Adhyaya 20

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ दैत्यावताराणां क्रमो हि कथ्यते पुनः । हिरण्यकशिपू राजा वर्षाणामर्बुदं बभौ

ஈசுவரன் உரைத்தான்—இப்போது தைத்ய அவதாரங்களின் வரிசை மீண்டும் கூறப்படுகிறது. அரசன் ஹிரண்யகசிபு ஒரு அர்புத ஆண்டுகள் நிலைத்தான் (ஆட்சி செய்தான்)।

Verse 2

तथा शत सहस्राणि यानि कानि द्विसप्ततिम् । अशीतिं च सहस्राणि त्रैलोक्यस्येश्वरोऽभवत्

அவ்வாறே ஒரு இலட்சம், பின்னர் எழுபத்திரண்டு ஆயிரம், மேலும் எண்பது ஆயிரம் (ஆண்டுகள்) வரை அவன் மும்முலகங்களின் ஆண்டவனாக இருந்தான்।

Verse 3

सौत्येऽहन्यतिरात्रस्य कश्यपस्याश्वमेधिके

காச்யபரின் அசுவமேத யாகத்தில், அதிராத்திரச் சடங்கின் சௌத்ய நாளில்—

Verse 4

उपक्षिप्ता सनं यत्तु होतुरर्थे हिरण्मयम् । निषसाद स गर्तो ऽत्र हिरण्यकशिपुस्ततः

ஹோதருக்காக பொன்மயமான ஆசனம் வைக்கப்பட்டபோது, ஹிரண்யகசிபு இங்கே ஒரு குழியில் அமர்ந்தான்।

Verse 5

शतवर्षसहस्राणां तपश्चक्रे सुदुश्चरम् । दशवर्षसहस्राणि दित्या गर्भे स्थितः पुरा

அவன் ஒரு இலட்சம் ஆண்டுகள் மிகக் கடினமான தவம் செய்தான். முன்பு திதியின் கர்ப்பத்தில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தான்।

Verse 6

हिणयकशिपोर्दैत्यैः श्लोको गीतः पुरातनः । राजा हिरण्यकशिपुर्यां यामाशां निरीक्षते

ஹிரண்யகசிபுவைப் பற்றி தைத்யர்கள் ஒரு பழம்பெரும் சுலோகத்தைப் பாடினர்— “அரசன் ஹிரண்யகசிபு எந்த எந்த திசையை நோக்கிப் பார்கிறானோ…” என்று।

Verse 7

पर्याये तस्य राजाभूद्बलिर्वर्षार्बुदं पुनः

அவனுக்குப் பின் வாரிசாக அரசன் பலி மீண்டும் ஒரு கோடி ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான்।

Verse 8

षष्टिं चैव सहस्राणि त्रिंशच्च नियुतानि च । बले राज्याधिकारस्तु याव त्कालं बभूव ह

பலியின் அரசுரிமை அறுபதாயிரமும் முப்பது நியுதங்களும் அளவான—அத்துணை நீண்ட காலம்—நிலைத்திருந்தது।

Verse 9

इंद्रादयस्ते विख्याता असुराञ्जघ्नुरोजसा

புகழ்பெற்ற இந்திரன் முதலியோர் தம் வலிமையால் அசுரர்களை வதைத்தனர்।

Verse 10

दैत्यसंस्थमिदं सर्वमा सीद्दशयुगं किल । असपत्नं ततः सर्वमष्टादशयुगं पुनः

என்று கூறுவர்: இவ்வெல்லாம் பத்து யுகங்கள் தைத்யர்களின் ஆட்சிக்குள் இருந்தது; அதன் பின் மீண்டும் பதினெட்டு யுகங்கள் அனைத்தும் போட்டியற்ற (அசபத்ன) நிலையில் இருந்தது।

Verse 11

त्रैलोक्यमिदमव्यग्रं महेंद्रेण तु पालितम् । त्रेतायुगे तु दशमे कार्त्तवीर्यो महाबलः

இந்தத் திரிலோகம் மகேந்திரனால் கலக்கமின்றி நன்கு காக்கப்பட்டது. பின்னர் திரேதா யுகத்தின் பத்தாம் காலத்தில் மகாபலன் கார்த்தவீர்யன் தோன்றினான்.

Verse 12

पंचाशीतिसहस्राणि वर्षाणां वै नराधिपः । स सप्तरत्नवान्सम्राट् चक्रवर्ती बभूव ह

அந்த நராதிபன் எண்பத்தைந்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான். அவன் ஏழு ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சம்ராட், சக்ரவர்த்தி ஆனான்.

