Adhyaya 36

Verse 1

देव्युवाच । यदेतद्भवता प्रोक्तं प्राची सर्वत्र दुर्ल्लभा । विशेषेण कुरुक्षेत्रे प्रभासे पुष्करे तथा

தேவி கூறினாள்—நீங்கள் உரைத்தது போலப் பிராசீ நதி எங்கும் அரிது; குறிப்பாகக் குருக்ஷேத்திரம், பிரபாசம், மேலும் புஷ்கரத்திலும் அவ்வாறே।

Verse 2

कथं प्रभासमासाद्य संस्थिता पापनाशिनी । माहात्म्यमखिलं तस्याः प्राच्याः पातकनाशनम् । कथयस्व महेशान यद्यहं ते प्रिया विभो

பாபநாசினியான பிராசீ பிரபாசத்தை அடைந்து இங்கே எவ்வாறு நிலைபெற்றாள்? பாவங்களை அழிக்கும் அந்தப் பிராசீயின் முழு மஹாத்மியத்தைச் சொல்லுங்கள். ஓ மஹேசானா, நான் உமக்கு பிரியமானவளாயின், ஓ பிரபுவே, அருளி உரையுங்கள்।

Verse 3

ईश्वर उवाच । साधु प्रोक्तं त्वया भद्रे प्राची सर्वत्र दुर्लभा । कुरुक्षेत्रे पुष्करे च तस्मात्प्राभासिकेऽधिका

ஈசுவரன் கூறினார்—பத்ரே, நீ நன்றாகச் சொன்னாய்; பிராசீ எங்கும் அரிது, குருக்ஷேத்திரத்திலும் புஷ்கரத்திலும் கூட. ஆகவே பிரபாசத்தில் அவள் இன்னும் மேலான மகிமையுடையவள்।

Verse 4

प्रभासे तु महादेवी प्राचीं पापप्रणाशिनीम् । नापुण्यो वेद देवेशि कर्मनिर्मूलनक्षमाम्

ஆனால் பிரபாசத்தில், ஓ மஹாதேவி, பாபங்களை அழிக்கும் பிராசீ (விளங்குகிறாள்). ஓ தேவேசி, புண்ணியமற்றவன் அவளை அறியான்—அவள் கர்மபலனை வேர் அறுத்து நீக்க வல்லவள்।

Verse 5

ये पिबंति नराः पुण्यां प्राचीं देवीं सरस्वतीम् । न ते मनुष्या विज्ञेयाः सत्यंसत्यं वरानने

புண்ணியமிகு பிராசீ—தேவி சரஸ்வதி—யை அருந்துவோர் வெறும் மனிதர்கள் எனக் கருதப்படார். ஓ வரானனே, இது உண்மை, உண்மை।

Verse 6

धन्यास्ते मुनयस्ते च पुण्यास्ते च तपस्विनः । ये च सारस्वतं तोयं पिबंत्यहरहः सदा

அருள்பெற்றோர் அந்த முனிவர்கள்; புண்ணியமிக்கோர் அந்த தவசிகள்; அவர்கள் நாள்தோறும் இடையறாது சரஸ்வதியின் புனித நீரை அருந்துகின்றனர்।

Verse 7

देवास्ते न मनुष्यास्ते नदीस्तिस्र पिबंति ये । चंद्रभागां च गंगां च तथा देवीं सस्स्वतीम्

இந்த மூன்று நதிகளான சந்திரபாகா, கங்கை, மேலும் தேவியான சரஸ்வதியின் நீரை அருந்துவோர் மனிதர் அல்லர்; அவர்கள் உண்மையிலே தேவர்கள்.

