Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 21
पुरा देवासुरे युद्धे दानवैर्देवकंटकैः । निर्जिता देवताः सर्वे जग्मुस्ते शरणं हरिम् । क्षीरोदवासिनं देवमस्तुवन्प्रणताः स्थिताः
purā devāsure yuddhe dānavairdevakaṃṭakaiḥ | nirjitā devatāḥ sarve jagmuste śaraṇaṃ harim | kṣīrodavāsinaṃ devamastuvanpraṇatāḥ sthitāḥ
முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள்-அசுரர்கள் போரில், தேவர்களுக்கு முள்ளென விளங்கிய தானவர்கள் எல்லாத் தேவர்களையும் வென்றனர். அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஹரியின் சரணடைந்தனர்—பாற்கடலில் வாசிக்கும் அந்த தேவனை—தலை வணங்கி நின்று அவரைத் துதித்தனர்.
Narrator (contextual, within Prabhāsakṣetra-māhātmya; exact speaker not explicit in the given snippet)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (kathā-context) / Kṣīroda-sāgara (narrative locus)
Type: kshetra
Listener: Devī
Scene: A dramatic battlefield aftermath: devas humbled, weapons lowered, approaching the radiant Milk Ocean; Hari seated or standing upon the ocean (or on Śeṣa), while the devas bow and chant stuti.
FAQs
When Dharma is overwhelmed, even the gods take śaraṇāgati (refuge) in the Supreme; humility and prayer precede restoration.
The setting is within the Prabhāsakṣetra Māhātmya, framing the kṣetra’s glory through accounts of divine intervention.
A model of devotional practice is implied: praṇāma (bowing) and stuti (hymn of praise) offered to the Lord.