Verse 13

द्वीपेषु सप्तसु स वै खड्गी चर्मी शरासनी । रथी राजा सानुचरो योगाच्चौरानपश्यत

ஏழு தீவுகளிலும் அந்த அரசன்—வாள், கேடயம், வில் ஏந்தி, தேரில் ஏறி, பரிவாரத்துடன்—யோக சக்தியால் திருடர்களையும் காண வல்லவன்.

Verse 14

प्रणष्टद्रव्यता यस्य स्मरणान्न भवेन्नृणाम् । चतुर्युगे त्वतिक्रांते मनौ ह्येकादशे प्रभौ

யாரை நினைத்தாலே மனிதர்க்கு செல்வ இழப்பு ஏற்படாதோ, அத்தகையவன். நான்கு யுகங்கள் கடந்தபின், பதினொன்றாம் மனுவின் காலத்தில் அந்தப் பராக்கிரமன் தோன்றினான்.

Verse 15

अर्द्धावशिष्टे तस्मिंस्तु द्वापरे संप्रवर्तिते । मानवस्य नरिष्यंतो ह्यासीत्पुत्रो मदः किल

அந்த துவாபர யுகம் தொடங்கி பாதி மீதமிருந்தபோது, மானவனின் மகன் நரிஷ்யந்தன்—‘மத’ எனப் பெயர் பெற்றவன்—பிறந்தான் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 16

नवमस्तस्य दायादस्तृणबिंदुरिति स्मृतः । त्रेतायुगमुखे राजा तृतीये संबभूव ह

அவன் வம்சத்தின் ஒன்பதாம் வாரிசு ‘தೃணபிந்து’ என நினைவுகூரப்படுகிறார். திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில் மூன்றாம் சுழற்சியில் அவர் அரசனானார்.

Verse 17

तस्य कन्या त्विलविला रूपे णाप्रतिमाऽभवत् । पुलस्त्याय स राजर्षिस्तां कन्यां प्रत्यपादयत्

அவனுக்கு ‘இலவிலா’ என்ற மகள் இருந்தாள்; அவள் அழகில் ஒப்பற்றவள். அந்த ராஜரிஷி அவளை புலஸ்த்ய முனிவருக்கு திருமணமாக அளித்தார்.

Verse 18

ऋषिरैलविलो यस्यां विश्रवाः समपद्यत । तस्य पत्न्यश्च तिस्रस्तु पौलस्त्यकुलमंडनाः

அவளிடமிருந்து ‘ஐலவிலன்’ எனப் பெயர்பெற்ற விஷ்ரவா முனிவர் பிறந்தார். அவருக்கு புலஸ்த்ய குலத்தின் அலங்காரமான மூன்று மனைவியர் இருந்தனர்.

Verse 19

बृहस्पतेः शुभा कन्या नाम्ना वै वेदवर्णिनी । पुष्पोत्कटा च वीका च उभे माल्यवतः सुते

பிரஹஸ்பதிக்கு ‘வேதவர்ணினி’ என்ற நாமமுடைய ஒரு மங்களமான மகள் இருந்தாள். ‘புஷ்போத்கடா’ மற்றும் ‘வீகா’—இவ்விருவரும் மால்யவதனின் மகள்கள்.

Verse 20

केकसी मालिनः कन्या तस्यां देवि शृणु प्रजाः । ज्येष्ठं वैश्रवणं तस्य सुषुवे वरवर्णिनी

மாலினின் மகள் கைகசி—தேவி, அவளுடைய சந்ததியை கேள்—அந்த சிறந்த நிறமுடையவள் அவனுடைய மூத்த மகன் வைஷ்ரவணன் (குபேரன்) ஐப் பெற்றாள்.

Verse 21

अष्टदं हरिच्छ्मश्रुं शंकुकर्णं विलोहितम् । श्वपादं ह्रस्वबाहुं च पिंगलं शुचिभूषणम्

அவன் எட்டு பற்கள் உடையவன்; மஞ்சள்-பச்சைத் தாடியுடன், சங்கம் போன்ற காதுகளுடன், செம்மை நிறத் தோற்றத்துடன் இருந்தான். நாய் போன்ற பாதங்களும் குறுகிய கரங்களும் உடையவன்; பிங்கல நிறத்துடன் தூய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டான்.

