Adhyaya 308

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मान्नारायणात्पूर्वे किंचिदीशानसंस्थितम् । मूलचण्डीशनाम्ना तु विख्यातं भुवनत्रयं

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அந்த நாராயணனுக்கும் முன்பே ஈசான தாமத்தில் ஒரு தத்துவம் நிறுவப்பட்டுள்ளது; அது ‘மூலசண்டீச’ என்ற நாமத்தால் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 2

यत्र लिंगं पुराऽस्माकं पातितं त्वृषिभिः प्रिये । क्रोधरक्तेक्षणैर्देवि मूलचण्डीशता गतम्

பிரியே, எங்கே ஒருகாலத்தில் ரிஷிகள் எமது லிங்கத்தை வீழ்த்தினார்களோ, தேவி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களினால் அது ‘மூலசண்டீச’ நிலையை அடைந்தது.

Verse 3

आद्यं लिंगोद्भवं देवि ऋषिकोपान्निपातितम् । ये केचिदृषयस्तत्र देवदारुवने स्थिताः

தேவி, ஆதியான சுயம்பு லிங்கம் ரிஷிகளின் கோபத்தால் வீழ்த்தப்பட்டது; அங்கே தேவதாரு வனத்தில் இருந்த ரிஷிகளே இதில் தொடர்புடையவர்கள்.

Verse 4

कालांतरे महादेवि अहं तत्र समागतः । तेषां जिज्ञासया देवि ततस्ते रोषिता भवन् । शप्तस्ततोऽहं देवेशि चक्रुर्मे लिंगपातनम्

காலம் கழிந்தபின், மகாதேவி, நான் அங்கே வந்தேன். தேவி, என்னை அறிய/சோதிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலால் அவர்கள் கோபமுற்றனர்; பின்னர், தேவేశி, அவர்கள் என்னை சபித்து என் லிங்கத்தை வீழ்த்தச் செய்தனர்.

Verse 5

देव्युवाच । रोषोपहतसद्भावाः कथमेते द्विजातयः । संजाता एतदाख्याहि परं कौतूहलं मम

தேவி கூறினாள்—கோபத்தால் நல்லுணர்வு குன்றிய இவ்விருமுறை பிறந்தோர் (த்விஜர்) எவ்வாறு இப்படியாகினர்? இதை எனக்குச் சொல்வீராக; என் ஆவல் மிகுந்தது.

Verse 6

ईश्वर उवाच । डिंडि रूपः पुरा देवि भूत्वाऽहं दारुके वने । ऋषीणामाश्रमे पुण्ये नग्नो भिक्षाचरोऽभवम् । भिक्षंतमाश्रमे दृष्ट्वा ताः सर्वा ऋषियोषितः

ஈசுவரன் உரைத்தான்—தேவி, முற்காலத்தில் நான் டிண்டி ரூபம் கொண்டு தாருக வனத்திற்குச் சென்றேன். முனிவர்களின் புனித ஆசிரமத்தில் நான் நிர்வாண பிக்ஷுகனாய் பிக்ஷை யாசித்தேன்; ஆசிரமத்தில் பிக்ஷை கேட்கும் என்னைக் கண்டு எல்லா முனிவர் மனைவியரும் கவனம் கொண்டனர்.

Verse 7

कामस्य वशमापन्नाः प्रियमुत्सृज्य सर्वतः । तमूर्ध्वलिंगमालोक्य जटामुकुटधारिणम्

காமத்தின் வசப்பட்ட அவர்கள் எங்கும் தமக்குப் பிரியமானதை விட்டுவிட்டனர்; ஜடாமுடி-மகுடம் தரித்த, ஊர்த்வலிங்கம் கொண்ட அந்தத் தபஸ்வியைப் பார்த்து அவன் பால் ஈர்க்கப்பட்டனர்.

Verse 8

भिक्षंतं भस्मदिग्धांगं झषकेतुमिवापरम् । विक्षोभिताश्च नः सर्वे दारा एतेन डिंडिना

‘அவன் பிக்ஷை யாசித்து அலைகிறான்; உடல் முழுதும் பஸ்மம் பூசப்பட்டு, இன்னொரு ஜஷகேது போல; இந்த டிண்டி எங்கள் மனைவியரை எல்லாம் கலங்கச் செய்தான்.’

