Adhyaya 81

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवेशं दैत्यसूदनम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां प्रभासक्षेत्रवासिनाम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அப்போது, மகாதேவி, தேவர்களின் ஆண்டவனும் தைத்யசூதனனுமான அவரிடம் செல்ல வேண்டும்; பிரபாசக்ஷேத்ரத்தில் வாழும் எல்லா உயிர்களின் பாவங்களையும் அழிப்பவர் அவர்.

Verse 2

अनादियुगसंस्थानं सर्व कामप्रदं शुभम् । संसारसागरे घोरे स्थितं नौरिव तारणे

இது ஆதியற்ற யுகங்களிலிருந்து நிலைபெற்றது; மங்களகரமும் எல்லா நற்காமங்களையும் அருள்வதும். கொடிய சம்சாரக் கடலில் கரை சேர்க்கும் படகுபோல் இது நிற்கிறது.

Verse 3

अन्ये सर्वेऽपि नश्यंति कल्पांते ब्रह्मणो दिने । एतानि मुक्त्वा देवेशि न्यग्रोधं सप्त कल्पगम

பிரம்மாவின் நாளின் கல்பாந்தத்தில் மற்ற அனைத்தும் அழிகின்றன. ஆனால், தேவேசி, இவற்றைத் தவிர இந்த ந்யக்ரோதம் (ஆல்/வட்டம்) ஏழு கல்பங்கள் வரை நிலைத்திருக்கும்.

Verse 4

कल्पवृक्षं तथाऽगारं वैडूर्यं पर्वतोत्तमम् । श्रीदैत्यसूदनं देवं मार्कंडेयं महामुनिम्

கற்பவிருட்சமும், அதனுடன் புனித ஆலயமும்; வைடூர்யம் எனும் சிறந்த மலை; வணங்கத்தக்க ஸ்ரீதைத்யசூதனன்; மேலும் மகாமுனி மார்கண்டேயர்—(இவை எல்லாம் போற்றத்தக்கவை).

Verse 5

अक्षयाश्चाव्ययाश्चैते सप्तकल्पानि सुन्दरि । देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनःपुनः

அழகியவளே, இவை ஏழு கல்பங்கள் வரை அழிவற்றதும் குறையாததும். தேவி, மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்—மீண்டும் மீண்டும் வர்ணிப்பதால் என்ன பயன்?

Verse 6

श्रीदैत्यसूदनाद्देवि नान्यास्ति भुवि देवता । यवाकारं तु तस्यैव क्षेत्रपातकनाशनम्

தேவி, பூமியில் ஸ்ரீதைத்யசூதனனைத் தவிர வேறு தெய்வம் இல்லை. அவருக்குரிய இந்த ‘யவாகார’ வடிவம்/அளவும் க்ஷேத்ரப் பாபங்களை அழிக்கிறது.

Verse 7

सेवितं चर्षिभिः सिद्धैर्यक्षविद्याधरोरगैः । तस्य सीमां प्रवक्ष्यामि विष्णुक्षेत्रस्य भामिनि

ரிஷிகள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள் ஆகியோரால் சேவிக்கப்பட்டு வணங்கப்படும்—ஒளிமிகு அம்மையே! இப்போது அந்த விஷ்ணு-க்ஷேத்திரத்தின் எல்லையை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 8

पूर्वे यमेश्वरं यावच्छ्रीसोमेशं तु पश्चिमे । उत्तरे तु विशालाक्षी दक्षिणे सरितां पतिः

கிழக்கில் யமேஸ்வரர் வரை, மேற்கில் ஸ்ரீசோமேசர் வரை; வடக்கில் விசாலாக்ஷி, தெற்கில் நதிகளின் அதிபதி—இவ்வாறு புனித எல்லை நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 9

एतत्क्षेत्रं यवाकारं वैष्णवं पापनाशनम्

இந்த க்ஷேத்திரம் யவம் (பார்லி) தானிய வடிவமுடையது; வைஷ்ணவத் தன்மை கொண்டது; பாவங்களை அழிப்பது.