Verse 22

त्रिपादं तु महाकायं स्थूलशीर्षं महाहनुम् । एवंविधं सुतं दृष्ट्वा विरूपं रूपतस्तदा

அவன் மூன்று கால்கள் உடையவன், மிகப் பெரிய உடல் கொண்டவன், தடித்த தலை உடையவன், வலிமைமிகு தாடை உடையவன். இவ்வாறான வடிவில் அப்போது உருவத்தால் விகாரமான மகனைப் பார்த்து…

Verse 23

तदा दृष्ट्वाब्रवीत्तं तु कुबेरोऽयमिति स्वयम् । कुत्सायां क्वितिशब्दोयं शरीरं वेरमुच्यते

அப்போது அவனைப் பார்த்தவுடன் அவள் தானே—“இவன் குபேரன்” என்று கூறினாள். அருவருப்பின் பொருளில் ‘க்விதி’ என்ற சொல் வழங்கப்படுகிறது; உடலை ‘வேர’ (அருவருப்பானது) என்று அழைக்கின்றனர்.

Verse 24

कुबेरः कुशरीरत्वान्नाम्ना तेन च सोंकितः । तस्य भार्य्याऽभवद्वृद्धिः पुत्रस्तु नलकूबरः

குரூபமான உடல் (குஷரீரத்துவம்) காரணமாக அவன் ‘குபேரன்’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டான். அவனுடைய மனைவி ‘விருத்தி’; அவனுடைய மகன் ‘நலகூபரன்’.

Verse 25

कैकस्यजनयत्पुत्रं रावणं राक्षसाधिपम् । शंकुकर्णं दशग्रीवं पिगलं रक्तमूर्द्धजम्

கைகசி ஒரு மகனைப் பெற்றாள்—ராக்ஷசாதிபதி ராவணனை; அவன் சங்கக் காது உடையவன், பத்து கழுத்துகள் உடையவன், பிங்கல நிறத்தவன், செந்நிற முடி உடையவன்.

Verse 26

वसुपादं विंशद्भुजं महाकायं महाबलम् । कालांजननिभं चैव दंष्ट्रिणं रक्तलोचनम्

அவன் பல பாதங்களும் இருபது புஜங்களும் உடையவன்; மாபெரும் உடலும் மாபெரும் வலிமையும் கொண்டவன்; காஜல் போன்ற கருநிறம், கொம்புப் பற்கள், செந்நயன்கள் உடையவன்।

Verse 27

राक्षसेनौजसा युक्तं रूपेण च बलेन च । निसर्गाद्दारुणः क्रूरो रावणाद्रावणः स्मृतः

அவன் ராக்ஷஸர்களின் கடும் ஓஜஸால் நிறைந்தவன்; அழகிலும் வலிமையிலும் சிறந்தவன்; இயல்பாகவே கொடியும் பயங்கரமும் ஆனதால் ‘ராவணன்’—மற்றவர்களை அலறச் செய்வவன்—என்று நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 28

हिरण्यकशिपुस्त्वासीत्स राजा पूर्वजन्मनि । चतुर्युगानि राजा तु तथा दश स राक्षसः

முன்ஜன்மத்தில் அவன் ஹிரண்யகசிபு என்னும் அரசன். அவன் நான்கு யுகங்கள் அரசாண்டான்; மேலும் பத்து யுகங்கள் ராக்ஷஸனாக இருந்தான்।

Verse 29

पंच कोटीस्तु वर्षाणां संख्यताः संख्याया प्रिये । नियुतान्येकषष्टिं च संख्यावद्भिरुदाहृतम्

அன்பே, ஆண்டுகளின் கணக்கு ஐந்து கோடி என்று கூறப்படுகிறது; மேலும் அறுபத்து ஒன்று நியுதங்களும்—எண்ணறிவோர் இவ்வாறு உரைத்துள்ளனர்।

Verse 30

षष्टिं चैव सहस्राणि वर्षाणां स हि रावणः । देवतानामृषीणां च घोरं कृत्वा प्रजागरम्

அந்த ராவணன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் கொடிய விழிப்புடன் இருந்தான்; தேவர்களுக்கும் ரிஷிகளுக்கும் அது அச்சத்தின் காலமாக அமைந்தது।

Verse 31

त्रेतायुगे चतुर्विंशे रावणस्तपसः क्षयात् । रामं दाशरथिं प्राप्य सगणः क्षयमेयिवान्

