Adhyaya 207

Verse 1

ईश्वर उवाच । ईश्वर उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि श्राद्धदानान्यनुक्रमात् । तारणाय च भूतानां सरस्वत्यब्धिसंगमे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இனி அடுத்ததாக, சரஸ்வதி–கடல் சங்கமத்தில் உயிர்களின் தாரணைக்காக, ஸ்ராத்தத்தில் அளிக்க வேண்டிய தானங்களின் வரிசையை உரைப்பேன்.

Verse 2

लोके श्रेष्ठतमं सर्वं ह्यात्मनश्चापि यत्प्रियम् । सर्वं पितॄणां दातव्यं तदेवाक्षय्यमिच्छताम्

இந்த உலகில் மிகச் சிறந்ததும், தன் உள்ளத்துக்கு மிகப் பிரியமானதும் எதுவோ—அதனைப் பித்ருக்களின் பொருட்டு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அக்ஷயப் புண்ணியம் நாடுவோர்க்கு அதுவே தீராத பலனாகும்.

Verse 3

जांबूनदमयं दिव्यं विमानं सूर्यसन्निभम् । दिव्याप्सरोभिः संकीर्णमन्नदो लभतेऽक्षयम्

அன்னதானம் செய்பவன் அக்ஷய பலன் பெறுவான்—ஜாம்பூநதத் தங்கத்தால் ஆன தெய்வீக விமானம், சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து, திவ்ய அப்ஸரஸ்களால் நிறைந்தது.

Verse 4

आच्छादनं तु यो दद्यादहतं श्राद्धकर्मणि । आयुः प्रकाशमैश्वर्यं रूपं तु लभते च सः

ஸ்ராத்தக் கிரியையில் மாசற்ற (அஹத) ஆடையை ஆச்சாதனத் தானமாக அளிப்பவன் நீண்ட ஆயுள், ஒளி, செல்வம், அழகு ஆகியவற்றைப் பெறுவான்.

Verse 5

कमण्डलुं च यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे । मधुक्षीरस्रवा धेनुर्दातारमनुगच्छति

வேதத்தில் தேர்ந்த பிராமணருக்கு கமண்டலுவை தானமாக அளிப்பவனை, தேன் மற்றும் பால் பொழியும் தெய்வீகத் தேனு (புண்ணியமாக) தொடர்ந்து வரும்.

Verse 6

यः श्राद्धे अभयं दद्यात्प्राणिनां जीवितैषिणाम् । अश्वदानसहस्रेण रथदानशतेन च । दन्तिनां च सहस्रेण अभयं च विशिष्यते

சிராத்தக் காலத்தில் உயிர்வாழ விரும்பும் உயிர்களுக்கு அபயதானம் அளிப்பவன் அளிக்கும் அந்தப் பாதுகாப்புத் தானம் சிறந்தது—ஆயிரம் குதிரைதானம், நூறு ரததானம், ஆயிரம் யானைதானத்தையும் மிஞ்சும்।

Verse 7

यानि रत्नानि मेदिन्यां वाहनानि स्त्रियस्तथा । क्षिप्रं प्राप्नोति तत्सर्वं पितृभक्तस्तु मानवः

பூமியில் உள்ள எல்லா ரத்தினங்களும், வாகனங்களும், மேலும் மனைவி-சௌபாக்கியமும்—பித்ருபக்தியுள்ள மனிதன் அவையனைத்தையும் விரைவில் அடைகிறான்।

Verse 8

पितरः सर्वलोकेषु तिथिकालेषु देवताः । सर्वे पुरुषमायांति निपानमिव धेनवः

எல்லா உலகங்களிலும் திதிக் காலங்களில் பித்ருக்கள் தேவதைகளாகத் திகழ்வர்; அவர்கள் அனைவரும் மனிதனிடம் வருவர்—நீர்த்துறைக்கு மாடுகள் கூடுவது போல।

Verse 9

मा स्म ते प्रतिगच्छेयुः पर्वकाले ह्यपूजिताः । मोघास्तेषां भवन्त्वाशाः परत्रेह च मा क्वचित्

பர்வகாலத்தில் பித்ருக்கள் முறையாகப் பூஜிக்கப்படாவிட்டால், அவர்கள் உன்னிடமிருந்து அபூஜிதராகத் திரும்பிச் செல்லாதிருப்பாராக; அவர்களின் ஆசைகள் வீணாகாதிருப்பதாக—பரலோகத்திலும் இவ்வுலகத்திலும் எங்கும் அல்ல।

Verse 10

सरस्वत्यास्तु सान्निध्यं यस्त्वेकं भोजयेद्द्विजम् । कोटिभोज्यफलं तस्य जायते नात्र संशयः

சரஸ்வதியின் சான்னித்யத்தில் ஒருவர் ஒரே ஒரு த்விஜனை (பிராமணனை) போஜனம் செய்வித்தாலும், அவனுக்கு கோடி பேருக்கு போஜனம் செய்த புண்ணியம் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 11

अमावास्यां नरो यस्तु परान्नमुपभुञ्जते । तस्य मासकृतं पुण्यमन्नदातुः प्रजायते

அமாவாசை நாளில் ஒருவர் பிறர் தந்த அன்னத்தை உண்டால், அவன் ஒரு மாதம் சேர்த்த புண்ணியம் அந்த அன்னதானகருக்கே சேரும்.

