Adhyaya 123

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रावणेश्वरमुत्तमम् । तस्माद्दक्षिणनैरृत्ये धनुषां षोडशे स्थितम्

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—அதன்பின், ஓ மகாதேவி, சிறந்த ராவணேஸ்வரத்தை தரிசிக்கச் செல்ல வேண்டும். அது முன்தலத்திலிருந்து தென்-நைருதி திசையில் பதினாறு தனுசு அளவு தூரத்தில் உள்ளது.

Verse 2

प्रतिष्ठितं दशास्येन सर्वपातकनाशनम् । पौलस्त्यो रावणो देवि राक्षसस्तु सुदारुणः

ஓ தேவி, அந்த பிரதிஷ்டை தசாஸ்யன் (ராவணன்) ஆல் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாக நிறுவப்பட்டது. புலஸ்த்ய வம்சத்தவன் ராவணன் உண்மையிலே மிகக் கொடிய, பயங்கர ராட்சசன்.

Verse 3

त्रैलोक्यविजयाकाङ्क्षी पुष्पकेण चचार ह । कस्यचित्त्वथ कालस्य विमानं तस्य पुष्पकम्

மூவுலகையும் வெல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையால் அவன் புஷ்பகத்தில் சுற்றித் திரிந்தான். ஒரு காலத்தில் அதே புஷ்பகமே அவனுடைய விமானமாக, தெய்வீக வாகனமாக இருந்தது.

Verse 4

व्रजद्वै व्योममार्गेण निश्चलं सहसाऽभवत् । स्तंभितं पुष्पकं दृष्ट्वा रावणो विस्मयान्वितः

வான்வழியில் சென்று கொண்டிருந்தது திடீரென அசையாமல் நின்றது. நிறுத்தப்பட்ட புஷ்பகத்தைப் பார்த்த ராவணன் வியப்பால் நிறைந்தான்.

Verse 5

प्रहस्तं प्रेषयामास किमिदं व्रज मेदिनीम् । अहताऽस्य गतिर्यस्मात्त्रैलोक्ये सचराचरे

அவன் பிரஹஸ்தனை அனுப்பினான்—“இது என்ன? பூமிக்குச் சென்று அறிந்து வா.” ஏனெனில் அசையும்-அசையாத அனைத்தும் உள்ள மூவுலகிலும் இதன் இயக்கம் ஒருபோதும் தடுக்கப்படவில்லை.

Verse 6

तत्कस्मान्निश्चलं जातं विमानं पुष्पकं मम । अथाऽसौ सत्वरो देवि जगाम वसुधातले

“அப்படியெனில் என் புஷ்பக விமானம் ஏன் அசையாமல் நின்றது?” என்று எண்ணி; பின்னர், தேவி, அவன் விரைந்து பூமித்தளத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 7

अपश्यद्देवदेवेशं श्रीसोमेशं महाप्रभम् । स्तूयमानं सुरगणैः शतशोऽथ सहस्रशः

அவன் தேவர்களின் தேவேசன், திருச்சோமேசன்—மகாப்ரபு—என்பவரை கண்டான்; தேவர்கள் நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 8

तं दृष्ट्वा राक्षसे न्द्राय तत्सर्वं विस्तरात्प्रिये । प्रहस्तः कथयामास यद्दृष्टं क्षेत्रमध्यतः

அதை கண்டபின், பிரியே, ப்ரஹஸ்தன் ராக்ஷசர்களின் அரசனிடம் விரிவாக அனைத்தையும் கூறினான்—புனித க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் அவன் கண்டதை.

Verse 9

प्रहस्त उवाच । राक्षसेश महाबाहो शिवक्षेत्रं निजं प्रभो । प्रभासेति समाख्यातं गणगन्धर्वसेवितम्

ப்ரஹஸ்தன் கூறினான்—ராக்ஷசேசா, மகாபாஹு பிரபுவே! இது சிவனுடைய சொந்த புனிதக் க்ஷேத்திரம். இது ‘ப்ரபாஸ’ எனப் புகழ்பெற்றது; கணங்களும் கந்தர்வர்களும் இங்கு சேவிக்கின்றனர்.

Verse 10

तत्र सोमेश्वरो देवः स्वयं तिष्ठति शङ्करः । अब्भक्षैर्वायुभक्षैश्च दंतोलूखलिभिस्तथा । ऋषिभिर्वालखिल्यैश्च पूज्यमानः समंततः

அங்கே தேவன் சோமேஸ்வரன்—சங்கரன் தானே—நேரில் தங்கியிருக்கிறார். சுற்றிலும் நீருண்ணும் தவசிகள், காற்றுண்ணும் யோகிகள், தந்தோலூகலிகள் மற்றும் வாலகில்ய முனிவர்கள் அவரை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 11

प्रभावात्तस्य देवस्य नेदं गच्छति पुष्पकम् । न स प्रालंघ्यते देवो ह्यलंघ्यो यः सुरासुरैः

அந்த தேவனின் பிரபாவத்தால் இந்த புஷ்பகம் முன்னே செல்லாது. தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் கூட கடக்க இயலாத, அஜேயனான அந்த இறைவனை மீற முடியாது.

Verse 12

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । अवतीर्य धरापृष्ठं सोमेशं समपश्यत

ஈஸ்வரன் கூறினான்: அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் அவன் பூமித்தளத்தில் இறங்கி, சோமேசன் (சோமேஸ்வரன்) திருவடிகளைத் தரிசித்தான்.