இருபத்துநான்காம் திரேதா யுகத்தில், தவத்தின் பலன் சோர்ந்தபோது ராவணன் தாசரதி ஸ்ரீராமனைச் சந்தித்து, தன் படைகளுடன் அழிவை அடைந்தான்।

Verse 32

योऽसौ देवि दशग्रीवः संबभूवारिमर्द्दनः । दमघोषस्य राजर्षेः पुत्रो विख्यातपौरुषः

தேவி! அந்தத் தசக்ரீவனே ‘அரிமர்தனன்’ எனப் புகழ்பெற்றான்; அவன் ராஜரிஷி தமகோஷனின் புதல்வன், வீரத்தில் பிரசித்தன்।

Verse 33

श्रुतश्रवायां चैद्यस्तु शिशुपालो बभूव ह । रावणं कुंभकर्णं च कन्यां शूर्पणखां तथा

ஸ்ருதஸ்ரவாவிடமிருந்து சைத்யன் சிசுபாலனாகப் பிறந்தான்; அதுபோல ராவணன், கும்பகர்ணன், மேலும் கன்னி சூர்ப்பணகையும் பிறந்தனர்।

Verse 34

विभीषणं चतुर्थं च कैकस्यजनयत्सुतान् । मनोहरः प्रहस्तश्च महापार्श्वः खरस्तथा

கைகசி நான்காவது மகனாக விபீஷணனைப் பெற்றாள்; மேலும் மனோஹரன், பிரஹஸ்தன், மகாபார்ஷ்வன், கரனும் பிறந்தனர்।

Verse 35

पुष्पोत्कटायास्ते पुत्राः कन्या कुम्भीनसी तथा । त्रिशिरा दूषणश्चैव विद्युज्जिह्वश्च राक्षसः । कन्यैका श्यामिका नाम वीकायाः प्रसवः स्मृतः

இவர்கள் புஷ்போத்கடையின் புதல்வர்கள்; கும்பீனஸீ என்ற மகளும் இருந்தாள். திரிசிரன், தூஷணன், மேலும் வித்யுஜ்ஜிஹ்வன் என்னும் ராட்சசனும் (பிறந்தனர்). ‘ஷ்யாமிகா’ என்ற ஒரே மகள் வீகாவின் சந்ததி என நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 36

इत्येते क्रूरकर्माणः पौलस्त्या राक्षसा नव । विभीषणो विशुद्धात्मा दशमः परिकीर्तितः

இவ்வாறு பௌலஸ்த்ய குலத்தினைச் சேர்ந்த அந்த ஒன்பது இராட்சசர்கள் கொடுஞ்செயல் உடையோர்; ஆனால் தூய ஆத்மாவான விபீஷணன் பத்தாவதாகப் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 37

पुलहस्य मृगाः पुत्राः सर्वे व्यालाश्च दंष्ट्रिणः । भूताः पिशाचाः सर्पाश्च शूकरा हस्तिनस्तथा

புலஹரின் புதல்வர்கள் மிருகங்களே; அனைவரும் கொம்புப் பற்கள் உடைய கொடிய வேட்டையர்கள்—பூதங்கள், பிசாசுகள், பாம்புகள், காட்டுப்பன்றிகள், யானைகளும் ஆகும்.

Verse 38

अनपत्यः क्रतुस्त्वस्मिन्स्मृतो वैवस्वतेंतरे । अत्रेः पत्न्यो दशैवासन्सुन्दर्यश्च पतिव्रताः

இந்த வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் க்ரது முனிவர் சந்ததியற்றவரென நினைக்கப்படுகிறார். அத்ரியின் மனைவியர் பத்துபேர்—அழகியரும் கணவன்பற்று உடையவரும்.

Verse 39

भद्राश्वस्य घृताच्यंता जज्ञिरे दश चाप्सराः

பத்ராஷ்வனும் க்ருதாசியும் இருந்து பத்து அப்சரஸ்கள் பிறந்தனர்.

Verse 40

भद्रा शूद्रा च मद्रा च नलदा जलदा तथा । उर्णा पूर्णा च देवेशि या च गोपुच्छला स्मृता

பத்ரா, சூத்ரா, மத்ரா, நலதா, ஜலதா; மேலும் ஊர்ணா, பூர்ணா, தேவேசி—‘கோபுச்சலா’ என நினைக்கப்படுபவளும்.

