Adhyaya 151: The Sacred Greatness of Lohārgala (The ‘Iron-Bolt’ Tīrtha)

Verse 1

अथ लोहर्गलमाहात्म्यम् ॥ सूत उवाच ॥ सानन्दूरस्य माहात्म्यमेतच्छ्रुत्वा वसुन्धरा ॥ कृताञ्जलिपुटा भूत्वा वराहं पुनरब्रवीत् ॥

இப்போது லோஹர்கல மாஹாத்மியம் தொடங்குகிறது. சூதர் கூறினார்—சானந்தூரின் மகிமையை கேட்ட வஸுந்தரா (பூமி) கைகூப்பி மீண்டும் வராஹ பகவானிடம் உரைத்தாள்.

Verse 2

धरण्युवाच ॥ श्रुतमेतज्जगन्नाथ विष्णो गुह्यमनुत्तमम् ॥ यच्छ्रुत्वा सुमहाभाग जाता॒स्मि विगतज्वरा ॥

தரணி கூறினாள்—ஹே ஜகந்நாத விஷ்ணுவே, இந்த ஒப்பற்ற மறைமையான இரகசியத்தை நான் கேட்டேன். ஹே மஹாபாக்யவானே, அதை கேட்டதால் நான் ஜ்வரமின்றி (துயரநீங்கி) ஆனேன்.

Verse 3

अपरं वा॒स्ति चेत्किञ्चिद्गुह्यं क्षेत्रं शुभावहम् ॥ सानन्दूरात्परं गुह्यं क्षेत्रमस्ति न वा परम् ॥

மேலும் ஏதேனும் மறைமையான, மங்களம் தரும் தலமிருந்தால் கூறுங்கள்—சானந்தூரை விட அதிகமாக மறைமையான க்ஷேத்திரம் உள்ளதா, அல்லது அதற்கு அப்பால் ஒன்றுமில்லையா?

Verse 4

सुरकरण नृसिंह लोकनाथ युतससुरसुरधीऱ देववीर ॥ कमलदलसहस्रनेत्र रूपो जयति कृतान्तसमानकालरूपः ॥

அந்த தேவவீர நரசிம்ஹன் வெற்றி பெறுக—தேவர்கள் அசுரர்கள் நடுவிலும் திடமுடையவன், உலகநாதன்; தாமரை இதழ்களைப் போன்ற ஆயிரம் கண்கள் கொண்ட ரூபம் உடையவன்; க்ருதாந்தன் (மரணம்) சமமான காலரூபம் உடையவன்.

Verse 5

गद्गदं वचनं श्रुत्वा पृथिव्याः स जनार्दनः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं सर्वलोकार्त्तिहा हरिः ॥

பூமியின் குரல் தடுக்கி வந்த சொற்களை கேட்ட அந்த ஜனார்தனன்—அனைத்து உலகங்களின் துயரை நீக்கும் ஹரி—இனிய மொழியில் பதிலுரைத்தான்.

Verse 6

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु देवि च तत्त्वेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ गुह्यमन्यत्प्रवक्ष्यामि मद्व्रतः कर्मणो जनिः ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, நீ என்னிடம் கேட்பதைத் தத்துவமாகக் கேள். நான் இன்னொரு ரகசியமான விஷயத்தை விளக்குவேன்—என் விரதத்திற்கும் அதன் கர்மவிதிக்கும் உண்டான தோற்றம்.

Verse 7

ततः सिद्धवटे गत्वा त्रिंशद्योजनदूरतः ॥ म्लेच्छमध्ये वरारोहे हिमवन्तं समाश्रितम् ॥

பின்னர் நான் முப்பது யோஜனை தூரத்தில் உள்ள சித்தவட்டத்திற்கு சென்றேன். அழகிய இடுப்புடையவளே, ம்லேச்சர்களின் நடுவில் அமைந்த இடத்தில் இமவான் அருகில் தஞ்சமடைந்தேன்.

Verse 8

तत्र लोहर्गले क्षेत्रे निवासो विहितः शुभः ॥ गुह्यं पञ्चदशायामं समन्तात्पञ्चयोजनम् ॥

அங்கே ‘லோஹர்கல’ எனப்படும் க்ஷேத்திரத்தில் ஒரு மங்களமான வாசஸ்தலம் அமைக்கப்பட்டது. அந்த இடம் ‘ரகசியம்’ என வர்ணிக்கப்படுகிறது—நீளத்தில் பதினைந்து (யோஜனை), எல்லாத் திசைகளிலும் ஐந்து யோஜனை பரப்பு.

Verse 9

दुर्गमं दुःसहं चैव पापैः सर्वत्र वेष्टितम् ॥ सुलभं पुण्ययुक्तानां मम चिन्तानुसारिणाम् ॥

அது அடையக் கடினமும் தாங்க இயலாததுமாய், எங்கும் பாவத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது; ஆனால் புண்ணியமுடையோர்—என்னை நினைவு/தியானம் செய்து பின்பற்றுவோருக்கு—அது எளிதில் கிடைக்கிறது.

