Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 100
एतत्स्मृतं प्रियतमं मम देवि नित्यं क्षेत्रं पवित्रमृषिसिद्धगणाभिरम्यम् । अस्मिन्मृताः सकलजीवमृतोऽपि देवि स्वर्गात्परं समुपयांति न संशयोऽत्र
etatsmṛtaṃ priyatamaṃ mama devi nityaṃ kṣetraṃ pavitramṛṣisiddhagaṇābhiramyam | asminmṛtāḥ sakalajīvamṛto'pi devi svargātparaṃ samupayāṃti na saṃśayo'tra
தேவி! இந்தக் க்ஷேத்திரம்—இதனை நினைத்தாலே—எனக்கு எப்போதும் மிகப் பிரியமானது; இது பரிசுத்தமும், ரிஷி-சித்தர் கூட்டங்களால் அழகுறவும் உள்ளது. தேவி! இங்கு இறப்பவர்கள், மரணம் எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவாயினும், ஸ்வர்க்கத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம நிலையை அடைகின்றனர்; இதில் ஐயமில்லை।
Śiva (addressing Devī)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī/Pārvatī
Scene: A panoramic vision of Prabhāsa as a luminous sacred region: pure air, sages and siddhas moving in the sky, the Someśvara shrine shining; a departing soul at Prabhāsa is gently lifted beyond the layered heavens into a tranquil, formless radiance.
FAQs
The kṣetra is portrayed as a liberating sacred geography: remembrance and final departure there lead beyond ordinary heavenly merit.
Prabhāsa Kṣetra, celebrated as Śiva’s most beloved eternal holy region.
Not a detailed rite, but two practices are implied: smaraṇa (remembering the kṣetra) and the exceptional merit associated with dying in the kṣetra.