Adhyaya 99

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र चक्रधरः स्थितः । दंडपाणिश्च देवेशि यत्रैकस्थानसंस्थितः

ஈஸ்வரர் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, சக்கரதரர் வீற்றிருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; ஓ தேவேசி, அதே இடத்திலேயே தண்டபாணியும் நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 2

चंद्रेशात्पूर्वदिग्भागे ।सोमेशादुत्तरेस्थितः । धनुषां पंचसंस्थाने गंधर्वेशात्समीपतः

சந்திரேசரின் கிழக்கு திசைப் பகுதியில், சோமேசரின் வடக்கில்—ஐந்து வில் அளவு தூரத்தில்—கந்தர்வேசரின் அருகில் அது அமைந்துள்ளது।

Verse 3

उमाया नैरृते भागे ब्रह्मदेवर्षिसंस्थितः । तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि सर्वपातकनाशिनीम्

உமையின் நைர்ருதி (தென்-மேற்கு) பகுதியில் பிரம்மதேவரிஷி நிலைத்துள்ளார். இப்போது அவருடைய தோற்ற வரலாற்றை உரைப்பேன்—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 4

पौंड्रको वासुदेवस्तु वाराणस्यां पुराऽभवत् । तेन श्रुतं पुराणं तु पठ्यमानं द्विजातिभिः

முன்னொரு காலத்தில் பௌண்ட்ரக வாசுதேவன் வாராணசியில் வாழ்ந்தான். அங்கு இருமுறை பிறந்தோர் (த்விஜர்) ஓதிய புராணத்தை அவன் கேட்டான்।

Verse 5

कल्पादौ द्वापरांते तु क्षत्रियाणां निवेशने । अवतारं महाबाहुवासुदेवः करिष्यति

கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும், துவாபர யுகத்தின் முடிவிலும், க்ஷத்திரியர் குடியிருப்புகளில் மகாபாகு வாசுதேவன் அவதாரம் எடுப்பான்।

Verse 6

स तु मूढमतिर्मेने अहं विष्णुरिति प्रिये । चिह्नानि धारयामास चक्रादीनि वरानने

ஆனால் அவன் மயக்கமுற்ற மனத்துடன், ‘நானே விஷ்ணு’ என்று எண்ணினான், பிரியே. அழகிய முகத்தவளே, சக்கரம் முதலிய குறிகளை அணியத் தொடங்கினான்।

Verse 7

स दूतं प्रेषयामास द्वारकायां महोदरम् । स गत्वा प्राह विष्णुं वै चक्रादीनि परित्यज

அவன் மகோதரன் என்னும் தூதனைத் த்வாரகைக்கு அனுப்பினான். அவன் அங்கே சென்று விஷ்ணுவிடம்—“சக்கரம் முதலான ஆயுதங்களை விட்டு விடு” என்று கூறினான்.

Verse 8

इत्याह पौंड्रको राजा नचेद्वधमवा प्स्यसि । ततश्च भगवान्विष्णुः प्राहास्य रुचिरं वचः

இவ்வாறு பௌண்ட்ரக அரசன் கூறினான்—“இல்லையெனில் நீ நிச்சயமாக மரணத்தை அடைவாய்.” அப்போது பகவான் விஷ்ணு புன்னகையுடன் இனிய சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 9

वाच्यः स पौंड्रको राजा त्वया हंत वचो मम । गृहीतचक्र एवाहं काशीमागम्य ते पुरीम्

அந்த பௌண்ட்ரக அரசனிடம் என் இந்த வார்த்தையைச் சொல்—“சக்கரத்தைத் தாங்கியவனாகவே நான் காசிக்கு வந்து உன் நகரை அடைவேன்.”

