்படும் அசுரனின் அழிவு நிகழும்.
Verse 42
एवमुक्त्वा ततो ब्रह्मा सर्वे देवाश्च पार्थिव । यथागतं ततो जग्मुर्देवीं स्थाप्य हि मे गिरौ । संस्थाप्य नन्दिता यस्मात् तस्मान्नन्दाऽभवत् तु सा ॥ २८.४२ ॥
இவ்வாறு கூறி, பிரம்மாவும் எல்லா தேவர்களும்—அரசே—வந்தபடியே திரும்பிச் சென்றனர்; தேவியை என் மலையில் நிறுவி வைத்தனர். நிறுவப்பட்டபின் அவள் மகிழ்ந்தாள் (நந்திதா); ஆகவே அவள் ‘நந்தா’ என அழைக்கப்பட்டாள்.
Verse 43
यश्चेदं शृणुयाज्जन्म देव्याः यश्च स्वयं पठेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तः परं निर्वाणमृच्छति ॥ २८.४३ ॥
தேவியின் பிறப்புக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ, யார் தாமே இதை ஓதுகிறாரோ—அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம நிர்வாணத்தை அடைகிறார்।
Frequently Asked Questions
The chapter presents protection of cosmic order as an ethical imperative: when power becomes destabilizing (asura conquest of lokapālas), the text models recourse to deliberation (Brahmā’s reflection on māyā), disciplined praise (stuti), and regulated ritual practice (Navamī worship) as legitimate means to restore balance and safeguard communities during crisis.
The text specifies Navamī (the ninth lunar day) as the recurring ritual marker: the Devī is to be worshipped on Navamī with focused attention (samādhi), and it also notes a food-discipline motif (piṣṭāśī on Navamī) linked to desired outcomes.
Environmental balance is encoded through cosmological-terrestrial analogies: a personified river (Vetravatī) becomes central to the narrative of disorder and its resolution, while the Devī’s installation on Hima-giri symbolizes re-grounding protective power in a stable landscape. The broader teaching aligns protection of the world (loka-saṃrakṣaṇa) with restoring equilibrium—an early ecological-ethical framing of stability across realms (waters, mountains, and inhabited world).
The narrative references Sindhudvīpa (a king/identity recurring across births), Tvaṣṭṛ (as a lineage marker in a previous birth), and major administrative-cosmological figures: Indra and other lokapālas (Agni, Yama, Nirr̥ti, Varuṇa, Vāyu, Dhanada/Kubera, Īśa), along with Brahmā and Maheśvara (Śiva). It also includes a dialogic chain of teachers/interlocutors (Prajāpāla–Mahātapā) preserving transmission.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.