Adhyaya 68

Verse 1

ईश्वर उवाच । इति प्रोक्तानि ते देवि वक्त्रलिंगानि पंच वै । अथ ते संप्रवक्ष्यामि यत्र गौर्यास्तपो वनम् । स्थानं महाप्रभावं हि सुरसिद्धनिषेवितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவியே, இவ்வாறு உனக்கு ஐந்து வக்த்ரலிங்கங்கள் சொல்லப்பட்டன. இனி கௌரி தவம் செய்த தபோவனம் உள்ள இடத்தைச் சொல்கிறேன்; அது மாபெரும் சக்தியுடையது, தேவர்கள் மற்றும் சித்தர்கள் வழிபடும் தலம்.

Verse 2

सोमेशात्पूर्वदिग्भागे षष्टिधन्वंतरे स्थितम् । यत्र देव्या तपस्तप्तं सत्या वै पूर्वजन्मनि

சோமேஸ்வரத்திற்குக் கிழக்குத் திசையில், அறுபது தனுசு அளவு தூரத்தில் அந்த இடம் உள்ளது; அங்கே தேவியானவர் முன்ஜென்மத்தில் சதியாகத் தவம் செய்தார்.

Verse 3

कृत्वा च प्रणयात्कोपं मया सार्द्धं वरानने । प्रभासक्षेत्रमासाद्य संस्थिता सा तपस्विनी

அழகிய முகத்தையுடையவளே! அன்பினால் என்மேல் சினம் கொண்டு அந்தத் தவஸ்வினி பிரபாசக்ஷேத்திரம் வந்து, அங்கேயே தவத்தில் உறுதியாகத் தங்கி இருந்தாள்।

Verse 4

देव्युवाच । किमर्थं सा परित्यज्य सती त्वां तपसि स्थिता । कस्मिन्स्थाने स्थिता देवी एतन्मे विस्तराद्वद

தேவி கூறினாள்— சதி எந்த காரணத்தால் உன்னை விட்டு தவத்தில் நிலைத்தாள்? அந்த தேவி எந்த இடத்தில் தங்கி நின்றாள்? இதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்।

Verse 5

ईचरौवाच । पुराऽसीस्त्वं महादेवि श्यामवर्णा मनस्विनी । नामार्थं च मया प्रोक्ता कालीति रहसि स्थिता

ஈசுவரன் கூறினான்— மகாதேவியே! முன்பு நீ கருநிறத்தவளாகவும் உறுதியான மனத்தவளாகவும் இருந்தாய். நீ தனிமையில் இருந்தபோது உன் பெயரின் பொருளை ‘காளி’ என்று நான் ரகசியமாகச் சொன்னேன்।

Verse 6

सा श्रुत्वा विस्मयं वाक्यं भृशं रोषपरायणा । अब्रवीत्परुषं वाक्यं भृकुटी कुटिलानना

அந்த அதிசயமான சொற்களை கேட்டவுடன் அவள் மிகுந்த கோபத்தில் மூழ்கினாள். புருவத்தைச் சுருக்கி, கடுமையான முகத்துடன் கடுஞ்சொற்களைச் சொன்னாள்।

Verse 7

यस्मात्कालीत्यहं प्रोक्ता त्वया शंभोऽतिविप्लवात् । तस्माद्यास्यामि गौरीति भविष्यामि च यत्र हि

சம்புவே! மிகுந்த அநுசிதமான தருணத்தில் நீ என்னை ‘காளி’ என்று அழைத்தாய்; ஆகவே நான் புறப்பட்டு ‘கௌரி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவேன்—நான் எந்த இடத்தில் நிலைப்பேனோ, அங்கேயே।

Verse 8

एवमुक्त्वा महाभागा सखीगणसमावृता । गत्वा प्रभासक्षेत्रं सा प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम् । गौरीश्वरेति विख्यातं पूजयंती विधानतः

இவ்வாறு கூறி, தோழியர் சூழ்ந்த மகாபாக்கியவதியான தேவி பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றாள். அங்கே மகேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவி, ‘கௌரீஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்ற அதனை விதிப்படி வழிபட்டாள்।