Verse 12

षण्मासमयने भुंक्ते त्रीन्मासान्विषुवे स्मृतम् । वर्षैर्द्वादशभिश्चैव यत्पुण्यं समुपार्जितम् । तत्सर्वं विलयं याति भुक्त्वा सूर्येन्दुसंप्लवे

அயன மாற்றக் காலத்தில் உண்டால் ஆறு மாதப் புண்ணியம் அழியும்; விஷுவத்தில் மூன்று மாதப் புண்ணியம். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சேர்த்த புண்ணியம் கூட சூரிய–சந்திர கிரகணத்தில் உண்டால் அனைத்தும் நாசமாகும்.

Verse 13

साग्रं मासं रवेः क्रान्तावाद्यश्राद्धे त्रिवत्सरम् । मासिकेऽप्यथ वर्षस्य षण्मासे त्वर्धवत्सरम्

சூரியன் சங்கிராந்தியில் அதன் விளைவு ஒரு மாதத்திற்கும் சிறிது மேலாக நிலைக்கும்; முதல் சிராத்தத்தில் மூன்று ஆண்டுகள். மாதாந்திர கர்மத்தில் ஒரு ஆண்டு, அரையாண்டு கர்மத்தில் அரை ஆண்டு நிலைக்கும்.

Verse 14

तथा संचयनश्राद्धे जातिजन्मकृतं नृणाम् । मृत शय्याप्रतिग्राही वेदस्यैव च विक्रयी । ब्रह्मस्वहारी च नरस्तस्य शुद्धिर्न विद्यते

அதேபோல் சஞ்சயன-சிராத்தத்தில் ஜாதி, பிறப்பு காரணமான குற்றங்கள் கணிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் இறந்தவரின் படுக்கையை ஏற்கிறவன், வேதத்தை விற்கிறவன், பிராமண சொத்தை அபகரிப்பவன்—அவனுக்கு சுத்தி இல்லை.

Verse 15

तडागानां सहस्रेण ह्यश्वमेधशतेन च । गवां कोटि प्रदानेन भूमिहर्ता न शुद्ध्यति

ஆயிரம் குளங்கள் அமைத்தாலும், நூறு அசுவமேத யாகங்கள் செய்தாலும், கோடி பசுக்களைத் தானம் செய்தாலும்—நிலத்தை அபகரித்தவன் சுத்தியடையான்.

Verse 16

सुवर्णमाषं गामेकां भूमेरप्यर्धमंगुलम् । हरन्नरकमाप्नोति यावदाभूतसंप्लवम्

பொன்னின் ஒரு மாஷ அளவையாவது, ஒரு பசுவையாவது, நிலத்தின் அரை விரல் அகலமாவது கவர்வவன், உயிர்கள் அழியும் பிரளயம் வரை நரகத்தை அடைவான்.

Verse 17

ब्रह्महत्या सुरापानं दरिद्रस्य तु यद्धनम् । गुरोः पत्नी हिरण्यं च स्वर्गस्थमपि पातयेत्

பிராமணஹத்தி, மதுபானம், ஏழையின் செல்வத்தைப் பறித்தல், குருவின் மனைவியிடம் அதர்மம், மற்றும் பொன் திருடுதல்—இவை சொர்க்கத்தில் இருப்பவனையும் வீழ்த்தும்.

Verse 18

सहस्रसंमिता धेनुरनड्वान्दश धेनवः । दशानडुत्समं यानं दशयानसमो हयः

ஒரு பசுவின் மதிப்பு ஆயிரத்துக்கு ஒப்பாகும்; ஒரு காளை பத்து பசுக்களுக்கு ஒப்பாகும். ஒரு வாகனம் பத்து காளைகளுக்கு ஒப்பாகும்; ஒரு குதிரை பத்து வாகனங்களுக்கு ஒப்பாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 19

दशहयसमा कन्या भूमिदानं ततोऽधिकम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन विक्रयं नैव कारयेत्

கன்னியாதானம் பத்து குதிரைகளுக்கு ஒப்பாகும்; ஆனால் நிலதானம் அதைவிட உயர்ந்தது. ஆகையால் எல்லா முயற்சியாலும் (வேதம் அல்லது புனிதப் பொருட்கள்) விற்கப்படச் செய்யக் கூடாது.

Verse 20

विशेषतो महाक्षेत्रे सर्वपातकनाशने । चितिकाष्ठं च वै स्पृष्ट्वा यज्ञयूपांस्तथैव च । वेदविक्रयकर्तारं स्पृष्ट्वा स्नानं विधीयते

அனைத்து பாவங்களையும் அழிக்கும் இந்த மகாக்ஷேத்திரத்தில் குறிப்பாக—சிதைக்கட்டையைத் தொட்டாலும், யாக யூபங்களைத் தொட்டாலும், அல்லது வேதத்தை விற்கும் ஒருவரைத் தொட்டாலும், ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும் என்று விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 21

आदेशं पठते यस्तु आदेशं च ददाति यः । द्वावेतौ पापकर्माणौ पातालतलवासिनौ

‘ஆதேசம்’ என்பதைப் பாராயணம் செய்பவனும், அத்தகைய ‘ஆதேசம்’ அளிப்பவனும்—இவ்விருவரும் பாவச் செயல்வாளர்கள்; பாதாளத் தளத்தில் வாசம் பெறுவர்.

Verse 22

आदेशं पठते यस्तु राजद्वारे तु मानवः । सोऽपि देवि भवेद्वृक्ष ऊषरे कंटकावृतः । स्थितो वै नृपतिद्वारि यः कुर्याद्वेदविक्रयम्

தேவி! அரசன் வாயிலில் ‘ஆதேசம்’ வாசிப்பவன், உப்புக் கலந்த வறண்ட நிலத்தில் முள்ளால் சூழப்பட்ட மரமாக ஆகிறான். அதுபோல அரசவாயிலில் நின்று வேதத்தை விற்பனை செய்பவனும் அத்தகைய கதியையே அடைவான்.

