Adhyaya 7

Verse 1

सूत उवाच । एवं तत्र तदा देवी श्रुत्वा माहात्म्यमुत्तमम् । हर्षोत्कंठितया वाचा पुनः पप्रच्छ शंकरम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது அங்கே தேவி அந்த உத்தம மாஹாத்மியத்தைச் செவிமடுத்து, மகிழ்ச்சியும் ஆவலும் நிறைந்த சொற்களால் மீண்டும் சங்கரரை வினவினாள்।

Verse 2

देव्युवाच । देवदेव जगन्नाथ भक्तानुग्रहकारक । समस्तज्ञानसंपन्न नमस्तेऽस्तु महेश्वर

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, ஜகந்நாதனே, பக்தர்களுக்கு அருள் புரிபவனே! அனைத்தறிவும் நிறைந்த மகேஸ்வரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 3

नमोऽस्तु वै त्रिपुरप्रहर्त्रे महात्मने तारकमर्दनाय । नमोऽस्तु ते क्षीरसमुद्र दायिने शिशोर्मुनीन्द्रस्य समाहितस्य

திரிபுரத்தை அழித்தவனே, தாரகனை மடக்கிய மகாத்மனே—உமக்கு நமஸ்காரம். க்ஷீரசமுத்திரத்தை அருளியவனே, சிறுவர் முனிவர்க்கு சமாதி நிலைத்தன்மை அளித்தவனே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 4

नमोऽस्तु ते सर्वजगद्विधात्रे सर्वत्र सर्वात्मक सर्वकर्त्रे । नमो भवायास्तु नमोऽभवाय नमोऽस्तु ते सर्वगताय नित्यम्

முழு உலகத்தையும் விதிக்கும் பரமேஸ்வரா, எங்கும் நிறைந்தவனே, எல்லாரின் ஆத்மாவாய், எல்லாவற்றையும் செய்பவனே—உமக்கு நமஸ்காரம். பவனுக்கு நமஸ்காரம், அபவனுக்கு நமஸ்காரம்; அனைத்திலும் வியாபித்த நித்தியனே, உமக்கு என்றும் வணக்கம்.

Verse 5

ईश्वर उवाच । किं देवि पृच्छसेऽद्यापि सर्वं ते कथितं मया । संदिग्धमस्ति किंचिच्चेत्पुनः पृच्छस्व भामिनि

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? நான் உனக்கெல்லாம் சொல்லிவிட்டேன். ஏதேனும் சந்தேகம் இருந்தால், அழகியவளே, மீண்டும் கேள்.

Verse 6

देव्युवाच । सोमेश्वरेति यन्नाम कस्मिन्काले बभूव तत् । किं नामाग्रेऽभवल्लिंगं नाम किं भविताऽधुना

தேவி கூறினாள்—‘சோமேஸ்வர’ என்ற பெயர் எந்தக் காலத்தில் தோன்றியது? தொடக்கத்தில் அந்த லிங்கத்தின் பெயர் என்ன, இப்போது (இக்காலத்தில்) அது எந்த நாமம் பெறும்?

Verse 7

एवं यस्य प्रभावो वै नोक्तः पूर्वं त्वया विभो । अन्येषां तीर्थदेवानां माहात्म्यं वर्णितं त्वया । न त्वीदृशं तु कथितं श्रीसोमेशस्य यादृशम्

விபோ, இவரின் (சோமேஸ்வரரின்) உண்மையான பிரபாவத்தை நீங்கள் முன்பு கூறவில்லை. பிற தீர்த்தங்களின் மற்றும் அவற்றின் தேவதைகளின் மஹாத்மியத்தை நீங்கள் விளக்கியுள்ளீர்கள்; ஆனால் ஸ்ரீ சோமேஸ்வரருக்குரியதுபோல் ஒன்றைச் சொல்லவில்லை.

Verse 8

ईश्वर उवाच । पूर्वमेवाहमेवासं स्पर्शलिंगस्वरूपवान् । न च मां तत्त्वतो वेद जनः कश्चिदिहेश्वरि

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஈஸ்வரியே, முன்காலத்தில் நான் இங்கே ஸ்பர்ஷ-லிங்க வடிவமாகவே இருந்தேன். ஆனால் இங்கே யாரும் என்னை தத்துவமாக, என் உண்மைச் சொரூபத்தில், அறியவில்லை.

Verse 9

महाकल्पे तु सञ्जाते ब्रह्मणः प्रति संचरे । नामभावं भवेदन्यद्देवि लिंगे पुनःपुनः

மகாகல்பம் எழுந்து பிரம்மாவின் மீள்மீள் சுழற்சி நிகழும் போது, தேவி, இந்த லிங்கம் மீண்டும் மீண்டும் பெயர்-நிலை வேறுபாடுகளை ஏற்கிறது.

Verse 11

अस्मिन्ब्रह्मणि देवेशि संजाते ह्यष्टवार्षिके । तदा कालात्समारभ्य सोमेश इति विश्रुतः

தேவேசி தேவியே, இப்பிரம்மாவின் இந்நிகழ் படைப்புச் சுழற்சியில் (அந்த நிலையிலே) அவர் வெளிப்பட்ட காலம் முதல் ‘சோமேசன்’ எனப் புகழ்பெற்றார்.

Verse 12

अतीतेषु च देवेशि ब्रह्मसुप्तलयादनु । बभूवुर्यानि नामानि तानि त्वं शृणु पार्वति

மேலும் தேவேசி தேவியே, பிரம்மாவின் ‘நித்திரை’க்குப் பின் வரும் பிரளயங்களுக்குப் பிறகு, கடந்த கல்பங்களில் எழுந்த பெயர்கள் யாவையோ, அவற்றை நீ கேள், பார்வதியே.

Verse 13

आद्यो विरंचिनामासीद्यदा ब्रह्मा पितामहः । मृत्युञ्जयस्तदा नाम सोमनाथस्य कीर्तितम्

முதல் (சுழற்சியில்), பிதாமகன் பிரம்மா ‘விரஞ்சி’ என அழைக்கப்பட்டபோது, சோமநாதரின் புகழ்பெற்ற பெயர் ‘மிருத்யுஞ்ஜயன்’ ஆகும்.

