Adhyaya 187

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सर्वकामफलप्रदम् । प्रभासपंचकं पुण्यमाद्यं तत्र व्यवस्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! பின்னர் அங்கே நிலைத்திருக்கும் பரம புண்ணியமான பிரபாஸ-பஞ்சகத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அருளும்.

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे प्रभास इति चोच्यते । वृद्धप्रभासश्च ततो दक्षिणे नातिदूरतः

அதன் மேற்குப் பகுதியில் ‘பிரபாஸ’ என அழைக்கப்படும் இடம் உள்ளது; அதற்கு தெற்கே அதிகத் தூரமின்றி ‘விருத்த-பிரபாஸ’ உள்ளது.

Verse 3

जल प्रभासश्च ततो दक्षिणेन वरानने । कृतस्मरप्रभासश्च श्मशानं यत्र भैरवम्

அதற்கும் தெற்கே, ஓ அழகிய முகத்தாளே, ஜல-பிரபாசம் உள்ளது; மேலும் க்ருதஸ்மர-பிரபாசமும் உள்ளது—அங்கு பைரவனுக்குரிய புனித சுடுகாடு-தீர்த்தம் இருக்கிறது.

Verse 4

एवं पंचप्रभासान्यः पश्येद्भक्तया समन्वितः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

இவ்வாறு பக்தியுடன் ஐந்து பிரபாசங்களையும் தரிசிப்பவன், முதுமையும் மரணமும் அற்ற பரம நிலையைக் அடைகிறான்.

Verse 5

न निवर्तति यत्प्राप्य दुष्प्राप्यं त्रिदशैरपि । प्रभासं प्रथमं तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

அதை அடைந்தால் மீண்டும் (பந்தத்திற்குத்) திரும்புதல் இல்லை; தேவர்களுக்கும் அரிதானது. மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற முதன்மை தீர்த்தம் பிரபாசமே.

Verse 6

देवानामपि दुष्प्राप्यं महापातकनाशनम् । प्रभासे त्वेकरात्रेण अमावास्यां कृतोदकः

இது தேவர்களுக்கும் அரிதானதே; ஆயினும் மகாபாதகங்களை அழிக்கிறது. பிரபாசத்தில் அமாவாசையில் நீராடி, ஒரே இரவு தங்கினாலும் அந்தப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 7

मुच्यते पातकैः सर्वैः शिवलोकं स गच्छति । सप्तजन्मकृतं पापं गंगासागरसंगमे

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவலோகத்திற்குச் செல்கிறான். கங்கை–சாகர சங்கமத்தில் ஏழு பிறவிகளின் பாவம் (அழிவதுபோல்).

Verse 8

जन्मनां च सहस्रेण यत्पापं कुरुते नरः । स्नानादेवास्य नश्येत सागरे लवणांभसि

மனிதன் ஆயிரம் பிறவிகளில் செய்த எந்தப் பாவமாயினும், உப்புநீர் நிறைந்த கடலில் வெறும் நீராடுதலாலேயே அது அழிகிறது.

Verse 9

चतुर्दश्याममावास्यां पञ्चदश्यां विशेषतः । अहोरात्रोषितो भूत्वा ब्राह्मणान्भोज्य शक्तितः

சதுர்தசி, அமாவாசை, குறிப்பாக பௌர்ணமி நாளில்—ஒரு நாள் இரவு தங்கி—தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

दत्त्वा गां कांचनं तेभ्यः शिवः प्रीतो भवत्विति । एवं कृत्वा नरो देवि कुलानां तारयेच्छतम्

அவர்களுக்கு பசுவையும் பொன்னையும் தானம் செய்து ‘சிவன் திருப்தியடையட்டும்’ என்று வேண்ட வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால், தேவி, மனிதன் தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளை உயர்த்துவான்.