Verse 8

भुक्त्वा वा यदि वाऽभुक्त्वा दिवा वा यदि वा निशि । न कालनियमस्तत्र यत्र प्राची सरस्वती

உண்டிருந்தாலும் இல்லையாலும், பகலாக இருந்தாலும் இரவாக இருந்தாலும்—பிராசீ சரஸ்வதி விளங்கும் இடத்தில் காலக் கட்டுப்பாடு எதுவும் இல்லை।

Verse 9

प्राचीं सरस्वतीं ये तु पिबंति सततं मृगाः । तेऽपि स्वर्गं गमिष्यंति यज्ञैर्द्विजवरा यथा

பிராசீ சரஸ்வதியின் நீரை இடையறாது அருந்தும் மான்களும் கூட சொர்க்கம் அடைவர்—யாகங்களால் சிறந்த த்விஜர்கள் அடைவதுபோல்.

Verse 10

सर्वकामप्रपूर्त्यर्थं नृणां तत्क्षेत्रमुत्तमम् । चिंतामणिसमा देवी यत्र प्राची सरस्वती

மனிதரின் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறுவதற்காக அந்தத் தலம் மிகச் சிறந்தது; ஏனெனில் அங்கு பிராசீ சரஸ்வதி தேவி சிந்தாமணி போல வரமளிப்பவள்.

Verse 11

यथा कामदुघा गावः सर्वकामफलप्रदाः । तथा स्वर्गापवर्गाभ्यां प्राची देवी सरस्वती

காமதேனு பசுக்கள் எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிப்பதுபோல், பிராசீ தேவி சரஸ்வதி சொர்க்கமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அருள்கிறாள்।

Verse 12

अष्टाशीतिसहस्राणि मुनीनामूर्ध्वरेतसाम् । यत्र स्थितानि संन्यासं तस्मात्किमधिकं स्मृतम्

எங்கு ஊர்த்வரேதஸான முனிவர்கள் எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் பேர் சன்னியாசத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்களோ—அதற்கு மேல் புனிதம் என்ன என்று நினைக்கப்படுகிறது?

Verse 13

यत्र मंकणकः सिद्धः प्राचीने नियतात्मवान् । ब्रह्महत्याव्रतं चीर्णं मया यत्र वरानने

பிராசீ நாட்டில் தன்னடக்கம் கொண்ட சித்தன் மங்கணகன் எங்கு இருந்தானோ; அழகிய முகத்தாளே, அங்கேயே நானும் பிரம்மஹத்த்யா பிராயச்சித்த விரதத்தை மேற்கொண்டேன்।

Verse 14

वृषतीर्थे महापुण्ये प्राचीकूलसमाश्रिते । निवृत्ते भारते युद्धे तस्मिंस्तीर्थे किरीटिना । प्रायश्चित्तं पुरा चीर्णं विष्णुना प्रेरितात्मना

பிராசீ கரையில் அமைந்த மிகப் புண்ணியமான வृषதீர்த்தத்தில்—பாரதப் போர் முடிந்தபின்—கிரீடீ அர்ஜுனன் விஷ்ணுவின் உள்ளார்ந்த தூண்டுதலால் அத்தீர்த்தத்திலேயே முன்பு பிராயச்சித்தம் செய்தான்।

Verse 15

त्रैलोक्ये सर्वतीर्थानां तत्तीर्थं प्रवरं स्मृतम् । पापघ्नं पुण्यजननं प्राणिनां पुण्यकीर्त्तिद

மூன்று உலகங்களிலுள்ள எல்லா தீர்த்தங்களிலும் அந்தத் தீர்த்தமே முதன்மை என நினைக்கப்படுகிறது—பாவநாசி, புண்ணியத்தை உண்டாக்குவது, உயிர்களுக்கு புனிதப் புகழை அளிப்பது।

Verse 16

सूत उवाच । आहैवमुक्ते सा देवी शंकरं लोक शंकरम् । प्रायश्चित्तं कथं प्राप्तः पार्थः परपुरंजयः । ज्ञातिक्षयोद्भवं पापं कथं नाशमगात्प्रभो

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது தேவி உலகநலன் அருளும் சங்கரனை நோக்கி—“பிரபோ! பகைநகரங்களை வென்ற பார்தன் பிராயச்சித்தத்தை எவ்வாறு பெற்றான்? உறவினரழிவால் பிறந்த பாவம் எவ்வாறு நீங்கியது?” என்று கேட்டாள்.