Verse 9

तस्माच्छापं च दास्याम ऋषयस्ते तदाऽब्रुवन् । ततः शापोदकं गृह्य संध्यात्वाऽथ तपोधनाः

ஆகையால் அந்த முனிவர்கள் அப்போது—‘நாம் நிச்சயமாக சாபம் அளிப்போம்’ என்று கூறினர். பின்னர் தவத்தில் செல்வமுடைய அவர்கள் சாபத்திற்கான நீரை எடுத்துக் கொண்டு, சந்த்யாவந்தனம் செய்து முன்னே சென்றனர்.

Verse 10

अस्य लिंगमधो यातु दृश्यते यत्सदोन्नतम् । इत्युक्ते पतितं लिंगं तत्र देवकुले मम

‘இவனுடைய லிங்கம் கீழ்நோக்கிச் செல்லட்டும்; ஏனெனில் அது எப்போதும் உயர்ந்து காணப்படுகிறது.’—என்று கூறியவுடன் அங்கே என் தெய்வப் பரிசரத்தில் அந்த லிங்கம் கீழே விழுந்தது.

Verse 11

मूलचण्डीशनाम्ना तु विख्यातं भुवनत्रये । तल्लिंगं पतितं दृष्ट्वा कोपोपहतचेतसः । पुनर्हंतुं समारब्धा डिंडिनं ते तपोधनाः

அந்த லிங்கம் ‘மூலசண்டீச’ என்ற நாமத்தால் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது. அந்த லிங்கம் விழுந்ததைக் கண்டு, கோபத்தால் மனம் கலங்கிய அந்தத் தவமுனிவர்கள் மீண்டும் டிண்டினை வதைக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 12

वृसिकापाणयः केचित्कमंडलुधराः परे । गृहीत्वा पादुकाश्चान्ये तस्य धावंति पृष्ठतः

சிலர் கையில் கரண்டிகளைப் பிடித்தனர்; சிலர் கமண்டலங்களைச் சுமந்தனர்; இன்னும் சிலர் பாதுகைகளை எடுத்துக்கொண்டு அவன் பின்னால் ஓடினர்.

Verse 13

डिंडिश्चांतर्हितो भूत्वा त्वामुवाच सुमध्यमाम् । रोषोपहतचेतस्कान्पश्यैतांस्त्वं तपोधनान्

டிண்டின் மறைந்தவனாய், ஓ சுமத்தியமே, உன்னிடம் கூறினான்— ‘கோபத்தால் மனம் ஆட்கொள்ளப்பட்ட இந்தத் தவமுனிவர்களைப் பார்.’

Verse 14

एतस्मात्कारणाद्देवि तव वाक्यान्मयाऽनघे । न कृतोऽनुग्रहस्तेषां सरोषाणां तपस्विनाम्

தேவி, அநகையே! உன் வாக்கினாலேயே, இக்காரணத்தால் கோபம் நிறைந்த அந்தத் தவசிகளுக்கு நான் அருள் வழங்கவில்லை.

Verse 15

अत्रांतरे ते मुनयो ह्यपश्यंतो हि डिंडिनम् । निरानंदं गताः सर्वे द्रष्टुं देवं पितामहम्

இதற்கிடையில் அந்த முனிவர்கள் டிண்டினை காணாமல் அனைவரும் மகிழ்விழந்து, தேவ பிதாமஹன் (பிரம்மா) தரிசனத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 16

तं दृष्ट्वा विबुधेशानं विरंचिं विगतज्वरम् । प्रणम्य शिरसा सर्व ऋषयः प्राहुरंजसा

தேவர்களின் அதிபதியும் கலக்கம் அற்றவருமான விரஞ்சி (பிரம்மா) அவரைக் கண்டு, எல்லா ரிஷிகளும் தலைவணங்கி வணங்கி, நேர்மையாக அவரிடம் கூறினர்.