Verse 14

द्वितीयोऽभूद्यदा ब्रह्मा पद्मभूरिति विश्रुतः । तदा कालाग्निरुद्रेति नाम प्रोक्तं शुभेंऽबिके

இரண்டாம் (சுழற்சியில்), பிரம்மா ‘பத்மபூ’ எனப் புகழப்பட்டபோது, சுபாம்பிகையே, இறைவனின் பெயர் ‘காலாக்னிருத்ரன்’ என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 15

तृतीयोऽभूद्यदा ब्रह्मा स्वयंभूरिति विश्रुतः । अमृतेशेति देवस्य तदा नाम प्रकीर्तितम्

மூன்றாம் கல்பத்தில், பிரம்மா ‘ஸ்வயம்பூ’ எனப் புகழப்பட்டபோது, அக்காலத்தில் தேவனின் திருநாமம் ‘அம்ருதேச’ என்று போற்றப்பட்டது।

Verse 16

चतुर्थोऽभूद्यथा ब्रह्मा परमेष्ठीति विश्रुतः । अनामयेति देवस्य तदा नाम स्मृतं शुभे

நான்காம் கல்பத்தில், பிரம்மா ‘பரமேஷ்டி’ என அறியப்பட்டபோது, ஓ மங்களமே, தேவனின் நாமம் ‘அநாமய’ என்று நினைவுகூரப்பட்டது।

Verse 17

पंचमोऽभूद्यदा ब्रह्मा सुरज्येष्ठ इति स्मृतः । कृत्तिवासेति देवस्य नाम प्रोक्तं तदाम्बिके

ஐந்தாம் கல்பத்தில், பிரம்மா ‘சுரஜ்யேஷ்ட’ என நினைவுகூரப்பட்டபோது, ஓ அம்பிகையே, தேவனின் நாமம் ‘கிருத்திவாச’ என்று அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 18

षष्ठश्चाभूद्यदा ब्रह्मा हेमगर्भ इति श्रुतः । तदा भैरवनाथेति नाम देवस्य कीर्तितम्

ஆறாம் கல்பத்தில், பிரம்மா ‘ஹேமகர்ப’ எனக் கேள்வியுற்றபோது, அக்காலத்தில் தேவனின் நாமம் ‘பைரவநாத’ என்று போற்றப்பட்டது।

Verse 19

अयं यो वर्त्तते ब्रह्मा शतानंद इति स्मृतः । सोमनाथेति देवस्य वर्तते नाम सांप्रतम्

இந்நிகழ் கல்பத்தில் இப்போது ஆளும் பிரம்மா ‘சதானந்த’ என நினைவுகூரப்படுகிறார்; இக்காலத்தில் தேவனின் நாமம் ‘சோமநாத’ என நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 20

अतः परं चतुर्वक्त्रो ब्रह्मा यो भविता यदा । प्राणनाथेति देवस्य तदा नाम भविष्यति

இதன் பின் வருங்காலத்தில் நான்முகப் பிரம்மா தோன்றும் போது, அந்த தேவனுடைய திருநாமம் ‘பிராணநாதன்’—உயிர்மூச்சின் ஆண்டவன்—என்று ஆகும்.

Verse 21

अतीता ये विधातारो भविष्यंति च येऽधुना । तावत्तद्वर्त्तते नाम यावदन्योष्टवार्षिकः । संध्यासंध्यांशभेदेन विष्ण्वनंतसनातनाः

கடந்த விதாதாக்கள், இப்போது இருப்பவர்கள், இனி வருபவர்கள்—அத்தனை காலமும் அந்தத் தெய்வ நாமமே நடைமுறையில் இருக்கும்; மற்றொரு எட்டு ஆண்டுச் சுழற்சி எழும் வரை. சந்தியா–சந்தியாஞ்சப் பிரிவுகளின்படி அந்தப் பரமன் விஷ்ணு, அனந்தன், சனாதனன் எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 22

एवं नामानि देवस्य संक्षेपात्कीर्तितानि मे । विस्तरात्कथितुं नैव शक्यंते कालगौरवात्

இவ்வாறு நான் தேவனுடைய நாமங்களைச் சுருக்கமாகக் கூறினேன்; காலத்தின் பெருமை-விரிவினால் அவற்றை விரிவாகச் சொல்ல இயலாது.

Verse 23

देव्युवाच । आश्चर्यं देवदेवेश यत्त्वया कथितं प्रभो । पूर्वोक्तानि च नामानि न स्मरंति च मे कथम्

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, பிரபோ, நீங்கள் உரைத்தது வியப்பானது; ஆனால் முன்பு நீங்கள் சொன்ன நாமங்கள் எனக்கு ஏன் நினைவிற்கு வரவில்லை?

Verse 24

एतद्विस्तरतो ब्रूहि कारणं च जगत्पते । सर्वभूतहितार्थाय ममानुग्रहकाम्यया

உலகநாதனே, இதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; இதற்கான காரணத்தையும் கூறுங்கள்—அனைத்து உயிர்களின் நலனுக்காகவும், என்மேல் அருள் செய்யும் விருப்பத்தினாலும்.

Verse 25

ईश्वर उवाच । कल्पेकल्पे महादेवि अवतारं करोषि यत् । तेन ते स्मरणं नास्ति प्रभावात्प्रकृतेः प्रिये

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஓ மகாதேவி, நீ ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் அவதாரம் எடுக்கிறாய்; ஆகவே, ஓ பிரியே, பிரகிருதியின் வலிமையான தாக்கத்தால் உன் நினைவு நிலைத்திருக்காது।

Verse 26

तत्त्वावरणमध्ये तु तत्राद्या त्वं प्रतिष्ठिता । साऽवतीर्यांडमध्ये तु मया सार्द्धं वरानने

தத்துவங்களின் மறைப்பு நடுவில் நீ, ஆத்யா, அங்கே நிலைபெற்றிருக்கிறாய்; பின்னர், ஓ வரானனே, பிரபஞ்ச-அண்டத்தின் உள்ளே இறங்கி என்னுடன் சேர்ந்தாய்।

Verse 27

अनुग्रहार्थं लोकानां प्रादुर्भूता पुनःपुनः । आद्ये कल्पे जगन्माता जगद्योनिर्द्वितीयके