Verse 17

एवमुक्तः पुनः प्राह विश्वेशो नीललोहितः । प्रायश्चित्तस्य संप्राप्तः कारणं तद्यथा स्थितम्

இவ்வாறு அழைக்கப்பட்டபோது விஸ்வேசுவரன் எனும் நீலலோஹிதன் மீண்டும் கூறினான்—“பிராயச்சித்தம் ஏற்படக் காரணம் உண்மையில் எவ்வாறு இருந்ததோ அதைப் போலவே நான் விளக்குகிறேன்.”

Verse 18

ईश्वर उवाच । शृणुष्वावहिता भद्रे कथां पातकनाशिनीम् । यां श्रुत्वा मानवो भक्त्या पवित्रात्मा प्रजायते

ஈசுவரன் கூறினான்—“பத்ரே! கவனத்துடன் பாவநாசினியான இந்தக் கதையை கேள்; இதை பக்தியுடன் கேட்டால் மனிதன் தூய உள்ளத்துடன் பிறக்கிறான்.”

Verse 19

योऽसौ देवि समाख्यातः किरीटी श्वेतवाहनः । स जित्वा कौरवान्सर्वान्संहृत्य हयकुञ्जरान्

“தேவி! கிரீடம் தரித்த, வெண்ரதத்தில் ஏறிய அந்தப் புகழ்பெற்றவன் எல்லா கௌரவர்களையும் வென்று, அவர்களின் குதிரைகளையும் யானைகளையும் அழித்தான்.”

Verse 20

पश्चात्सुयोधनं हत्वा भीमेन प्रययौ गृहान् । नारायणेन सहितो नरोऽसौ प्रस्थितो रणात्

“பின்னர் பீமன் சுயோதனனை வதைத்தபின், நாராயணனுடன் கூடிய அந்த நரன் போர்க்களத்திலிருந்து புறப்பட்டு இல்லம் சென்றான்.”

Verse 21

द्रष्टुं धर्मसुतं दृष्टः प्रणतः प्रांजलिः स्थितः । स विज्ञाय तदाऽयान्तौ नरनारायणावुभौ

தர்மசுதன் யுதிஷ்டிரரை தரிசிக்க விரும்பி, அவர் அங்கே வணங்கி கைகூப்பி நின்றார். அப்போது வந்த இருவரும் நரன்-நாராயணன் என அறிந்து, அவர்களின் வருகையை உணர்ந்தார்.

Verse 22

राजा युधिष्ठिरः प्राह द्वारस्थान्द्वारपालकान् । भवद्भिरेतावायांतौ निषेध्यौ द्वारसंस्थितौ

அரசன் யுதிஷ்டிரன் வாயிலில் நின்ற காவலர்களிடம் கூறினான்—“இவ்விருவர் வந்து வாசலில் நிற்கிறார்கள்; நீங்கள் இவர்களைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்.”

Verse 23

नर नारायणौ क्रूरौ पापपंकानुलेपिनौ । एवमेतदिति प्रोक्तौ तौ तदा द्वारमागतौ

“நரன்-நாராயணன் கொடூரர்கள், பாவச் சேற்றால் பூசப்பட்டவர்கள்” என்று அவர்களைப் பற்றி கூறப்பட்டது; பின்னர் அந்த இருவரும் வாசலுக்கு வந்தனர்.

Verse 24

भवन्तौ नेच्छति द्रष्टुं राजा दुर्नयकारिणौ । तत्रस्थः पृष्टवान्भूयः प्रतीहारं नरः स्वयम्

“நீங்கள் இருவரும் தவறான நடத்தை செய்பவர்கள்; அரசன் உங்களைப் பார்க்க விரும்பவில்லை” என்று கூறப்பட்டது. அங்கே நின்ற நரன் தானே மீண்டும் பிரதிஹாரனை வினவினான்.