Verse 10

ततो मे दानवाः सर्वे क्रमन्तो लोकमुत्तमम् ॥ मया चैवान्तरं कृत्वा कृत्वा मायां च वैष्णवीम् ॥

பின்னர் என் தானவர்கள் அனைவரும் உயர்ந்த உலகை நோக்கி முன்னேறினர்; நானும் இடையில் ஒரு இடைவெளியை ஏற்படுத்தி, வைஷ்ணவீ மாயையையும் வெளிப்படுத்தினேன்.

Verse 11

तत्र ब्रह्मा च रुद्राश्च स्कन्देन्द्रो समुरुद्गणाः ॥ आदित्या वसवो वायुरश्विनौ च महौजसम् ॥

அங்கே பிரம்மாவும் ருத்ரர்களும், ஸ்கந்தனும் இந்திரனும் மருத்கணங்களுடன் இருந்தனர்; ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், வாயுவும், மஹாதேஜஸ்ஸுடைய அஸ்வினி இரட்டையரும் இருந்தனர்।

Verse 12

सोमो बृहस्पतिश्चैव ये चान्ये वै दिवौकसः ॥ तेषां चैवार्गलं दत्त्वा चक्रं गृह्य महौजसम् ॥

சோமனும் ப்ருஹஸ்பதியும், மற்ற வானுலக வாசிகளும்—அவர்களுக்கு ‘அர்கல’ எனும் பாதுகாப்புத் தடையை அளித்து, நான் மஹாதேஜஸ்ஸுடைய சக்கரத்தை எடுத்துக் கொண்டேன்।

Verse 13

शतकोटिसहस्राणि शीघ्रमेव निपातितम् ॥ ततश्च देवताः सर्वास्तुष्यमाणा इतस्ततः ॥

நூறு கோடி ஆயிரங்கள் விரைவாகவே வீழ்த்தப்பட்டன; அதன் பின் எல்லா தேவர்களும் திருப்தியடைந்து இங்கும் அங்கும் சென்றனர்।

Verse 14

एवं लोहर्गलं नाम क्षेत्रं चैव मया कृतम् ॥ ततो देवासुरे युद्धे हत्वा त्रिदशकण्टकान् ॥

இவ்வாறு ‘லோஹார்கல’ எனும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை நான் நிறுவினேன். பின்னர் தேவர்-அசுரப் போரில் முப்பது தேவர்களுக்கு முள்ளாகிய—தேவர்களின் பகைவர்களை—வதைத்து (கதை தொடர்கிறது).

Verse 15

तेषां संस्थापनं तत्र कृतं चैव महौजसाम् ॥ यो मां पश्यति तत्रस्थं प्रयत्नेन कदाचन

அங்கே அந்த மஹாதேஜஸ்ஸுடையோரின் நிறுவலும் செய்யப்பட்டது. யாரேனும் முயற்சியுடன் எப்போதாவது அங்கே நிலைத்திருக்கும் என்னை தரிசித்தால்—

Verse 16

सोऽपि भागवतो भूमे भवत्येव सुनिष्ठितः ॥ तस्मिन्कुण्डे तु सुश्रोणि यः स्नाति नियतो नरः

ஓ பூமியே! அவனும் நிச்சயமாக பகவத்-பக்தனாய், உறுதியான நிஷ்டையுடன் நிலைபெறுவான். மேலும், ஓ சுஶ்ரோணி! கட்டுப்பாட்டுடன் அந்த குண்டத்தில் நீராடும் மனிதன்—

Verse 17

उपोष्य च त्रिरात्रं तु विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ ततः स्वर्गसहस्रेषु मोदते नात्र संशयः

விதியில் கூறிய கர்ம முறையின்படி மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருந்து, அதன் பின் ஆயிரக்கணக்கான ஸ்வர்கங்களில் மகிழ்வான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 18

अथात्र मुञ्चते प्राणान्स्वकर्मपरिनिष्ठितः ॥ सर्वान्स्वर्गान्परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते

பின்னர் இங்கே, தன் கடமையில் நிலைபெற்று, அவன் பிராணனை விடுவான்; எல்லா ஸ்வர்கங்களையும் துறந்து என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 19

चतुर्विंशतिद्वादश्यां मासेन विधिना मम ॥ बलिः प्रदीयते तत्र सर्वकामविशोधनः

குறிப்பிட்ட மாதத்தில் இருபத்துநான்காம் த்வாதசியில், என் விதிப்படி அங்கே பலி அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது; அது எல்லா ஆசைகளையும் பரிசுத்தப்படுத்துவதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 20

अश्वो मे कल्पितस्तत्र सर्वरत्नविभूषितः ॥ श्वेतः कुमुदवर्णाभः शङ्खकुन्दसमप्रभः

அங்கே எனக்காக ஒரு குதிரை உருவாக்கப்படுகிறது; அது எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது—வெண்மை, குமுத மலரின் நிறம் போன்றது, சங்கும் குந்த மலரும் போன்ற ஒளியுடன் விளங்குவது.

