Adhyaya 18

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । पूजयेद्गणनाथं तं रुक्मिणं रुक्मभूषितम् । दुर्वाससं च कृष्णं च बलभद्रं च भक्तितः

ஸ்ரீ பிரஹ்லாதன் கூறினான்—பக்தியுடன் அந்த கணநாதனை, பொன்னாலங்காரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ருக்மியை, மேலும் துர்வாசர், ஸ்ரீகிருஷ்ணர், பலபத்ரர் ஆகியோரையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 2

यजत्येको महायज्ञैः संपूर्णवरदक्षिणैः । एकः पश्यति देवेशं कृष्णं तुल्यफलौ हि तौ

ஒருவன் நிறைவான, சிறந்த தட்சிணைகளுடன் மகாயாகங்களைச் செய்கிறான்; மற்றொருவன் தேவேசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணரை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமமே.

Verse 3

वापीकूपतडागानि करोत्येकः समाहितः । एकः पश्यति देवेशं कृष्णं तुल्यफलौ हि तौ

ஒருவன் ஒருமனத்துடன் கிணறு, படிக்கிணறு (வாபி), குளம் ஆகியவற்றை அமைக்கிறான்; மற்றொருவன் தேவேசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணரை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமம்.

Verse 4

गोभूतिलहिरण्यादि ददात्येको दिनेदिने । एकः पश्यति देवेशं कृष्णं तुल्यफलौ हि तौ

ஒருவன் நாள்தோறும் பசு, நிலம், எள், பொன் முதலியவற்றை தானம் செய்கிறான்; மற்றொருவன் தேவேசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணரை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமம்.

Verse 5

प्राणायामादिसंयुक्तो जपध्यानपरायणः । एकः पश्यति देवेशं कृष्णं तुल्यफलौ हि तौ

ஒருவன் பிராணாயாமம் முதலிய சாதனைகளுடன் ஜபம், தியானத்தில் நிலைத்திருப்பான்; மற்றொருவன் தேவேசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணரை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமம்.

Verse 6

जाह्नव्यादिषु तीर्थेषु सुस्नात्वैकः समाहितः । एकः पश्यति देवेशं कृष्णं तुल्यफलौ हि तौ

ஒருவன் ஒருமனத்துடன் ஜாஹ்னவீ முதலிய தீர்த்தங்களில் நன்கு நீராடுகிறான்; மற்றொருவன் தேவேசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமமே.

Verse 7

त्रिभिर्विक्रमणैर्येन विक्रांतं भुवनत्रयम् । त्रिविक्रमं च तं दृष्ट्वा मुच्यते पातकत्रयात्

மூன்று மகாபாதங்களால் மும்முலகையும் அளந்த அந்த திரிவிக்ரமனை தரிசித்தால், மனிதன் மும்மடங்கு பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 8

ऋषय ऊचुः । कथं त्रैविक्रमी मृर्त्तिरागतेयं धरातले । कलान्यासाच्च कृष्णत्वं कदेयं प्राप्तवत्यथ

ரிஷிகள் கூறினர்—இந்த திரிவிக்ரம மூர்த்தி பூமித்தளத்தில் எவ்வாறு வெளிப்பட்டது? மேலும் எந்த கலாந்யாசத்தால் அது பின்னர் கிருஷ்ணத்துவத்தை அடைந்தது?

Verse 9

दैत्य संशयमस्माकं छेत्तुमर्हस्यशेषतः । दुर्वाससश्च कृष्णस्य संभवः कथ्यतामिति

தைத்தியனைப் பற்றிய எங்கள் சந்தேகத்தை நீங்கள் முற்றிலும் நீக்க வேண்டும்; மேலும் துர்வாசரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தோன்றிய வரலாறையும் கூறுங்கள்.

Verse 10

प्रह्लाद उवाच । तच्छ्रूयतां द्विजश्रेष्ठा यथा मूर्त्तिस्त्रिविक्रमी । दुर्वाससा समायुक्ता संभूता धरणीतले

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, கேளுங்கள்; துர்வாசருடன் இணைந்த திரிவிக்ரம மூர்த்தி பூமியில் எவ்வாறு வெளிப்பட்டதென்று.