Verse 10

संत्यक्ष्यामि ततश्चक्रं गदां चेमामसंशयम् । तद्ग्राह्यं भवता चक्रमन्यद्वा यत्तवेप्सितम्

பின்னர் நான் ஐயமின்றி இந்தச் சக்கரத்தையும் இந்தக் கதையையும் விட்டு விடுவேன். அந்தச் சக்கரத்தை நீ எடுத்துக்கொள்—அல்லது உனக்கு விருப்பமான வேறு ஆயுதமாயினும் எடுத்துக்கொள்.

Verse 11

इत्युक्तेऽथ गते दूते संस्मृत्याऽभ्या गतं हरिः । गरुत्मन्तं समारुह्य त्वरितस्तत्पुरं ययौ

இவ்வாறு சொல்லி தூதன் சென்றபின், ஹரி தம் நோக்கத்தை நினைந்து ஆயத்தமானார். கருடனை ஏறி விரைவாக அந்த நகரத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 12

मित्रस्नेहात्ततस्तस्य काशिराजः सहानुगः । सर्वसैन्यपरीवारस्ततः पौंड्रमुपाययौ

அப்போது அவனிடத்தே உள்ள நட்புப் பாசத்தால் காசி அரசன் தன் அணியார்களுடன், முழு படையால் சூழப்பட்டவனாய், பௌண்ட்ரனை ஆதரிக்கச் சென்றான்।

Verse 13

ततो बलेन महता काशिराजबलेन च । पौंड्रको वासुदेवोऽसौ केशवाभिमुखो ययौ

பின்னர் தன் பெரும் படையுடனும் காசி அரசனின் படையுடனும் சேர்ந்து, ‘வாசுதேவன்’ எனத் தன்னை அழைத்த பௌண்ட்ரகன் கேசவனை எதிர்நோக்கி முன்னேறினான்।

Verse 14

तं ददर्श हरिर्दूराद्दुर्वारे स्यंदने स्थितम् । चक्रहस्तं गदाशार्ङ्गसंयुतं गरुडध्वजम्

தூரத்திலிருந்து ஹரி அவனை அணுகமுடியாத ரதத்தில் நின்றவனாகக் கண்டார்—கையில் சக்கரம், கதை மற்றும் சார்ங்க வில் உடையவனாய், கருடக் கொடியைத் தாங்கியவனாய்।

Verse 15

तं दृष्ट्वा भावगंभीरं जहास गरुडध्वजः । उवाच पौंड्रकं मूढमात्मचिह्नोपलक्षितम्

அவனின் கனத்த முகபாவத்தைக் கண்ட கருடக் கொடியுடைய ஆண்டவன் சிரித்தார்; தம் சொந்தச் சின்னங்களைத் தானே அணிந்த அந்த மூடப் பௌண்ட்ரகனிடம் கூறினார்।

Verse 16

पौंड्रकोक्तं त्वया यत्तु दूतवक्त्रेण मां प्रति । समुत्सृजेति चिह्नानि तच्च सर्वं त्यजाम्यहम्

தூதன் வாயிலாக நீ எனக்குச் சொன்ன பௌண்ட்ரகனின் சொல்—‘சின்னங்களை விட்டு விடு’—அதையெல்லாம் நான் இப்போது துறக்கிறேன்।

Verse 17

चक्रमेतत्समुत्सृष्टं गदेयं च विस र्जिता । गरुत्मानेष ते गत्वा समारोहतु वै ध्वजम्

இதோ இந்தச் சக்கரம் வீசப்பட்டது; இந்தக் கதையும் விடுவிக்கப்பட்டது. உன்னுடைய இந்தக் கருடன் சென்று உன் கொடியில் ஏறட்டும்!

Verse 18

इत्युच्चार्य विमुक्तेन चक्रेणासौ निपातितः । रथश्च गदया भग्नो गजाश्चा श्वाश्च चूर्णिताः

இவ்வாறு கூறி வீசப்பட்ட சக்கரத்தால் அவன் வீழ்த்தப்பட்டான். கதாயுதத்தால் தேர் உடைக்கப்பட்டது; யானைகளும் குதிரைகளும் நசுக்கப்பட்டன.