Verse 10

अत्र क्षेत्रे मृता ये तु पापिनोऽपि नरा ध्रुवम् । स्वर्गं गच्छंति ते सर्वे संतः सुकृतिनो यथा

இந்த க்ஷேத்திரத்தில் பாவிகளான மனிதர்களும் இறந்தால், அவர்கள் உறுதியாக அனைவரும் ஸ்வர்க்கம் செல்கின்றனர்—சத்புருஷரும் புண்ணியவான்களும் செல்லும் போலவே.

Verse 11

अत्र दत्तं हुतं जप्तं तपस्तप्तं कृतं हि यत् । तत्सर्वं चाक्षयं प्रोक्तं सप्तकल्पावधि प्रिये

அன்பே! இங்கே அளிக்கப்படும் தானம், செய்யப்படும் ஹோமம், உச்சரிக்கப்படும் ஜபம், மேற்கொள்ளப்படும் தவம்—அவை அனைத்தும் ‘அக்ஷயம்’ எனப் புகழப்படுகின்றன; ஏழு கல்பங்கள் வரை நிலைத்திருக்கும்.

Verse 12

तत्रैकमपि यो देवि ब्राह्मणं भोजयिष्यति । विधिना विष्णुमुद्दिश्य कोटिर्भवति भोजिता

தேவி, அங்கே விதிப்படி விஷ்ணுவை நோக்கி ஒரே ஒரு பிராமணருக்கேனும் உணவளிப்பவன், அவனுக்கு அந்த அன்னதானம் கோடி பிராமணருக்கு உணவளித்ததற்குச் சமமான பலனை அளிக்கும்.

Verse 13

तत्रोपवासं यः कुर्यान्नरो भक्तिसमन्वितः । एकेनैवोपवासेन उपवासायुतं फलम् । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा सोपवासो जितेंद्रियः

அங்கே பக்தியுடன் நோன்பு மேற்கொள்ளும் மனிதன், ஒரே நோன்பினாலேயே பத்தாயிரம் நோன்புகளின் பலனை அடைகிறான். சக்கரதீர்த்தத்தில் நீராடி, நோன்புடன் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடன் இருப்பவன் அந்த உயர்ந்த புண்ணியத்தைப் பெறுகிறான்.

Verse 14

द्वादश्यां कार्त्तिके मासि दद्याद्विप्रेषु कांचनम् । विष्णुं संपूज्य विधिवन्मुच्यते सर्वपातकैः

கார்த்திக மாதத்தின் த்வாதசியில் பிராமணர்களுக்கு பொன் தானம் செய்ய வேண்டும். விதிப்படி விஷ்ணுவை முறையாகப் பூஜித்தால், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 15

देव्युवाच । दैत्यसूदननामेति कथं तस्य प्रकीर्तितम् । कस्मिन्काले तु देवेश तन्मे विस्तरतो वद

தேவி கூறினாள்—அவருக்கு ‘தைத்யசூதன’ என்ற பெயர் எவ்வாறு புகழ்பெற்றது? மேலும் எந்தக் காலத்தில், தேவேசா, அது நிகழ்ந்தது? அதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 16

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं पापनाशनम् । दैत्यसूदनदेवस्य पुरा वृत्तं महोदयम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—தேவி, கேள்; பாவநாசகமான மஹாத்மியத்தை நான் உரைப்பேன்—தைத்யசூதன தேவனின் பழமையான, மிக மங்களகரமான வரலாற்றை.

Verse 17

देवि तस्यैव नामानि कल्पेकल्पे भवंति वै । अनादिनिधनान्येव संभवन्ति पुनःपुनः

தேவி, அவனுடைய நாமங்களே ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தோன்றுகின்றன; அவை ஆதியுமில்லா, அந்தமுமில்லா நிலையில் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுகின்றன.

Verse 18

पूर्वकल्पे श्रिया वृत्तो वामनस्तु द्वितीयके । वज्रांगस्तु तृतीये वै तुरीये कमलाप्रियः

முந்தைய கல்பத்தில் அவர் ‘ஸ்ரியாவ்ருத்த’ என அழைக்கப்பட்டார்; இரண்டாவது கல்பத்தில் ‘வாமனன்’; மூன்றாவது கல்பத்தில் நிச்சயமாக ‘வஜ்ராங்கன்’; நான்காவது கல்பத்தில் ‘கமலாப்ரியன்’ (லக்ஷ்மீபிரியன்) எனப் புகழப்பட்டார்.