Verse 21

मार्गणा मे धनुस्तत्र अक्षसूत्रं कमण्डलुः ॥ आसनं विततं दिव्यं दीयतेऽश्वोपरि स्थिरम्

அங்கே எனக்காக அம்புகளும் வில்லும், ஜபமாலையும் கமண்டலுவும் உள்ளன; மேலும் குதிரையின் மேல் உறுதியாக அமைந்த தெய்வீகமான விரிந்த ஆசனம் அளிக்கப்படுகிறது।

Verse 22

श्वेतपर्वतमारोह्य पतमानः कुरून् बहून् ॥ पतितस्तत्र दृश्येत क्षतं तत्र न दृश्यते

வெள்ளை மலையை ஏறி பல ‘குரு’ அளவுகள் தூரம் விழுந்தாலும், அவன் அங்கே விழுந்தவனாகத் தோன்றுவான்; ஆனால் அங்கே எந்தக் காயமும் காணப்படாது।

Verse 23

अनेकान्येव रूपाणि पातयित्वा नभस्तलात् ॥ शान्तो दान्तः परिक्लिष्टः स चाश्वो दिवि वर्तते

வான்மண்டலத்திலிருந்து பல வடிவங்களை வீழ்த்திய பின், அந்தக் குதிரை—அமைதியானது, தன்னடக்கமுடையது, களைப்புற்றது—வானுலகில் நிலைகொள்கிறது।

Verse 24

सूत उवाच ॥ ततो भूम्या वचः श्रुत्वा ब्रह्मपुत्रो महामुनिः ॥ विस्मयं परमं प्राप्तो विष्णुमायोपबृंहितः

சூதர் கூறினார்—பின்னர் பூமியின் சொற்களை கேட்ட பிரம்மாவின் புதல்வனான மகாமுனி, விஷ்ணுவின் மாயையால் மேலும் ஆழப்படுத்தப்பட்ட அனுபவத்துடன், மிகுந்த வியப்பை அடைந்தார்।

Verse 25

ततः स विस्मयाविष्टो ब्रह्मपुत्रो महामतिः ॥ सनत्कुमारो भगवान् पुनरेवमभाषत

அப்போது வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த மகாமதியான பிரம்மபுத்திரன்—பகவான் சனத்குமாரர்—மீண்டும் இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 26

सनत्कुमार उवाच ॥ धन्यासि देवि सुश्रॊणि सुपुण्यासि वरानने ॥ देवि यल्लोकनाथस्य साक्षाद्दर्शनमागता

சனத்குமாரர் கூறினார்—தேவி, நீ பாக்கியவதி; சுஶ்ரோணி, நீ மிகப் புண்ணியவதி; அழகிய முகத்தையுடையவளே! உலகநாதனின் சாக்ஷாத் தரிசனத்திற்காக நீ வந்துள்ளாய்।

Verse 27

पद्मपत्रविशालाक्षो यत्त्वया परिभाषितः ॥ तेनोक्तं शंस सकलं सर्वेषां सुखवर्धनम्

நீ உரையாடிய அந்த பத்மபத்திர-விசாலாக்ஷன் (தாமரை இலைபோன்ற விரிந்த கண்களையுடையவன்) கூறியதை முழுமையாக அறிவி; அது அனைவரின் நலமும் இன்பமும் வளர்க்கும்.

Verse 28

ततः स पुण्डरीकाक्षः किमाचष्ट ततः परम् ॥ कर्मणा विधिदृष्टेन सर्वभागवतप्रियः

அப்போது அந்த புண்டரீகாக்ஷன் (தாமரைநேத்திரன்) அதன் பின் என்ன உரைத்தான்? அவன் எல்லா பகவதர்களுக்கும் பிரியமானவன்; விதியால் காணப்பட்ட கர்மமுறையின்படி (உபதேசம்) செய்பவன்.