Verse 11

पूर्वं कृतयुगस्यांते बलिना च पुरंदरः । निर्जित्य भ्रंशितः स्थानात्तदर्थं मधुसूदनः

முன்னொரு காலத்தில் க்ருதயுகத்தின் முடிவில் பலியால் புரந்தரன் இந்திரன் வெல்லப்பட்டு தன் நிலையிலிருந்து வீழ்த்தப்பட்டான்; அதற்காக தர்மத்தை நிலைநாட்ட மதுசூதனன் செயல்பட்டான்.

Verse 12

कश्यपाद्वामनो जज्ञे ततोऽभूच्च त्रिविक्रमः । त्रिभिः क्रमैर्मितांल्लोकानाक्रम्य मधुहा हरिः

கஷ்யபரிடமிருந்து வாமனன் பிறந்தான்; பின்னர் அவனே திரிவிக்ரமனானான். மதுஹா ஹரி மூன்று அடிகளால் அளந்த உலகங்களைத் தாண்டி ஆக்கிரமித்தான்.

Verse 13

बलिं चकार भगवान्पातालतलवासि नम् । भक्त्या त्वनन्यया कृष्णो दैत्येन परितोषितः

பகவான் பலியை பாதாளத்தின் வாசியாக்கினார்; ஆனால் அந்த தைத்யனின் அனன்ய பக்தியால் மகிழ்ந்த கிருஷ்ணன் அவனில் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 14

स्वयं चैवाऽवसत्तत्र भक्त्या क्रीतो हरिस्तदा । अनुग्रहाय भगवान्द्वारपालो बभूव ह

அங்கேயே ஹரி தாமே தங்கினார்; பக்தியால் ‘வாங்கப்பட்டவர்’ போல. அருளுக்காக பகவான் (பலியின்) வாயில்காவலனானார்.

Verse 15

दुर्वासाश्चापि भगवानात्रेयो मुनिसत्तमः । अटंस्तीर्थानि मोक्षार्थं मुक्तिक्षेत्रमचिंतयत्

அத்திரியின் புதல்வனும் முனிவர்களில் சிறந்தவருமான பகவான் துர்வாசரும், மோட்சத்திற்காக தீர்த்தங்களைச் சுற்றித் திரிந்து, ஒரு முக்திக்ஷேத்திரத்தை மனத்தில் தியானித்தார்.

Verse 16

एवं चितयमानः स ज्ञानदृष्ट्या महामुनिः । गोमत्या संगमो यत्र चक्रतीर्थेन भो द्विजाः

இவ்வாறு சிந்தித்த அந்த மகாமுனி ஞானக் கண்களால்—ஓ த்விஜர்களே—கோமதி நதி சக்கரதீர்த்தத்துடன் சங்கமிக்கும் இடத்தைத் தரிசித்தார்.

Verse 17

तन्मुक्तिक्षेत्रमाज्ञाय गमनाय मतिं दधे । सोतीत्य नगरग्रामानुद्यानानि वनानि च

அது முக்தி அளிக்கும் க்ஷேத்திரம் என அறிந்து, செல்லத் தீர்மானித்தார். நகரங்கள், கிராமங்கள், தோட்டங்கள், காடுகள் ஆகியவற்றைத் தாண்டி முன்னே சென்றார்.

Verse 18

आनर्त्तविषयं प्राप्य दैत्यभूमिं विवेश ह । निःस्वाध्यायवषट्कारां वेदध्वनिविवर्ज्जिताम्

ஆனர்த்த நாட்டை அடைந்து, அவர் தைத்யர்கள் ஆளும் நிலத்தில் நுழைந்தார்; அங்கு ஸ்வாத்யாயமும் ‘வஷட்’ உச்சரிப்பும் இல்லை; வேத ஒலியும் இல்லாதது.

Verse 19

कुशेन दैत्यराजेन सेवितां पालितां तथा । बहुम्लेच्छ समाकीर्णामधर्मोपार्जकैर्जनैः

அந்நிலம் தைத்யராஜன் குஷனால் சேவிக்கப்பட்டும் ஆளப்பட்டும் இருந்தது; பல ம்லேச்சர்களாலும், அதர்ம வழியில் வாழ்வோர் கூட்டத்தாலும் நிரம்பியிருந்தது.

Verse 20

प्रत्यासन्नामिति ज्ञात्वा चक्रतीर्थमगाद्द्विजः । स्नात्वा च संगमे पुण्ये मोक्ष्येऽहं च कृताह्निकः

அருகில் உள்ளது என அறிந்து அந்த த்விஜன் சக்கரதீர்த்தத்திற்குச் சென்றார். ‘புனித சங்கமத்தில் நீராடி, அஹ்நிகக் கடமைகளை நிறைவேற்றி, நான் விடுதலை பெறுவேன்’ என எண்ணினார்.