Verse 19

पंचमे दुःखहर्त्ता च षष्ठे तु पुरुषोत्तमः । श्रीदैत्यसूदनो देवः कल्पे वै सप्तमे स्मृतः

ஐந்தாம் கல்பத்தில் அவர் ‘துக்கஹர்த்தா’—துயர் நீக்குபவன்—என்று நினைக்கப்படுகிறார்; ஆறாம் கல்பத்தில் ‘புருஷோத்தமன்’; ஏழாம் கல்பத்தில் ‘ஸ்ரீ-தைத்யசூதனன்’ எனும் தேவன், தைத்யர்களை அழிப்பவன், என்று கூறப்படுகிறார்.

Verse 20

तस्यैव नाम चोत्पत्तिं कथयामि यथार्थतः

இப்போது அந்த நாமத்தின் தோற்றத்தையும் உண்மையின்படி நான் உரைப்பேன்.

Verse 21

पुरा देवासुरे युद्धे दानवैर्देवकंटकैः । निर्जिता देवताः सर्वे जग्मुस्ते शरणं हरिम् । क्षीरोदवासिनं देवमस्तुवन्प्रणताः स्थिताः

முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள்-அசுரர்கள் போரில், தேவர்களுக்கு முள்ளென விளங்கிய தானவர்கள் எல்லாத் தேவர்களையும் வென்றனர். அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஹரியின் சரணடைந்தனர்—பாற்கடலில் வாசிக்கும் அந்த தேவனை—தலை வணங்கி நின்று அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 22

देवा ऊचुः । जय देव जगन्नाथ दैत्यासुरविमर्द्दन । वाराहरूपमास्थाय उद्धृता वसुधा त्वया

தேவர்கள் கூறினர்— ஜய ஜய, தேவரே ஜகந்நாதா, தைத்ய‑அசுரரை மிதிப்பவனே! வராஹ ரூபம் கொண்டு நீ பூமியை உயர்த்தி மீட்டாய்।

Verse 23

उद्धृता मत्स्यरूपेण वेदा उदधिमध्यतः । कूर्मरूपी तथा भूत्वा क्षीरोदार्णवमंथनम्

மத்ஸ்ய ரூபத்தில் நீ கடலின் நடுவிலிருந்து வேதங்களை மீட்டாய்; கூர்ம ரூபமாகி பாற்கடல் மத்தனத்தை நீ தாங்கினாய்।

Verse 24

कृत्वा त्वया जगन्नाथ उद्धृता श्रीर्नमो ऽस्तु ते । श्रीपतिः श्रीधरो देव आर्त्तानामर्तिनाशनः

ஜகந்நாதா, உன் செயலால் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி/செல்வம்) வெளிப்பட்டு உயர்ந்தது— உனக்கு நமஸ்காரம். தேவா, நீ ஸ்ரீபதி, ஸ்ரீதரன்; துன்புற்றோரின் துயரை அழிப்பவன்।

Verse 25

बलिर्वामनरूपेण त्वया बद्धोऽसुरारिणा । हिरण्याक्षो महादैत्यो हिरण्यकशिपुर्हतः

வாமன ரூபம் கொண்டு, அசுரரின் பகைவனே, நீ பலியை கட்டினாய். மாபெரும் தைத்யன் ஹிரண்யாக்ஷன் கொல்லப்பட்டான்; ஹிரண்யகசிபுவும் அழிந்தான்।

Verse 26

नारसिंहेन रूपेण अन्तरिक्षे धृतस्त्वया । देवमूल महादेव उद्धृतं भुवनं त्वया

நரசிம்ஹ ரூபத்தில் நீ நடுவானில் உலகைத் தாங்கினாய். மகாதேவா, தேவர்களின் மூல ஆதாரமே, உன்னாலேயே புவனங்கள் உயர்த்தப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்பட்டன।

Verse 27

त्वया विना जगन्नाथ भुवनं निष्प्रभी कृतम् । सूर्येणेव तु विक्रान्तं तमोभिरिव दानवैः

ஜெகந்நாதரே! உம்மில்லாமல் இவ்வுலகம் ஒளியிழந்து காணப்படுகிறது. சூரியன் இல்லாத இடத்தில் இருள் சூழ்வது போல, அசுரர்கள் இவ்வுலகை ஆக்கிரமித்துள்ளனர்.