Verse 29

(सूत उवाच) ॥ तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कुमारस्य महौजसः ॥ उवाच मधुरं वाक्यमाभाष्य ब्रह्मणः सुतम्

சூதர் கூறினார்—மிகுந்த தேஜஸுடைய குமாரரின் அந்த வாக்கை கேட்டபின், அவர் பிரம்மாவின் புதல்வனை நோக்கி இனிய சொற்களை உரைத்தார்।

Verse 30

शृणु वत्स जगन्नाथो यथा मामाह चोदितः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ एवं तत्रैव कर्माणि क्रियन्ते विधिपूर्वकम्

கேள், வத்ஸா; தூண்டப்பட்டபோது ஜகந்நாதன் எனக்கு எவ்வாறு சொன்னானோ அவ்வாறே (நான் கூறுகிறேன்)। ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—இவ்விதமாக அங்கேயே கர்மங்கள் (அனுஷ்டானங்கள்) விதிமுறையின்படி செய்யப்படுகின்றன।

Verse 31

शोधकानि च पापानां मृदूनि च शुभानि च ॥ अश्वानां तत्कुलीनानामावहन्ति सुमध्यमे

ஓ சுமத்தியமே! அவர்கள் அந்த உயர்குல மரபைச் சேர்ந்த குதிரைகளை அர்ப்பணிக்கின்றனர்—அவை பாவங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும், மென்மையான, மங்களகரமான காணிக்கைகள்.

Verse 32

नान्यं वहन्ति ते चाश्वा मम वाहा दुरत्ययाः ॥ कुण्डं पञ्चसरो नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम

அந்தக் குதிரைகள் வேறு யாரையும் சுமக்காது; அவை என் வாகனங்கள், வெல்ல இயலாதவை. ‘பஞ்சசர’ எனும் குண்டம் உள்ளது—அது என் இரகசியமும் பரமமும் ஆன புனிதத் தலம்.

Verse 33

चतुर्धाराः पतन्त्यत्र शङ्खवर्णा मनोजवाः ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत चतुर्भक्तोषितो नरः

இங்கே நான்கு நீர்த் தாரைகள் விழுகின்றன—சங்கு போன்ற வெண்மை, மனவேகத்தைப் போல் விரைவு. அங்கே நான்கு பக்தி/உணவில் திருப்தியுடையவன் நீராட வேண்டும்.

Verse 34

लोकं चैत्राङ्गदं गत्वा गन्धर्वैः सह मोदते ॥ अथ चेन्मुञ्चते प्राणांस्तस्मिन्क्षेत्रे परे मम

‘சைத்ராங்கத’ எனும் உலகத்திற்குச் சென்று, அவன் கந்தர்வர்களுடன் மகிழ்கிறான். மேலும் என் அந்த பரம புனிதத் தலத்தில் உயிர்வாயுவை விட்டுவிட்டால்…

Verse 35

गन्धर्वलोकमुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति ॥ ततो नारदकुण्डे तु मम क्षेत्रे परे महत्

கந்தர்வ உலகத்தை விட்டு, அவன் என் உலகத்தை அடைகிறான். பின்னர் என் பரமமும் மகத்துமான புனிதத் தலத்தில் உள்ள ‘நாரத குண்ட’த்தில் (விதிப்படி செயல் செய்யப்பட வேண்டும்).

Verse 36

पञ्च धाराः पतन्त्यत्र तालवृक्षसमोपमाः ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत एकभक्तोषितो नरः

இங்கே பனைமர உயரத்துக்கு ஒப்பான ஐந்து நீர்தாரைகள் வீழ்கின்றன. அங்கே ஏகபக்த விரதம் கடைப்பிடித்து மனிதன் நீராட வேண்டும்.

Verse 37

प्रमुच्य नारदं दिव्यं मम लोकं च गच्छति ॥ ततो वसिष्ठकुण्डं तु तस्मिन्क्षेत्रं परं मम

திவ்ய நாரதகுண்டத்தில் விடுதலை பெற்று அவன் என் லோகத்தையும் அடைகிறான். அதன் பின் வசிஷ்டகுண்டம்; அதிலேயே என் பரமத் திருத்தலம் உள்ளது.

Verse 38

धाराः पतन्ति तिस्रस्तु न स्थूला नाति वै कृशाः ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत पञ्च कालोषितो नरः

அங்கே மூன்று தாரைகள் வீழ்கின்றன—அவை தடிமனாகவும் இல்லை, மிக மெலிந்ததாகவும் இல்லை. அங்கே பஞ்சகால ஒழுக்கம் கடைப்பிடித்து மனிதன் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 39

वासिष्ठं लोकमासाद्य मोदते नात्र संशयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मसु निष्ठितः ॥ वासिष्ठं लोकमुत्सृज्य मम लोकं प्रपद्यते ॥ पञ्चकुण्डेति विख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परे मम

வசிஷ்ட லோகத்தை அடைந்து அவன் மகிழ்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை. பின்னர் இங்கே என் கர்மங்களில் நிலைத்திருந்து உயிர்வாயுக்களை விடுகிறான். வசிஷ்ட லோகத்தை விட்டு என் லோகத்தை அடைகிறான். என் பரமத் திருத்தலத்தில் ‘பஞ்சகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்ற இடம் உள்ளது.