Verse 11

देव्युवाच । प्रभासपंचकं ह्येतद्यत्त्वया परिकीर्तितम् । कथमत्र समुद्भूतमेतन्मे कौतुकं महत्

தேவி கூறினாள்—நீங்கள் புகழ்ந்து உரைத்த இந்த ‘பிரபாச பஞ்சகம்’ இங்கே எவ்வாறு தோன்றியது? இது எனக்கு மிகப் பெரிய வியப்பாக உள்ளது.

Verse 12

एक एव श्रुतोऽस्माभिः प्रभासस्तीर्थवासितः । प्रभासाः पंच देवेश यत्त्वया परिकीर्तिताः

நாங்கள் தீர்த்தமாகப் புகழ்பெற்ற ஒரே ஒரு பிரபாசத்தையே கேட்டுள்ளோம்; ஆனால் தேவேசா, நீங்கள் ஐந்து ‘பிரபாசங்கள்’ என்று கூறினீர்.

Verse 13

एतन्मे संशयं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

என் இந்த முழு சந்தேகத்தையும் முறையாக, தெளிவாகவும் முழுமையாகவும் விளக்கி அருள வேண்டும்.

Verse 14

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशनीम् । यां श्रुत्वा मानवो भक्त्या प्राप्नोति परमां गतिम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, கேள்; பாவநாசினியான புனிதக் கதையை நான் உரைப்பேன். அதை பக்தியுடன் கேட்ட மனிதன் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 15

पुरा महेश्वरो देवश्चचार वसुधामिमाम् । दिव्यरूपधरः कान्तो दिग्वासाः स यदृच्छया

முன்னொரு காலத்தில் தேவன் மகேஸ்வரன் தெய்வீக ரூபம் தாங்கி, ஒளிமிக்கவனாய், திகம்பரனாய், தன் இச்சையின்படி இப்பூமியில் உலாவினான்.

Verse 16

एवं च रममाणस्तु ऋषीणामाश्रमं महत् । जगाम कौतुकाविष्टो भिक्षार्थं दारुके वने

இவ்வாறு விளையாடிக் கொண்டே, ஆர்வம் நிறைந்து, தாருக வனத்தில் பிச்சை வேண்டி முனிவர்களின் பெரிய ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 17

भ्रममाणस्य तस्याथ दृष्ट्वा रूपमनुत्तमम् । ता नार्यः कामसंतप्ता बभूवुर्व्यथितेन्द्रियाः

அப்போது அவன் உலாவும் போது அவனுடைய ஒப்பற்ற அழகைக் கண்ட அந்தப் பெண்கள் காமத்தீயால் எரிந்து, உள்ளுறுப்புகள் கலங்கினார்கள்.

Verse 18

सानुरागास्ततः सर्वा अनुगच्छंति तं सदा । समालिंगंति ताः काश्चित्काश्च वीक्षंति रागतः

அதன் பிறகு, அவர்கள் அனைவரும் அன்பினால் நிரம்பி அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்; சிலர் அவரைத் தழுவிக்கொண்டனர், மற்றவர்கள் அவரை ஆசையுடன் நோக்கினர்.

Verse 19

प्रार्थयंति तथा चान्याः परित्यज्य गृहान्स्वकान्

மேலும் மற்றவர்கள் தங்கள் வீடுகளைத் துறந்து, அவரிடம் மன்றாடத் தொடங்கினர்.

Verse 20

एवं तासां स्वरूपं ते दृष्ट्वा सर्वे महर्षयः । कोपेन महता युक्ताः शेपुस्तं वृषभध्वजम्

அவர்களின் இந்த நிலையைக் கண்டு, மகரிஷிகள் அனைவரும் கடும் கோபமடைந்து, இடபக் கொடியோனாகிய சிவபெருமானைச் சபித்தனர்.