Verse 28

श्रुत्वा स्तोत्रमिदं देवि विष्णुः कमललोचनः । उवाच देवान्ब्रह्माद्यान्क्षीरोदार्णव बोधितः

தேவியே! இத்துதியைக் கேட்டவுடன், பாற்கடலில் துயிலெழுந்த தாமரைக்கண்ணனான விஷ்ணு, பிரம்மா உள்ளிட்ட தேவர்களிடம் கூறினார்.

Verse 29

भयं त्यजध्वं वै देवा दानवान्प्रति सर्वथा । अचिरेणैव कालेन घातयिष्यामि दानवान्

தேவர்களே! அசுரர்களைக் குறித்த பயத்தை முற்றிலுமாக கைவிடுங்கள். மிக விரைவில் நான் அந்த அசுரர்களை அழிப்பேன்.

Verse 30

एवमुक्त्वाथ तैः सार्द्धमा जगाम जनार्द्दनः । दानवान्घातयामास स चक्रेण पृथक्पृथक्

இவ்வாறு கூறிவிட்டு, ஜனார்த்தனன் அவர்களுடன் சென்றார். அவர் தனது சக்கராயுதத்தால் அசுரர்களை ஒவ்வொருவராகக் கொல்லத் தொடங்கினார்.

Verse 31

भयार्त्ता दानवाः सर्वे पलायनपरायणाः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य समुद्राभिमुखा भवन्

பயத்தால் பீடிக்கப்பட்ட அசுரர்கள் அனைவரும் தப்பி ஓடுவதிலேயே குறியாக இருந்தனர். அவர்கள் பிரபாச க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து கடலை நோக்கிச் சென்றனர்.

Verse 32

नश्यमानास्ततो दृष्ट्वा दैत्यान्दैत्यविनाशनम् । संजघ्ने तान्स चक्रेण निःशेषान्सर्वदानवान्

தைத்யர்கள் அழிந்து வீழ்வதைப் பார்த்த தைத்யவிநாசகர் சக்கரத்தால் அவர்களைத் தாக்கி, ஒரு தானவனும் மீதமில்லாமல் செய்தார்.

Verse 33

हतेषु सर्वदैत्येषु देवब्राह्मणतापसैः । कल्याणमभवत्तत्र जगत्स्वस्थमनाकुलम्

அனைத்து தைத்யர்களும் கொல்லப்பட்டபின், தேவர்கள், பிராமணர்கள், தவசிகள் அனைவருக்கும் அங்கே நன்மை உண்டாயிற்று; உலகம் நலமுடன், நிலையாக, கலக்கமின்றி ஆனது.

Verse 34

तत्प्रभृत्येव देवस्य दैत्यसूदननाम तत् । एतन्माहात्म्यमतुलं कथितं तव सुन्दरि । दैत्यसूदनदेवस्य महाभाग्यं महोदयम्

அந்நாளிலிருந்து அந்தத் தேவனுக்கு ‘தைத்யசூதனன்’ என்ற நாமம் ஏற்பட்டது. ஓ அழகியவளே, உனக்கு இந்த ஒப்பற்ற மாஹாத்மியத்தைச் சொன்னேன்—தைத்யசூதன தேவனின் மாபெரும் பாக்கியமும் உயர்ந்த மகிமையும்.

Verse 35

तं दृष्ट्वा न जडो नांधो न दरिद्रो न दुःखितः । जायते सप्त जन्मानि सत्यंसत्यं वरानने

அவரைக் கண்ட தரிசனத்தால் ஏழு பிறவிகள் வரை மந்தபுத்தி, குருடு, வறியவன், துயருற்றவன் என யாரும் பிறப்பதில்லை. ஓ வரானனே, இது உண்மை, உண்மை.