Verse 9

ततो लिंगसमीपस्था एकपादे स्थिता सती । लिंगमाराधयंती सा चकार सुमहत्तपः

பின்னர் லிங்கத்தின் அருகில் இருந்து, சதி ஒரு காலில் நிலைத்து நின்றாள். லிங்கத்தை ஆராதித்தபடி அவள் மிகப் பெரும் தவத்தைச் செய்தாள்।

Verse 10

पंचाग्निसाधिका देवी ग्रीष्म जाप्यपरायणा । वर्षास्वाकाशशयना हेमंते सलिलाशया

தேவி பஞ்சாக்னி சாதனையை மேற்கொண்டாள்; கோடையில் ஜபத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டாள். மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் படுத்தாள்; குளிர்காலத்தில் நீரில் தங்கிப் படுத்தாள்।

Verse 11

यथा यथा तपो वृद्धिं याति तस्या महाप्रभा । तथातथा शरीरस्य गौरत्वं प्रतिपद्यते

அவளுடைய மகாபிரபையான தவம் எவ்வெவ்வாறு வளர்ந்ததோ, அவ்வவ்வாறு அவளது உடல் மேலும் மேலும் கௌரியத் தன்மையும் ஒளியும் பெற்றது।

Verse 12

कालेन महता गौरी सर्वांगेणाथ साऽभवत् । ततो विहस्य भगवानुवाच शशिशेखरः

நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவள் அனைத்தங்கங்களிலும் கௌரியாக ஆனாள். அப்போது சந்திரசேகரனாகிய பகவான் புன்னகைத்து உரைத்தான்।

Verse 13

गौरीति च मुहुर्वाक्यमुत्तिष्ठ व्रज मन्दिरम् । वरं वरय कल्याणि यत्ते मनसि वर्त्तते

அவன் மீண்டும் மீண்டும் “கௌரீ” என்று அழைத்து— “எழுந்து, உன் மந்திரம் (இல்லம்) செல். ஓ கல்யாணி, உன் மனத்தில் இருப்பதையே வரமாகத் தேர்ந்தெடு” என்றான்.

Verse 14

गौर्युवाच । यो मामत्र स्थितां पश्येन्नारी वा पुरुषोऽथ वा । स भूयात्सुतसौभाग्यैः सप्तजन्मानि संयुतः

கௌரீ கூறினாள்— “இங்கே இந்தப் புனிதத் தலத்தில் நிலைத்திருக்கும் என்னை யார்—பெண்ணோ ஆணோ—தரிசிப்பாரோ, அவர் ஏழு பிறவிகள் பிள்ளை-பாக்கியத்தால் நிறைவார்.”

Verse 15

गीतवाद्यादिकं नृत्यं यः कुर्यात्पुरतो मम । तस्यान्वये न दौर्भाग्यं भूयात्तव प्रसादतः

“என் முன்னிலையில் பாடல், வாத்தியங்கள் முதலியவற்றுடன் நடனம் யார் ஆடினாலும், உன் அருளால் அவர்களின் வம்சத்தில் துர்பாக்கியம் எழாது.”

Verse 16

मया प्रतिष्ठितं लिंगं पूर्वमभ्यर्च्य मां ततः । पूजयिष्यति यो भक्त्या स यास्यति परं पदम्

“முதலில் நான் பிரதிஷ்டை செய்த லிங்கத்தை வழிபட்டு, பின்னர் பக்தியுடன் என்னை பூஜிப்பவன் பரம பதத்தை அடைவான்.”

Verse 17

गौरीश्वरेति विख्यातं नाम तस्य भवेत्प्रभो । तथेत्यहं प्रतिज्ञाय तत्र स्थाने स्थितो ऽभवम्

“ஓ பிரபோ, அதன் புகழ்பெற்ற நாமம் ‘கௌரீஸ்வர’மாக இருக்கட்டும்.” என்று ‘ததாஸ்து’ என உறுதி செய்து, நான் அந்த இடத்திலேயே தங்கினேன்.

Verse 18

देव्या सह महादेवि प्रहृष्टेनांतरात्मना । अद्यापि अयने प्राप्ते उत्तरे दक्षिणेऽपि वा

ஓ மகாதேவி! இன்றும் உத்தராயணமோ தக்ஷிணாயணமோ வந்தபோது, நான் தேவியுடன் உள்ளம் மகிழ்ந்து (அங்கே) வருகிறேன்.