Verse 21

यस्मात्त्वं नग्नतामेत्य आश्रमेऽस्मिन्ममागतः । मोहयानः स्त्रियोऽस्माकं लज्जां नैवं करोषि च । तस्मात्ते पतताल्लिंगं सद्य एव वृषध्वज

நீ நிர்வாணமாக எங்கள் ஆசிரமத்திற்கு வந்து, எங்கள் பெண்களை மயக்கி, வெட்கமின்றி இருப்பதால், ஓ இடபக் கொடியோனே! உன் லிங்கம் இப்பொழுதே கீழே விழட்டும்!

Verse 22

ततस्तत्पतितं लिंगं तत्क्षणाच्छंकरस्य च । तस्मिन्प्रपतिते भूमौ प्राकंपत वसुंधरा

அப்போது அந்த கணమే சங்கரரின் லிங்கம் கீழே விழுந்தது; அது பூமியில் விழுந்ததும், பூமி அதிரத் தொடங்கியது.

Verse 23

क्षुभिताः सागराः सर्वे मर्यादा विजहुस्तदा । शीर्णानि गिरिशृंगाणि त्रस्ताः सर्वे दिवौकसः

அப்போது எல்லாச் சமுத்திரங்களும் கலங்கி, தம் எல்லைகளை விட்டன. மலைச் சிகரங்கள் சிதறின; விண்ணுலகத் தேவர்கள் அனைவரும் அச்சமடைந்தனர்.

Verse 24

ततो देवाः सगन्धर्वाः समहोरगकिन्नराः । ऊचुः पितामहं गत्वा किमेतत्कारणं विभो

பின்னர் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மகோரகர்கள், கின்னரர்கள் உடன் பிதாமகன் பிரம்மாவிடம் சென்று—“ஓ விபோ! இதற்குக் காரணம் என்ன?” என்று கேட்டனர்.

Verse 25

सागराः क्षुभिता येन प्लावयंति वसुंधराम् । शीर्यंते गिरिशृङ्गाणि कंपते च वसुंधरा

“எந்த காரணத்தால் இது நிகழ்ந்ததோ, அதனால் சமுத்திரங்கள் கலங்கி பூமியைப் பெருக்கெடுத்து மூழ்கடிக்கின்றன. மலைச் சிகரங்கள் உடைகின்றன; நிலமும் நடுங்குகிறது.”

Verse 26

चिह्नानि लोकनाशाय दृश्यन्ते दारुणानि च । तेषां तद्वचन श्रुत्वा ब्रह्मलोके पितामहः

“உலக நாசத்தைக் குறிக்கும் கொடூர அறிகுறிகள் தோன்றுகின்றன.” அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பின், பிரம்மலோகத்தில் பிதாமகன் பிரம்மா…

Verse 27

ध्यात्वा तु सुचिरं कालं वाक्यमेतदुवाच ह । शिवलिंगं निपतितं पृथिव्यां सुरसत्तमाः

நீண்ட நேரம் தியானித்து அவர் கூறினார்—“ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, பூமியில் ஒரு சிவலிங்கம் வீழ்ந்துள்ளது.”

Verse 28

शापेन ऋषिमुख्यानां भार्गवाणां महात्मनाम् । तस्मिन्निपतिते भूमौ त्रैलोक्यं सचराचरम्

மகாத்மையான பார்கவ முனிவர்தலைவர்களின் சாபம் பூமியில் விழுந்தபோது, அசையும் அசையாத அனைத்துடனும் மூவுலகமும் இந்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது।

Verse 29

एतदवस्थतां प्राप्तं तस्मात्तत्रैव गम्यताम् । विष्णुना सह गीर्वाणास्तथा नीतिर्विधीयताम्

இந்நிலை ஏற்பட்டுள்ளது; ஆகவே நாம் அங்கேயே உடனே செல்லுவோம். தேவர்களே, விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து உரிய வழிமுறையும் தீர்மானமும் செய்யப்படுக।

Verse 30

ततः क्षीरोदधिं जग्मुर्ब्रह्माद्यास्त्रिदिवौकसः । यत्र शेते चतुर्बाहुर्योगनिद्रां च संगतः