Verse 23

ब्रह्महत्यासमं पापं न भूतं न भविष्यति । वरं कुर्वन्ध्रुवं देवि न कुर्याद्वेदविक्रयम्

பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பாவம் முன்பும் இல்லை; இனியும் இருக்காது. ஆகையால், தேவி, தன் நலனை நாடினாலும் உறுதியாக வேத விற்பனை செய்யக் கூடாது.

Verse 24

हत्वा गाश्च वरं मांसं भक्षयीत द्विजाधमः । वरं जीवेत्समं म्लेच्छैर्न कुर्याद्वेदविक्रयम्

பசுக்களை கொன்ற பின்பும் அந்த கீழ்மையான த்விஜன் அவற்றின் மாம்சத்தை உண்ணுதலே மேல் எனக் கொள்ளலாம்; மிலேச்சர்களுடன் சமமாக வாழ்வதும் மேல்—ஆனால் வேதத்தை விற்பது அல்ல.

Verse 25

प्रत्यक्षोक्तिः प्रत्ययश्च प्रश्नपूर्वः प्रतिग्रहः । याजनाऽध्यापने वादः षड्विधो वेदविक्रयः

கூலியை நேரடியாக அறிவித்தல், பேரம்/உறுதி செய்தல், கேள்விகளுக்குப் பின் நிபந்தனையுடன் தானம் பெறுதல், பணத்திற்காக யாகம் நடத்துதல், பணத்திற்காக கற்பித்தல், லாபத்திற்காக வாதம் செய்தல்—இவையே வேத விற்பனையின் ஆறு வகைகள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 26

वेदाक्षराणि यावन्ति नियुंक्ते स्वार्थकारणात् । तावतीर्भ्रूणहत्या वै प्राप्नुयाद्वेदविक्रयी

வேதத்தை விற்பவன் சுயநலத்திற்காக எத்தனை வேதஅட்சரங்களைப் பயன்படுத்துகிறானோ, அத்தனை அளவு ‘ப்ரூணஹத்யா’ பாவத்தை அவன் நிச்சயமாக அடைகிறான்।

Verse 27

वेदानुयोगाद्यो दद्याद्ब्राह्मणाय प्रतिग्रहम् । स पूर्वं नरकं याति ब्राह्मणस्तदनन्तरम्

வேதப் பணிக்கான கூலியாக (பரிவர்த்தனையாக) பிராமணனுக்கு தானம் அளிப்பவன் முதலில் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்; அதை ஏற்கும் பிராமணன் பின்னர் செல்கிறான்।

Verse 28

वैश्वदेवेन हीना ये हीनाश्चातिथ्यतोऽपि ये । कर्मणा सर्ववृषला वेदयुक्ता ह्यपि द्विजाः

வைஶ்வதேவ அர்ப்பணிப்பை புறக்கணிப்பவரும், விருந்தோம்பலில் குறைவுடையவரும்—நடத்தையால் முழுவதும் வ்ருஷலர் போன்றவரே; இருமுறை பிறந்தவர்களாகவும் வேதஞானம் உடையவர்களாகவும் இருந்தாலும்.

Verse 29

येषामध्ययनं नास्ति ये च केचिदनग्नयः । कुलं वाऽश्रोत्रियं येषां ते सर्वे शूद्रजातयः

யாரிடத்தில் வேதாத்யயனம் இல்லை, யார் புனித அக்கினிகளைப் பேணுவதில்லை, யாருடைய குலம் அஶ்ரோத்ரியமோ—அவர்கள் அனைவரும் சூத்ர நிலைக்குச் சமமானவர்களாகக் கருதப்படுவர்।

Verse 30

मृतेऽहनि पितुर्यस्तु न कुर्याच्छ्राद्धमादरात् । मातुश्चैव वरारोहे स द्विजः शूद्रसंनिभः

தந்தையின் மறைவு நாளில் பக்தி-மரியாதையுடன் ஸ்ராத்தம் செய்யாதவனும், தாய்க்கும் அதையே செய்யாதவனும், ஓ வராரோஹே, இருமுறை பிறந்தவனாயினும் தர்மநிலையில் சூத்ரனுக்கு ஒப்பானவன்.

Verse 31

मृतके यस्तु भुञ्जीत गृहीतशशिभास्करे । गजच्छायासु यः कश्चित्तं च शूद्रवदाचरेत्

மரண அசௌசம் (சூதகம்) இருக்கும் போது உண்பவன், சந்திர-சூரிய கிரகண நேரத்தில் உண்பவன், மேலும் யானைகளின் நிழலில் உண்பவன்—இத்தகையவன் தர்மாசாரத்தில் சூத்ரவத் எனக் கருதப்படுவான்.

Verse 32

ब्रह्मचारिणि यज्ञे च यतौ शिल्पिनि दीक्षिते । यज्ञे विवाहे सत्रे च सूतकं न कदाचन

பிரம்மச்சாரி, யாகத்தில் ஈடுபட்டவன், யதி (துறவி), பணியில் ஈடுபட்ட கலைஞன்/சிற்பி, மேலும் தீக்ஷிதன்—அதேபோல் யாகம், திருமணம், சத்ரம் நடைபெறும் காலங்களில்—சூதக அசுத்தம் எப்போதும் பொருந்தாது.

