Adhyaya 256

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि नंदादित्यं समाहितः । नंदेन स्थापितं पूर्वं तत्रैवामितबुद्धिना

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! பின்னர் ஒருமனத்துடன் நந்தாதித்யனை அணுக வேண்டும்; அளவற்ற ஞானமுடைய நந்த அரசன் முன்பு அங்கேயே அவனை நிறுவினான்.

Verse 2

नंदो राजा पुरा ह्यासीत्सर्वलोकसुखप्रदः । न दुर्भिक्षं न च व्याधि नाकाले मरणं नृणाम्

முன்னொரு காலத்தில் நந்தன் என்ற அரசன் இருந்தான்; அவன் எல்லோருக்கும் இன்பம் அளிப்பவன். பஞ்சமும் இல்லை, நோயும் இல்லை; மனிதர்க்கு அகால மரணமும் இல்லை.

Verse 3

तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे न चावृष्टिकृतं भयम् । कस्यचित्त्वथ कालस्य पूर्वकर्मानुसारतः

அந்த தர்மஞான அரசன் ஆட்சி செய்தபோது மழையின்மையால் உண்டாகும் அச்சமும் இல்லை. ஆனால் ஒரு காலத்தில், முன்வினையின் வழிப்படி (பலன் வெளிப்பட்டது).

Verse 4

कुष्ठेन महता व्याप्तो वैराग्यपरमं गतः । तेन रोगाभिभूतेन देवदेवो दिवाकरः । प्रतिष्ठितो नदीतीरे स च रोगाद्विमोचितः

கடுமையான குஷ்டநோயால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன் வைராக்யத்தின் உச்ச நிலையை அடைந்தான். அந்த நோயால் துன்புற்று, நதிக்கரையில் தேவர்களின் தேவனான திவாகரன் (சூரியன்) திருவுருவை பிரதிஷ்டை செய்தான்; பின்னர் அவன் நோயிலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 5

देव्युवाच । किमसौ रोगवान्राजा सार्वभौमो महीपतिः । तस्य धर्मरतस्यापि कस्माद्रोग समुद्भवः

தேவி கூறினாள்— அந்தச் சக்கரவர்த்தி, பூமியின் அதிபதி, ஏன் நோயுற்றவன்? தர்மத்தில் ஈடுபட்டிருந்தும் அவனுக்கு இந்த நோய் எந்தக் காரணத்தால் எழுந்தது?

Verse 6

ईश्वर उवाच । एष धर्मसदाचारो नंदो राजा प्रतापवान् । व्यचरत्सर्वलोकान्स विमानवरमास्थितः

ஈஸ்வரன் கூறினார்— இவன் நந்தன் எனும் வீரமிகு அரசன்; தர்மமும் நன்னடத்தையும் உடையவன். சிறந்த விமானத்தில் ஏறி அவன் எல்லா உலகங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 7

विमानं तस्य तुष्टेन दत्तं वै विष्णुना स्वयम् । कामगं वरवर्णेन बर्हिणेन विनादितम्

அவனில் மகிழ்ந்த விஷ்ணு தாமே அந்த விமானத்தை அளித்தார்— அது விரும்பிய இடமெல்லாம் செல்லக்கூடியது; ஒளிமிகு நிறமுடைய சிறந்த மயிலின் இனிய குரலால் முழங்கிக் கொண்டிருந்தது.

Verse 8

स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो विचरंस्तत्र संस्थितः । गतवान्मानसं दिव्यं सरो देवगणान्वितम्

ஒரு சமயம் அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் சுற்றித் திரிந்து அங்கே தங்கி, தேவர்களின் கூட்டத்துடன் விளங்கும் தெய்வீகமான மானஸ சரோவரத்தை அடைந்தான்.

Verse 9

तत्रापश्यद्बृहत्पद्मं सरोमध्यगतं सितम् । तत्र चांगुष्ठमात्रं तु स्थितं पुरुषसत्तमम्

அங்கே அவன் ஏரியின் நடுவில் நின்ற பெரிய வெண்தாமரையை கண்டான்; அதன்மேல் பெருவிரல் அளவுருவில் புருஷோத்தமன் வீற்றிருந்தான்।

Verse 10

रक्तवासोभिराच्छन्नं द्विभुजं तिग्मतेजसम् । तं दृष्ट्वा सारथिं प्राह पद्ममेतत्समाहर