Verse 41

तथा तामरसा नाम दशमी रक्तकोटिका । एतासां च महादेवि ख्यातो भर्त्ता प्रभाकरः

அவ்வாறே ‘தாமரசா’ எனும் பத்தாவது ‘ரக்தகோடிகா’ என்று அழைக்கப்பட்டது. ஓ மகாதேவி, அவர்களெல்லாருக்கும் புகழ்பெற்ற கணவர் பிரபாகரன் ஆவான்.

Verse 42

स्वर्भानुना हते सूर्ये पतितेस्मिन्दिवो महीम् । तमोऽभिभूते लोकेस्मिन्प्रभा येन प्रवर्त्तिता

ஸ்வர்பானு சூரியனைத் தாக்கி, அவர் விண்ணிலிருந்து பூமியில் விழுந்தபோது, உலகம் இருளால் மூடப்பட்டிருந்தது; அப்போது ஒளியை இயக்கியவன் அவனே.

Verse 43

स्वस्ति तेस्त्विति चैवोक्तः पतन्निह दिवाकरः । ब्रह्मर्षेर्वचनात्तस्य न पपात यतः प्रभुः

இங்கு விழுந்துகொண்டிருந்த திவாகரனிடம் ‘ஸ்வஸ்தி தே அஸ்து’—‘உனக்கு நலம் உண்டாகுக’—என்று கூறப்பட்டது. அந்த பிரம்மரிஷியின் வாக்கினால் ஆண்டவன் (சூரியன்) விழவில்லை.

Verse 44

ततः प्रभाकरेत्युक्तः प्रभुरेवं महर्षिभिः । भद्रायां जनयामाम् सोमं पुत्रं यशस्विनम्

ஆகையால் மகரிஷிகள் ஆண்டவனை ‘பிரபாகரன்’ என்று அழைத்தனர். பத்ராவில் அவர் புகழ்மிக்க மகன் சோமனைப் பெற்றார்.

Verse 45

त्विषिमान्धर्मपुत्रस्तु सोमो देवो वरस्तु सः । शीतरश्मिः समुत्पन्नः कृत्तिकासु निशाचरः

சோமன் ஒளிமிக்கவன்—தர்மனின் புதல்வனும், சிறந்த தேவனுமாக இருந்தான். குளிர்ந்த கதிர்களுடன் க்ருத்திகைகளில் தோன்றி, இரவில் உலாவுபவனானான்.

Verse 46

पिता सोमस्य वै देवि जज्ञेऽत्रिर्भगवानृषिः । तत्रात्रिः सर्वलोकेशं भृत्वा स्वे नयने स्थितः

தேவி, உண்மையாகச் சொல்வேன்; சோமனின் தந்தை பகவான் ரிஷி அத்ரியே. அங்கே அத்ரி, எல்லா உலகங்களின் ஈசனைத் தாங்கி, தன் கண்களில் நிலைபெறச் செய்தார்.

Verse 47

कर्मणा मनसा वाचा शुभान्येव समा चरत् । काष्ठकुड्यशिलाभूत ऊर्द्ध्वबाहुर्महाद्युतिः

செயல், மனம், வாக்கு—மூன்றாலும் அவர் எப்போதும் நல்வழியே நிலையாகக் கடைப்பிடித்தார். மரம், சுவர், கல் போல அசையாது, கைகளை மேலே உயர்த்தி, பேரொளியுடன் நின்றார்.

Verse 48

सुदुस्तरं नाम तपस्तेन तप्तं महत्पुरा । त्रीणि वर्षसहस्राणि दिव्यानि सुरसुंदरि

சுரசுந்தரி, அவர் முன்பு ‘சுதுஸ்தர’ எனப்படும் மாபெரும் தவத்தை மேற்கொண்டார்; மூவாயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வரை.

Verse 49

तस्योर्द्ध्वरेतसस्तत्र स्थितस्यानिमिषस्य ह । सोमत्वं वपुरापेदे महाबुद्धेस्तु वै शुभे

அங்கே ஊர்த்வரேதஸாகவும், இமைக்காமல் தியானத்தில் நிலைத்தும் இருந்த அந்த மஹாபுத்தி தவசியின் உடல், அந்த நல்விளைவால், சோமத் தன்மையை அடைந்தது.

Verse 50

ऊर्द्ध्वमाचक्रमे तस्य सोमसंभावितात्मनः । नेत्राभ्यां सोमः सुस्राव दशधा द्योतयन्दिशः

சோமம் நிறைந்த ஆத்மநிலையுடைய அவரில் சோமம் மேலே எழுந்தது; மேலும் அவரது கண்களிலிருந்து சோமம் பத்து ஓடைகளாகப் பாய்ந்து, திசைகளை ஒளிரச் செய்தது.