Verse 33

गोरक्षकान्वणिजकांस्तथा कारुकुशीलवान् । स्पृश्यान्वार्धुषिकांश्चैव विप्रान्शूद्रवदाचरेत्

பசு காக்கும்ோர், வணிகர், கைவினைஞர் மற்றும் குசீலவர் (நடன-பாடகர் முதலியோர்), மேலும் ‘தொடக்கூடியவர்’ என்றாலும் தாழ்வாகக் கருதப்படுவோர், வட்டி வாங்குவோர்—இத்தகையோர் பிராமணராகப் பிறந்திருந்தாலும், சடங்கு நடத்தையில் சூத்ரவத் நடத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 34

ब्राह्मणः पतनीयेषु वर्तमानो विकर्मसु । दाम्भिको दुष्कृतप्रायः स च शूद्रसमः स्मृतः

பாதனத்தை உண்டாக்கும் இழிவான செயல்களில் ஈடுபட்டு, தடைசெய்யப்பட்ட விகர்மங்களால் வாழ்ந்து, பாசாங்கு செய்து, பெரும்பாலும் தீச்செயல்களில் மூழ்கிய பிராமணன்—தர்ம மதிப்பீட்டில் சூத்ரசமன் என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 35

अस्नाताशी मलं भुंक्ते अजापी पूयशोणितम् । अहुत्वा तु कृमीन्भुंक्ते अदत्त्वा विषभोजनम्

குளிக்காமல் உண்பவன் மலத்தை உண்பதுபோல்; ஜபம் செய்யாதவன் புழுவும் இரத்தமும் அருந்துவதுபோல்; ஆஹுதி/நைவேத்யம் செலுத்தாமல் உண்பவன் புழுக்களை உண்பதுபோல்; தானம் செய்யாமல் உண்பவன் விஷம் உண்பதுபோல் ஆகிறான்.

Verse 36

परान्नेन तु भुक्तेन मिथुनं योऽधिगच्छति । यस्यान्नं तस्य ते पुत्रा अन्नाच्छुक्रं प्रवर्तते

பிறரின் அன்னத்தை உண்டு புணர்ச்சி செய்பவனின் பிள்ளைகள் அந்த அன்னதாரருக்கே உரியவர்கள் எனக் கூறுவர்; ஏனெனில் அன்னத்திலிருந்தே சுக்கிரம் இயக்கம் பெறுகிறது.

Verse 37

राजान्नं तेज आदत्ते शूद्रान्नं ब्रह्मवर्चसम् । आयुः सुवर्णकारान्नं यशश्चर्मावकर्तिनः

அரசனின் அன்னம் ஒளியைப் பறிக்கிறது; சூத்ரனின் அன்னம் பிரம்மவರ್ಚஸை அழிக்கிறது; பொற்கொல்லனின் அன்னம் ஆயுளைக் குறைக்கிறது; தோல்தொழிலாளியின் அன்னம் புகழைச் சிதைக்கிறது.

Verse 38

कारुकान्नं प्रजा हन्ति बलं निर्णेजकस्य च । गणान्नं गणिकान्नं च लोकेभ्यः परिकृन्तति

கைவினைஞரின் அன்னம் சந்ததியை அழிக்கிறது; வண்ணாரின் அன்னம் வலிமையை அழிக்கிறது; கணர்களின் அன்னமும் கணிகையின் அன்னமும் உயருலகங்களிலிருந்து துண்டிக்கிறது.

Verse 39

पूयं चिकित्सकस्यान्नं पुंश्चल्यास्त्वन्नमिन्द्रियम् । विष्ठा वार्धुषिकस्यान्नं शस्त्रविक्रयिणो मलम्

மருத்துவரின் அன்னம் புழுவைப் போன்றது; வेश्यையின் அன்னம் இந்திரியங்களை வீழ்த்துவது; வட்டிக்காரனின் அன்னம் மலத்துக்கு ஒப்பது; ஆயுதம் விற்கும்வனின் அன்னம் அழுக்குக்கு ஒப்பது.

Verse 40

गायत्रीसारमात्रोऽपि वरं विप्रः सुयन्त्रितः । नायंत्रितश्चतुर्वेदी सर्वाशी सर्वविक्रयी

காயத்ரியின் சாரமட்டும் அறிந்தாலும் நன்கு அடக்கமுடைய பிராமணன் மேலானவன்; அடக்கமற்ற நான்கு வேதஞானி, எல்லாம் உண்டு எல்லாம் விற்கும்வன் மேலானவன் அல்லன்.

Verse 41

सद्यः पतति मांसेन लाक्षया लवणेन च । त्र्यहेण शूद्रो भवति ब्राह्मणः क्षीरविक्रयात्

இறைச்சி, லாக்கு அல்லது உப்பு விற்றால் உடனே வீழ்ச்சி உண்டாகும்; பால் விற்றால் பிராமணனும் மூன்று நாளில் சூத்ரனாகிறான்।

Verse 42

रसा रसैर्नियंतव्या न त्वेव लवणं रसैः । कृतान्नं च कृतान्नेन तिला धान्येन तत्समाः

சுவைகளை மற்ற சுவைகளால் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; ஆனால் உப்பை சுவைகளால் ‘ஒழுங்குபடுத்த’ வேண்டாம். சமைத்த உணவு சமைத்த உணவாலேயே சமநிலைப்பட வேண்டும்; எள்ளுக்கு தானியம் உரிய சமமாகும்।

Verse 43

भोजनाभ्यञ्जनाद्दानाद्यदन्यत्कुरुते तिलैः । कृमिभूतः स विष्ठायां पितृभिः सह मज्जति