சிவப்பு ஆடைகளால் மூடப்பட்டு, இருகரங்களுடன் கூர்மையான ஒளியால் பிரகாசித்த அவரைக் கண்ட அரசன் தேரோட்டியிடம்—“அந்த தாமரையை இங்கே கொண்டு வா” என்றான்।

Verse 11

इदं तु शिरसा बिभ्रत्सर्वलोकस्य सन्निधौ । श्लाघनीयो भविष्यामि तस्मादाहर मा चिरम्

“எல்லா உலகங்களின் முன்னிலையில் இதை என் தலையில் தாங்கினால் நான் புகழுக்குரியவன் ஆவேன்; ஆகவே இதை கொண்டு வா—தாமதிக்காதே।”

Verse 12

एवमुक्तस्ततस्तेन सारथिः प्रविवेश ह । ग्रहीतुमुपचक्राम तत्पद्मं वरवर्णिनि । स्पृष्टमात्रे तदा पद्मे हुंकारः समपद्यत

அவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தேரோட்டி (ஏரிக்குள்) நுழைந்து, அழகியவளே, அந்தத் தாமரையைப் பிடிக்க முயன்றான். ஆனால் தாமரையைத் தொடும் கணமே பயங்கரமான “ஹும்” என்ற ஒலி எழுந்தது।

Verse 13

राजा च तत्क्षणात्तेन शब्देन समजायत । कुष्ठी विगतवर्णश्च बलवीर्यविवर्जितः

அந்த ஒலியினாலே அதே கணத்தில் அரசன் மாறினான்—குஷ்டநோயால் பீடிக்கப்பட்டான், நிறம் கெட்டது, வலிமையும் வீரியமும் இழந்தான்।

Verse 14

तथागतमथात्मानं दृष्ट्वा स पुरुषर्षभः । तस्थौ तत्रैव शोकार्तः किमेतदिति चिंतयन्

தனது இத்தகைய நிலையைக் கண்டு, அந்தப் புருஷோத்தமன் துயரத்துடன் அங்கேயே நின்று, 'இது என்ன?' என்று சிந்திக்கலானான்.

Verse 15

तस्य चिंतयतो धीमानाजगाम महातपाः । वसिष्ठो ब्रह्मपुत्रस्तु स तं पप्रच्छ पार्थिवः

அவர் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தபோது, மகா தவசீலரும் பிரம்மாவின் புத்திரருமான வசிஷ்டர் அங்கு வந்தார். அரசன் அவரிடம் வினவினான்.

Verse 16

एष मे भगवञ्जातो देहस्यास्य विपर्ययः । कुष्ठरोगाभिभूतात्मा नाहं जीवितुमुत्सहे

'இறைவா! எனது உடலுக்கு இத்தகைய விபரீத நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது. குஷ்ட நோயால் பீடிக்கப்பட்ட நான் இனி உயிர்வாழ விரும்பவில்லை.'

Verse 17

उपायं ब्रूहि मे ब्रह्मन्व्याधितस्य चिकित्सितम् । उताहो व्रतमन्यद्वा दानं यज्ञमथापि वा

'அந்தணரே! இந்த நோய்க்கான பரிகாரம் அல்லது மருத்துவத்தைக் கூறுங்கள். அல்லது ஏதேனும் விரதம், தானம் அல்லது யாகத்தைப் பற்றிக் கூறுங்கள்.'

Verse 18

वसिष्ठ उवाच । एतद्ब्रह्मोद्भवं नाम पद्मं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दृष्टमात्रेण चानेन दृष्टाः स्युः सर्व देवताः

வசிஷ்டர் கூறினார்: 'பிரம்மோத்பவம் என்று அழைக்கப்படும் இந்தத் தாமரை மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது. இதைத் தரிசித்தாலே அனைத்து தேவர்களையும் தரிசித்த பலன் கிடைக்கும்.'

Verse 19

एतद्धि दृश्यते धन्यैः पद्मं कैः क्वापि पार्थिव । एतस्मिन्दृष्टमात्रे तु यो जलं विशते नरः

ஓ அரசே, இந்தத் தாமரை பாக்கியசாலிகளுக்கே காணப்படும்—எங்கோ யாருக்கோ மிக அரிது. இதை மட்டும் கண்டு நீரில் இறங்கும் மனிதன்…

Verse 20

सर्वपापविनिर्मुक्तः पदं निर्वाण माप्नुयात् । एष दृष्ट्वा तु ते सूतो हर्तुं तोये प्रविष्टवान्

…அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நிர்வாணப் பதத்தை அடைவான். மேலும் உன் தேரோட்டி அதை கண்டு தாமரையை எடுக்க எண்ணி நீரில் இறங்கினான்.