உலகங்களுக்கு அருள் செய்யும் பொருட்டு நீ மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுகிறாய்; முதல் கல்பத்தில் ‘ஜகன்மாதா’, இரண்டாம் கல்பத்தில் ‘ஜகத்யோனி’ எனப் போற்றப்பட்டாய்।

Verse 28

तृतीये शांभवीनाम चतुर्थे विश्वरूपिणी । पञ्चमे नंदिनीनाम षष्ठे चैव गणांबिका

மூன்றாம் கல்பத்தில் நீ ‘சாம்பவீ’, நான்காம் கல்பத்தில் ‘விசுவரூபிணீ’ என அழைக்கப்பட்டாய்; ஐந்தாம் கல்பத்தில் ‘நந்தினீ’, ஆறாம் கல்பத்தில் ‘கணாம்பிகா’ எனப் புகழப்பட்டாய்।

Verse 29

विभूतिः सप्तमे कल्पे सुभूतिश्चाष्टमे तदा । आनन्दा नवमे कल्पे दशमे वामलोचना

ஏழாம் கல்பத்தில் நீ ‘விபூதி’, எட்டாம் கல்பத்தில் ‘சுபூதி’ என அழைக்கப்பட்டாய்; ஒன்பதாம் கல்பத்தில் ‘ஆனந்தா’, பத்தாம் கல்பத்தில் ‘வாமலோசனா’ என நினைவுகூரப்பட்டாய்।

Verse 30

एकादशे वरारोहा द्वादशे च सुमङ्गला । कल्पे त्रयोदशे चैव महामाया ह्युदाहृता

பதினொன்றாம் கல்பத்தில் நீ ‘வராரோஹா’ எனப் போற்றப்பட்டாய்; பன்னிரண்டாம் கல்பத்தில் ‘சுமங்கலா’. பதிமூன்றாம் கல்பத்தில் நீ ‘மகாமாயா’ எனப் பிரகடனமானாய்.

Verse 31

ततश्चतुर्दशे कल्पेऽनन्तानाम प्रकीर्तिता । भूतमाता पंचदशे षोडशे चोत्तमा स्मृता

பின்னர் பதினான்காம் கல்பத்தில் நீ ‘அனந்தாநாமா’ எனப் புகழப்பட்டாய். பதினைந்தாம் கல்பத்தில் ‘பூதமாதா’—அனைத்து உயிர்களின் தாய்; பதினாறாம் கல்பத்தில் ‘உத்தமா’ என நினைவுகூரப்பட்டாய்.

Verse 32

ततः सप्तदशे कल्पे पितृकल्पे तु विश्रुता । दक्षस्य दुहिता जाता सतीनाम्नी महाप्रभा

அதன்பின் பதினேழாம் கல்பத்தில்—‘பித்ருகல்பம்’ எனப் புகழ்பெற்றதில்—நீ தக்ஷனின் மகளாகப் பிறந்தாய்; மகாப்ரபை ‘சதி’ என்ற நாமத்தால் விளங்கினாய்.

Verse 33

अपमानात्तु दक्षस्य स्वां तनूमत्यजत्पुनः । उमां कलां तु चन्द्रस्य पुरापूर्य च संस्थिता

தக்ஷனின் அவமதிப்பினால், தேவியே, நீ மீண்டும் உன் உடலைத் துறந்தாய். பின்னர் உமையாக—சந்திரக் கலையின் அம்சமாக—உலகங்களை நிறைத்து நிலைபெற்றாய்.

Verse 34

ततः प्रवृत्ते वाराहे कल्पे त्वं सुरसुन्दरि । पुनर्हिमवताराध्य दुहिता त्वमतः कृता

பின்னர் வாராஹக் கல்பம் தொடங்கியபோது, தேவர்களிடையே அழகியவளே, நீ ஹிமவானை ஆராதித்தாய்; மீண்டும் அவனுடைய மகளாக ஆக்கப்பட்டாய்.

Verse 35

ततो देव्यद्भुतं तप्त्वा तपः परमदुश्चरम् । भर्त्तारं मां पुनः प्राप्य पार्वतीति निगद्यसे

அப்போது, ஓ தேவியே, நீ அற்புதமும் மிகக் கடினமுமான தவத்தைச் செய்து, என்னை மீண்டும் கணவராக அடைந்ததால் ‘பார்வதி’ என்று கூறப்படுகிறாய்.

Verse 36

कैलासनिलयश्चाहं त्वया सार्द्धं वरानने । क्रीडामि तव देवेशि यावत्कल्पावसानकम्

நான் கைலாசத்தில் வாசம் செய்கிறேன்; ஓ அழகுமுகத்தாளே, ஓ தேவாதிபதியே, உன்னுடன் சேர்ந்து கல்பத்தின் முடிவு வரை தெய்வீகக் களியாட்டம் செய்கிறேன்.

Verse 37

इदं चतुर्गुणं प्राप्य द्वापरे विष्णुना सह । महिषस्य वधार्थाय उत्पन्ना कृष्णपिंगला

இந்த நான்மடங்கு வல்லமையைப் பெற்று, துவாபர யுகத்தில் விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து, மகிஷனை வதைக்க ‘கிருஷ்ணபிங்கலா’ எனப் பிறந்தாய்.

Verse 38

कात्यायनीति दुर्गेति विविधैर्नामपर्ययैः । नवकोटिप्रभेदेन जातासि वसुधातले

காத்யாயனி, துர்கை எனப் பல பெயர் மாற்றங்களால், ஒன்பது கோடி வேறுபாடுகளுடன் நீ பூமித்தளத்தில் வெளிப்பட்டாய்.

Verse 39

यानि ते कल्पनामानि पूर्वमुक्तानि सुन्दरि । तानि त्रयोदशाकल्पादुदक्तात्कथितानि मे

ஓ அழகியவளே, முன்பு கூறப்பட்ட உன் கல்பத்தொடர்பான பெயர்களை நான் பதிமூன்றாம் கல்பத்திலிருந்து தொடங்கி வரிசையாக எடுத்துரைத்தேன்.