Verse 21

इति कृत्वा स नियमं ययौ शीघ्रं मुनिस्तदा । स्नात्वा शीघ्रं प्रयास्यामि दैत्यभूमिं विहाय च

இவ்வாறு உறுதியெடுத்துக்கொண்டு அந்த முனிவர் விரைவாகச் சென்றார். 'நீராடிய பின், இந்த அசுர பூமியை விட்டு நான் விரைவில் சென்றுவிடுவேன்' என்று அவர் தீர்மானித்தார்.

Verse 22

इत्येवं चिंतयन्मार्गे शीघ्रमेव जगाम सः । दृष्ट्वा च संगमं पुण्यं गोमत्या सागरस्य च

வழியில் இவ்வாறு சிந்தித்தவாறே அவர் விரைவாகச் சென்றார். அங்கே கோமதி நதியும் கடலும் கூடும் புனிதமான சங்கமத்தை அவர் கண்டார்.

Verse 23

निधाय वाससी तत्र मृदमालभ्य गोमयम् । शिखां च बद्ध्वा करयोः कृत्वा च नियतः कुशान्

அங்கே ஆடைகளை வைத்துவிட்டு, மண் மற்றும் பசுஞ்சாணத்தைப் பூசிக்கொண்டு, குடுமியை முடிந்து, நியமத்துடன் கைகளில் தர்ப்பை புற்களை ஏந்தினார்.

Verse 24

यावत्स्नाति च विप्रोऽसौ दृष्टो दैत्यैर्दुरात्मभिः । ब्रुवंतः कोऽयमित्येवं हन्यतांहन्यतामिति

அந்த அந்தணர் நீராடிக்கொண்டிருந்தபோது, துஷ்ட அசுரர்கள் அவரைப் பார்த்தார்கள். 'இவன் யார்?' என்று கேட்டுக்கொண்டே, 'இவனைக் கொல்லுங்கள், கொல்லுங்கள்!' என்று கூச்சலிட்டனர்.

Verse 25

अस्माभिः पालिते देशे कः स्नाति मनुजाधमः । ब्रुवंत इति जघ्नुस्ते जानुभिर्मुष्टिभिस्तथा

'எங்களால் காக்கப்படும் தேசத்தில் நீராடும் இந்த இழிந்த மனிதன் யார்?' என்று கூறிக்கொண்டே, அவர்கள் அவரை முழங்கால்களாலும் முஷ்டிகளாலும் தாக்கினர்.

Verse 26

ब्राह्मणोऽहं न हंतव्यः श्रुत्वा चाऽतीव पीडितः । तं दृष्ट्वा हन्यमानं तु ब्राह्मणं तैर्दुरात्मभिः

“நான் பிராமணன்; என்னைக் கொல்லக் கூடாது”—என்று அலறினாலும் அவன் மிகக் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்டான். அந்தத் தீயவர்கள் அந்தப் பிராமணனை அடித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து…

Verse 27

निवारयामास च तान्रुरुर्नाम महासुरः । जगृहुस्तस्य वस्त्राणि कुशांस्ते चिक्षिपुर्जले

அப்போது ‘ருரு’ எனும் மஹாஸுரன் அவர்களைத் தடுத்தான். அவர்கள் அவனுடைய ஆடைகளைப் பறித்தனர்; அந்தத் தீயவர்கள் குசா புல்லை நீரில் எறிந்தனர்.

Verse 28

चकर्षुश्चरणौ गृह्य शपंतो दुष्टचेतसः । पदे गृहीत्वा तमृषिं नीत्वा सीम्नि व्यसर्जयन्

தீய மனத்தினர் சாபமிட்டபடி அவன் கால்களைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்றனர். அந்த ரிஷியை காலால் பிடித்து எல்லைக்குக் கொண்டு சென்று அங்கே தள்ளிவிட்டனர்.

