Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 6
ईश्वर उवाच । डिंडि रूपः पुरा देवि भूत्वाऽहं दारुके वने । ऋषीणामाश्रमे पुण्ये नग्नो भिक्षाचरोऽभवम् । भिक्षंतमाश्रमे दृष्ट्वा ताः सर्वा ऋषियोषितः
īśvara uvāca | ḍiṃḍi rūpaḥ purā devi bhūtvā'haṃ dāruke vane | ṛṣīṇāmāśrame puṇye nagno bhikṣācaro'bhavam | bhikṣaṃtamāśrame dṛṣṭvā tāḥ sarvā ṛṣiyoṣitaḥ
ஈசுவரன் உரைத்தான்—தேவி, முற்காலத்தில் நான் டிண்டி ரூபம் கொண்டு தாருக வனத்திற்குச் சென்றேன். முனிவர்களின் புனித ஆசிரமத்தில் நான் நிர்வாண பிக்ஷுகனாய் பிக்ஷை யாசித்தேன்; ஆசிரமத்தில் பிக்ஷை கேட்கும் என்னைக் கண்டு எல்லா முனிவர் மனைவியரும் கவனம் கொண்டனர்.
Īśvara (Śiva)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (narrative frame) / Dārukāvana episode locus
Type: kshetra
Listener: Devī (Pārvatī)
Scene: Śiva, disguised as a naked ash-smeared mendicant with matted locks, enters a serene sages’ hermitage in a forest; startled yet fascinated sages’ wives notice him as he begs for alms.
FAQs
External appearance can provoke attachment or aversion; true dharma is tested in how one responds—with restraint, discernment, and purity.
The narrative points to Dārukavana/Devadāruvana-linked sacred geography that underlies the Prabhāsa Kṣetra Māhātmya’s shrine-origins.
None; it begins an origin story explaining later events (anger, curse, and liṅga-pātana).