உண்ணுதல், அப்யஞ்சனம் அல்லது தானம் தவிர எள்ளை வேறு காரியங்களுக்கு பயன்படுத்துபவன் புழுவாகி, பித்ருக்களுடன் மலத்தில் மூழ்குவான்।

Verse 44

अपूपश्च हिरण्यं च गामश्वं पृथिवीं तिलान् । अविद्वान्प्रतिगृह्णाति भस्मीभवति काष्ठवत्

அறிவில்லாதவன் அப்பூபம், பொன், பசு, குதிரை, நிலம் அல்லது எள்ளை தானமாக ஏற்றால், மரக்கட்டைப் போல சாம்பலாகிறான்।

Verse 45

हिरण्यमायु रत्नं च भूर्गौश्चाकर्षतस्तनुम् । अश्वश्चक्षुस्त्वचं वासो घृतं तेजस्तिलाः प्रजाः

பொன் ஆயுளையும் உயிர்வலிமையையும் ஈர்க்கும்; ரத்தினம் செல்வவளத்தை. நிலமும் பசுவும் உடல் தாங்குதலை அளிக்கும். குதிரை பார்வை மற்றும் வலிமை; ஆடை தோல் பாதுகாப்பு; நெய் ஒளித்தேஜஸ்; எள் சந்ததி வளத்தைப் போஷிக்கும்।

Verse 46

अग्निहोत्री तपस्वी च क्षणवान्क्रियते यदि । अग्निहोत्रं तपश्चैव सर्वं तद्धनिनो धनम्

அக்னிஹோத்ரி மற்றும் தவசி தேவையால் ஒரு கணமாவது பிறர்மீது சார்ந்தால், அவர்களின் அக்னிஹோத்ரமும் தவமும்—அனைத்தும் அந்தச் செல்வனுடைய செல்வமாகிவிடும் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 47

सोमविक्रयणे विष्ठा भेषजे पूयशोणितम् । नष्टं देवलके दानं ह्यप्रतिष्ठं च वार्धुके

சோமத்தை விற்பதில் மலத்திற்குச் சமமான பாவம் உண்டு; மருந்து வாணிபத்தில் புழுவும் இரத்தமும் போன்ற பாவம் உண்டு. தேவலகனுக்குக் கொடுத்த தானம் வீணாகும்; வட்டிக்காரனுக்குக் கொடுத்தது மதிப்பில்லாமல் பயனற்றதாகும்।

Verse 48

देवार्चनपरो विप्रो वित्तार्थी भुवनत्रये । असौ देवलकोनाम हव्यकव्येषु गर्हितः

தேவர்ச்சனையில் ஈடுபட்டிருந்தும் செல்வத்திற்காகவே அதைச் செய்யும் பிராமணன், மூன்று உலகங்களிலும் ‘தேவலகன்’ என அறியப்படுவான்; தேவ-பித்ரு ஹவ்ய-கவ்ய அர்ப்பணங்களில் அவன் கண்டிக்கப்படுவான்।

Verse 49

भ्रातुर्मृतस्यभायायां यो गच्छेत्कामपूर्वकम् । धर्मेणापि नियुक्तायां स ज्ञेयो दिधिषूपतिः

இறந்த சகோதரனின் மனைவியிடம் காமத்தால் அணுகுபவன்—அவள் தர்மப்படி நியோகத்தால் நியமிக்கப்பட்டிருந்தாலும்—‘திதிஷூபதி’ (கண்டிக்கத்தக்க கணவன்) என அறியப்படுவான்।

Verse 50

दाराग्निहोत्रसंयोगं कुरुते योऽग्रजे स्थिते । परिवेत्ता स विज्ञेयः परिवित्तिस्तु पूर्वजः

மூத்த சகோதரன் திருமணமின்றி இருக்கையில், யார் திருமணம் செய்து அக்னிஹோத்ரத்துடன் கூடிய இல்லற நிலைக்குள் நுழைகிறானோ அவன் ‘பரிவேத்தா’; மூத்தவன் ‘பரிவித்தி’ என அழைக்கப்படுவான்।

Verse 51

यो नरोऽन्यस्य वासांसि कूपोद्यानगृहाणि च । अदत्तान्युपयुंजानः स तत्पापतुरीयभाक्

மற்றொருவரின் ஆடைகள், கிணறு, தோட்டம் அல்லது வீடு ஆகியவற்றை தானம்/அனுமதி இன்றி பயன்படுத்துபவன், அவனுடைய பாவத்தின் நான்கில் ஒரு பங்குக்குரியவன் ஆவான்.

Verse 52

आमन्त्रितस्तु यः श्राद्धे वृषल्या सह मोदते । दातुर्यद्दुष्कृतं किञ्चित्तत्सर्वं प्रतिपद्यते

சிராத்தத்திற்கு அழைக்கப்பட்டும் அங்கே தீயொழுக்கமுள்ள பெண்ணுடன் இன்புறுபவன், தானம் அளிப்பவனுக்குரிய எந்தத் தீவினையாயினும் அனைத்தையும் தன் மேல் ஏற்றுக் கொள்கிறான்.

Verse 53

ऋतामृताभ्यां जीवेत मृतेन प्रमृतेन वा । सत्यानृताभ्यां जीवेत न श्ववृत्त्या कथंचन

மனிதன் ‘஋த’மும் ‘அம்ருத’மும் கொண்டு, அல்லது ‘ம்ருத’மும் ‘ப்ரம்ருத’மும் கொண்டு வாழலாம்; ‘சத்ய-அந்ருத’ கலவையாலும் வாழலாம்; ஆனால் எந்நிலையிலும் ‘ஶ்வவ்ருத்தி’—நாய்போன்ற அடிமைச் சேவையால்—வாழக் கூடாது.