Verse 40

पञ्च धाराः पतन्त्यत्र हिमकूटविनिःसृताः ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः

இங்கே ஹிமகூடத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட ஐந்து தாரைகள் வீழ்கின்றன. அங்கே பஞ்சகால ஒழுக்கம் கடைப்பிடித்து மனிதன் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

स तत्र गच्छेद्वै भूमे यत्र पञ्चशिखो मुनिः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम भक्तो जितेन्द्रियः

அவன் நிச்சயமாக பூமியில் பஞ்சசிக முனிவர் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். பின்னர் இங்கே என் பக்தன், இந்திரியங்களை அடக்கி, உயிர்மூச்சுகளைத் துறக்கிறான்.

Verse 42

पञ्चचूडं समुत्सृज्य स याति परमां गतिम् ॥ सप्तर्षिकुण्डं विख्यातमस्मिन्क्षेत्रे परे मम

பஞ்சசூடத்தை விட்டு நீங்கி அவன் பரம கதியை அடைகிறான். இந்த என் உன்னதத் திருத்தலத்தில் புகழ்பெற்ற சப்தரிஷி-குண்டம் உள்ளது.

Verse 43

सप्त धाराः पतन्त्यत्र हिमवत्पर्वतस्थिताः ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत सप्तभक्तोषितो नरः

இங்கே ஹிமவத் மலையில் அமைந்த ஏழு நீர்த் தாரைகள் வீழ்கின்றன. அங்கே ‘சப்தபக்த’ நியமத்தை அனுசரித்து மனிதன் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

मोदते ऋषिलोकेषु ऋषिकन्याभिसंवृतः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्रागलोभविवर्जितः

அவன் ரிஷிகளின் உலகங்களில் ரிஷிகன்னியரால் சூழப்பட்டு மகிழ்கிறான். பின்னர் இங்கே ஆசை, பேராசை இன்றித் உயிர்மூச்சுகளைத் துறக்கிறான்.

Verse 45

तत्र धारा पतत्येका शरभङ्गश्रिता नदी ॥ स्नानं यस्तत्र कुर्वीत षष्ठभक्तोषितो नरः

அங்கே சரபங்கருடன் தொடர்புடைய நதியின் ஒரு தாரை வீழ்கிறது. அங்கே ‘ஷஷ்டபக்த’ நியமத்தை அனுசரித்து நீராடும் மனிதன்,

Verse 46

मोदते तस्य लोकेषु ऋषिकन्याप्रमोदितः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान् सर्वसङ्गविवर्जितः

அவன் ரிஷிகன்னியரால் மகிழ்விக்கப்பட்டு அந்த உலகங்களில் ஆனந்துறுகிறான். பின்னர் இங்கேயே, எல்லாப் பற்றுகளும் நீங்கி, உயிர்மூச்சுகளை விடுகிறான்.

Verse 47

शरभङ्गं समुत्सृज्य मम लोके महीयते ॥ कुण्डमग्निसरो नाम सर्वमायाभिसंवृतम्

சரபங்கத்தை விட்டு அவன் என் உலகில் மதிக்கப்படுகிறான். ‘அக்னிசர’ எனப்படும் ஒரு குளம் உள்ளது; அது முழுவதும் மாயையால் மூடப்பட்டுள்ளது.

Verse 48

भूमिं नीत्वा जलं तत्र तिष्ठत्येव वरानने ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत चाष्टकालोषितो नरः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! அங்கே நீரை நிலத்திற்குக் கொண்டுவந்தாலும் அது அங்கேயே நிலைத்திருக்கும். அஷ்டகால நியமத்தை அனுஷ்டித்த மனிதன் அங்கே நீராட வேண்டும்.

Verse 49

गच्छत्यङ्गिरसो लोकं सुखभागी न संशयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मपरायणः

அவன் இன்பத்தில் பங்குடையவனாய் அங்கிரஸரின் உலகிற்குச் செல்கிறான்—சந்தேகமில்லை. பின்னர் இங்கேயே, என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பற்றுடன், உயிர்மூச்சுகளை விடுகிறான்.

Verse 50

अग्निलोकं समुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति ॥ कुण्डं बृहस्पतेर्भूमे सर्ववेदोदकाश्रितम्

அக்னி உலகை விட்டு அவன் என் உலகிற்குச் செல்கிறான். பூமியே! ப்ருஹஸ்பதியின் குளம் ஒன்று உள்ளது; அது எல்லா வேதங்களின் நீரால் தாங்கப்படுகிறது.