Verse 17

भगवन्डिंडि रूपेण कश्चिदस्ति तपोधनः । विध्वंसनाय दाराणां प्रविष्टः किल भिक्षितुम्

பகவனே! தவச்செல்வம் நிறைந்த ஒரு தவோதனன் ‘டிண்டி’ என்னும் வடிவம் கொண்டு, பிச்சை கேட்பதற்கென நுழைந்து, எங்கள் மனைவியரின் அழிவை உண்டாக்க எண்ணியதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 18

शप्तोऽस्माभिस्तु दुर्वृत्तस्तस्य लिंगं निपातितम् । तस्मिन्निपतितेऽस्माकं तथैव पतितानि च

நாங்கள் அந்தத் துர்நடத்தை உடையவனைச் சபித்தோம்; அவனுடைய லிங்கம் கீழே விழுந்தது. அது விழுந்தவுடன் எங்களுடையதும் அதேபோல் விழுந்தது.

Verse 19

गतोऽसौ कारणात्तस्मात्तल्लिंगे पतिते वयम् । निरानंदाः स्थिताः सर्व आचक्ष्वैतद्धि कारणम्

அந்தக் காரணத்தாலேயே அவன் சென்றான்; அந்த லிங்கம் விழுந்தவுடன் நாங்கள் அனைவரும் ஆனந்தமற்றவர்களாய் நிலைத்தோம். இதன் உண்மைக் காரணத்தை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 20

ब्रह्मोवाच । अशोभनमिदं कार्यं युष्माभिर्यत्कृतं महत् । रुद्रस्यातिसुरूपस्य सेर्ष्या ये हन्तुमुद्यताः

பிரம்மா கூறினார்—நீங்கள் செய்த இந்தப் பெரிய செயல் அழகானதல்ல; பொறாமையால் தூண்டப்பட்டு, மிக அழகிய ருத்ரனைத் தாக்கி அழிக்கத் தயாரானீர்கள்.

Verse 21

आसुरीं दानवीं दैवीं यक्षिणीं किंनरीं तथा । विद्याधरीं च गन्धर्वीं नागकन्यां मनोरमाम् । एता वरस्त्रियस्त्यक्त्वा युष्मदीयासु तास्वपि

அசுரி, தானவி, தேவி, யக்ஷிணி, கின்னரி, வித்யாதரி, கந்தர்வி அல்லது மனோகரமான நாககன்னி—இத்தகைய சிறந்த பெண்களை விட்டு—உங்கள் பெண்களிடமும் அவன் எவ்வாறு இன்புறுவான்?

Verse 22

आह्लादं कुरुते सर्वे नैव जानीत भो द्विजाः । त्रैलोक्यनायकां सर्वां रूपातिशयसंयुताम्

அனைவரும் அவளிடமே இன்பம் காண்கிறார்கள்; ஆனால் ஓ இருபிறப்பினரே, நீங்கள் அதை அறியவில்லை—அவள் மூவுலகின் நாயகி, ஒப்பற்ற அழகால் நிறைந்தவள்.

Verse 23

तां त्यक्त्वा मुनिपत्नीनामाह्लादं कुरुते कथम् । तया रुद्रो हि विज्ञप्त ऋषीणां कुर्वनुग्रहम्

அவளை விட்டு முனிவர்களின் மனைவிகளில் அவன் எவ்வாறு இன்புற முடியும்? உண்மையில், அவளின் வேண்டுகோளினாலேயே ருத்ரன் ரிஷிகளுக்கு அருள் செய்தான்.

Verse 24

तेन वाक्येन पार्वत्या जिज्ञासार्थं कृतं मनः । चतुर्द्दशविधस्यापि भूतग्रामस्य यः प्रभुः

அந்த வார்த்தைகளால் பார்வதியின் மனம் விசாரணை நோக்கி திரும்பியது; ஏனெனில் அவனே பதினான்கு வகையினும் உள்ள எல்லா பூதக்கூட்டத்தின் ஆண்டவன்.

Verse 25

स शप्तो डिंडिरूपस्तु भवद्भिः करणेश्वरः । तच्छापाच्छप्तमेवैतत्समस्तं तद्गुणास्पदम् । देवतिर्यङ्मनुष्याणां निरानंदमिति स्थितम्

உங்களின் சாபத்தால் Ḍிṃḍி-வடிவம் கொண்ட கரணேஸ்வரன் சபிக்கப்பட்டான். அந்தச் சாபத்தினாலே அவன் குணங்களைச் சார்ந்த இந்த முழு நிலமும் சபிக்கப்பட்டது; ஆகவே தேவர்கள், விலங்குகள், மனிதர்கள்—அனைவரும் இன்பமின்றி வாழ்ந்தனர்.