Verse 19

ततो हाहाकृते लोके काशिनाथो महाबली । युयुधे वासुदेवेन मित्रदुःखेन दुःखितः

பிறகு உலகமே அலறியபோது, நண்பனின் துயரால் வருந்திய மகாபலிமை வாய்ந்த காசி மன்னன் வாசுதேவனுடன் போரிட்டான்.

Verse 20

ततः शार्ङ्गविनिर्मुक्तैश्छित्त्वा तस्य शरैः शिरः । काशीपुर्यां स चिक्षेप कुर्वंल्लोकस्य विस्मयम्

பிறகு சார்ங்கம் என்னும் வில்லிலிருந்து விடுக்கப்பட்ட அம்புகளால் அவன் தலையை அறுத்து, உலகோர் வியக்கும் வண்ணம் அதை காசி நகரில் வீசினார்.

Verse 21

हत्वा तु पौंड्रकं शौरिः काशिराजं च सानु गम् । पुनर्द्वारवतीं प्राप्तो मृगयाया गतो यथा

பௌண்ட்ரகனையும், அவனது அتبர்களுடன் காசி மன்னனையும் கொன்றுவிட்டு, வேட்டையாடித் திரும்புபவரைப் போல சௌரி (கிருஷ்ணன்) மீண்டும் துவாரகையை அடைந்தார்.

Verse 22

ततः काशिपतेः पुत्रः पितुर्दुःखेन दुःखितः । शंकरं तोषयामास स च तस्मै वरं ददौ

அப்போது காசிபதியின் மகன் தந்தையின் துயரால் துயருற்று சங்கரனைத் திருப்திப்படுத்தினான்; சங்கரனும் அவனுக்கு ஒரு வரம் அருளினார்।

Verse 23

स वव्रे भगवन्कृत्या पितुर्हंतुर्वधाय मे । समुत्तिष्ठतु कृष्णस्य त्वत्प्रसादात्सुरेश्वर

அவன் வரம் வேண்டினான்—“பகவனே, தேவேச்வரா! உமது அருளால் என் தந்தையை கொன்ற கிருஷ்ணனை வதைக்க ஒரு க்ருத்யா எழுந்திடுக.”

Verse 24

एवं भविष्यतीत्युक्ते दक्षिणाग्नेस्तु मध्यतः । महाकृत्या समुत्तस्थौ प्रस्थिता द्वारकां प्रति

“அப்படியே ஆகும்” என்று (சிவன்) கூறியதும், தெற்குத் தீயின் நடுவிலிருந்து ஒரு மகா க்ருத்யா எழுந்து த்வாரகையை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்।

Verse 25

ज्वालामालाकरालां तां यादवा भयविह्वलाः । दृष्ट्वा जनार्द्दनं सर्वे शरणार्थमुपागताः

ஜ்வாலாமாலைகளால் சூழப்பட்ட அந்தப் பயங்கரியைப் பார்த்த யாதவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கி, அனைவரும் சரணாகதி வேண்டி ஜனார்தனனை அணைந்தனர்।

Verse 26

ततः सुदर्शनं तस्या मुमोच गरुडध्वजः । वधाय सा ततो भग्ना चक्रतेजोऽभिपीडिता

அப்போது கருடக் கொடியான் (கிருஷ்ணன்) அவளை வதைக்க சுதர்சனச் சக்கரத்தை ஏவினான்; சக்கரத்தின் தீவிரத் தேஜஸால் நசுங்கி அவள் சிதைந்து அழிந்தாள்।

Verse 27

कृत्यामनुजगामाशु विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम् । कृत्या वाराणसीं प्राप्ता तस्याश्चक्रं तु पृष्ठतः

விஷ்ணுவின் சுதர்சனச் சக்கரம் க்ருத்யையை விரைவாகத் துரத்திச் சென்றது. க்ருத்யை வாராணசிக்கு அடைந்தாள்; சக்கரமும் அவளின் பின்னே தொடர்ந்து வந்தது.