Verse 51

तद्गर्भं विधिना दृष्टा दिशोदश दधुस्तदा । समेत्य धारयामासुर्न च धर्तुमशक्नुवन्

அந்த கர்ப்பமெனும் சாரத்தை விதாதா பிரம்மா கண்டு, பத்து திசைகளும் அதை ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு ஆணையிட்டார். அவை ஒன்றுகூடி தாங்க முயன்றன; ஆனால் தாங்க இயலவில்லை.

Verse 52

स ताभ्यः सहसैवेह दिग्भ्यो गर्भश्च शाश्वतः पपात भावयंल्लोकाञ्छीतांशुः सर्वभावनः

அப்போது அந்த நித்திய கர்ப்பசாரமானது திசைகளிடமிருந்து திடீரென இங்கே விழுந்தது—அது குளிர்கதிர் கொண்ட சோமன்; எல்லாவற்றையும் போஷிப்பவன், உலகங்களை வளர்ப்பவன்.

Verse 53

यदा न धारणे शक्तास्तस्य गर्भस्य ताः स्त्रियः । ततस्ताभ्यः स शीतांशुर्निपपात वसुंधराम्

அந்த பெண்-வடிவ திசைகள் அந்த கர்ப்பதத்துவத்தைத் தாங்க இயலாதபோது, குளிர்கதிர் கொண்ட சோமன் அவற்றிடமிருந்து விழுந்து பூமியின்மேல் வந்தான்.

Verse 54

पतितं सोममालोक्य ब्रह्मा लोकपितामहः । रथमारोपयामास लोकानां हितका म्यया

விழுந்திருந்த சோமனைப் பார்த்து, உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, உலகங்களின் நலன் வேண்டி, அவனை ரதத்தில் ஏற்றினார்.

Verse 55

स तदैव मया देवि धर्मार्थं सत्यसंगरः । युक्तो वाजिसहस्रेण सितेन सुरसुंदरि

அதே வேளையில், தேவியே—சுரசுந்தரியே—தர்மத்திற்காக, சத்தியத்தை உறுதியாகக் கொண்டு, அந்த ரதத்தை ஆயிரம் வெண்மையான குதிரைகளால் இணைத்தேன்.

Verse 56

तस्मिन्निपतिते देवि पुत्रेत्रेः परमात्म नि । तुष्टुवुर्ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः सप्त ये श्रुताः

தேவி, அத்திரியின் பரமாத்மஸ்வரூபமான புதல்வன் அவதரித்தபோது, ச்ருதி-பிரசித்தமான பிரம்மாவின் ஏழு மானஸப் புதல்வர்கள் ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 57

तथैवांगिरसः सर्वे भृगोश्चैवात्मजास्तथा । ऋग्भिस्तु सामभिश्चैव तथैवांगिरसैरपि

அதேபோல் எல்லா ஆங்கிரஸ முனிவர்களும், ப்ருகுவின் புதல்வர்களும்—ரிக் வேத ருசிகளாலும், சாம வேத கீதங்களாலும், ஆங்கிரஸ மந்திரங்களாலும்—அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 58

तस्य संस्तूयमानस्य तेजः सोमस्य भास्वतः । आप्यायमानं लोकांस्त्रीन्भासयामास सर्वशः

துதிக்கப்படுகின்ற அந்த ஒளிமிகு சோமனின் தேஜஸ் மேலும் மேலும் பெருகி, எல்லாத் திசைகளிலும் முப்புலகங்களையும் ஒளிரச் செய்தது।

Verse 59

स तेन रथमुख्येन सागरांतां वसुंधराम् । त्रिःसप्तकृत्वोतियशाश्चकाराभिप्रदक्षिणम्

பின்னர் அந்த மிகப் புகழ்மிக்கவர், அந்தச் சிறந்த ரதத்தில் ஏறி, கடலால் சூழப்பட்ட பூமியை மூன்று முறை ஏழு—இருபத்தொன்று முறை—வலம் வந்தார்।

Verse 60

तस्य यच्चापि तत्तेजः पृथिवीमन्वपद्यत । ओषध्यस्ताः समुत्पन्नास्ते जसाऽज्वलयन्पुनः

அவருடைய தேஜஸ் பூமிக்குள் புகுந்து பரவிய அளவிற்கு, அதே ஒளியால் மூலிகைகள் தோன்றி, மீண்டும் ஒளிர்ந்தன।