Verse 40

अतीतानि भविष्याणि वर्त्तमानानि सुन्दरि । एवं ज्ञेयानि सर्वाणि ब्रह्मकल्पावधि प्रिये

அழகிய பிரியே, கடந்தது, வருவது, நிகழ்வது—இவை அனைத்தும் இவ்விதமே அறியப்பட வேண்டும்; பிரியே, பிரம்மாவின் கல்ப எல்லை வரை।

Verse 41

देव्युवाच । सोमनाथेति यन्नाम त्वया पूर्वमुदाहृतम् । तत्कथं निश्चलं नाम मन्यते त्रिपुरांतक

தேவி கூறினாள்—நீ முன்பு ‘சோமநாத’ என்ற நாமத்தை உரைத்தாய். திரிபுராந்தகா, அந்த நாமம் எவ்வாறு நிலையானதும் மாறாததும் எனக் கருதப்படுகிறது?

Verse 42

असंख्यत्वाच्च चंद्राणां जन्मनामप्रभेदतः । मन्वन्तरे तु संजाते युगानामेकसप्ततौ

சந்திரர்கள் எண்ணற்றவர்கள்; அவர்களின் பிறப்பும் பெயரும் வேறுபடுகின்றன. மன்வந்தரம் தோன்றும்போது—அதில் எழுபத்து ஒன்று யுகங்கள் உள்ளன—(அதன்படி சுழற்சி நடைபெறும்)।

Verse 43

चंद्रसूर्यादयो देवाः संह्रियंते पुनःपुनः । सप्तर्षयः सुराः शक्रो मनुस्तत्सूनवो नृपाः

சந்திரன், சூரியன் முதலிய தேவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் லயமடைகின்றனர்; அதுபோல சப்தரிஷிகள், தேவர்கள், சக்ரன் (இந்திரன்), மனு மற்றும் அவன் புதல்வரான அரசர்களும்।

Verse 44

एककालं च सृज्यंते संह्रियंते च पूर्ववत् । एतन्मे संशयं देव यथावद्वक्तुमर्हसि

அவர்கள் ஒரு காலத்திற்கு மட்டும் படைக்கப்பட்டு, முன்புபோலவே மீண்டும் லயமடைகின்றனர். தேவா, என் இந்த ஐயத்தை முறையாகவும் வரிசையாகவும் விளக்க அருள வேண்டும்।

Verse 45

ईश्वर उवाच । साधु पृष्टं त्वया देवि रहस्यं पापनाशनम् । यन्न कस्यचिदाख्यातं तत्ते वक्ष्याम्यशेषतः

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, நீ நன்றாகக் கேட்டாய்; இது பாவநாசகமான மறைரகசியம். யாரிடமும் சொல்லப்படாததை நான் உனக்கு முழுமையாக உரைப்பேன்।

Verse 46

अयं यो वर्त्तते ब्रह्मा शतानन्द इति श्रुतः । तस्य चैवाष्टमे वर्षे मनुर्यः प्रथमो भवेत्

இப்போது ஆட்சி செய்கிற இந்தப் பிரம்மா ‘சதானந்தன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன். அவனுடைய ஆட்சியின் எட்டாம் ஆண்டில் முதல் மனு தோன்றுவான்।

Verse 47

तस्मिन्मन्वन्तरे देवि यश्चादौ रोहिणीपतिः । समुद्रगर्भात्संजातः सलक्ष्मीकौस्तुभादिभिः

தேவி, அந்த மன்வந்தரத்தில் தொடக்கத்தில் ரோஹிணீபதி (சந்திரன்) ஆனவன், கடலின் கருவிலிருந்து லக்ஷ்மி, கௌஸ்துபம் முதலிய நிதிகளுடன் பிறந்தான்।

Verse 48

तेन चाराधितं लिंगं कालभैरवनामतः । महता तपसा पूर्वं युगानि च चतुर्द्दशे

அவன் ‘காலபைரவ’ எனப்படும் அந்த லிங்கத்தை வழிபட்டான்—முன்னாளில் மாபெரும் தவத்துடன்—பதினான்கு யுகங்கள் வரை।

Verse 49

तस्याद्भुतं तपो दृष्ट्वा तुष्टोऽहं तस्य सुन्दरि । वरं वृणीष्वेति मया स च प्रोक्तो निशाकरः

அழகியவளே, அவனுடைய அதிசயத் தவத்தைப் பார்த்து நான் மகிழ்ந்தேன். ‘வரம் வேண்டிக் கொள்’ என்று நான் கூறினேன்; இவ்வாறு நிசாகரன் (சந்திரன்) என அவனை நான் அழைத்தேன்।

Verse 50

सहोवाच तदा देवि भक्त्या संस्तुत्य मां शुभे

அப்போது அவன் கூறினான், ஓ தேவியே—ஓ சுபையே, பக்தியால் என்னைத் துதித்து.

Verse 51

चंद्र उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश वरार्हो यदि वाऽप्यहम् । सोमनाथेति तं नाम भूयाद्ब्रह्मावधि प्रभो

சந்திரன் கூறினான்—ஓ தேவேசா! நீர் प्रसன்னராக இருந்து, நானும் வரத்திற்குத் தகுதியானவனாக இருந்தால், ஓ प्रभோ, உமது நாமம் ‘சோமநாத’ எனப் பிரம்மாவின் ஆயுள் எல்லை வரை நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 52

ये केचिद्भवितारोऽन्ये मन्वन्ते शीतरश्मयः । तेषां भवतु देवेश देवोऽयं कुलदेवता

எதிர்கால மன்வந்தரங்களில் தோன்றும் பிற குளிர்கதிர் உடைய சந்திரர்கள் யாவருக்கும், ஓ தேவேசா, இத்தெய்வமே அவர்களின் குலதெய்வமாக இருக்கட்டும்.

Verse 53

आराधयंतु ते सर्वे क्षेत्रेऽस्मिन्संस्थिता विभो । स्वकीयायुःप्रमाणेन ब्रह्मणः प्रलयादनु

ஓ விபோ! இக்க்ஷேத்திரத்தில் தங்கியிருப்போர் அனைவரும், தத்தம் ஆயுள் அளவின்படி, பிரம்மப் பிரளயம் வரையிலும் உம்மை ஆராதிக்கட்டும்.