Verse 25

आवां किं कारणं राजा नेक्षते वशवर्तिनौ । प्रोवाच प्रणतो राजा ततो द्वाःस्थं पुरःस्थितम्

“நாங்கள் இருவரும் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவர்கள்; அரசன் எதற்காக எங்களைப் பார்க்கவில்லை?” அப்போது அரசன் பக்தியுடன் வணங்கி, முன் நின்ற வாயில்காவலனிடம் கூறினான்.

Verse 26

नारायणेन सहितं नरं नरकनिर्भयम् । दुर्योधनेन सहिता बांधवास्ते यतो हताः । पितृतुल्याश्च राजानस्तेन वै पापभाजनम्

நாராயணனுடன் இணைந்த அந்த நரன் நரகத்திற்கும் அஞ்சாதவன்; ஆனால் துரியோதனன் பக்கம் சேர்ந்த உன் உறவினர்கள் கொல்லப்பட்டனர், தந்தைபோன்ற அரசர்களும் வீழ்ந்தனர்; ஆகவே அவன் உண்மையிலே பாவப் பாத்திரன் எனக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 27

एवमुक्ते तु तेनाथ मुखमालोकितं हरेः । तेन प्रोक्तमिदं तथ्यं यत्ते राज्ञा प्रभाषितम्

அவன் இவ்வாறு கூறியபோது, ஆண்டவன் ஹரியின் முகத்தை நோக்கினார்; பின்னர் அரசன் உனக்குச் சொன்னதுபோலவே அந்த உண்மையை அவர் உரைத்தார்।

Verse 28

एवमुक्ते नरः प्राह पुनरेव जनार्द्दनम् । कथयस्व कथं पापात्कृष्ण शुद्ध्यामहे वयम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் நரன் மீண்டும் ஜனார்தனனை நோக்கி—“கிருஷ்ணா, பாவத்திலிருந்து நாம் எவ்வாறு தூய்மையடைவோம்? கூறுவாயாக” என்றான்।

Verse 29

तीर्थस्नानेन मे शुद्धिर्यथा स्यात्तद्वद स्फुटम् । तच्च गंगादिकं कृष्ण यथाऽस्याघस्य नाशनम्

“தீர்த்தத்தில் நீராடுவதால் எனக்கு எவ்வாறு தூய்மை கிடைக்கும் என்பதைத் தெளிவாகச் சொல்வாயாக; மேலும் கிருஷ்ணா, கங்கை முதலிய தீர்த்தங்கள் இந்தப் பாவத்தை எவ்வாறு அழிக்கின்றன என்பதையும் கூறுவாயாக।”

Verse 30

कृष्ण उवाच । मा गयां गच्छ कौंतेय मा गंगां मा च पुष्करम् । तत्र गच्छ कुरुश्रेष्ठ यत्र प्राची सरस्वती

கிருஷ்ணன் கூறினான்—“கௌந்தேயா, கயாவிற்குச் செல்லாதே; கங்கைக்கும் அல்ல, புஷ்கரத்திற்கும் அல்ல. குருசிறந்தவனே, பிராசீ சரஸ்வதி ஓடும் இடத்திற்குச் செல்.”

Verse 31

ब्रह्मघ्नाश्च सुरा पाश्च ये चान्ये पापकारिणः । तत्र स्नात्वा विमुच्यंते यत्र प्राची सरस्वती

பிராமணஹத்தி செய்தோர், மதுபானம் அருந்துவோர் மற்றும் பிற பாவிகள் கூட—பிராசீ சரஸ்வதி உள்ள அங்கே நீராடினால்—விடுதலை பெறுவர்।

Verse 32

नारायणेन प्रोक्तोऽसौ नरस्तद्वचनाद्द्रुतम् । सहितस्तेन संप्राप्तः प्राचीनं तीर्थमुत्तमम्