Verse 36

श्रवणद्वादशीं पुण्यां रोहिण्यां चाष्टमीं शुभाम् । शयनोत्थापनीं चैव नरः कृत्वा प्रयत्नतः

யார் முயற்சியுடன் புண்ணியமான ஸ்ரவண-த்வாதசி, மங்களமான ரோஹிணீ-அஷ்டமி, மேலும் ஷயனோத்தாபனீ விரதத்தையும் முறையாக அனுஷ்டிக்கிறாரோ…

Verse 37

एकैकेनोप वासेन उपवासायुतं फलम् । लभते नात्र सन्देहो दैत्यसूदनसन्निधौ

அங்கே ஒவ்வொரு உபவாசத்தாலும் பத்தாயிரம் உபவாசங்களின் பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை—தைத்யசூதனன் சன்னிதியில்।

Verse 38

चण्डालः श्वपचो वापि तिर्यग्योनिगतोऽपि वा । प्राणत्यागे कृते तस्मिन्नाच्युतं लोकमाप्नुयात्

சண்டாளனாக இருந்தாலும், சுவபசனாக இருந்தாலும், அல்லது விலங்கு யோனியில் பிறந்தவராக இருந்தாலும்—அந்தப் புனிதத் தலத்தில் உயிர் துறந்தால் அச்யுதன் (விஷ்ணு) எனும் அழிவிலா உலகை அடைவான்।

Verse 39

कार्तिक्यां चैव वैशाख्यां मासमेकमुपोषयेत् । दैत्यसूदनमध्यस्थः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

கார்த்திகமும் அதுபோல வைசாகமும் ஆகிய மாதங்களில் ஒரு முழு மாதம் உபவாசம் மேற்கொள்வான்—தைத்யசூதனன் சன்னிதியில் தங்கி, முறையான பக்தி-நம்பிக்கையுடன்।

Verse 40

एकैकेनोपवासेन कोटिकोटि पृथक्पृथक् । लभते तत्फलं सर्वं विष्णुक्षेत्रप्रभावतः

அங்கே ஒவ்வொரு உபவாசத்தாலும் கோடி கோடியாக, தனித்தனியாக, அந்தச் செயல்களின் முழுப் பலனும் கிடைக்கும்—இது விஷ்ணு க்ஷேத்திரத்தின் மகிமை-பிரபாவத்தால்।

Verse 41

दीपं ददाति यस्तत्र मासं वा पक्षमेव वा । एकैक दीपदानेन कोटिदीपफलं लभेत्

அங்கே தீபம் அளிப்பவன்—ஒரு மாதமோ அல்லது அரைமாதமோ—ஒவ்வொரு தீபதானத்தாலும் கோடி தீபதானத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 42

पंचामृतेन संस्नाप्य देवदेवं चतुर्भुजम् । एकादश्यां निराहारः पूजयित्वाऽच्युतो भवेत्

பஞ்சாமிருதத்தால் தேவர்தேவனான நான்குகரத்தான இறைவனை அபிஷேகம் செய்து, ஏகாதசியில் முழு உபவாசத்துடன் வழிபட்டால் அச்ச்யுத-பாவத்தை அடைவான்।

Verse 43

चातुर्मास्यं विधानेन दैत्यसूदनसन्निधौ । नियमेन क्षिपेद्यस्तु तस्य तुष्यति केशवः

விதிமுறையுடன் தைத்யசூதனன் சந்நிதியில் சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தை அனுஷ்டித்து, நியமக் கட்டுப்பாட்டுடன் அந்தக் காலத்தை கழிப்பவனிடம் கேசவன் மகிழ்வான்।

Verse 44

अन्यक्षेत्रेषु यत्कृत्वा चातुर्मास्यानि कोटिशः । तत्फलं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्

மற்ற தலங்களில் கோடிக்கணக்கான சாத்துர்மாஸ்ய அனுஷ்டானங்களால் கிடைக்கும் பலன் அனைத்தும், இங்கே தைத்யசூதனன் தரிசனத்தாலேயே பெறப்படும்।