Verse 51

धारा चैका पतत्यत्र हिमकूटसमाश्रिता ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः

இங்கே ஹிமகூடத்துடன் தொடர்புடைய ஒரே நீர்தாரை விழுகிறது. ஷஷ்டகாலத்தை அனுஷ்டித்த மனிதன் அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 52

गत्वा बृहस्पतेर्लोकं मुनिकन्याभिमोदितः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं समाश्रितः

பிரஹஸ்பதியின் லோகத்திற்குச் சென்று, முனிவர் கன்னியரால் வரவேற்கப்பட்டு, பின்னர் இங்கே என் லோகத்தைச் சரணடைந்து உயிர்வாயுக்களை விடுகின்றான்.

Verse 53

सोऽपि याति परां सिद्धिं समुत्सृज्य बृहस्पतिम् ॥ वैश्वानरस्य कुण्डं तु गुह्यं क्षेत्रं परं मम

அவனும் பிரஹஸ்பதியை விட்டு உயர்ந்த சித்தியை அடைகிறான். ஆனால் வைஶ்வானரனின் குண்டம் ஒரு ரகசியத் திருத்தலம்—என் பரம தாமம்.

Verse 54

गत्वा बृहस्पतेर्लोकं मुनिकन्याभिमोहितः ॥ वैश्वानरेषु लोकेषु मोदते नात्र संशयः

பிரஹஸ்பதியின் லோகத்திற்குச் சென்று, முனிவர் கன்னியரால் மயங்கியவன், வைஶ்வானர லோகங்களில் மகிழ்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 55

अथात्र मुंचते प्राणान्मम कर्मपरायणः ॥ वैश्वानरं समुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति

இப்போது இங்கே விதிக்குரிய கர்மங்களில் பற்றுடன் உயிர்வாயுக்களை விடுபவன், வைஶ்வானரத்தின் வட்டத்தை விட்டு என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 56

कार्त्तिकेयस्य कुण्डं तु गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥ यत्र पञ्चदशा धाराः पतन्ति हिमपर्वतात्

கார்த்திகேயனுடைய குண்டம் எனது பரம ரகசியமான புண்ணியக் க்ஷேத்திரம்; அங்கே இமாலயப் பர்வதத்திலிருந்து பதினைந்து நீர்த் தாரைகள் விழுகின்றன.

Verse 57

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः ॥ कुमारं पश्यति व्यक्तं षण्मुखं शुभदर्शनम्

அங்கே ஆறு காலங்கள் (விதிக் காலங்கள்) தங்கி விரதம் காத்த மனிதன் நீராட வேண்டும்; அவன் குமாரனை வெளிப்படையாக—ஷண்முகனாக, சுப தரிசனமாக—காண்கிறான்.

Verse 58

अथात्र मुंचते प्राणान्कृत्वा चान्द्रायणं शुचिः ॥ कार्त्तिकेयं समुत्सृज्य मोदते मम मण्डले

பின்னர் இங்கே உயிரை விடுபவன்—சுத்தனாகச் சாந்திராயண விரதம் செய்து—கார்த்திகேயனுடைய மண்டலத்தை விட்டு என் மண்டலத்தில் மகிழ்வான்.

Verse 59

उमाकुण्डमिति ख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥ सा गौरी यत्र चोत्पन्ना महादेववराङ्गना

என் பரம க்ஷேத்திரத்தில் அது ‘உமா-குண்டம்’ என்று புகழ்பெற்றது; அங்கே மகாதேவனின் வராங்கனை ஆகிய அந்த கௌரி தோன்றினாள்.

Verse 60

तत्र स्नानं तु कुर्वीत दशरात्रोषितो नरः ॥ गौरीं देवीं स पश्येत्तु तस्या लोके च मोदते

அங்கே பத்து இரவுகள் தங்கிய மனிதன் நீராட வேண்டும்; அவன் தேவியான கௌரியைத் தரிசித்து, அவளுடைய லோகத்தில் மகிழ்வான்.

Verse 61

अथ प्राणान्प्रमुंचेत दशरात्रोषितो नरः ॥ उमालोकं समुत्सृज्य मम लोकं प्रपद्यते

அப்போது பத்து இரவுகள் அங்கு தங்கிய மனிதன் பிராணனை விடலாம்; உமா-லோகத்தை விட்டு என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 62

महेश्वरस्य वै कुण्डं यत्र चोद्वाहिताः उमा ॥ कादम्बैश्चक्रवाकैश्च हंससारससेवितम्

மெய்யாக மகேஸ்வரனுடைய குண்டம் ஒன்று உள்ளது; அங்கே உமாவின் திருமணம் நடந்தது; அது காதம்பப் பறவைகள், சக்ரவாகங்கள், அன்னங்கள் மற்றும் சாரஸப் பறவைகள் சூழச் சேவிக்கப்படுகிறது.

Verse 63

तत्र स्नानं तु कुर्वीत द्वादशाहोषितो नरः ॥ मोदते रुद्रलोकेषु रुद्रकन्याभिरावृतः

அங்கே பன்னிரண்டு நாட்கள் தங்கிய மனிதன் நீராட வேண்டும்; அவன் ருத்ர-லோகங்களில் ருத்ர-கன்னியரால் சூழப்பட்டு மகிழ்கிறான்.