Verse 54

सोमनाथेति ते नाम ब्रह्मांडे सचराचरे । ख्यातिं प्रयातु देवेश तेजोलिंग नमोऽस्तु ते

ஓ தேவேசா! ‘சோமநாத’ என்ற உமது நாமம், அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் கூடிய முழுப் பிரபஞ்சத்தில் புகழ்பெறட்டும். ஓ தேஜோலிங்கா, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 55

ईश्वर उवाच । एवमस्त्वित्यहं प्रोच्य पुनर्लिंगे लयं गतः । एतत्ते कारणं देवि प्रोक्तं सर्वमशेषतः

ஈஸ்வரன் கூறினார்— ‘எவமஸ்து’ என்று சொல்லி நான் மீண்டும் லிங்கத்தில் லயமடைந்தேன். தேவி, இந்தக் காரணம் முழுவதும் உனக்கு எஞ்சாமல் முற்றிலும் உரைக்கப்பட்டது।

Verse 56

निःसन्दिग्धं तु संक्षेपात्पुरा पृष्टं यतस्त्वया । उद्देशमात्रं कथितं श्रीसोमेशगुणान्प्रति । समुद्रस्येव रत्नानामचिन्त्यस्तस्य विस्तरः

நீ முன்பு சுருக்கமாகக் கேட்டதால், நான் ஐயமின்றி சுருக்கமாகவே பதிலளித்தேன்—திரு சோமேசரின் குணங்களைச் சுட்டிக்காட்டினேன் மட்டுமே. அவற்றின் விரிவு கடலின் ரத்தின நிதிபோல் சிந்திக்க இயலாதது।

Verse 57

मोहनं तदभक्तानां भक्तानां बुद्धिवर्द्धनम् । मूढास्ते नैव पश्यंति स्वरूपं मम मोहिताः

இது பக்தியற்றவர்களை மயக்குகிறது; பக்தர்களின் அறிவை வளர்க்கிறது. மாயையில் ஆழ்ந்த அந்த மூடர்கள் என் உண்மைச் சொரூபத்தை எவ்விதமும் காணார்।

Verse 58

देव्युवाच । ईदृशं यस्य माहात्म्यं तेजोलिंगस्य शंकर । कुत्र तिष्ठति तल्लिंगं क्षेत्रे तस्मिन्सुरेश्वर

தேவி கூறினாள்— சங்கரா! இத்தகைய மகிமை உடைய தேஜோலிங்கம், தேவர்களின் ஆண்டவனே, அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் எங்கு நிலைகொண்டுள்ளது?

Verse 59

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रयत्नेन श्रुत्वा चैवावधारय । प्रभासं परमं देवि क्षेत्रमेतन्मम प्रियम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்— தேவி, முயற்சியுடன் கவனமாகக் கேள்; கேட்டபின் மனத்தில் உறுதியாகப் பதிய வைத்துக் கொள். தேவி, பிரபாசம் பரம க்ஷேத்திரம்; இது எனக்கு மிகப் பிரியம்।

Verse 60

देवानामपि संस्थानं तच्च द्वादशयोजनम् । पंचयोजनमानेन पीठं तत्र प्रकीर्त्तितम्

இது தேவர்களுக்கும் உறைவிடமாகும்; இதன் விரிவு பன்னிரண்டு யோஜனங்கள். அங்கே ஐந்து யோஜன அளவுடைய புனித பீடம் புகழ்பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 61

तन्मध्ये मद्गृहं देवि तच्च गव्यूतिमात्रकम् । समुद्रस्योत्तरे देवि देविकामुखसंज्ञितम्

அந்தப் பகுதியின் நடுவில், ஓ தேவியே, என் சொந்த இல்லம் உள்ளது; அது ஒரு கவ்யூதி அளவிற்கே. கடலின் வடக்கில், ஓ தேவியே, அது ‘தேவிகாமுகம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது.

Verse 62

वज्रिण्याः पूर्वतश्चैव यावन्न्यंकुमती नदी । चतुष्टयं च विस्तारादायामात्पंचयोजनम्

வஜ்ரிணியின் கிழக்குப் பக்கத்திலிருந்து ‘ந்யங்குமதி’ எனப்படும் நதி வரை—அதன் அகலம் நான்கு (அலகுகள்), நீளம் ஐந்து யோஜனங்கள்.

Verse 63

क्षेत्रपीठमिति प्रोक्तमतो गर्भगृहं शृणु । समुद्रात्कौरवी यावद्दक्षिणोत्तरमानतः । पूर्वपश्चिमतो ज्ञेयं गोमुखादाऽश्वमेधकम्

இது ‘க்ஷேத்ர-பீடம்’ என அறிவிக்கப்பட்டது; இப்போது கர்ப்பகிரகத்தை கேள். கடலிலிருந்து கௌரவீ வரை இதன் வட–தென் அளவு; கிழக்கு–மேற்கு விரிவு கோமுகத்திலிருந்து அஷ்வமேதகம் வரை என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 64

एतन्मम गृहं देवि न त्यजामि कदाचन । तस्य मध्ये स्थितं लिंगं यत्र तत्ते प्रकीर्तितम्

ஓ தேவியே, இதுவே என் உறைவிடம்; நான் இதை எப்போதும் விட்டு விடேன். இதன் நடுவில் அந்த லிங்கம் நிலைத்துள்ளது; நான் உனக்குச் சொன்னதுபோலவே.

Verse 65

वारुणीं दिशमाश्रित्य सागरस्य च सन्निधौ । कृतस्मरस्यापरतो धन्वन्तरशतत्रये

வருணத் திசை எனும் மேற்கு நோக்கி நின்று, கடலின் சன்னிதியில்—கிருதஸ்மரத்தைத் தாண்டி—மூன்று நூறு தனுஸ் தூரத்தில்…

Verse 66

लिंगं महाप्रभावं तुं स्वयंभूतं व्यवस्थितम् । तत्र संनिहितो देवः शंकरः परमेश्वरः

அங்கே மகாப்ரபாவமிக்க, ஸ்வயம்புவாய் உறுதியாக நிலைபெற்ற லிங்கம் உள்ளது. அங்கே பரமேஸ்வரன் சங்கரன் சாட்சாத் சன்னிதியாகத் திகழ்கிறான்.