Verse 26

शापेनानेन भवतां महा दोषः प्रजायते । आराध्यं नान्यथा लिंगमुन्नतिं यात्यधोगतम्

இந்த சாபத்தினால் உங்களுக்கு பெரும் தோஷம் ஏற்படும். சிவலிங்கத்தை வழிபட வேண்டும், மாறாக நடத்தக்கூடாது; அவ்வாறு செய்தால் உயர்விலிருந்து தாழ்வு ஏற்படும்.

Verse 27

एवमुक्तेऽथ देवेन विप्रा ऊचुः पितामहम् । द्रष्टव्यः कुत्र सोऽस्माभिः कथयस्व यथास्थितम्

தேவன் (பிரம்மா) இவ்வாறு கூறியதும், அந்தணர்கள் பிதாமகரிடம் கேட்டனர்: "நாங்கள் அவரை எங்கே தரிசிக்க முடியும்? உள்ளதை உள்ளபடி எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்."

Verse 28

ब्रह्मोवाच । आस्ते गजस्वरूपेण कुबेराश्रमसंस्थितः । तत्र गत्वा तमासाद्य तोषयध्वं पिनाकिनम्

பிரம்மா கூறினார்: "அவர் குபேரனின் ஆசிரமத்தில் யானை வடிவில் வசிக்கிறார். அங்கே சென்று, அவரை அணுகி, பினாகினியான சிவபெருமானை மகிழ்வியுங்கள்."

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य सर्वे ते हृष्टमानसाः । गंतुं प्रवृत्ताः सहसा कोटिसंख्यास्तपोधनाः

அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். கோடிக்கணக்கான தவசிகள் உடனடியாகச் செல்லத் தொடங்கினர்.

Verse 30

चिंतयंतः शुभं देशं द्रष्टुं तं गजरूपिणम् । रुद्रं पितामहाख्यातं कुबेराश्रमवासिनम्

அந்த மங்களகரமான இடத்தைப் பற்றி சிந்தித்தவாறு, பிதாமகர் கூறிய குபேர ஆசிரமத்தில் வசிக்கும் யானை வடிவிலான ருத்ரனைத் தரிசிக்க அவர்கள் சென்றனர்.

Verse 31

क्षुत्कामकंठास्तृषितान्गौरी मत्वा तपोधनान् । आदाय गोरसं तेषां कारुण्यात्सा पुरः स्थिता

தவமே செல்வமாயிருந்த அந்த முனிவர்கள் பசியும் தாகமும் கொண்டவர்கள் என எண்ணி, கருணையால் கௌரி அவர்களுக்காக கோரசம் (பால்) எடுத்துக் கொண்டு அவர்களின் முன் நின்றாள்।

Verse 32

असितां कुटिलां स्निग्धामायतां भुजगीमिव । वेणीं शिरसि बिभ्राणा गौरी गोरससंयुता

கோரசம் உடைய கௌரி தன் தலையில் கருமை, சுருள், மினுமினுப்பு, நீளமுடைய பின்னலை அணிந்தாள்; அது பாம்பைப் போலத் தோன்றியது।

Verse 33

सा तानाह मुनीन्सर्वान्यन्मया पर्वताहृतम् । कपित्थफलसंगंधं गोरसं त्वमृतोपमम्

அவள் எல்லா முனிவர்களிடமும் கூறினாள்—“நான் மலையிலிருந்து கொண்டுவந்த இந்த கோரசம் கபித்தப் பழத்தின் மணம் உடையது; அமுதம் போன்றது।”

Verse 34

तयैवमुक्ता विप्रास्तु आहुस्तां विपुलेक्षणाम् । स्नात्वा च सर्वे पास्यामो गोरसं तु त्वयाहृतम्

இவ்வாறு கேட்ட பிராமணர்கள் அந்த விசாலநேத்திரி தேவியிடம்—“நாங்கள் நீராடி முடித்து, நீ கொண்டு வந்த கோரசத்தை அனைவரும் அருந்துவோம்” என்றனர்।

Verse 35

ततः श्रुत्वा तथा देव्या स्नानार्थं तीर्थमुत्तमम् । तप्तोदकेनसंपूर्णं कृतं कुण्डं मनोरमम्

அதை கேட்ட தேவியார் நீராடுவதற்காக ஒரு சிறந்த தீர்த்தத்தை உருவாக்கினாள்—வெந்நீரால் நிரம்பிய மனம்கவரும் குண்டம்।

Verse 36

तत्र ते संप्लुताः सर्वे विमुक्ता विपुलाच्छ्रमात् । कृताऽह्ना गोरसस्वैव पानार्थं समुपस्थिताः

அங்கே அவர்கள் அனைவரும் நீராடி மிகுந்த களைப்பிலிருந்து விடுபட்டனர். அஹ்னிகக் கிரியைகளை நிறைவு செய்து, கோரசம் (பால்) அருந்த முன்வந்தனர்.