நாராயணன் கூறிய உபதேசத்தைப் பின்பற்றி, அந்த மனிதன் அவருடன் விரைந்து சென்று, அந்தச் சிறந்த பழமையான தீர்த்தத்தை அடைந்தான்।

Verse 33

त्रिरात्रोपोषितः स्नातस्त्रिकालं नियतात्मवान् । तेन तस्माद्विनिर्मुक्तः पातकात्पूर्वसंचितात्

மூன்று இரவுகள் உபவாசமிருந்து, திரிகாலமும் நீராடி, தன்னடக்கம் கொண்டு—அவன் முன்சேர்ந்த பாவத்திலிருந்து விடுபட்டான்।

Verse 34

विज्ञाय शुद्धमेनं तु राजा धर्मसुतो द्रुतम् । भ्रातृभिः सहितः प्राप्तस्तं द्रष्टुं नरपुंगवम्

அவன் தூய்மையடைந்தான் என அறிந்து, தர்மசுதன் அரசன் தன் சகோதரர்களுடன் விரைந்து வந்து அந்த நரசிறந்தனைப் பார்த்தான்।

Verse 35

ततस्तं प्रणतं दृष्ट्वा धर्मपुत्रः पुरःस्थितम् । आलिलिंग प्रहृष्टात्मा पृष्टवांश्चाप्यनामयम्

பின்னர் முன் நின்று வணங்கி இருந்த அவனைப் பார்த்த தர்மபுத்திரன் மகிழ்ச்சியுடன் அவனை அணைத்து, அவன் நலமையும் விசாரித்தான்।

Verse 36

भीमादिभिर्भ्रातृभिश्च तदा गुरुगणैर्वृतः । आलिंगितः प्रहृष्टैस्तु नरो गुणगणैर्वृतः

அப்போது பீமன் முதலிய சகோதரர்களாலும் மூத்தோர் குழுக்களாலும் சூழப்பட்ட, நற்குணங்கள் நிறைந்த அந்த நரன் மகிழ்ந்தவர்களால் அணைக்கப்பட்டான்।

Verse 37

एतद्धि तन्महातीर्थं प्राचीनेति च शब्दितम् । स्नानक्रमेण मर्त्त्यानामन्येषामपि पावकम्

இதுவே ‘பிராசீன’ எனப் புகழ்பெற்ற மகாதீர்த்தம். இங்கு விதிப்படி நீராடினால் மனிதர்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் கூட பாவநாசம் உண்டாகும்।

Verse 38

त्रिरात्रोपोषितः स्नातस्तीर्थेऽस्मिन्ब्रह्महाऽपि यः । विमुक्तः पातकात्तस्मान्मोदते दिवि रुद्रवत्

பிரம்மஹத்தி குற்றம் உடையவனாக இருந்தாலும், மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருந்து இத்தீர்த்தத்தில் நீராடினால், அந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு விண்ணில் ருத்ரனைப் போல மகிழ்வான்।

Verse 39

प्राचीने देव्यहं नित्यं वसामि सहितस्त्वया । प्रभासे तु महाक्षेत्रे विशेषात्तत्र भामिनि

தேவி, நான் பிராசீனத்தில் உன்னுடன் என்றும் வாசம் செய்கிறேன்; ஒளிமிகு பெண்ணே, பிரபாசத்தின் மகாக்ஷேத்திரத்தில் நான் சிறப்பாக அங்கே நிலைகொள்கிறேன்।

Verse 40

सरस्वत्युत्तरे तीरे यस्त्यजेदात्मनस्तनुम् । प्राचीने तु वरारोहे न चेहागच्छते पुनः

அழகிய இடையுடையவளே, சரஸ்வதியின் வடகரையில்—பிராசீனத்தில்—உடலைத் துறப்பவன் மீண்டும் இவ்வுலகிற்கு வரமாட்டான்।