Verse 67

एतस्मिन्नन्तरे देवि सोमेशस्य समीपतः । चतुर्द्दशे विभागे तु धनुषां च शतद्वयम्

இவ்விடத்திலே, தேவி, சோமேஷரின் அருகில்—பதினான்காம் பிரிவில்—இருநூறு தனுஸ் அளவு உள்ளது.

Verse 68

समंतान्मंडलाकारा कर्णिका सा मम प्रिया । तस्यां ये प्राणिनः सर्वे मृताः कालेन पार्वति

சுற்றிலும் வட்டவடிவமாய் உள்ள அந்த ‘கர்ணிகா’ எனக்கு மிகப் பிரியமானது. பார்வதி, அதில் காலவசத்தால் இறக்கும் எல்லா உயிர்களும்…

Verse 69

कृमिकीटपतंगाद्या जीवा उत्तम मध्यमाः । निर्द्धूतकल्मषाः सर्वे यांति लोकं ममापि ते

புழு, பூச்சி, பட்டாம்பூச்சி முதலிய உயிர்கள்—உத்தமமோ மத்திமமோ—அனைவரும் பாவமலத்தை நீக்கி நிச்சயமாக என் லோகத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 70

उत्तरं दक्षिणं चापि अयनं न विचारयेत् । सर्वस्तेषां शुभः कालो ये मृताः क्षेत्रमध्यतः

உத்தராயணமா தக்ஷிணாயணமா என்று எண்ண வேண்டாம். இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் உயிர் நீத்தவர்களுக்கு எல்லாக் காலமும் மங்களமே.

Verse 71

आदिनाथेन शर्वेण सर्वप्राणिहिताय वै । आद्यतत्त्वान्यथानीय क्षेत्रमेतन्महाप्रभम् । प्रभासितं महादेवि यत्र सिद्ध्यंति मानवाः

மகாதேவி! ஆதிநாதன் சர்வன் (சிவன்) எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக ஆதித் தத்துவங்களை இங்கு கொண்டு வந்து, இந்த மகாப்ரப க்ஷேத்திரத்தை ‘பிரபாச’மாக ஒளிரச் செய்தான்; இங்கு மனிதர் சித்தி அடைகின்றனர்.

Verse 72

हन्यमानोऽपि यो विद्वान्वसेद्विघ्नशतैरपि । कृतप्रतिज्ञो देवेशि यावज्जीवं सुरेश्वरि

தேவேசி, சுரேஸ்வரி! இங்கு தங்கும் ஞானி தாக்கப்பட்டாலும், நூறு தடைகளுக்கிடையிலும், விரதப் பிரதிஞ்ஞையில் உறுதியாக வாழ்நாள் முழுதும் நிலைத்திருப்பான்.

Verse 73

स गच्छेत्परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति । तस्य क्षेत्रस्य माहात्म्यात्स्थाणोश्चाद्भुतकर्मणः

அவன் பரம பதத்தை அடைவான்; அங்கு சென்ற பின் துயரம் இல்லை—அக் க்ஷேத்திரத்தின் மஹாத்மியத்தாலும், அதிசயச் செயல்கள் உடைய ஸ்தாணு (சிவன்) அருளாலும்.

Verse 74

कृत्वा पापसहस्राणि पश्चात्सन्तापमेति वै । प्रभासे तु वियुज्येत न सोंऽतकपुरीं व्रजेत्

ஆயிரம் பாவங்கள் செய்த பின் வருத்தம் வந்தாலும், பிரபாசத்தில் உயிர் நீத்தவன் அந்தகபுரி—மரணத்தின் நகரம்—செல்லான்.

Verse 75

ज्ञात्वा कलियुगं घोरं हाहाभूतमचेतनम् । नियुक्तस्तत्र देवेशि रक्षार्थं विघ्ननायकः

அரிய கலியுகத்தின் கொடுமையை அறிந்து—மக்கள் மயக்கமுற்று அலறி அழும் போது—ஓ தேவீ, அங்கே காவலுக்காக வி஘்நநாயகர் நியமிக்கப்பட்டார்.

Verse 76

ये तु ब्राह्मणविद्विष्टाः शिवभक्तिवितंडकाः । ब्रह्मघ्नाश्च कृतघ्नाश्च तथा नैष्कृतिकाश्च ये

ஆனால் பிராமணரை வெறுப்போர், சிவபக்திக்கு தடையிடுவோர், பிராமணஹந்தர்கள், நன்றிக்கெட்டோர், மேலும் முற்றிலும் துஷ்டர்கள்—யார் யாராயினும்—

Verse 77

लोकद्विष्टा गुरुद्विष्टास्तीर्थायतनकण्टकाः । सर्वपापरताश्चैव ये चान्ये तु विकुत्सिताः

உலகத்தையும் (சமூகத்தையும்) வெறுப்போர், குருவை வெறுப்போர், தீர்த்தங்களுக்கும் புனித ஆலயங்களுக்கும் முள்ளாக இருப்போர், எல்லாப் பாவங்களிலும் ஈடுபடுவோர், மேலும் பிற இழிவோர்—

Verse 78

रक्षणार्थं ह वै तेषां नियुक्तो विघ्ननायकः । कालाग्निरुद्रपार्श्वे तु रुद्रतुल्यपराक्रमः

உண்மையாகவே, அவர்களிடமிருந்து (துஷ்டர்களிடமிருந்து) காக்க வி஘்நநாயகர் நியமிக்கப்பட்டார்; மேலும் காலாக்னிருத்ரரின் அருகில் ருத்ரனுக்கு ஒப்பான வீரத்தையுடையவர் நிற்கிறார்.

Verse 79

क्षेत्रं रक्षति देवेशि पापिष्ठानां नियामकः । म्रियंते यदि ब्रह्मघ्नास्तथा पातकिनो नराः

ஓ தேவீ, மிகப் பாவிகளைக் கட்டுப்படுத்துபவர் இந்தக் க்ஷேத்திரத்தை காக்கிறார். பிராமணஹந்தர்களும் பிற பாவிகளும் (இங்கே) இறந்தால், அப்போது—

Verse 80

क्षेत्रे चास्मिन्वरारोहे तेषां देवि गतिं शृणु । दशवर्षसहस्राणि दिव्यानि कमलेक्षणे

ஏ வராரோஹே, ஏ கமலநயனியாம் தேவியே! இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அவர்களின் கதியைச் செவி கொள்—அது பத்தாயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் வரை நீளும்.

