Adhyaya 31

Verse 1

देव्युवाच । सकारपंचकं प्रोक्तं यत्त्वया मम शंकर । कथं तदत्र संवृत्तमेतन्मे संशयं महत्

தேவி கூறினாள்—ஓ சங்கரா! நீ எனக்கு ‘ஸகார-பஞ்சகம்’ என்று உரைத்தாய்; அது இவ்விடத்தில் எவ்வாறு நிறுவப்பட்டது? இது என் மனத்தில் பெரிய ஐயம்.

Verse 2

कथं वात्र समायाता कुतश्चापि सरस्वती । कथं स वाडवो जातः कस्मिन्काले कथं ह्यभूत् । तत्सर्वं विस्तरेणेदं यथावद्वक्तुमर्हसि

சரஸ்வதி இங்கு எவ்வாறு வந்தாள், எங்கிருந்து வந்தாள்? அந்த வாடவாக்னி எவ்வாறு பிறந்தது—எந்த காலத்தில், எந்த முறையில்? இவை அனைத்தையும் முறையாக விரிவாகச் சொல்லத் தகுதியுடையீர்.

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि यथा जाता तस्मिन्क्षेत्रे सरस्वती । यतश्चैव समुद्भूता सर्वपापप्रणाशिनी

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, கேள்; அந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் சரஸ்வதி எவ்வாறு தோன்றினாள், எத்தகைய மூலத்திலிருந்து உதித்தாள்—அவள் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள்.

Verse 4

हिरण्या वज्रिणी न्यंकुः कपिला च सरस्वती

ஹிரண்யா, வஜ்ரிணீ, ந்யங்க்கு, கபிலா, மேலும் சரஸ்வதி—இவை ஐந்து (புனித) நதிகள்/சக்திகள் எனப் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 5

ऋषिभिः पञ्चभिश्चात्र समाहूता यथा पुरा । वाडवेनाग्निना युक्ता यथा जाता शृणुष्व तत्

முன்னொரு காலத்தில் ஐந்து ரிஷிகள் அவளை இங்கு எவ்வாறு அழைத்தார்களோ, அவள் வாடவாக்னியுடன் எவ்வாறு இணைந்தாளோ—அதை கேள்.

Verse 6

पुरा देवासुरे युद्धे निवृत्ते सोमकारणात् । पितामहस्य वचनात्तारां चन्द्रः समर्पयत्

முன்னொரு காலத்தில், சோமக் காரணத்தால் தேவர்–அசுரர் போர் நின்றபோது, பிதாமகன் பிரமாவின் ஆணையின்படி சந்திரன் தாரையை மீண்டும் ஒப்படைத்தான்।

Verse 7

ततो याताः सुराः स्वर्गं पश्यन्तोऽधोमुखा महीम् । ददृशुस्ते ततो देवा भूम्यां स्वर्गमिवापरम्

பின்னர் தேவர்கள், கீழே பூமியை நோக்கிக் கொண்டே, விண்ணுலகம் சென்றனர்; அங்கே அவர்கள் நிலத்தில் இன்னொரு சொர்க்கம் போல ஒன்றைக் கண்டனர்।

Verse 8

आश्रमं मुनिमुख्यस्य दधीचेर्लोक विश्रुतम् । सर्वर्त्तुकुसुमोपेतं पादपैरुपशोभितम् । केतकीकुटजोद्भूत बकुलामोदमोदितम्

அவர்கள் உலகில் புகழ்பெற்ற முனிவர்களில் தலைசிறந்த ததீசியின் ஆசிரமத்தை கண்டனர்—எல்லா பருவங்களின் மலர்களும் நிறைந்தது, மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, மேலும் கேதகி, குடஜ, பகுல மலர்களின் மணத்தால் இனிமை பொங்கியது।

Verse 9

एवंविधं समासाद्य तदाश्रमपदं गुरु । कौतुकाद्द्रष्टुमारब्धाः सर्वे देवा मनोरमम्

இவ்வாறான மகத்துவம் கொண்ட அந்தப் போற்றத்தக்க ஆசிரமத் தலத்தை அடைந்து, ஆவலால் எல்லாத் தேவரும் அந்த மனம்கவரும் இடத்தை நோக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 10

ते च तीर्थाश्रमे तस्मिन्यानान्युत्सृज्य संयताः । प्रवृत्तास्तमृषिं द्रष्टुं प्राकृताः पुरुषा यथा

அந்த தீர்த்த-ஆசிரமத்தில் அவர்கள் தங்கள் வாகனங்களை விட்டு, மனத்தை அடக்கி, அந்த முனிவரைத் தரிசிக்க சாதாரண மனிதரைப் போலச் சென்றனர்।

Verse 11

दृष्टवंतः सुराः सर्वे पितामहमिवापरम् । ततस्त ऋषिणा सर्वे पाद्यार्घ्यादिभिरर्च्चिताः

அவரைக் கண்ட அனைத்து தேவர்களும் அவரை மற்றொரு பிதாமஹன் (பிரம்மா) எனக் கருதினர். பின்னர் அந்த முனிவர் பாத்யம், அர்க்கியம் முதலிய முறையான உபசாரங்களால் அவர்களையெல்லாம் வழிபட்டார்.