Verse 61

ताभिर्धिनोत्ययं लोकं प्रजाश्चैव चतुर्विधाः । ओषध्यः फलपाकांताः कणाः सप्तदश स्मृताः

இவற்றினாலே இவ்வுலகமும் நான்கு வகைப் பிரஜைகளும் தாங்கப்படுகின்றன. கனிபழுத்து அறுவடையளிக்கும் இக் கிராமிய ஓஷதிகள் ‘கணங்கள்’ எனப் பதினேழு வகையென நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 62

व्रीहयश्च यवाश्चैव गोधूमा अणवस्तिलाः

நெல் (வ்ரீஹி), யவம் (பார்லி), கோதுமை, அணு (சிறுதானியம்) மற்றும் எள்—

Verse 63

प्रियंगुः कोविदारश्च कोरदूषाः सतीनकाः । माषा मुद्गा मसूराश्च निष्पावाः सकुलत्थकाः

பிரியங்கு, கோவிதார, கோரதூஷ, சதீனக; மேலும் மாஷ (உளுந்து), முத்க (பாசிப்பயறு), மசூர் (மசூர் பருப்பு); நிஷ்பாவ மற்றும் குலத்தமும்—

Verse 64

आढक्यश्चणकाश्चैव कणाः सप्तदश स्मृताः । इत्येता ओषधीनां च ग्राम्याणां जातयः स्मृताः

ஆடகி மற்றும் சணக (கொண்டைக்கடலை) கூட—இவ்வாறு ‘கணங்கள்’ பதினேழு என நினைவுகூரப்படுகின்றன. இவையே ஓஷதிகளில் கிராமிய (விவசாய) வகைகளெனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 65

ओषध्यो यज्ञियाश्चैव ग्राम्या रण्याश्चतुर्द्दश । व्रीहयश्च यवाश्चैव गोधूमास्त्वणवस्तिलाः

யாகத்திற்கு உரிய ஓஷதிகள் பதினான்கு வகையென கூறப்படுகின்றன—கிராமியமும் காடுவகையும். அவற்றில் நெல், யவம், கோதுமை, அணு (சிறுதானியம்), எள்—

Verse 66

प्रियंगुषष्ठा इत्येते सप्तमास्तु कुलत्थकाः । श्यामाकास्त्वथ नीवारा जर्तिलाः सगवेधुकाः

பிரியங்கு வரை ஆறு வகைகள் கூறப்பட்டன; ஏழாவது குலத்தம். அதன் பின் ஷ்யாமாகம், நீவாரம், ஜர்திலம் மற்றும் கவേധுகமும் சொல்லப்பட்டன.

Verse 67

ऊरुविन्दा मर्कटकास्तथा वेणुयवाश्च ये । ग्राम्यारण्यास्तथा ह्येता ओषध्यस्तु चतुर्दश

ஊருவிந்தா, மர்கடகா, வேணுயவா—இவையும், கிராமமும் காடும் வளர்கின்ற வகைகளுடன் சேர்த்து, மூலிகைகளின் பதினான்கு பிரிவுகள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 68

तृणगुल्मलता वीरुद्वल्लीगुच्छादि कोटिशः । एतेषामधिपश्चन्द्रो धारयत्यखिलं जगत्

புல், புதர்கள், கொடிகள், வீருதங்கள், ஏறும் வள்ளிகள், குச்சங்கள் முதலிய எண்ணற்ற வளர்ச்சிகள் உள்ளன. இவற்றின் அதிபதி சந்திரன்; இவற்றினாலேயே அவர் முழு உலகையும் தாங்கி வளர்க்கிறார்.

Verse 69

ज्योत्स्नाभिर्भगवान्सोमो जगतो हितकाम्यया । ततस्तस्मै ददौ राज्यं ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः

பகவான் சோமன் தன் ஜ்யோத்ஸ்னையால், உலக நலன் வேண்டி, படைப்பின் க்ஷேமத்தைச் செய்தான். ஆகவே பிரம்மவிதர்களில் சிறந்த பிரம்மா அவனுக்கு அரசாட்சியை அளித்தார்.

Verse 70

बीजौषधीनां विप्राणां मंत्राणां च वरानने । सोऽभिषिक्तो महातेजा राजा राज्ये निशाकरः

அழகிய முகத்தையுடையவளே, விதைகள் மற்றும் மூலிகைகள், பிராமணர்கள், மந்திரங்கள் ஆகியவற்றின் மீது ஆட்சி செய்யும் மகாதேஜஸ்வியான நிசாகரன் (சந்திரன்) அரசனாக அபிஷேகிக்கப்பட்டான்.