பின்னர் பிரம்மா முதலிய விண்ணுலக வாசிகள் பாற்கடலுக்குச் சென்றனர்; அங்கே நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவன் யோகநித்திரையில் பள்ளிகொள்கிறான்।

Verse 31

तस्मै सर्वं समाचख्युस्तेनैव सहितास्ततः । जग्मुर्यत्र महादेवो लिंगेन रहितो विभुः

அவர்கள் (விஷ்ணுவிடம்) அனைத்தையும் அறிவித்தனர். பின்னர் அவருடனே, லிங்கமின்றி இருந்த வல்லமைமிகு மகாதேவன் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 32

ऊचुः समाहिताः सर्वे प्रणिपत्य दिवौकसः

அப்போது மனம் ஒருமித்த தேவர்கள் அனைவரும் வணங்கி உரைத்தனர்।

Verse 33

लिंगमुत्क्षिप्यतामेतद्यत्क्षितौ पतितं विभो । एते महार्णवाः सर्वे प्लावयंति वसुंधराम्

அவர்கள் கூறினர்—“ஓ பிரபுவே! பூமியில் விழுந்துள்ள இந்த லிங்கத்தை உயர்த்துக; ஏனெனில் இம்மாபெரும் சமுத்திரங்கள் அனைத்தும் வஸுந்தரையை வெள்ளமடையச் செய்கின்றன.”

Verse 34

भगवानुवाच । ऋषिभिः पातितं ह्येतन्मम लिंगं सुरेश्वराः । न तु शक्यो मया कर्तुं बाधस्तेषां महात्मनाम्

பகவான் கூறினார்—“ஓ தேவேச்வரர்களே! ரிஷிகளால் தான் என் இந்த லிங்கம் கீழே கொண்டுவரப்பட்டது; அந்த மகாத்ம முனிவர்களின் தேஜஸும் வலிமையும் நான் தடுக்க இயலாது.”

Verse 35

शापो हि भार्गवेन्द्राणामतो मे श्रूयतां वचः । पूजयध्वं सुराः सर्वे ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः

“பார்கவ குலத்தின் முதன்மையோரின் சாபம் வல்லமை உடையது; ஆகவே என் சொல்லைக் கேளுங்கள். பிரம்மா, விஷ்ணு முன்னிலையில் நீங்கள் எல்லா தேவரும் இந்த லிங்கத்தைப் பூஜியுங்கள்.”

Verse 36

लिंगमेतत्ततः सर्वे सर्वं लिप्सथ सत्तमाः । प्रकृतिं सागराः सर्वे यास्यंति गिरयस्तथा

“ஆகவே, ஓ சிறந்தவர்களே! இந்த லிங்கத்தைப் போற்றி எல்லா நன்மையையும் நாடுங்கள். அப்பொழுது எல்லா சமுத்திரங்களும் தம் இயல்பான எல்லைக்குத் திரும்பும்; மலைகளும் தம் உரிய நிலையிலே நிலைபெறும்.”

Verse 37

एतत्पुण्यतमे क्षेत्रे धृत्वा सर्वे समाहिताः । अथोद्धृत्य सुराः सर्वे प्रभासं क्षेत्रमागताः

அந்த மிகப் புனிதமான க்ஷேத்திரத்தில் அதை நிறுவி அனைவரும் மனம் ஒருமித்து இருந்தனர்; பின்னர் அதை உயர்த்திக் கொண்டு எல்லா தேவரும் பிரபாசத்தின் புனித க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தனர்.

Verse 38

तत्रैव निदधुः सर्वे ततः पूजां प्रचक्रिरे । ब्रह्मणा पूजितं लिंगं विष्णुना प्रभविष्णुना

அங்கேயே அனைவரும் அதை நிறுவி, பின்னர் பூஜையைத் தொடங்கினர். அந்த லிங்கத்தை பிரம்மா பூஜித்தார்; அதுபோல வல்லமைமிகு திருமால் (விஷ்ணு) அவரும் பூஜித்தார்.