Verse 37

पत्रैर्दिवाकरतरोर्विधाय पुटकाञ्छुभान् । उपविश्य क्रमात्सर्वे ते पिबंति स्म गोरसम्

திவாகர மரத்தின் இலைகளால் அழகிய இலைக் கிண்ணங்களைச் செய்து, அவர்கள் அனைவரும் ஒழுங்காக அமர்ந்து அங்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கோரசத்தை அருந்தினர்.

Verse 38

गोरसेन तदा तेषाममृतेनेव पूरितान् । बुभुक्षितानां पुटकान्मुनीनां तृप्तिकारणात्

அப்போது அவர்களின் இலைக் கிண்ணங்கள் கோரசத்தால், அமிர்தம் போல் நிரம்பின. பசியுற்ற முனிவர்களுக்கு அதுவே திருப்திக்குக் காரணமாயிற்று.

Verse 39

पुनः पूरयते गौरी पीत्वा ते तृप्तिमागताः । क्षुत्तृषाश्रमनिर्मुक्ताः पुनर्जाता इव स्थिताः

கௌரி மீண்டும் மீண்டும் அவர்களின் கிண்ணங்களை நிரப்பினாள். அருந்திய பின் அவர்கள் முழுத் திருப்தியடைந்தனர்; பசி‑தாகம்‑களைப்பிலிருந்து விடுபட்டு, புதிதாய் பிறந்தவர்போல் நின்றனர்.

Verse 40

स्वस्थचित्तैस्ततो ज्ञात्वा नेयं गोपालिसंज्ञिका । अनुग्रहार्थमस्माकं गौरीयं समुपागता

பின்னர் அமைதியான மனத்துடன் அவர்கள் உணர்ந்தனர்—“இவள் கோபாலி அல்ல; நமக்கு அருள் செய்யத் தானே கௌரி இங்கே வந்துள்ளார்.”

Verse 41

प्रणम्य शिरसा सर्वे तामूचुस्ते सुमध्यमाम् । उमे कथय कुत्रस्थं द्रक्ष्यामो रुद्रमेकदा

அனைவரும் தலைவணங்கி அந்த சுமத்தியான தேவியிடம் கூறினர்— “ஓ உமையே! ருத்ரன் எங்கு வாசம் செய்கிறான்? நாம் குறைந்தது ஒருமுறையாவது அவனைத் தரிசிக்கும்படி சொல்லும்.”

Verse 42

तथोक्तास्ते महात्मानस्तं पश्यत महागजम् । गजतां च समासाद्य संचरंतं महाबलम्

இவ்வாறு கூறப்பட்ட அந்த மகாத்மர்களுக்கு— “அந்த மாபெரும் யானையைப் பாருங்கள்; யானைகளின் கூட்டத்தை அணைந்து, மிகுந்த வலிமையுடன் அலைந்து திரிகிறான்” என்று சொல்லப்பட்டது.

Verse 43

भवद्भिर्निजभक्त्यायं संग्राह्यो हि यथासुखम् । ते तद्वचनमासाद्य समेत्यैकत्र च द्विजाः

“உங்கள் உங்கள் பக்தியால் இதனை விரும்பியபடி அடக்கிக் கொள்ளுங்கள்.” அந்த வார்த்தைகளை ஏற்று இருபிறப்பினர் அனைவரும் ஒரே இடத்தில் கூடினர்.

Verse 44

पवित्रास्तं गजं द्रष्टुं भावितेनांतरात्मना । यत्रैकत्र स्थिता विप्रास्तत्र तीर्थं महोदयम् । संगमेश्वरसंज्ञं तु पूर्वं सर्वत्र विश्रुतम्

உள்ளம் தூய்மையடைந்து, மனம் பக்தியால் நிறைந்து, அந்த யானையைத் தரிசிக்க விரும்பி பிராமணர்கள் ஒரே இடத்தில் தங்கிய அந்த இடமே ‘மஹோதய’ தீர்த்தம்; அது முன்பு எங்கும் ‘சங்கமேஸ்வர’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது.