Verse 54

भक्ष्यं नित्यमृतं ज्ञेयममृतं स्यादयाचितम् । मृतं तु वृद्ध्याजीवित्वं प्रमृतं कर्षणं स्मृतम्

இயல்பாக நாள்தோறும் கிடைக்கும் உணவு ‘஋த’ என அறியப்பட வேண்டும்; யாசிக்காமல் கிடைப்பது ‘அம்ருத’. வட்டியால் வாழ்வது ‘ம்ருத’ என்றும், உழவு/விவசாயத்தால் வாழ்வது ‘ப்ரம்ருத’ என்றும் ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 55

सत्यानृतं च वाणिज्यं तेन चैवोपजीव्यते । सेवा श्ववृत्तिराख्याता तस्मात्तां परिवर्जयेत

வாணிகம் ‘சத்ய-அந்ருத’ எனப்படுகிறது; அதனால் வாழலாம். ஆனால் சேவை (அடிமைத் தொழில்) ‘ஶ்வவ்ருத்தி’ என அழைக்கப்படுகிறது; ஆகையால் அதை விலக்க வேண்டும்.

Verse 56

विप्रयोनिं समासाद्य संकरं परिवर्जयेत् । मानुष्यं दुर्लभं लोके ब्राह्मण्यमधिकं ततः

பிராமண குலத்தில் பிறப்பை அடைந்தவன் சங்கரம் (அதர்மக் கலப்பு) என்பதை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும். உலகில் மனிதப் பிறவி அரிது; அதைவிடப் பிராமணத்துவம் இன்னும் அரிதும் உயர்ந்ததும் ஆகும்.

Verse 57

एकशय्यासनं पक्तिर्भाण्डपक्वान्नमिश्रणम् । याजनाध्यापनं योनिस्तथा च सह भोजनम् । नवधा संकरः प्रोक्तो न कर्तव्योऽधमैः सह

ஒரே படுக்கை அல்லது ஆசனத்தைப் பகிர்தல், சேர்ந்து சமைத்தல், பாத்திரங்களும் சமைத்த உணவும் கலத்தல், தகுதியற்றவர்களுக்காக யாகம் நடத்தலும் போதித்தலும், திருமணத் தொடர்பு, மேலும் சேர்ந்து உண்பது—இவை சங்கரத்தின் ஒன்பது வகைகள் எனக் கூறப்பட்டுள்ளன. கீழ்மையோருடன் இவற்றைச் செய்யக் கூடாது.

Verse 58

अजीवन्कर्मणा स्वेन विप्रः क्षात्त्रं समाश्रयेत् । वैश्यकर्माऽथवा कुर्याद्वार्षलं परिवर्जयेत्

ஒரு பிராமணன் தன் ச்வதர்மக் கடமைகளால் வாழ்வாதாரம் நடத்த இயலாவிட்டால், க்ஷத்திரிய வழியை நாடலாம் அல்லது வைசியப் பணியைச் செய்யலாம்; ஆனால் சூத்ரத் தொழிலை விலக்க வேண்டும்.

Verse 59

कुसीदं कृषिवाणिज्यं प्रकुर्वीत स्वयं कृतम् । आपत्काले स्वयं कुर्वन्स्नानेन स्पृश्यते द्विजः

தன் முயற்சியால் வட்டிக்குக் கடன் கொடுத்தல் (குசீதம்), வேளாண்மை, வாணிகம் ஆகியவற்றைச் செய்யலாம். ஆபத்துக் காலத்தில் இருபிறப்பான் இவற்றைத் தானே செய்தால், நீராடுதலால் மீண்டும் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 60

लब्धलाभः पितॄन्देवान्ब्रांह्मणांश्चैव तर्पयेत् । ते तृप्तास्तस्य तत्पापं शमयंति न संशयः

லாபம் கிடைத்தபோது பித்ருக்கள், தேவர்கள், பிராமணர்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தியளிக்க வேண்டும். அவர்கள் திருப்தியடைந்தால், அவனுடைய அந்தப் பாவம் ஐயமின்றி தணியும்.

Verse 61

जलगोशकटारामयाञ्चावृद्धिवणिक्क्रियाः । अनूपं पर्वतो राजा दुर्भिक्षे जीविका स्मृताः

பஞ்சக் காலத்தில் நீர்ப்பணி, மாட்டுப் பராமரிப்பு, வண்டி/சகடப் பயன்பாடு, கலை/சேவை மூலம் வாழ்வு, பிச்சை, வட்டிக் கடன், வாணிகம்—இவை வாழ்வாதார வழிகளென கூறப்படுகின்றன. மேலும் சதுப்பு நிலத்தில் வாழ்தல், மலைவாசம் அல்லது அரசன் ஆதரவு பெறுதல் ஆகியனவும் தட்டுப்பாட்டில் உயிர்வாழும் வழிகளாக எண்ணப்படுகின்றன.

Verse 62

असतोऽपि समादाय साधुभ्यो यः प्रयच्छति । धनं स्वामिनमात्मानं संतारयति दुस्तरात्

தகாத மூலத்திலிருந்தும் செல்வத்தைச் சேர்த்து அதை சாது-புண்ணியர்களுக்கு அளிப்பவன், அந்தச் செல்வம் தன் உரிமையாளனையும் சேர்த்து கடக்க அரிதான சம்சாரக் கடலைக் கடத்துகிறது.