Verse 41

आप्लुतो वाजिमेधस्य फलं प्राप्स्यति पुष्कलम् । नियमैश्चोपवासैश्च शोषयेद्देहमात्मनः

இங்கு நீராடினால் அச்வமேத யாகத்தின் நிகரான மிகுந்த பலன் கிடைக்கும். மேலும் நியமங்களாலும் உபவாசங்களாலும் தவத்தால் தன் உடலை அடக்கி—உலருமளவும்—ஒழுக்கப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 42

जलाहारा वायुभक्षाः पर्णाहाराश्च तापसाः । यथा स्थंडिलगा नित्यं ये चान्यनियमाः पृथक्

நீரையே உணவாகக் கொள்பவர்கள், காற்றையே உணவெனக் கொள்பவர்கள் (பிராணாஹாரிகள்), இலைஉணவாளர்கள் ஆகிய தவசிகள்; மேலும் எப்போதும் வெறும் தரையில் படுப்பவர்கள்—மற்றும் வேறு வேறு தனித்த நியமங்களைப் பின்பற்றுவோர்.

Verse 43

एवं मंक्याश्रमे येषां वसतां मृत्युरागतः । न ते मनुष्या देवास्ते सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

இவ்வாறு மங்க்யாஶ்ரமத்தில் வாழ்பவர்களுக்கு மரணம் வந்தபோது, அவர்கள் (வெறும்) மனிதர்கள் அல்ல—தேவர்களே. இந்த உண்மையை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 44

अस्मिंस्तीर्थे तु यो दद्यात्त्रुटिमात्रं तु कांचनम् । श्रद्धया द्विजमुख्याय मेरुतुल्यं फलं लभेत्

இந்த தீர்த்தத்தில் யார் ஒருவர் பக்தியுடன் சிறந்த பிராமணருக்கு பொன்னின் மிகச் சிறு துகளளவும் தானம் அளித்தால், அவர் மேருமலைக்கு நிகரான மாபெரும் பலனை அடைவார்.

Verse 45

अस्मिंस्तीर्थे तु ये श्राद्धं करिष्यंति च मानवाः । एकविंशत्कुलोपेताः स्वर्गं यास्यंति ते ध्रुवम्

இந்த தீர்த்தத்தில் யார் யார் சிராத்தம் செய்கிறார்களோ, அவர்கள் தம் குலத்தின் இருபத்தொன்று தலைமுறைகளுடன் உறுதியாகச் சொர்க்கத்தை அடைவார்கள்.

Verse 46

पितॄणां वल्लभे तीर्थे पिण्डेनैकेन तर्प्पिताः । ब्रह्मलोकं गमिष्यंति गयाश्राद्धकृतो यथा

பித்ருக்களுக்கு அருமையான இத்தீர்த்தத்தில் ஒரே பிண்டத்தால் திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள், கயாவில் செய்த சிராத்தத்தினால் பெறுவது போல, பிரம்மலோகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 47

कृष्णपक्षे चतुर्द्दश्यां स्नानं च विहितं सदा । पिण्याकैंगुदकेनापि पिंडं तत्र ददाति यः । पितॄणामक्षया तृप्तिः पितृलोकं स गच्छति

கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று அங்கே நீராடுதல் எப்போதும் விதியாகும். எண்ணெய்க்கட்டி (பிண்யாகம்) மற்றும் நீர் போன்ற எளிய பொருள்களால்கூட அங்கே பிண்டம் அளிப்பவன், அவன் பித்ருக்களுக்கு அழியாத திருப்தி உண்டாகி, பித்ருலோகத்தை அடைவான்।

Verse 48

भूयश्चान्नं प्रयच्छंति मोक्षमार्गं व्रजंति ते

மேலும் அன்னதானம் செய்பவர்கள் மோட்சத்தின் பாதையில் செல்கின்றனர்।

Verse 49

दधि दद्याद्योऽपि तत्र ब्राह्मणाय मनोरमम् । सोऽग्निलोकं समासाद्य भुंक्ते भोगान्सुशोभनान्