Verse 28

ततः सा भयसंत्रस्ता शंकरं शरणं गता । सोमनाथं जगन्नाथं नान्यः शक्तो हि रक्षितुम्

அப்போது அச்சத்தால் நடுங்கிய அவள் சங்கரனைச் சரணடைந்தாள்—சோமநாதன், ஜகந்நாதன்; அவரைத் தவிர காக்க வல்லவர் வேறு யாருமில்லை.

Verse 29

ततश्चक्रं वरैर्बाणैस्ताडयामास शंकरः । तच्च द्वारवतीं प्राप्तं शिवसायकमिश्रितम्

பின்னர் சங்கரன் சிறந்த அம்புகளால் அந்தச் சக்கரத்தைத் தாக்கினார்; அது சிவனின் ஆயுதங்களோடு கலந்தபடி த்வாரவதியை அடைந்தது.

Verse 30

तद्दृष्ट्वा शिवनामांकैस्ताडितं भगवान्हरिः । चक्रं शरैस्ततः कुद्धो गृहीत्वा च करेण तत् । जगाम तत्र यत्रास्ते सोमेशः कालभैरवः

சிவன் நாமம் பொறித்த அம்புகளால் தன் சக்கரம் தாக்கப்பட்டதைக் கண்டு பகவான் ஹரி கோபமுற்றார். அச்சக்கரத்தைத் தன் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, சோமேசன்—காலபைரவன்—வீற்றிருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 31

स गत्वा रोष ताम्राक्षश्चक्रोद्यतकरः स्थितः । कृत्यां हंतुं मतिं चक्रे कालभैरवनिर्मिताम्

அங்கே சென்று கோபத்தால் செந்நிறக் கண்களுடன், சக்கரத்தை எறியக் கை உயர்த்தி நின்றார்; காலபைரவனால் உருவாக்கப்பட்ட க்ருத்யையை அழிக்கத் தீர்மானித்தார்.

Verse 32

दृष्टो देवैस्ततः सर्वैदंडपाणिगणेन च । देवानां प्रेक्षतां तत्र दण्डपाणिर्महागणः । चक्रोद्यतकरं दृष्ट्वा विष्णुं प्राहाब्जलोचनम्

அப்போது அவர் எல்லாத் தேவர்களாலும் தண்டபாணியின் கணங்களாலும் காணப்பட்டார். தேவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மகாகணனான தண்டபாணி, சக்கரத்தை எறியக் கை உயர்த்திய விஷ்ணுவைக் கண்டு, தாமரைக் கண்களையுடையவரிடம் உரைத்தான்।

Verse 33

दंडपाणिरुवाच । मा क्रोधं कुरु देवेश कृत्यां प्रति जगत्प्रभो

தண்டபாணி கூறினான்— தேவேசா, ஜகத்ப்ரபோ, இந்தக் க்ருத்யையைப் பற்றி கோபம் கொள்ளாதீர்।

Verse 34

अमोघं युधि ते चक्रं कृत्या चापि च शांकरी । एवं चक्र विनिर्मुक्ते भवेत्कोधो हरे यदि । भविष्यति महद्दुःखं लोकानां संक्षयो हि वा

போரில் உமது சக்கரம் தவறாதது; இந்தச் சங்கரீ க்ருத்யையும் வல்லமைமிக்கது. ஹரியே, சக்கரம் விடப்பட்டபின்பும் கோபம் நீடித்தால், உலகங்களுக்கு பெருந்துயரம் உண்டாகும்—அல்லது அழிவே நேரிடும்।