Verse 29

तं तदा मूर्छितप्रायं दृष्ट्वोचुः कुपिताश्च ते । अत्रागतो यदि पुनर्हनिष्यामो न संशयः । आनर्त्तविषयांस्तान्वै दृष्ट्वा तत्र जलाशयम्

அவனை அப்போது மயக்கம் வருமளவிற்கு காண, அவர்கள் கோபத்துடன் கூறினர்—“இவன் மீண்டும் இங்கே வந்தால் நிச்சயமாகக் கொல்வோம்; சந்தேகமில்லை.” பின்னர் அவன் ஆனர்த்தப் பகுதியையும் அங்குள்ள நீர்த்தடாகத்தையும் பார்த்து…

Verse 30

प्राणसंशयमापन्नस्ततश्चिंतापरोऽभवत् । शप्येहं यदि दैतेयांस्तपसः किं व्ययेन मे

உயிர்க்கு ஆபத்து ஏற்பட்டதால் அவன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்—“இந்த தைத்யர்களை நான் சபித்தால், கோபத்தில் என் தவம் வீணாகச் செலவானால் பயன் என்ன?”

Verse 31

अथवा नियमभ्रष्टस्त्यक्ष्ये चेदं कलेवरम् । मम पक्षं च कः कुर्य्यात्को मे दास्यति जीवितम्

அல்லது நான் விரதநியமம் கெடினால், இந்த உடலையே விட்டுவிடுவேன். அப்போது என் பக்கம் யார் நிற்பார், எனக்கு உயிர் யார் அளிப்பார்?

Verse 32

चक्रतीर्थे च कः स्नानं कारयिष्यति मामिह । को वा दैत्यगणानेताञ्छक्तो जेतुं महामृधे । तं विना पुण्डरीकाक्षं भक्तानामभयप्रदम्

இங்கே சக்ரதீர்த்தத்தில் எனக்கு நீராடச் செய்வார் யார்? அல்லது மாபெரும் போரில் இந்த தைத்யக் கூட்டங்களை வெல்ல வல்லவர் யார்—பக்தர்க்கு அபயம் அருளும் புண்டரீகாக்ஷனைத் தவிர?

Verse 33

ब्रह्मादीनां च नेतारं शरणागतवत्सलम् । चक्रहस्तं विना मेद्य कोन्यः शर्म्मप्रदो भवेत्

பிரம்மாதி தேவர்களுக்கும் தலைவன், சரணடைந்தோர்க்கு அருள்வாத்ஸல்யன், சக்கரஹஸ்தப் பெருமானைத் தவிர—எனக்கு அமைதியும் நலமும் அளிப்பவர் வேறு யார்?

Verse 34

इति ध्यात्वा च सुचिरं ज्ञात्वा पातालवासि नम् । आत्रेयो विष्णुशरणं जगाम धरणीतलम्

இவ்வாறு நீண்ட நேரம் தியானித்து, பாதாளவாசியை அறிந்து, ஆத்திரேயர் விஷ்ணுவின் சரணடைந்து பூமித்தளத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 35

उपवासैः कृशो दीनो भूतलं प्रविवेश ह । स दैत्त्यराजभवनं गन्धर्वाप्सरसावृतम्

உபவாசங்களால் மெலிந்து துயருற்றவனாய் அவன் பூமிப்பகுதியில் நுழைந்தான். பின்னர் கந்தர்வர், அப்சரஸ்கள் சூழ்ந்த தைத்யராஜன் அரண்மனைக்கு சென்றடைந்தான்.

Verse 36

शोभितं सुरमुख्येन विष्णुना प्रभविष्णुना । दुर्वासाः प्रविवेशाथ प्रहृष्टेनांतरात्मना

தேவர்களில் முதன்மையான, ஒளியால் விளங்கும் விஷ்ணுவால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த இடத்தில் துர்வாச முனிவர் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் நுழைந்தார்।

Verse 37

दुर्वाससमथायांतं दृष्ट्वा दैत्यपतिस्तदा । प्रत्युत्थायार्हयांचक्रे स्वासने संन्यवेशयत्

துர்வாச முனிவர் வருவதைக் கண்ட தைத்யராஜன் உடனே எழுந்து, முறையாக மரியாதை செய்து, தன் ஆசனத்தில் அமர வைத்தான்।

Verse 38

मधुपर्कं च गां चैव दत्त्वार्घ्यं पार्श्वतः स्थितः । प्रोवाच प्रणतो ब्रह्मन्कथमत्रागतो भवान्

மதுபர்க்கம், பசு, அர்க்கியம் ஆகியவற்றை அளித்து, அருகில் பணிவுடன் நின்று வணங்கி கூறினான்—“ஓ பிராமணரே, நீங்கள் இங்கே எவ்வாறு வந்தீர்?”