Verse 21

तव वाक्येन राजेंद्र मृतोऽसौ रोगवान्भवेत् । ब्रह्मपुत्रोऽप्यहं तेन पश्यामि परमेश्वरम्

ஓ அரசர்களின் தலைவனே, உன் சொல்லால் அவன் மரணத்திற்குச் சமமாக நோயுற்றவனாகிவிடுவான். ஆயினும் அதே (தெய்வ வல்லமையால்) நான் கூட—பிரம்மாவின் புதல்வனாயினும்—பரமேஸ்வரனை தரிசிக்கிறேன்.

Verse 22

अहन्यहनि चागच्छंस्त्वं पुनर्दृष्टवानसि । वांछंति देवता नित्यममुं हृदि मनोरथम्

நாள்தோறும் வந்து நீ மீண்டும் மீண்டும் அதன் தரிசனத்தைப் பெற்றாய். தேவர்கள் தங்கள் இதயத்தில் இதே மனோரதத்தை எப்போதும் விரும்புகின்றனர்.

Verse 23

मानसे ब्रह्मपद्मं तु दृष्ट्वा स्नात्वा कदा वयम् । प्राप्स्यामः परमं ब्रह्म यद्गत्वा न पुनर्भवेत्

மானச சரோவரத்தில் பிரம்மப் பத்மத்தைத் தரிசித்து அங்கே நீராடி, நாம் எப்போது பரம்பிரம்மத்தை அடைவோம்—அதை அடைந்தால் மீண்டும் பிறவி இல்லை அல்லவா?

Verse 24

इदं च कारणं भूयो द्वितीयं शृणु पार्थिव । कुष्ठस्य यत्त्वया प्राप्तं हर्तुकामेन पंकजम्

ஓ அரசே, இன்னொரு இரண்டாம் காரணத்தையும் கேள். குஷ்ட நோயின் காரணமாகவே நீ இங்கே வந்தாய்—தாமரையை எடுக்க விரும்பி அதற்கருகே சென்றாய்.

Verse 25

प्रद्योतनस्तु गर्भेऽस्मिन्स्वयमेव व्यवस्थितः । तवैषा बुद्धिरभवद्दृष्ट्वेदं वरपंकजम्

இந்த கருவில் பிரத்யோதனன் தானாகவே நிலைத்திருக்கிறான். இந்த சிறந்த தாமரையைப் பார்த்ததும் உனக்குள் இவ்வுணர்வு எழுந்தது.

Verse 26

धारयामि शिरस्येनं लोकमध्ये विभूषणम् । इदं चिन्तयतः पापमेवं देवेन दर्शितम्

உலகின் நடுவே ஒரு அலங்காரமாக இதை நான் தலைமேல் தாங்குவேன். என் மனத்தை வருத்திய பாவத்தைத் தெய்வம் இவ்வாறு வெளிப்படுத்தியது.

Verse 27

ततः सर्वप्रयत्नेन तमाराधय भास्करम् । प्रसादाद्देवदेवस्य मोक्ष्यसे नात्र संशयः

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் அந்த பாஸ்கரனை (சூரிய தேவனை) வழிபடு. தேவாதிதேவனின் அருளால் நீ விடுதலை பெறுவாய்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 28

प्रभासं गच्छ राजेंद्र तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तत्र सिद्धिर्भवेच्छीघ्रमार्त्तानां प्राणिनां भुवि

ஓ அரசர்களின் தலைவனே, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற பிரபாச தீர்த்தத்திற்குச் செல். அங்கே பூமியில் துன்புறும் உயிர்கள் விரைவில் சித்தியும் நிவாரணமும் பெறுகின்றன.