Verse 71

त्रींल्लोकान्भावयामास स्वभासा भास्वतां वरः । तं सिनी च कुहूश्चैव द्युतिःपुष्टिः प्रभा वसुः

ஒளிமிக்கவர்களில் சிறந்தவர் அவர்; தன் சொந்த பிரகாசத்தால் மூன்று உலகங்களையும் மகிழ்வித்து போஷித்தார். சினீ, குஹூ, மேலும் த்யுதி, புஷ்டி, பிரபா, வசு ஆகியோர் அவரைச் சேவித்தனர்.

Verse 72

कीर्तिर्धृतिश्च लक्ष्मीश्च नव देव्यः सिषेविरे । सप्तविंशतिरिंदोस्तु दाक्षायण्यो महाव्रताः

கீர்த்தி, த்ருதி, லக்ஷ்மி ஆகியோருடன் பிற தேவியர் சேர்ந்து ஒன்பது தெய்வப் பெண்கள் அவரைச் சேவித்தனர். மேலும் இந்து (சந்திரன்) உடைய தக்ஷன் மகளிரான இருபத்தேழு தாக்ஷாயணிகள் மகாவிரதத்தார் ஆவர்.

Verse 73

ददौ प्राचेतसो दक्षो नक्षत्राणीति या विदुः । स तत्प्राप्य मह्द्राज्यं सोमः सोमवतां वरः

பிரசேதஸின் மகன் தக்ஷன், ‘நக்ஷத்திரங்கள்’ என அறியப்படுபவர்களை அவருக்கு அளித்தான். அந்த மாபெரும் அரசாட்சியைப் பெற்ற சோமன்—சோமனுக்கு ஒப்பான ஒளிமிக்கவர்களில் சிறந்தவன்—தன் ஆட்சியில் செழித்தான்.

Verse 74

समाजह्रे राजसूयं सहस्रशतदक्षिणम् । हिरण्यगर्भश्चोद्गाता ब्रह्मा ब्रह्मत्वमेयिवान्

பின்னர் அவர் ஆயிரம்-நூறு தக்ஷிணைகளுடன் ராஜசூய யாகத்தை நிகழ்த்தினார். ஹிரண்யகர்பன் உத்காதாவாக இருந்தான்; பிரம்மத்துவம் அடைந்த பிரம்மா தலைமை வகித்தார்.

Verse 75

सदस्यस्तस्य भगवान्हरिर्नारायणः प्रभुः । सनत्कुमारप्रमुखैराद्यैर्ब्रह्मर्षिभिर्वृतः

அந்த யாகத்தில் பகவான் ஹரி-நாராயணப் பிரபு உறுப்பினராக இருந்தார். சனத்குமாரர் முதலிய ஆதிப் பிரம்மரிஷிகள் அவரைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.

Verse 76

दक्षिणामददात्सोमस्त्रींल्लोकांस्तु वरानने । तेभ्यो ब्रह्मर्षिमुख्येभ्यः सदस्येभ्यश्च वै शुभे

அழகிய முகத்தையுடைய நல்வரமே! சோமன் தக்ஷிணையை மூவுலகங்களையே அளிப்பதுபோல் அளித்தான்; அதை முதன்மை பிரம்மரிஷிகளுக்கும் யாகசபை உறுப்பினர்களுக்கும் அர்ப்பணித்தான்।

Verse 77

प्राप्यावभृथमव्यग्रः सर्वदेवर्षिपूजितः । अतिराजति राजेन्द्रो दशधा भावयन्दिशः

அவப்ருத ஸ்நானத்தை அடைந்து கலங்காமலிருந்தான்; எல்லாத் தேவர்களாலும் ரிஷிகளாலும் போற்றப்பட்ட அந்த ராஜாதிராஜன் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கி, பலவிதமாக பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தான்।

Verse 78

तेन तत्प्राप दुष्प्राप्यमैश्वर्य्यमकृता त्मभिः । स एवं वर्त्तते चन्द्रश्चात्रेय इति विश्रुतः

அந்த புண்ணியத்தால், கட்டுப்பாடற்றவர்களுக்கு எட்டாத பேரரசாட்சியை அவன் பெற்றான். ஆகவே சந்திரன் அந்த நிலையிலேயே நிலைத்து, மரபில் ‘சாத்ரேய’ எனப் புகழ்பெற்றான்।