Verse 19

गौरींस्थानं समभ्येति तत्र देव गुणैर्युतः । तस्मिन्नहनि यस्तत्र विशिष्टानि फलानि च । संप्रयच्छति विप्रेभ्यस्तस्य पुत्रा भवंति च

அவன் கௌரியின் புனிதத் தலத்தை அடைந்து அங்கே தெய்வீக குணங்களால் நிறைவடைகிறான். அன்றே அங்கே பிராமணர்களுக்கு சிறந்த கனிகளை அர்ப்பணிப்பவனுக்கு புத்திரரும் பிறக்கின்றனர்.

Verse 20

पुत्रहीना तु या नारी नालिकेरं प्रयच्छति । पुत्रं सा लभते शीघ्रं सबलं लक्षणान्वितम्

புத்திரமில்லாத பெண் தேங்காயை அர்ப்பணித்தால், அவள் விரைவில் வலிமையும் நற்குறிகளும் உடைய மகனைப் பெறுவாள்.

Verse 21

घृतेन दीपकं तत्र या नारी संप्रयच्छति । रक्तवर्त्त्या महादेवि यावत्तस्यैव तंतव

ஓ மகாதேவி! அங்கே நெய் நிரம்பிய விளக்கை சிவப்பு திரியுடன் அர்ப்பணிக்கும் பெண்ணுக்கு—அந்தத் திரியின் நூல்கள் நீடிக்கும் வரையில்…

Verse 22

तावज्जन्मांतराण्येव सा सौभाग्यमवाप्नुयात्

அத்தனை பிறவிகளிலும் அவள் நிச்சயமாக சௌபாக்கியத்தை அடைவாள்.

Verse 23

या नृत्यं कुरुते तत्र भक्त्या परमया युता । आरोग्यसुखसौभाग्यैः संयुक्ता सा भवेच्चिरम्

அங்கே பரம பக்தியுடன் நடனம் செய்கிற பெண் நீண்ட காலம் ஆரோக்கியம், இன்பம், சௌபாக்கியத்துடன் இணைந்திருப்பாள்।

Verse 24

तत्रांते सुमहत्कुडं तीर्थं स्वच्छोदपूरितम् । यः स्नानमाचरेत्तत्र मुच्यते सर्वपातकैः

அங்கே இறுதிப்புறத்தில் தெளிந்த நீரால் நிரம்பிய மிகப் பெரிய தீர்த்தக் குளம் உள்ளது. அங்கே நீராடுபவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 25

यः श्राद्धं कुरुते तत्र पितॄनुद्दिश्य भक्तितः । स याति परमं स्थानं पितृभिः सह पुण्यभाक्

அங்கே பித்ருக்களை நோக்கி பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்பவன், புண்ணியவானாகப் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து பரம பதத்தை அடைவான்।

Verse 26

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं तत्र समाचरेत् । गीतवाद्यादिभिर्नृत्यै रात्रौ कुर्वीत जागरम्

ஆகையால் அங்கே எல்லா முயற்சியுடனும் விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; இரவில் பாடல், வாத்தியம், நடனம் ஆகியவற்றுடன் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

दंपत्योः परिधानं च तत्र देयं सदक्षिणम् । यश्चैतत्पठते नित्यं तृतीयायां विशेषतः । पार्वत्याः पुरतो देवि स सौभाग्यमवाप्नुयात्

அங்கே தம்பதியருக்கான ஆடைதானம் உரிய தக்ஷிணையுடன் வழங்க வேண்டும். இதை தினமும் பாராயணம் செய்பவன்—சிறப்பாக திருதியைத் திதியில்—தேவி, பார்வதியின் முன்னிலையில், சௌபாக்கியத்தை அடைவான்।

Verse 28

शृणुयाद्वाऽपि यो भक्त्या सम्यग्भक्तिपरायणः । सोऽपि सौभाग्यमाप्नोति यावज्जीवं न संशयः

பக்தியுடன் வெறும் கேட்பவனும், உண்மைப் பக்தியில் நிலைத்திருந்தால், அவனும் வாழ்நாள் முழுதும் நல்வாழ்வும் சௌபாக்கியமும் பெறுவான்—ஐயமில்லை.

Verse 68

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गौरीतपोवनमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘கௌரீதபோவனமாஹாத்ம்யவர்ணனம்’ எனப்படும் அறுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.