Verse 35

न मोक्तव्यमतश्चक्र शृणु भूयो वचश्च नः । अत्र स्थाने नियुक्तोऽहं शंकरेण पुरा हरे

ஆகையால் சக்கரத்தை விடக்கூடாது; என் சொற்களை மீண்டும் கேளும். ஹரியே, இவ்விடத்திலே முன்பு சங்கரன் என்னை நியமித்தான்।

Verse 36

पापिनां रक्षणार्थं वै विघ्नार्थं दुष्टचेतसाम् । तस्मात्त्वं मम सांनिध्ये तिष्ठ चक्रधरो हरे

உண்மையாகவே (என்னை) பாவிகளையும் காக்கவும், தீய மனத்தார்க்கு தடையாகவும் நியமித்தார். ஆகவே, சக்கரதாரி ஹரியே, என் சன்னிதியில் இங்கேயே தங்குவீராக।

Verse 37

अत्र चक्रधरं देवं पूजयिष्यंति मानवाः । धूपमाल्योपहारैश्च नैवेद्यैर्विवि धैरपि

இங்கே மக்கள் சக்கரதர தேவனை தூபம், மாலைகள், காணிக்கைகள் மற்றும் பலவகை நைவேத்தியங்களால் வழிபடுவர்।

Verse 38

विष्णुरुवाच । एष एव निवृत्तोहं तव वाक्यांकुशेन वै । अत्र चक्रोद्यतकरः स्थास्ये तव समीपतः

விஷ்ணு கூறினார்—உன் சொற்களின் அங்குசத்தால் நான் நிச்சயமாக விலகினேன். இங்கே கையில் சக்கரத்தை உயர்த்தி உன் அருகில் நிலைத்திருப்பேன்।

Verse 39

एवं हि स्थितोदेवस्तत्र चक्रधरः प्रिये । दंडपाणिश्च भगवान्मम रूपी गणेश्वरः

அன்பே, இவ்வாறு அங்கே சக்கரதர தேவன் நிலைத்திருக்கிறார்; மேலும் என் சொரூபமான பாக்கியமிகு கணேஸ்வரன் தண்டபாணியும் அங்கேயே நிற்கிறான்।

Verse 40

यस्तौ पूजयते भक्त्या दंडपाणिहरी क्रमात् । स पाप कंचुकैर्मुक्तो गच्छेच्छिवपुरं नरः

யார் பக்தியுடன் முறையாக தண்டபாணி மற்றும் ஹரியை வழிபடுகிறாரோ, அவர் பாவமெனும் ஆடைகளிலிருந்து விடுபட்டு சிவபுரம் செல்வார்।

Verse 41

माघे मासि चतुर्द्दश्यां कृष्णाष्टम्यां विशेषतः । गंधधूपोपहारैर्यः पूजयेद्दण्डनायकम् । तस्य क्षेत्रे निवसतो न विघ्नं जायते क्वचित्

மাঘ மாதத்தில், குறிப்பாக சதுர்தசி மற்றும் கிருஷ்ணாஷ்டமி நாளில், நறுமணம், தூபம், காணிக்கைகளால் தண்டநாயகனை வழிபடுபவனுக்கு—இந்த க்ஷேத்திரத்தில் வாழும் போது எங்கும் தடைகள் உண்டாகாது।

Verse 42

एकादश्यां जिताहारो योऽर्चयेच्चक्रपाणिनम् । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्याति विष्णोः सलोकताम्

ஏகாதசியன்று உணவில் கட்டுப்பாடு கொண்டு சக்கரபாணி பகவானை வழிபடுபவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தில் சாலோகதையை அடைவான்.

Verse 43

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं चक्रपाणिनः । दण्डपाणिगणस्यापि श्रुतं पापौघनाशनम्

இவ்வாறு சுருக்கமாகச் சக்கரபாணியின் மஹாத்மியம் கூறப்பட்டது; மேலும் பாபப் பெருக்கை அழிக்கும் தண்டபாணி கணங்களின் வரலாறும் கேட்கப்பட்டது.