Verse 64

अथात्र मुञ्चते प्राणान्कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ रुद्रलोकं समुत्सृज्य मम लोकं च गच्छति

இங்கே மிகக் கடினமான விரதக் கர்மத்தை செய்து பிராணனை விடுபவன், ருத்ர-லோகத்தை விட்டு என் லோகத்திற்கும் செல்கிறான்.

Verse 65

प्रख्यातं ब्रह्मकुण्डं तु वेदा यत्र समुत्थिताः ॥ चतस्रो वेदधारास्तु पतन्ति च हिमालयात् ॥

அந்த பிரம்மகுண்டம் புகழ்பெற்றது—அங்கே வேதங்கள் தோன்றினதாகக் கூறப்படுகிறது; இமாலயத்திலிருந்து நான்கு ‘வேத-தாரைகள்’ இறங்குகின்றன.

Verse 66

ततः पूर्वेण पार्श्वेन समा धारा पतेच्छुभा ॥ उच्चा च रमणीया च पाण्डरोदकशोभिता ॥

பின்பு கிழக்குப் பக்கத்தில் ஒரு மங்களமான நீர்த் தாரை இறங்குகிறது—ஓட்டம் சமமாக, உயர்ந்து இனிமையாக, வெளிர் தூய நீரால் அழகுபெறுகிறது।

Verse 67

अथ पश्चिमपार्श्वेन यजुर्वेदेन संयुता ॥ अथ दक्षिणपार्श्वेन चाथर्वणसमन्विता ॥

இப்போது மேற்கு பக்கத்தில் யஜுர்வேதத்துடன் தொடர்புடைய தாரை உள்ளது; மேலும் தெற்கு பக்கத்தில் அதர்வ பரம்பரையுடன் இணைந்த இன்னொரு தாரை உள்ளது।

Verse 68

एका धारा पतत्यत्र इन्द्रगोपकसन्निभा ॥ यस्तत्र कुरुते स्नानं सप्तरात्रोषितो नरः ॥

இங்கே ஒரு தாரை இறங்குகிறது; அது இந்திரகோபகப் பூச்சியைப் போல செம்மையாகத் தோன்றும். அங்கே ஏழு இரவுகள் தங்கி நீராடும் மனிதன் [அடுத்த பலனை அடைவான்]।

Verse 69

ब्रह्मलोकं समासाद्य ब्रह्मणा सह मोदते ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणानहङ्कारविवर्जितः ॥

பிரம்மலோகத்தை அடைந்து, பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து மகிழ்கிறான். பின்னர் இங்கே அகங்காரமற்றவனாய் உயிர்மூச்சுகளை விடுகிறான்।

Verse 70

पुनरस्योत्तरे पार्श्वे सुवर्णसदृशोपमा ॥ ऋग्वेदः पतते धारा प्रसन्ना विमलोदका ॥

மீண்டும் அதன் வட பக்கத்தில் பொன்னுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் ஒரு தாரை இறங்குகிறது—ரிக் வேதத்துடன் தொடர்புடையது, அமைதியானது, தூய நீருடையது।

Verse 71

ब्रह्मलोकं परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते ॥ गुह्याख्याने महाभागे क्षेत्रे लोहर्गले मम ॥

பிரம்மலோகத்தை விட்டு அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். ஓ மகாபாக, இது ‘குஹ்யாக்யான’த்தில், என் லோஹர்கல எனப்படும் புனித க்ஷேத்திரத்தில் உரைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 72

न तस्य कर्म विद्येत स एवमपि संस्थितः ॥ आख्यानानां महाख्यानं धर्माणां धर्म उत्तमः ॥

அவனுக்குப் பந்தனகர்மம் எதுவும் மீதமில்லை—அவன் இவ்வாறு நிலைபெறுகிறான். இது ஆக்யானங்களில் மகாக்யானம்; தர்மங்களில் உத்தம தர்மம்.

Verse 73

पवित्राणां पवित्रं तु न देयं यस्य कस्यचित् ॥ ये पठंति महाभागे स्थिताः शृण्वन्ति मत्पथे ॥

இது புனிதங்களில் பரம புனிதம்; யாருக்காகவும் எளிதில் அளிக்கத் தகாதது. ஓ மகாபாக, இதை ஓதுவோர், என் பாதையில் நிலைத்து கேட்போர்—

Verse 74

तारितानि कुलानि स्युरुभयत्र दशापि च ॥ एतन्मरणकाले तु न कदाचित्तु विस्मरेत् ॥

அவர்களின் குலங்கள் இருபுறமும், பத்து தலைமுறைகள் வரை கூட, கரை சேர்க்கப்படுகின்றன. மேலும் மரண நேரத்தில் இதை ஒருபோதும் மறக்கக் கூடாது.