Verse 45

ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात् । तत्पुण्यं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्

முழு பிரபஞ்சத்தையே தானமாக அளித்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன் எதுவோ, அது அனைத்தும் இங்கே தைத்யசூதனன் தரிசனத்தாலேயே கிடைக்கும்।

Verse 46

एकादश्यां तु यस्तत्र कुरुते जागरं नरः । गीतनृत्यैस्तथा वाद्यैः प्रेक्षणीयैस्तथाविधैः । स याति वैष्णवं लोकं यं गत्वा न निवर्त्तते

அங்கே ஏகாதசியில் விழித்திருந்து—பஜனைப் பாடல், நடனம், வாத்தியங்கள் மற்றும் அத்தகைய புனித அனுஷ்டானங்களால்—வைகுண்டமான வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைவான்; அங்கு சென்றால் மீண்டும் திரும்புதல் இல்லை।

Verse 47

हत्याऽयुतानीह सुसंचितानि स्तेयानि रुक्मस्य न सन्ति संख्या । निहंति केनापि पुरा कृतानि सर्वाणि भद्रा निशि जागरेण

ஓ பத்திரையே! இங்கு குவிந்த பத்தாயிரம் கொலைப்பாவங்களும், எண்ணற்ற பொன்-திருட்டுப் பாவங்களும்—முன்னே செய்த அனைத்தும்—இரவு விழிப்பால் ஏதோ தெய்வீக சக்தியால் அழிந்து போகின்றன.

Verse 48

मार्गा न ते प्रेतपुरी न दूता वनं च तत्खेचरखड्गपत्रम् । स्वप्ने न पश्यंति च ते मनुष्या येषां गता जागरणेन भद्रा

ஓ பத்திரையே! யாருடைய இரவு விழிப்பு நிறைவேறியதோ, அவர்களுக்கு பிரேதபுரிக்குச் செல்லும் வழிகள் இல்லை; யமதூதரும் இல்லை; வாள்போன்ற இலைகளுடைய அந்தக் கொடிய வனமும் இல்லை. அவர்கள் அந்த அச்சங்களை கனவிலும் காணார்.

Verse 49

कन्यासहस्रं विधिवद्ददाति रत्नैरलंकृत्य स्वधर्मबुद्ध्या । गवां सहस्रं कुरुजांगले तु तेषां परं जागरणेन विष्णोः

ஒருவன் தன் தர்மபுத்தியுடன் விதிப்படி ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆயிரம் கன்னியரைத் தானம் செய்தாலும், அல்லது குருஜாங்கலத்தில் ஆயிரம் பசுக்களைத் தானம் செய்தாலும்—விஷ்ணுவின் இரவு விழிப்பின் பலன் அவற்றை விட உயர்ந்தது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 50

कृत्वा चैवोपवासं च योऽश्नाति द्वादशीदिने । नैवेद्यं तुलसीमिश्रं हत्याकोटिविनाशनम्

முதலில் உபவாசம் இருந்து, பின்னர் த்வாதசி நாளில் துளசி கலந்த நைவேத்யத்தை உண்ணுகிறவன்—அந்த அனுஷ்டானம் கோடிக்கணக்கான கொலைப்பாவங்களையும் அழிக்கிறது.

Verse 51

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । दैत्यसूदनदेवस्य किमन्यत्परिपृच्छसि

ஓ தேவியே! இவ்வாறு தைத்யசூதன பகவானின் பாவநாசக மகிமை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இனி நீ வேறு என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 52

पीतवस्त्राणि देवस्य गां हिरण्यं च दापयेत् । स्नात्वा चक्रवरे तीर्थे मुच्यते सर्वपातकात्

இறைவனுக்கு மஞ்சள் ஆடைகளை அர்ப்பணித்து, பசுவையும் பொன்னையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும். சிறந்த சக்கரதீர்த்தத்தில் நீராடினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 81

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्रीदैत्यसूदनमाहात्म्यवर्णनंनामैकाशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாசீதி-சாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’த்தில் ‘ஸ்ரீதைத்யசூதன மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் எண்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.