Verse 63

शूद्रे समगुणं दानं वैश्ये तद्द्विगुणं स्मृतम् । श्रोत्रिये तच्च साहस्रमनन्तं चाग्निहोत्रिके

சூத்ரனுக்குக் கொடுத்த தானம் சம அளவு பலன் தரும்; வைசியனுக்குக் கொடுத்தது இரட்டிப்பு எனக் கூறப்படுகிறது. ச்ரோத்ரியனுக்குக் கொடுத்தது ஆயிரமடங்கு ஆகும்; அக்னிஹோத்ரியனுக்குக் கொடுத்தது அளவற்ற பலன் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 64

ब्राह्मणातिक्रमो नास्ति नाचरेद्यो व्यवस्थितिम् । ज्वलंतमग्निमुत्सृज्य न हि भस्मनि हूयते

பிராமணனைத் தாண்டுதல் இல்லை; நிலைபெற்ற ஒழுங்கை மீறக் கூடாது. எரியும் அக்னியை விட்டுவிட்டு சாம்பலில் யாரும் ஆஹுதி இடமாட்டார்.

Verse 65

विद्यातपोभ्यां हीनेन नैव ग्राह्यः प्रतिग्रहः । गृह्णन्प्रदातारमधो नयत्यात्मानमेव च

வித்யையும் தவமும் அற்றவன் தானம் ஏற்கக் கூடாது. ஏற்றுக் கொள்வதால் அவன் தானம் அளித்தவரையும் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளி, தன்னையும் அதேபோல் வீழ்த்துகிறான்.

Verse 66

तस्माच्छ्रोत्रिय एवार्हो गुणवाञ्छीलवाञ्छुचिः । अव्यंगस्तत्र निर्दोषः पात्राणां परमं स्मृतम्

ஆகையால் ஶ்ரோத்ரியனே உண்மையான பாத்திரன்—குணமுடையவன், நல்லொழுக்கமுடையவன், தூயவன்; குறையற்றவன், குற்றமற்றவன்—பாத்திரர்களில் உத்தமன் என ஸ்மரிக்கப்படுகிறான்.

Verse 67

कपालस्थं यथा तोयं श्वदृतौ च यथा पयः । दूषितं स्थानदोषेण वृत्तहीने तथा श्रुतम्

தலையோட்டில் வைத்த நீரும், நாய்தோலில் வைத்த பாலும்தான் பாத்திரக் குறையால் மாசடைவதுபோல், நல்லொழுக்கமற்றவனிடத்தில் தங்கியுள்ள ஶ்ருதி/கல்வியும் மாசடைகிறது.

Verse 68

दत्तं पात्रमतिक्रम्य यदपात्रे प्रतिग्रहः । तद्दत्तं गामतिक्रम्य गर्दभस्य गवाह्निकम्

தகுதியான பாத்திரனை விட்டு, தகுதியற்றவன் தானத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், அது பசுவை புறக்கணித்து பசுவுக்குரிய தினப்பங்கைக் கழுதைக்கு ஊட்டியதுபோல் ஆகும்.

Verse 69

वृत्तं तस्मात्तु संरक्षेद्वित्तमेति गतं पुनः । अक्षीणो वित्ततः क्षीणो वृत्ततस्तु हतो हतः

ஆகையால் நல்லொழுக்கத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; செல்வம் போயினாலும் மீண்டும் வரக்கூடும். செல்வத்தால் சிதைந்தவன் உண்மையில் சிதையவில்லை; ஆனால் ஒழுக்கத்தால் சிதைந்தவன் நிச்சயமாக அழிந்தவன்.

Verse 70

प्रथमं तु गुरौ दानं दत्त्वा श्रेष्ठमनुक्रमात् । ततोऽन्येषां तु विप्राणां दद्यात्पात्रानुरूपतः

முதலில் விதிப்படி குருவிற்கு உத்தமமான தானத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதன் பின் பிற விப்ரர்களுக்கு அவரவர் பாத்திரத்திற்கேற்ப தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 71

गुरौ च दत्तं यद्दानं दत्तं पात्रेषु मानवैः । निष्फलं तद्भवेत्प्रेत्य यात्युताधोगतिं प्रति

குருவுக்கே அளிக்க வேண்டிய தானத்தை மனிதர்கள் பிற தகுதியுள்ளவர்களுக்குக் கொடுத்தாலும், அது மரணத்திற்குப் பின் பயனற்றதாகி, கீழ்நிலைக்குத் தள்ளவும் செய்யும்.

Verse 72

अवमानं गुरोः कृत्वा कोपयित्वा तु दुर्मतिः । गुर्वमानहतो मूढो न शांतिमधि गच्छति

தீய புத்தியுடைய மூடன் குருவை அவமதித்து அவரைச் சினமூட்டினால், ஆசானின் அவமதிப்பால் தண்டிக்கப்பட்டவன் ஒருபோதும் அமைதியை அடையான்.