Verse 75

यदीच्छेत्पराम् सिद्धिं सर्वसंसारमोक्षणीम् ॥ एतत्ते कथितं भद्रे लोहाङ्गलमनुत्तमम् ॥

முழு சம்சாரத்திலிருந்தும் விடுவிக்கும் பரம சித்தியை ஒருவர் விரும்பினால், ஓ பத்திரே, உனக்கு இந்த ஒப்பற்ற ‘லோஹாங்கல’ விளக்கப்பட்டது.

Verse 76

माहात्म्यं पद्मपत्राक्षि गुह्यं यच्च महौजसम् ॥ माङ्गल्यं च पवित्रं च मम भक्तसुखावहम् ॥

தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவளே! இந்த மஹாத்மியம் இரகசியமும் மகத்தான ஒளிவலிமையும் உடையது; இது மங்களகரமும் பரிசுத்தமும், என் பக்தர்களுக்கு நலமளிப்பதும் ஆகும்.

Verse 77

तत्र तिष्ठाम्यहं भद्रे उदीचीं दिशमाश्रितः ॥ हिरण्यप्रतिमां कृत्वा जातरूपां न संशयः ॥

அருள்மிகு பெண்ணே! அங்கே நான் வடதிசையைச் சார்ந்து தங்குகிறேன்; ஐயமின்றி பொன்னாலான (தங்கத்தாலான) ஒரு உருவத்தைச் செய்தேன்.

Verse 78

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि यत्र तत्परमद्भुतम् ॥ लोकविस्मापनार्थाय मया तत्र च यत्कृतम् ॥

மேலும் உனக்குச் சொல்கிறேன்—அந்த பரம அதிசயம் எங்கே உள்ளது; உலகை வியப்புறச் செய்ய அங்கே நான் செய்ததையும்.

Verse 79

यथा यथा वदसि च धर्मसंहितं गुह्यं परं देववरप्रणीतम् ॥ गुणोत्तमं कारणसम्प्रयुक्तं तथा तथा भावयसि मनो मम ॥

நீ எந்த எந்த முறையில் இந்த தர்ம-சம்ஹிதையை—இரகசியமானது, பரமமானது, தேவர்களில் சிறந்தவர் அருளியதாக, குணங்களில் உத்தமமானதாக, காரணங்களோடு இணைந்ததாக—உரைக்கிறாயோ, அதே அதே அளவில் என் மனத்தை நீ உயர்த்தி மேம்படுத்துகிறாய்.

Verse 80

देवर्षिनारदं पश्येन्मोदते तेन वै समम् ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम गुह्यविनिश्चितः ॥

தேவரிஷி நாரதரை தரிசித்து அவருடன் சமமாக மகிழ வேண்டும்; பின்னர் இங்கே உயிர்மூச்சை விடுகின்றான்—இதுவே என் இரகசியத் தீர்மானம்.

Verse 81

सप्तर्षीन् स समुत्सृज्य मोदते मम संस्थितः ॥ शरभङ्गस्य कुण्डं वै क्षेत्रे गुह्यं परे मम ॥

அவன் சப்தரிஷிகளையும் மீறி, என்னுள் நிலைபெற்று மகிழ்கிறான். என் பரம ரகசியத் திருத்தலத்தில் சரபங்கரின் குண்டம் நிச்சயமாக உள்ளது.

Verse 82

धारा चैका पतत्यत्र दृश्यते हिमसंश्रयात् ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत षष्ठभक्तोषितो नरः ॥

இங்கே பனியின் ஆதாரத்தால் ஒரே நீர்த் தாரை விழுவது காணப்படுகிறது. அங்கே ‘ஷஷ்ட-பக்த’ விரதத்தால் வாழும் மனிதன் அபிஷேக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 83

तिस्रो धाराः पतन्त्यत्र हिमवत्पर्वताश्रिताः ॥ स्थूलाश्च रमणीयाश्च न ह्रस्वाश्चातिनिर्मलाः ॥

இங்கே ஹிமவத் மலையை ஆதாரமாகக் கொண்டு மூன்று நீர்த் தாரைகள் விழுகின்றன. அவை அகலமும் இனிமையும் உடையவை—சிறியவை அல்ல; மிகத் தூய்மையானவை.

Verse 84

सिद्धिकामेन मर्त्येन गन्तव्यं नात्र संशयः ॥ समन्तात्पञ्चविंशति योजनानि वरानने ॥

சித்தியை நாடும் மனிதன் இங்கு வரவேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை. ஓ அழகிய முகத்தவளே, இந்தப் புனிதப் பகுதி எல்லாத் திசைகளிலும் இருபத்தைந்து யோஜனை வரை விரிந்துள்ளது.