Verse 13

पूजयामास देवेशि भक्त्या परमया युतः । रत्नैर्बहुविधैर्वस्त्रैर्गन्धपुष्पानुलेपनैः

தேவேசி! பரம பக்தியுடன் கூடிய அவன், பலவகை ரத்தினங்கள், ஆடைகள், நறுமணங்கள், மலர்கள், சந்தன அனுலேபனங்கள் கொண்டு இறைவனைப் பூஜித்தான்.

Verse 14

अथ पौरजना दृष्ट्वा रावणं राक्षसेश्वरम् । सर्वदिक्षु वरारोहे भयाद्भीताः प्रदुद्रुवुः

அப்போது, வராரோஹே! நகர மக்கள் ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணனை கண்டதும், அச்சத்தால் நடுங்கி எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்.

Verse 15

शून्यं समभवत्सर्वं तत्र देवो व्यवस्थितः । एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी

அங்கே அனைத்தும் வெறிச்சோடியது; ஆனால் தேவன் அங்கேயே நிலைத்திருந்தான். அச்சமயத்தில் ஒரு உடலற்ற வாக்கு ஒலித்தது.

Verse 16

दशग्रीव महाबाहो अयने चोत्तरे तथा । यात्राकाले तु देवस्य सर्वपापप्रणाशने

ஏ தசக்ரீவ மகாபாஹோ! குறிப்பாக உத்தராயணத்திலும், மேலும் இறைவனின் யாத்திரை/உற்சவ ஊர்வலக் காலத்திலும்—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது—…

Verse 17

दूरतः समनुप्राप्ता भूरिलोका द्विजातयः । राक्षसानां भयाद्भीताः प्रयांति हि दिशो दश

தூரத்திலிருந்து பலர், குறிப்பாக இருமுறை பிறந்தோர், வந்து சேர்ந்தனர்; ஆனால் ராட்சசர்களின் அச்சத்தால் அஞ்சி, அவர்கள் உண்மையாகவே பத்து திசைகளிலும் புறப்படுகின்றனர்।

Verse 18

भयान्मा त्वं राक्षसेन्द्र यात्राविघ्नकरो भव । बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धक्ये यौवनेऽपि च । तत्सर्वं क्षालयेन्मर्त्यो दृष्ट्वा सोमेश्वरं प्रभुम्

ஆகையால், ஏ ராட்சசேந்திரா! அச்சத்தால் யாத்திரைக்கு தடையாகாதே. பால்யம், யௌவனம், முதுமை ஆகிய காலங்களில் மனிதன் செய்த எந்தப் பாவமாயினும், பிரபு சோமேஸ்வரரை தரிசித்தால் அனைத்தும் கழுவி நீங்கும்।

Verse 19

ततोऽसौ राक्षसेन्द्रस्तु गत्वैकान्ते सुगह्वरे । लिंगं च स्थापयामास भक्त्या परमया युतः

அப்போது அந்த ராட்சசேந்திரன் தனிமையான சிறந்த குகைச் சோலையில் சென்று, பரம பக்தியுடன் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினான்।

Verse 20

ततस्तन्निरतो भूत्वा सर्वैस्तै राक्षसेश्वरः । पूजयामास देवेशि उपवासपरायणः

பின்னர் அந்த வழிபாட்டில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, ஏ தேவేశி, அந்த ராட்சசேஸ்வரன் உபவாசத்தில் நிலைத்து வழிபட்டான்।

Verse 21

चकार पुरतस्तस्य गीतवाद्येन जागरम् । ततोऽर्धरात्रसमये वागुवाचाशरीरिणी

அவன் அவரின் முன்னிலையில் பாடலும் வாத்தியமும் கொண்டு விழிப்புநோன்பு செய்தான். பின்னர் நள்ளிரவு வேளையில் மீண்டும் ஒரு உடலற்ற வாக்கு உரைத்தது.

Verse 22

दशग्रीव महाबाहो परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ । मम प्रसादात्त्रैलोक्यं वशगं ते भविष्यति । अत्र संनिहितो नित्यं स्थास्याम्यहमसंशयम्

ஓ தசக்ரீவா, பெருந்தோளனே, குற்றமற்றவனே! நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். என் அருளால் மும்முலகமும் உன் வசமாகும். மேலும் நான் இங்கே எப்போதும் சன்னிதியாக இருந்து, ஐயமின்றி தங்குவேன்.

Verse 23

ये चैतत्पूजयिष्यंति लिंगं भक्तियुता नराः । अजेयास्ते भविष्यंति शत्रूणां राक्षसेश्वर

ஓ ராக்ஷசேஸ்வரா! பக்தியுடன் இந்த லிங்கத்தை வழிபடும் மனிதர்கள், பகைவரால் வெல்ல முடியாதவர்களாவார்கள்.

Verse 24

यास्यंति परमां सिद्धिं मत्प्रसादादसंशयम् । एवमुक्त्वा वरारोहे विरराम वृषध्वजः

அவர்கள் என் அருளால் ஐயமின்றி உன்னத சித்தியை அடைவார்கள். இவ்வாறு கூறி, ஓ வராரோஹே, வृषத்வஜன் (சிவன்) மௌனமானான்.

Verse 25

रावणोऽपि स संतुष्टो भूयोभूयो महेश्वरम् । पूजयित्वा च तल्लिंगं समारुह्य च पुष्पकम् । त्रैलोक्यविजयाकांक्षी इष्टं देशं जगाम ह

ராவணனும் மகிழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் மகேஸ்வரனையும் அந்த லிங்கத்தையும் வழிபட்டான். பின்னர் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி, மும்முலக வெற்றியை விரும்பி, தன் விருப்பமான தேசத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 123

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रावणेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयोर्विशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘ராவணேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய நூற்று இருபத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।