Verse 73

गुरोरभावे तत्पुत्रं तद्भार्यां तत्सुतं विना । पुत्रं प्रपौत्रं दौहित्रं ह्यन्यं वा तत्कुलोद्भवम्

குரு இல்லாதபோது—குருவின் மனைவியையும் (சிறு) மகனையும் விலக்கி—அவரின் மகன், அல்லது பேரன், மகளின் மகன், அல்லது அந்தக் குலத்தில் பிறந்த வேறு ஒருவரை அணுகி மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

Verse 74

पंचयोजनमध्ये तु श्रूयते स्वगुरुर्यदा । तदा नातिक्रमेद्दानं दद्यात्पात्रेषु मानवः

தன் குரு ஐந்து யோஜனைகளுக்குள் இருப்பதாக அறியப்படும்போது, அவரின் உரிமையை மீறி தானம் செய்யக் கூடாது; முறையோடு தகுதியுள்ளவர்களுக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 75

यतिश्चेत्प्रार्थयेल्लोभाद्दीयमानं प्रतिग्रहम् । न तस्य देयं विद्वद्भिर्न लोभः शस्यते यतेः

ஒரு யதி பேராசையால் அளிக்கப்படும் தானத்தை வேண்டினால், அறிவுடையோர் அவனுக்கு அதை அளிக்கக் கூடாது; யதிக்குப் பேராசை எப்போதும் புகழத்தக்கதல்ல.

Verse 76

धनं प्राप्य यतिर्लोके मौनं ज्ञानं च नाभ्यसेत् । उपभोगं तु दानेन जीवितं ब्रह्मचर्यया

உலகில் செல்வம் பெற்றும் யதி மௌனமும் ஞானமும் பயிலாவிடில், குறைந்தது தானத்தால் போகத்தைப் புனிதப்படுத்தி, பிரம்மச்சரியத்தால் வாழ்வைக் காக்க வேண்டும்.

Verse 77

कुले जन्म च दीक्षाभिर्ये गतास्ते नरोत्तमाः । सौभाग्यमाप्नुयाल्लोके नूनं रसविवर्जनात्

நற்குலப் பிறப்பும் தீட்சைச் சடங்குகளாலும் உயர்ந்த நரோத்தமர்கள் உலகில் சௌபாக்கியம் அடைவர்—நிச்சயமாக இன்பரசப் போகத்தைத் தவிர்ப்பதால்.

Verse 78

आयुष्मत्यः प्रजाः सर्वा भवन्त्यामिषवर्जनात्

மாமிசத்தைத் தவிர்ப்பதால் எல்லாச் சந்ததியும் நீண்ட ஆயுளுடையதாகும்.

Verse 79

चीरवल्कलधृक्त्यक्त्वा वस्त्राण्याभरणानि च । नागाधिपत्यं प्राप्नोति उपवासेन मानवः

மரப்பட்டை ஆடையும் கிழிந்த துணியும் அணிந்து, நல்வஸ்திரங்களும் ஆபரணங்களும் துறந்து, மனிதன் உபவாசத்தால் நாகாதிபத்தியத்தை அடைகிறான்.

Verse 80

क्रीडते सत्यवाक्येन स्वर्गे वै देवतैः सह । अहिंसया तथाऽरोग्यं दानात्कीर्तिमनुक्रमात्

சத்தியவாக்கால் மனிதன் சொர்க்கத்தில் தேவர்களுடன் விளையாடுவான்; அஹிம்சையால் ஆரோக்கியம் பெறுவான்; தானத்தால் புகழ் பெறுவான்—தன் கர்மத்தின் வரிசைப்படி.

Verse 81

द्विजशुश्रूषया राज्यं द्विजत्वं चातिपुष्कलम् । दिव्यरूपमवाप्नोति देवशुश्रूषया नरः

இருமுறைப் பிறந்தோரான த்விஜர்களை பக்தியுடன் பணிவதால் மனிதன் அரசாட்சியையும் மிகச் செழுமையான பிராமணத் தகுதியையும் அடைகிறான்; தேவர்களைப் பணிவதால் தெய்வீக ரூபத்தைப் பெறுகிறான்.

Verse 82

अन्नदानाद्भवेत्तृप्तिः सर्वकामैरनुत्तमैः । दीपस्य तु प्रदानेन चक्षुष्माञ्जायते नरः

அன்னதானத்தால் நிறைவு உண்டாகி, மிகச் சிறந்த ஆசைநிறைவேற்றங்களும் கிடைக்கும்; தீபதானத்தால் மனிதன் தெளிவான, வலிமையான பார்வையுடன் பிறக்கிறான்.

Verse 83

तुष्टिर्भवेत्सर्वकालं प्रदानाद्गन्धमाल्ययोः । लवणस्य तु दातारस्तिलानां सर्पिषस्तथा । तेजस्विनोऽपि जायन्ते भोगिनश्चिरजीविनः

நறுமணம் மற்றும் மாலைகளைத் தானம் செய்தால் எக்காலமும் மகிழ்ச்சி நிலைக்கும்; உப்பு, எள், நெய் தானம் செய்பவர்கள் ஒளிமிக்கவர்களாகவும் செல்வமிக்க அனுபவிகளாகவும் நீண்ட ஆயுளுடன் பிறக்கிறார்கள்.

Verse 84

सुचित्रवस्त्राभरणोपधानं दद्यान्नरो यः शयनं द्विजाय । रूपान्वितां पक्ष्मवतीं मनोज्ञां भार्यामरालोपचितां लभेत्सः

அழகிய வடிவமைந்த ஆடைகள், ஆபரணங்கள், படுக்கைத் துணை (உபதானம்) உடன் கூடிய படுக்கையை ஒரு பிராமணருக்கு தானம் செய்பவன், அழகும் இனிமையும் நிறைந்த, நீளமான இமைகளுடன், உயர்ந்த நற்குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மனைவியைப் பெறுவான்.

Verse 207

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे पात्रापात्रविचारवर्णनंनाम सप्तोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு திரு ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யப் பகுதியில், ஸ்ராத்தகல்பத்தில் ‘பாத்திராபாத்திர விவேக வர்ணனம்’ எனும் 207ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.