Verse 39

शक्रेणाथ कुबेरेण यमेन वरुणेन च । ऊचुश्चैव ततो देवा लिंगं संपूज्य भक्तितः

பின்னர் சக்கிரன் (இந்திரன்), குபேரன், யமன், வருணன் ஆகியோருடன் தேவர்கள் பக்தியுடன் லிங்கத்தை முறையாகப் பூஜித்து இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 40

अद्यप्रभृति रुद्रस्य लिंगं संपूज्य भक्तितः । भविष्यामो न संदेहस्तथा पितृगणाश्च ये

‘இன்றுமுதல் ருத்ரனின் லிங்கத்தை பக்தியுடன் பூஜித்து, நிச்சயமாக நாங்கள் வளம்பெறுவோம்; அதுபோல பித்ருகணங்களும் வளம்பெறுவர்.’

Verse 41

य एनं पूजयिष्यंति भक्तियुक्ताश्च मानवाः । यास्यंति ते सुरावासं सशरीरा नरोत्तमाः

‘பக்தியுடன் இந்த (லிங்கத்தை) பூஜிக்கும் மனிதர்கள், அந்த நரோத்தமர்கள் உடலோடு தேவலோகத்தை அடைவார்கள்.’

Verse 42

अत्रैव प्रथमं लिगं यतोस्माऽभिः प्रतिष्ठितम् । प्रभासं नाम चास्यापि प्रभासेति भविष्यति

‘இங்கேயே இது முதல் லிங்கம்; ஏனெனில் இதை நாங்களே பிரதிஷ்டை செய்தோம். இதன் பெயரும் “பிரபாசம்” ஆகும்; “பிரபாசே” எனப் புகழ்பெறும்.’

Verse 43

एवमुक्त्वा गताः सर्वे त्रिदिवं सुरसत्तमाः । तं दृष्ट्वा त्रिदिवं यान्ति भूयांसः प्राणिनो भुवि

இவ்வாறு கூறி தேவர்களில் சிறந்தோர் அனைவரும் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றனர். அந்த லிங்கத்தைத் தரிசித்தால் பூமியிலுள்ள பல உயிர்களும் சுவர்க்கலோகத்தை அடைகின்றன.

Verse 44

ततस्त्रिविष्टपं व्याप्तं बहुभिः प्राणिभिः प्रिये । तद्दृष्ट्वा त्रिदिवं व्याप्तं सहस्राक्षः सुदुःखितः

பின்னர், பிரியே, பல உயிர்களால் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) நிரம்பியது. திரிதிவம் முழுவதும் இவ்வாறு நிறைந்ததைக் கண்டு ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) மிகுந்த துயருற்றான்.

Verse 45

ज्ञात्वा लिंगप्रभावं तु ततश्चागत्य भूतलम् । वज्रेणाच्छादयामास समंतात्स वरानने

லிங்கத்தின் மகிமையை அறிந்து அவன் பின்னர் பூமிக்கு வந்து, வரானனே, வஜ்ரத்தால் அனைத்துத் திசைகளிலும் அதை மூடினான்.

Verse 46

ततः प्रभृति नो देवि स्वर्गं गच्छंति मानवाः । इति संक्षेपतः प्रोक्तः प्रभासस्य महोदयः । सर्वपापोपशमनः सर्वकामफलं प्रदः

அதன் பின்பு, தேவி, மனிதர்கள் (முன்னைப் போல) சுவர்க்கம் செல்லவில்லை. இவ்வாறு சுருக்கமாகப் பிரபாசத்தின் மகத்துவம் கூறப்பட்டது—அது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, எல்லா விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிக்கிறது.

Verse 187

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रभासपञ्चकमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ताशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் முதல் பகுதியில் ‘பிரபாசபஞ்சக மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று எண்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.