Verse 45

ततस्तस्मात्प्रवृत्तास्ते द्रष्टुकामा महागजम् । कुंडिकाः संपरित्यज्य संनह्यात्मानमात्मना

பின்னர் அங்கிருந்து அவர்கள் மாபெரும் யானையைப் பார்க்க ஆவலுடன் புறப்பட்டனர். குண்டிகைகளை விட்டு, தங்களைத் தாங்களே உறுதியான தீர்மானத்தால் தயார்படுத்தினர்.

Verse 46

यत्र ताः कुंडिकास्त्यक्तास्तत्तीर्थं कुण्डिकाह्वयम् । सर्वपापहरं पुंसां दृष्टाऽदृष्टफलप्रदम्

அந்த குண்டிகைகள் (நீர்க்குடங்கள்) எங்கு கைவிடப்பட்டனவோ, அந்த இடமே ‘குண்டிகா’ எனும் தீர்த்தமாகப் பெயர் பெற்றது. அது மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, இவ்வுலகிலும் மறுலகிலும் கிடைக்கும் பலன்களை அருள்கிறது.

Verse 47

कुबेरस्याश्रमं प्राप्य ततस्ते मुनिसत्तमाः । नालिकेरवनीसंस्थं ददृशुस्तं द्विपं तदा

குபேரரின் ஆசிரமத்தை அடைந்த அந்த முனிவர்சிறந்தோர், அப்போது தென்னைத் தோட்டத்தில் தங்கியிருந்த அந்த யானையை கண்டனர்.

Verse 48

करे ग्रहीतुमारब्धाः स्वकरैर्हृष्टमानसाः । गजस्तान्करसंलग्नान्विचिक्षेप तपोधनान्

மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர்கள் தங்கள் கைகளால் அதன் துதிக்கையைப் பிடிக்கத் தொடங்கினர்; ஆனால் துதிக்கையில் பற்றிக்கொண்டிருந்த அந்த தவவீரர்களை யானை அசைத்து எறிந்தது.

Verse 49

काश्चिदंगसमालग्नान्समंताद्भयवर्जितान् । एवं स तैः पुनः सर्वैर्मशकैरिव चेष्टितम्

சிலர் அச்சமின்றி எல்லாத் திசைகளிலும் அதன் அங்கங்களில் பற்றிக்கொண்டனர்; இவ்வாறு அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் மீண்டும் கொசுக்கள் போல அதனைத் தொந்தரவு செய்தனர்.

Verse 50

क्रीडां करोति विविधां वनसंस्थो हरद्विपः । तद्रूपं संपरित्यज्य रुद्रो रौद्रगजात्मकम्

காட்டில் தங்கிய ஹரனுடைய அந்த யானை பலவிதமாக விளையாடியது. பின்னர் கொடிய யானை-வடிவம் கொண்ட ருத்ரன் அந்த வடிவத்தை விட்டு வேறொரு வெளிப்பாட்டை ஏற்றான்.

Verse 51

पुनरन्यच्चकारासौ डिंडिरूपं मनोरमम् । जयशब्दप्रघोषेण वेदमङ्गलगीतकैः

மீண்டும் அவர் மனம்கவரும் ‘டிண்டி’ வடிவத்தை ஏற்றார்; வெற்றிக்கோஷங்கள் முழங்க, வேதமங்களப் பாடல்கள் இனிதாய் ஒலித்தன।

Verse 52

उन्नामितं पुनस्तेन यत्र लिंगं महोदयम् । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

அவர் மீண்டும் அந்த மகோदय லிங்கத்தை உயர்த்தி நிறுவிய இடம் ‘உன்னதம்’ எனப் புகழப்பட்டது; புனிதத் தலங்களில் அதுவே சிறந்தது।

Verse 53

गजरूपधरस्तत्र स्थितः स्थाने महाबलः । गणनाथस्वरूपेण ह्युन्नतो जगति स्थितः

அங்கே அவர் பேராற்றலுடன் யானை வடிவம் தாங்கி அந்தத் தலத்தில் நிலைத்தார்; ‘உன்னதம்’ என உலகில் கணநாத வடிவில் நிறுவப்பட்டு விளங்குகிறார்।