அங்கே பிராமணருக்கு இனிய தயிர் தானம் செய்பவன், அக்னிலோகத்தை அடைந்து மிகச் சிறந்த போகங்களை அனுபவிப்பான்।

Verse 50

ऊर्णां प्रावरणं योऽपि भक्त्या दद्याद्द्विजोत्तमे । सोऽपि याति परां सिद्धिं मर्त्यैरन्यैः सुदुर्ल्लभाम्

பக்தியுடன் சிறந்த பிராமணருக்கு கம்பளப் போர்வை (ஊனிப் பிராவரணம்) தானம் செய்பவன், பிற மனிதர்களுக்குக் கிடைக்க அரிதான பரம சித்தியை அடைவான்।

Verse 51

ये चात्र मलनाशाय विशेयुर्मानवा जलम् । गोप्रदानसमं तेषां सुखेन फलमादिशेत्

இங்கே மாசு நீங்குவதற்காக இந்த நீரில் இறங்கும் மனிதர்கள் எளிதாகவே கோதானத்துக்கு ஒப்பான பலனை அடைவார்கள் என்று அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 52

भावेन यो नरस्तत्र कश्चित्स्नानं समाचरेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

அங்கே யார் பக்தி உணர்வுடன் நீராடுகிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவார்.

Verse 53

तर्पणात्पिंडदानाच्च नरकेष्वपि संस्थिताः । स्वर्गं प्रयांति पितरः सुपुत्रेण हि तारिताः

தர்ப்பணம் மற்றும் பிண்டதானம் செய்வதால், நரகநிலையிலிருந்தாலும் பித்ருக்கள் ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறார்கள்; ஏனெனில் நல்ல மகன் அவர்களை உண்மையாக மீட்கிறான்.

Verse 54

प्राचीं सरस्वतीं प्राप्य याति तीर्थं हिमालयम् । स करस्थं समुत्सृज्य कूर्परेण समालिहेत्

கிழக்கே ஓடும் சரஸ்வதியை அடைந்து அது ஹிமாலயத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்கிறது. கையில் இருப்பதை விட்டுவிட்டு, பின்னர் முழங்கையால் துடைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 55

यंयं काममभिध्याय तस्मिन्प्राणान्परित्यजेत् । तंतं सकलमाप्नोति तीर्थमाहात्म्ययोगतः

எந்த எந்த விருப்பத்தைத் தியானித்து ஒருவர் அங்கே உயிரைத் துறக்கிறாரோ, தீர்த்தத்தின் மஹிமையால் அவர் அந்த விருப்பத்தை முழுமையாக அடைவார்.

Verse 56

अन्यद्देवि पुरा गीतं गांगेयेन युधिष्ठिरे । सत्यमेव हि गंगायां वयं जाता युधिष्ठिर

தேவி, முன்பு காங்கேயன் யுதிஷ்டிரனிடம் இன்னொரு வாக்கை பாடினான்— “உண்மையே; நாம் கங்கையில் பிறந்தோம், யுதிஷ்டிரா.”

Verse 58

सरस्वती सर्वनदीषु पुण्या सरस्वती लोकसुखावहा सदा । सरस्वतीं प्राप्य सुदुःखिता नराः सदा न शोचन्ति परत्र चेह च

அனைத்து நதிகளிலும் சரஸ்வதி மிகப் புனிதமானது; சரஸ்வதி எப்போதும் உலகங்களுக்கு இன்பம் அளிப்பவள். மிகுந்த துயரால் வாடுபவர்களும் சரஸ்வதியை அடைந்தால், இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இனி துயருறார்.

Verse 97

याः काश्चित्सरितो लोके तासां पुण्या सरस्वती

உலகில் எத்தனை நதிகள் இருந்தாலும், அவற்றில் சரஸ்வதியே புண்ணியமிக்க (மேன்மையான) நதி.