Verse 12

यथोक्तमासनं भेजुः सर्वे देवाः सवासवाः । तेषां मध्ये समुत्थाय शक्रः प्रोवाच तं मुनिम्

சொல்லப்பட்டபடியே வாசவன் (இந்திரன்) உட்பட எல்லா தேவர்களும் ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர். பின்னர் அவர்களிடையே எழுந்து சக்ரன் அந்த முனிவரிடம் உரைத்தான்.

Verse 13

आयुधानि विमुच्याग्रे भवान्गृह्णात्विमानि हि । तन्निशम्य वचः प्राह दधीचिः पाकशासनम्

“முதலில் உங்கள் ஆயுதங்களை விட்டு வைத்து, தயவுசெய்து இவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.” என்று கேட்டதும் ததீசி பாகசாசனன் (இந்திரன்)ிடம் பதிலுரைத்தார்.

Verse 14

मुक्तास्त्राणि ममाभ्याशे यूयं यात त्रिविष्टपम् । तं शक्रः प्राह चैतानि कार्यकाले ह्युपस्थिते

“உங்கள் ஆயுதங்களை என் அருகில் வைத்து நீங்கள் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) செல்லுங்கள்.” அப்போது சக்ரன் கூறினான்: “செயல் நேரம் வந்தபோது இவை (ஆயுதங்கள்) தேவைப்படும்.”

Verse 15

देयानि ते पुनः शत्रूनभिजेष्यामहे रणे । पुनःपुनस्ततः शक्रः संदिश्य मुनिसत्तमम्

“இவற்றை மீண்டும் எங்களுக்கு வழங்க வேண்டும்; அப்பொழுது போரில் பகைவர்களை வெல்வோம்.” என்று சக்ரன் முனிவருள் சிறந்தவரை மீண்டும் மீண்டும் அறிவுறுத்தினான்.

Verse 16

अस्माकमेव देयानि न चान्यस्य त्वया मुने । बाढमित्युदिते शक्रमुक्तवान्मुनिसत्तमः

“முனிவரே, இவை எங்களுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும்; வேறொருவருக்கும் நீ அளிக்கக் கூடாது.” என்று சக்ரன் கூற, முனிசிறந்தவர் “பாடம், ததாஸ்து” என்று பதிலளித்தார்.

Verse 17

दास्यामि ते समस्तानि युद्धकाले विशेषतः । नास्य मिथ्या भवेद्वाक्यमिति मत्वा शचीपतिः । मुक्त्वास्त्राणि तदभ्याशे पुनः स्वर्गं गतस्तदा

முனி கூறினார்—“இவை அனைத்தையும் உனக்குத் தருவேன்; குறிப்பாகப் போர்க்காலத்தில்.” இந்த வாக்கு பொய்யாகாது என நம்பிய சசீபதி இந்திரன், அந்த ஆயுதங்களை அவன் அருகே வைத்துவிட்டு மீண்டும் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 18

अस्त्रार्पणं यः प्रयतः प्रयत्नाच्छृणोति राजा भुवि भावितातात्मा । सोऽभ्येति युद्धे विजयं परं हि सुतांश्च धर्मार्थयशोभिरामाः

பூமியில் எந்த அரசன் ஒழுக்கத்துடன், முயற்சியுடன், ஆயுதங்களை ஒப்படைத்த இந்த வரலாற்றை கேட்கிறானோ—அவனது உள்ளம் பக்குவம் பெறும்; அவன் போரில் உன்னத வெற்றியை அடைவான்; மேலும் தர்மம், செல்வம், புகழ் ஆகியவற்றில் மகிழ்விக்கும் புதல்வர்களையும் பெறுவான்.

Verse 31

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभा सखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वडवानलोत्पत्तिवृत्तान्ते दधीचिमहर्षये सर्वदेवकृतस्वस्वशस्त्रसमर्पणवर्णनंनामैकत्रिंशोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், வடவானல உற்பத்தி வரலாற்றில், “மகரிஷி ததீசிக்கு எல்லாத் தேவர்களும் தத்தம் ஆயுதங்களை ஒப்படைத்த விவரணம்” எனும் முப்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.