Verse 54

डिंडिरूप धरो भूत्वा रुद्रः प्राह तपोधनान् । यन्मया भवतां कार्यं कर्तव्यं तदिहोच्यताम्

‘டிண்டி’ வடிவம் தாங்கிய ருத்ரன் தவவலிமை கொண்ட முனிவர்களிடம் கூறினார்—“என்னால் நீங்கள் செய்ய வேண்டுமெனக் கருதும் பணி எதுவோ, செய்யத்தக்கது எதுவோ, இங்கே சொல்லுங்கள்।”

Verse 55

एवमुक्तस्तु तैरुक्तः सर्वज्ञानक्रियापरैः । सानन्दाः प्राणिनः संतु त्वत्प्रसादात्पुरा यथा

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, எல்லா ஞானமும் நற்கிரியையும் போற்றிய அவர்கள் பதிலளித்தனர்—“உமது அருளால் உயிர்கள் எல்லாம் மகிழ்வுடன் இருப்பதாக; முன்புபோலவே.”

Verse 56

क्षंतव्यं देवदेवेश कृतं यन्मूढमानसैः । त्वत्प्रसादात्सुरेशान तत्त्वं सानुग्रहो भव

தேவர்களின் தேவனே! மூடமான மனங்களால் செய்யப்பட்டதையெல்லாம் மன்னிப்பாயாக. தேவர்களின் அரசனே! உன் அருளால் எம்மேல் உண்மையாய் அனுகிரகமும் கருணையும் கொண்டிருப்பாயாக.

Verse 57

एवमस्त्विति तेनोक्तास्ते सर्वे विगतज्वराः । तल्लिंगानुकृतिं लिंगमीजिरे मुनयस्तथा । चक्रुस्ते मुनयः सर्वे स्तुतिं विगतमत्सराः

அவர் “எவமஸ்து” என்று கூறியதும் அவர்கள் அனைவரும் காய்ச்சலிலிருந்து விடுபட்டனர். பின்னர் முனிவர்கள் அந்தத் தெய்வ லிங்கத்தின் ஒப்புருவாக அமைந்த லிங்கத்தை வழிபட்டனர்; பொறாமையற்ற அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் ஸ்தோத்திரங்களை இயற்றினர்.

Verse 58

क्षमस्व देवदेवेश कुर्वस्माकमनुग्रहम् । अस्मिंल्लिंगे लयं गच्छ मूलचण्डीशसंज्ञके । त्रिकालं देवदेवेश ग्राह्या ह्यत्र कला त्वया

தேவர்களின் தேவனே! எங்களை மன்னித்து எம்மேல் அனுகிரகம் செய்வாயாக. ‘மூலசண்டீச’ எனப்படும் இந்த லிங்கத்தில் நீ லயமடைந்து (இங்கே நிலைபெற்று) அருள்வாயாக. தேவர்களின் தேவனே! மூன்று காலங்களிலும் இங்கே உன் தெய்வக் கலை ஏற்கப்படுவதாக.

Verse 59

ईश्वर उवाच । चण्डी तु प्रोच्यते देवी तस्या ईशस्त्वहं स्मृतः । तस्य मूलं स्मृतं लिंगं तदत्र पतितं यतः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி ‘சண்டீ’ என்று அழைக்கப்படுகிறாள்; அவளின் ஈசன் (ஆண்டவன்) நான் என நினைக்கப்படுகிறேன். இங்கே விழுந்த அந்த லிங்கமே அவளின் ‘மூலம்’ எனக் கருதப்படும் லிங்கம் ஆகும்.

Verse 60

तस्मात्तन्मूल चण्डीश इति ख्यातिं गमिष्यति वा । पीकूपतडागानां शतैस्तु विपुलैरपि

ஆகையால் இது ‘மூலசண்டீச’ என்ற நாமத்தால் புகழ் பெறும். இங்கே பெரும் கிணறுகள், தடாகங்கள் நூற்றுக்கணக்காக (அமைத்தாலும்) கூட…

Verse 61

कृतैर्यज्जायते पुण्यं तत्पुण्यं लिंगदर्शनात् । ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात्

எந்தச் செயல்களால் எத்தகைய புண்ணியம் உண்டாகிறதோ, அதே புண்ணியம் லிங்க தரிசனமாத்திரத்தாலே கிடைக்கிறது. முழு பிரபஞ்சத்தையே தானமாக அளித்தால் பெறும் புண்ணிய பலனும் இங்கே எளிதில் பெறப்படும்.