Verse 82

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पापं तत्र न कारयेत् । अन्यत्राऽवर्तितं पापं क्षेत्रे चास्मिन्विनश्यति

ஆகையால் எல்லா முயற்சியாலும் அங்கே பாவம் செய்யாதே. வேறு இடத்தில் செய்த பாவமும் இக்க்ஷேத்திரத்தில் அழிகிறது.

Verse 83

अस्मिन्पुनः कृतं पापं पैशाचनरकावहम् । भक्तानुकंपी भगवांस्तिर्यग्योनिगतेष्वपि

ஆனால் இவ்விடத்தில் செய்த பாவம் பிசாசு-நரகங்களைத் தரும். இருப்பினும் பக்தர்க்கு அருள்புரியும் பகவான், விலங்கு பிறவியில் வீழ்ந்தவர்களுக்கும் கருணை செய்கிறான்.

Verse 84

ददाति परमं स्थानं न तु ब्रह्मद्विषां प्रिये । ये च ध्यानं समासाद्य युक्तात्मानः समाहिताः

அன்பே! அவர் பரம பதத்தை அளிப்பான்; ஆனால் பிரஹ்மத்தை வெறுப்போர்க்கு அல்ல. தியானத்தை அடைந்து, கட்டுப்பட்ட மனத்துடன், ஒருமுகமாக நிலைபெற்றோர் அந்த உயர்நிலைக்கு தகுதியாவர்.

Verse 85

संनियम्येन्द्रियग्रामं जपंति शतरुद्रियम् । प्रभासे तु स्थिता देवि ते कृतार्था न संशयः

இந்திரியக் கூட்டத்தை அடக்கி அவர்கள் சதருத்ரீயத்தை ஜபிக்கின்றனர். தேவியே! பிரபாசத்தில் தங்கிய அவர்கள் வாழ்வின் பயனை அடைந்தோர்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 86

यदि गच्छेन्नरः कश्चित्प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम् । तमुपायं प्रकुर्वीत निर्गच्छेन्न पुनर्यथा

யாரேனும் மனிதன் உத்தமமான பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றால், மீண்டும் (சம்சாரத்தில்) திரும்பி வராதபடி உரிய சாதனையை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 87

एतद्गोप्यं वरारोहे न देयं यस्य कस्यचित् । गोपनीयमिदं शास्त्रं यथा प्राणाः स्वकाः प्रिये

அழகியவளே! இது ரகசியம்; யாருக்காவது எளிதில் வழங்கக் கூடாது. அன்பே! இந்த சாஸ்திரத்தை தன் உயிரைப் போலக் காத்து மறைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 88

येनेदं विहितं शास्त्रं प्रभासक्षेत्रदीपकम् । स शिवश्चैव विज्ञेयो मानुषीं प्रकृतिं स्थितः

இந்த ‘பிரபாச-க்ஷேத்திர-தீபகம்’ எனும் சாஸ்திரத்தை யார் இயற்றினாரோ, அவர் மனித இயல்பில் இருந்தாலும் சிவனே என்று அறிய வேண்டும்।

Verse 89

तस्यविग्रहसंस्थोऽहं सदा तिष्ठामि पार्वति । वंदितः पूजितो ध्यातो यथाहं नात्र संशयः

பார்வதியே! நான் அந்த விக்ரகத்திலேயே எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறேன். அதை வணங்கி, பூஜித்து, தியானித்தால், அது என்னையே போற்றியதுபோல்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 90

कलौ च दुर्ल्लभं देवि प्रभासक्षेत्रमुत्तमम् । इदानीं तव स्नेहेन विशेषं कथयामि वै । सत्यंसत्यं पुनः सत्यं त्रिःसत्यं सुरसुन्दरि

தேவியே! கலியுகத்தில் இந்த உத்தமமான பிரபாசக் க்ஷேத்திரம் அரிது. இப்போது உன் மீது உள்ள அன்பால் நான் ஒரு விசேஷத்தைச் சொல்கிறேன். சத்தியம்—சத்தியம்—மீண்டும் சத்தியம்; தேவரழகியே! மூன்று முறை சத்தியம் என உறுதியாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 91

यानि लिंगानि भूर्लोके सोमेशस्तेषु मे प्रियः । अस्मिंल्लिंगे गुणा ये तु ते देवि विदिता मम

பூலோகத்தில் உள்ள லிங்கங்களெல்லாவற்றிலும் சோமேசர் எனக்கு மிகப் பிரியமானவர். தேவியே, இந்த லிங்கத்தில் உறையும் குணங்கள் அனைத்தும் எனக்கு நன்கு அறியப்பட்டவை.

Verse 92

अहमेव विजानामि नान्यो वेद कथंचन । अन्येषु चैव लिंगेषु अहं पूज्यः सुरासुरैः

இதன் உண்மையை நான் ஒருவனே அறிவேன்; வேறு யாரும் எவ்விதத்திலும் அறியார். மற்ற லிங்கங்களிலும் தேவர்கள், அசுரர்கள் இருவரும் என்னையே வழிபடுகின்றனர்.

Verse 93

लिंगं चेमं पुनर्देवि पूजयामो वयं स्वयम्

மேலும் தேவியே, நாமே மீண்டும் இந்த லிங்கத்தையே தாமே வழிபடுகிறோம்.

Verse 94

यस्मिन्काले न वै ब्रह्मा न भूमिर्न दिवाकरः । सर्वं चैव जगन्नाथ तस्मिन्काले यशस्विनि

எந்த காலத்தில் பிரம்மாவும் இல்லை, பூமியும் இல்லை, சூரியனும் இல்லை; அனைத்தும் லயமாகும்—ஓ ஜகந்நாதா—அந்தக் காலத்தில், ஓ யசஸ்வினியே…

Verse 95

इमं लिंगं परं चैव ब्रह्मणः प्रलये तदा । भाविनीं वृत्तिमास्थाय इदं स्थानं तु रक्षति

பிரம்மப் பிரளயக் காலத்தில் இந்த பரம லிங்கம் தன் நியதியான செயலை ஏற்று இந்தப் புனிதத் தலத்தை காக்கிறது.