Verse 29

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वसिष्ठस्य महात्मनः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य माहेश्वर्यास्तटे शुभे

ஈஸ்வரன் கூறினான்—மகாத்மா வசிஷ்டரின் அந்த வாக்கை கேட்டவுடன், அவன் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து, மாஹேஸ்வரியின் மங்களகரமான கரையை வந்தடைந்தான்।

Verse 30

नंदादित्यं प्रतिष्ठाप्य गंधधूपानुलेपनैः । पूजयामास तं देवि पुष्पैरुच्चावचैस्तथा

நந்தாதித்யனை பிரதிஷ்டை செய்து, தேவி, நறுமணம், தூபம், சந்தனலேபனம் முதலியவற்றாலும், பலவகை மலர்களாலும் அவனை வழிபட்டான்।

Verse 31

तस्य तुष्टो दिवानाथो वरदोऽहमथाब्रवीत्

அவனிடம் திருப்தியடைந்த தினநாதன் (சூரியன்) கூறினான்—“நான் வரம் அளிப்பவன்.”

Verse 32

नन्द उवाच । कुष्ठेन महता व्याप्तं पश्य मां सुरसत्तम । यथाऽयं नाशमायाति तथा कुरु दिवाकर

நந்தன் கூறினான்—தேவர்களில் சிறந்தவரே, என்னைப் பாருங்கள்; கொடிய குஷ்டநோய் என்னை ஆட்கொண்டுள்ளது. திவாகரா, இந்த நோய் அழியுமாறு அருள்புரியுங்கள்।

Verse 33

सान्निध्यं कुरु देवेश स्थानेऽस्मिन्नित्यदा विभो

தேவேசா, விபோ, இத்தலத்தில் எந்நாளும் உமது சாந்நித்யத்தை அருள்வாயாக।

Verse 34

सूर्य उवाच । नीरोगस्त्वं महाराज सद्य एव भविष्यसि । अत्र ये मां समागत्य द्रक्ष्यंति च नरा भुवि

சூரியன் கூறினான்—மகாராஜா, நீ இன்றே நோயற்றவனாவாய். மேலும் பூமியில் இங்கு வந்து என்னைத் தரிசிப்போர்…

Verse 35

सप्तम्यां सूर्यवारेण यास्यंति परमां गतिम् । अत्र मे सूर्यवारेण सांनिध्यं सप्तमीदिने । भविष्यति न संदेहो गमिष्ये त्वं सुखी भव

சப்தமி திதி ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் சேர்ந்தால் அவர்கள் பரமகதியை அடைவர். அந்தச் சப்தமி நாளில் ஞாயிறு வந்தால் என் சன்னிதி இங்கே நிச்சயமாக இருக்கும்—சந்தேகம் இல்லை. நான் புறப்படுகிறேன்; நீ மகிழ்வுடன் இரு.

Verse 36

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवांतरधीयत

இவ்வாறு கூறி சகஸ்ராம்ஷு (சூரியன்) அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 37

नीरोगत्वमवा प्यासौ कृत्वा राज्यमनुत्तमम् । जगाम परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा कृत्वा श्राद्धं प्रयत्नतः

அவன் நோயற்ற நிலையை அடைந்து, ஒப்பற்ற அரசாட்சியை நிறுவி, தெய்வமான திவாகரன் இருக்கும் பரமஸ்தானத்திற்குச் சென்றான். அந்தத் தீர்த்தத்தில் ஒருவர் நீராடி, முயற்சியுடன் சிராத்தம் செய்தால்…

Verse 38

नंदादित्यं पुनर्दृष्ट्वा न पुनर्मर्त्त्यतां व्रजेत । प्रदद्यात्कपिलां तत्र ब्राह्मणे वेदपारगे

நந்தாதித்யனை மீண்டும் தரிசித்தால், மீண்டும் மர்த்திய நிலைக்குத் திரும்பக் கூடாது. அங்கே வேதத்தில் பாரங்கதமான பிராமணருக்கு கபிலா பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 39

अहोरात्रोषितो भूत्वा घृतधेनुमथापि वा । न तस्य गुणितुं शक्या संख्या पुण्यस्य केनचित्

அங்கே ஒரு பகல்-இரவு மட்டும் தங்கினாலும்—அல்லது நெய் தரும் பசுவை தானமாக அளித்தாலும்—பெறும் புண்ணியத்தின் அளவை யாராலும் கணிக்க முடியாது।

Verse 40

इत्येवं देवदेवस्य माहात्म्यं दीप्तदीधितेः । कथितं तव सुश्रोणि सर्वपापप्रणाशनम्

இவ்வாறு, ஓ சுஶ்ரோணி, தேவர்களின் தேவனாகிய தீப்த ஒளிவீசும் பிரபுவின் மஹாத்மியம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 256

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नन्दादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशदुत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘நந்தாதித்ய மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய 256ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.