Verse 62

तत्पुण्यं लभते देवि मूलचण्डीशदर्शनात् । तत्र दानानि देयानि षोडशैव नरोत्तमैः

தேவி! மூலசண்டீசரின் தரிசனத்தால் அதே புண்ணியம் கிடைக்கும். அங்கே நரோத்தமர்கள் பதினாறு வகை தானங்களை வழங்க வேண்டும்.

Verse 63

एवं तद्भविता सर्वं यन्मयोक्तं द्विजोत्तमाः । यात दारुवनं विप्राः सर्वे यूयं तपोधनाः । मया सर्वे समादिष्टा यात दारुवनं द्विजाः

இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! நான் கூறியதெல்லாம் அப்படியே நிகழும். பிராமணர்களே, தவமே செல்வமாகக் கொண்ட நீங்கள் அனைவரும் தாருவனத்திற்குச் செல்லுங்கள். நான் உங்களையெல்லாம் ஆணையிட்டேன்—இருபிறப்பினரே, தாருவனத்திற்குச் செல்லுங்கள்.

Verse 64

ततस्तु संप्राप्य महद्वचो मम सर्वे प्रहृष्टा मुनयो महोदयम् । गत्वा च तद्दारुवनं महेश्वरि पुनश्च चेरुः सुतपस्तपोधनाः

மகேஸ்வரியே! என் மகத்தான வாக்கைப் பெற்றதும் எல்லா முனிவர்களும் பேரானந்தம் அடைந்தனர். பின்னர் அந்தத் தாருவனத்திற்குச் சென்று, தவமே செல்வமாகக் கொண்ட அவர்கள் மீண்டும் சிறந்த தவத்தில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 65

एतस्मात्कारणाद्देवि मूलचण्डीशसंज्ञितम् । लिंगं पापहरं नृणामर्द्धचन्द्रेण भूषितम्

தேவி! இக்காரணத்தினாலே அந்த லிங்கம் ‘மூலசண்டீச’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. அது மனிதர்களின் பாவங்களை நீக்கி, அரைச்சந்திரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 66

दोहनी दुग्थदानेन मुनीनां तृषितात्मनाम् । श्रमापहारं यद्देवि त्वया कृतमनुत्तमम् । तत्तप्तोदकनाम्ना वा अभूत्कुण्डं धरातले

தேவி! தாகத்தால் வாடிய முனிவர்களுக்கு தோஹனீ பசுவினால் பால் தானம் செய்து நீ செய்த ஒப்பற்ற செயல் அவர்களின் களைப்பை நீக்கியது. அந்த இடமே பூமியில் ‘தப்தோதக’ எனும் குண்டமாக ஆனது.

Verse 67

ऋषितोयाजले स्नात्वा चण्डीशं यः प्रपूजयेत् । स प्रचण्डो भवेद्भूमौ भुवनानामधीश्वरः

‘ரிஷிதோய’ எனும் புனித நீரில் நீராடி பக்தியுடன் சண்டீசரை வழிபடுவோர், பூமியில் மிகப் பெரும் வல்லமை பெற்று உலகங்களின் அதிபதித் தன்மையை அடைவார்.

Verse 68

एतत्संक्षेपतो देवि माहात्म्यं कीर्तितं तव । मूलचण्डीशदेवस्य श्रुतं पातकनाशनम्

தேவி! சுருக்கமாக உன் மகிமை இவ்வாறு கூறப்பட்டது. மூலசண்டீச தேவனின் வரலாற்றைச் செவிமடுப்பது பாவங்களை அழிப்பதாகும்.

Verse 308

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये तप्तोदककुण्डोत्पत्तौ मूलचण्डीशोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टोत्तर त्रिशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், தப்தோதக குண்டத்தின் தோற்றப் பிரசங்கத்தில் ‘மூலசண்டீச உற்பத்தி மகிமை வர்ணனம்’ எனும் மூன்றுநூற்று எட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.