Verse 96

दशकोट्यस्तु लिंगानां गंगाद्वाराद्वरानने । आगत्य तानि मध्याह्ने लिंगेऽस्मिन्यांति संलयम्

அழகிய முகத்தையுடையவளே! கங்காத்வாரத்திலிருந்து பத்து கோடி லிங்கங்கள் இங்கு வந்து, நண்பகலில் இந்த லிங்கத்திலேயே லயித்து சங்கலயத்தை அடைகின்றன।

Verse 97

पृथिव्यां यानि तीर्थानि गगनस्थानि यानि तु । स्नानार्थमस्य लिंगस्य समागच्छंति सर्वदा

பூமியில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களும், ஆகாயத்தில் நிலைபெற்ற தீர்த்தங்களும் கூட—இந்த லிங்கத்தில் ஸ்நானம் செய்யும் பொருட்டு எப்போதும் இங்கு கூடுகின்றன।

Verse 98

धन्यास्तु खलु ते मर्त्त्याः प्रभासे संव्यवस्थिताः । सोमेश्वरं ये द्रक्ष्यंति संसारभयमोचनम्

உண்மையிலே பாக்கியசாலிகள் அவர்கள்—பிரபாசத்தில் தங்கி, சம்சாரப் பயத்தை நீக்கும் சோமேஸ்வரனை தரிசிப்பவர்கள்।

Verse 99

देवि सोमेश्वरं लिंगं ये स्मरिष्यंति भाविताः । सर्वपापक्षयस्तेषां भविष्यति न संशयः

தேவி! பக்தி நிறைந்தவர்கள் சோமேஸ்வர லிங்கத்தை நினைவு கூர்ந்தால், அவர்களின் எல்லாப் பாவங்களும் நிச்சயமாகக் க்ஷயமாகும்; ஐயமில்லை।

Verse 100

एतत्स्मृतं प्रियतमं मम देवि नित्यं क्षेत्रं पवित्रमृषिसिद्धगणाभिरम्यम् । अस्मिन्मृताः सकलजीवमृतोऽपि देवि स्वर्गात्परं समुपयांति न संशयोऽत्र

தேவி! இந்தக் க்ஷேத்திரம்—இதனை நினைத்தாலே—எனக்கு எப்போதும் மிகப் பிரியமானது; இது பரிசுத்தமும், ரிஷி-சித்தர் கூட்டங்களால் அழகுறவும் உள்ளது. தேவி! இங்கு இறப்பவர்கள், மரணம் எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவாயினும், ஸ்வர்க்கத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம நிலையை அடைகின்றனர்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 101

यं देवा न विजानंति ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । न सांख्येन न योगेन नैव पाशुपतेन च

பிரம்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் கூட உண்மையாக அறியாத அவரை, சாங்க்யத்தாலும் அல்ல, யோகத்தாலும் அல்ல, பாசுபத மார்க்கத்தாலும் மட்டும் அல்ல—அறிய இயலாது.

Verse 102

कैवल्यं निष्कलं यत्तदस्मिंल्लिंगे तु लभ्यते । तावद्भ्रमंति संसारे देवाद्यास्तु यशस्विनि

நிஷ்கலமான, உருவற்ற கைவல்ய மோக்ஷம் இந்த லிங்கத்திலேயே பெறப்படுகிறது. ஓ யசஸ்வினி! அது கிடைக்கும் வரை தேவர்கள் முதலியோர் கூட சம்சாரத்தில் அலைந்து திரிகின்றனர்.

Verse 103

यावत्सोमेश्वरं देवं न विंदंति त्रिलोचनम् । क्षेत्रं प्रभासमित्युक्तं क्षेत्रज्ञोऽहं न संशयः

மூன்று கண்களுடைய தேவன் சோமேஸ்வரரை அவர்கள் அடையாதவரை, இந்தத் தலம் ‘பிரபாசம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. நான் க்ஷேத்ரஜ்ஞன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 104

एतं तवोक्तं ननु बोधनाय सोमेश्वरस्यैव महाप्रभावम् । ये वै पठिष्यंति नरा नितांतं यास्यंति ते तत्पदमिंदुमौलेः

இதை நீ உண்மையிலேயே விழிப்புணர்விற்காகச் சொன்னாய்—சோமேஸ்வரரின் மகா பிரபாவத்தை அறிவித்து. இதை ஆழ்ந்த நிஷ்டையுடன் பாராயணம் செய்வோர், சந்திரமௌலி சிவனின் அந்தப் பரம பதத்தை அடைவர்.

Verse 105

सोमेश्वरं देववरं मनुष्या ये भक्तिमंतः शरणं प्रपन्नाः । ते घोररूपे च भयावहे च संसारचक्रे न पुनर्भ्रमंति

பக்தியுடன் தேவர்களில் சிறந்த சோமேஸ்வரரின் சரணடைந்தோர், அச்சமூட்டும் கொடிய சம்சாரச் சக்கரத்தில் மீண்டும் அலைந்து திரியார்.

Verse 106

ये दक्षिणा मूर्त्तिमुपाश्रिताः स्युर्जपंति नित्यं शतरुद्रियं द्विजाः । तेऽस्मिन्भवे नैव पुनर्भवंति संसारपारं परमं गता वै

தட்சிணாமூர்த்தியின் சரணடைந்து நாள்தோறும் சதருத்ரீயத்தை ஜபிக்கும் இருபிறப்பினர், இப்பவத்தில் மீண்டும் பிறவியடையார்; அவர்கள் உண்மையாகவே சம்சாரத்தைக் கடந்த பரம கரையை அடைவர்।

Verse 107

उद्देशमात्रं कथितो मया ते श्रीसोमनाथस्य कृतैकदेशः । अब्दैरनेकैर्बहुभिर्युगैर्वा न शक्यमेकेन मुखेन वक्तुम्

திருச்சோமநாதரின் திருக்கீர்த்திகளில் ஒரு சிறு பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டியதுமே நான் உனக்குச் சொன்னேன். பல ஆண்டுகள், எண்ணற்ற ஆண்டுகள் அல்லது பல யுகங்களிலும் ஒரே வாயால் முழுமையாக உரைப்பது இயலாது।