Verse 39

सुखोपविष्टः स ऋषिस्तत्रापश्यत्त्रिविक्रमम् । दैत्येन्द्रद्वारदेशे तु तिष्ठन्तमकुतोभयम्

சுகமாக அமர்ந்திருந்த அந்த முனிவர் அங்கே திரிவிக்ரமனை கண்டார்—தைத்யேந்திரனின் வாயில்புறத்தில் எதற்கும் அஞ்சாதவனாய் நின்றான்।

Verse 40

तं दृष्ट्वा देवदेवेशं श्रीवत्सांकं चतुर्भुजम् । रुरोद स ऋषिश्रेष्ठस्त्राहित्राहीत्युवाच च

தேவர்களின் ஆண்டவன், ஸ்ரீவத்ஸ குறியுடன் நான்கு கரங்களுடைய இறைவனை கண்டதும் அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் அழுது—“காப்பாற்று, காப்பாற்று!” என்று கூவினார்।

Verse 41

संसारभयभीतानां दुःखितानां जनार्दन । शत्रुभिः परिभूतानां शरणं भव केशव

ஹே ஜனார்தன! சம்சாரப் பயத்தால் அஞ்சுவோர்க்கும், துயருற்றோர்க்கும், பகைவரால் ஒடுக்கப்பட்டோர்க்கும்—அடைக்கலமாவாயாக, ஹே கேசவா।

Verse 42

मम दुःखाभितप्तस्य शत्रुभिः कर्षितस्य च । पराभूतस्य दीनस्य क्षुधया पीडितस्य च

மேலும் நான்—துயரால் எரிந்தவன், பகைவரால் இழுத்தாடப்பட்டவன், தோற்கடிக்கப்பட்ட துன்பன், பசியால் வாடுபவன்—

Verse 43

अपूर्णनियमस्याऽथ क्लेशितत्य च दानवैः । ब्रह्मण्यदेव विप्रस्य शरणं भव केशव

மேலும் எனக்காக—நியமங்கள் நிறைவேறாதவனாகவும், தானவரால் துன்புறுத்தப்பட்டவனாகவும் உள்ளேன்; ஹே பிராமண்யதேவா! இந்த அந்தணனுக்கு அடைக்கலமாவாயாக, ஹே கேசவா।

Verse 44

इत्युक्त्वा दर्शयामास शरीरं दैत्यताडितम् । तद्ब्राह्मणावमानं च दृष्ट्वा चुक्रोध वामनः

இவ்வாறு கூறி, தைத்தியர்கள் அடித்துத் துன்புறுத்திய தன் உடலைக் காட்டினான். அந்த அந்தணனுக்குச் செய்யப்பட்ட அவமதிப்பைக் கண்டு வாமனர் சினம் கொண்டார்.

Verse 45

केनापमानितो ब्रह्मन्नियमः केन खण्डितः । कथयस्व महाभाग धर्मपाले मयि स्थिते

ஹே பிராமணரே! உமது நியமத்தை யார் அவமதித்தார், யார் அதை முறித்தார்? ஹே பாக்கியவானே, கூறுவீராக; தர்மத்தைப் பாதுகாப்பவன் நான் இங்கே நிற்கிறேன்.

Verse 46

दुर्वासा उवाच । मुक्तितीर्थमहं ज्ञात्वा ज्ञानेन मधुसूदन । चक्रतीर्थं गतः स्नातुं यात्रायां हर्षसंयुतः

துர்வாசர் கூறினார்—ஹே மதுசூதன! முக்கிதீர்த்தத்தை உண்மையான ஞானத்தால் அறிந்து, யாத்திரையில் மகிழ்வுடன் சக்கரதீர்த்தத்தில் நீராடச் சென்றேன்।

Verse 47

अकृतस्नान एवाऽहं दृष्टो दैत्यैर्दुरासदैः । गले गृहीतः कृष्णाहं मुष्टिभिस्ताडितस्तथा

நான் இன்னும் சடங்கு நீராடல் செய்யாத நிலையில் இருந்தபோதே, வெல்ல இயலாத தைத்யர்கள் என்னைக் கண்டனர். ஹே கிருஷ்ணா! அவர்கள் என் கழுத்தைப் பிடித்து, குத்துகளால் அடித்தனர்।

Verse 48

बलाद्गृहीत्वा वासांसि कुशांश्चैवाक्षतैः सह । जले क्षिप्त्वा चरणयोर्गृहीत्वा मां समाकृषन्

அவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக என் ஆடைகளையும், அக்ஷதத்துடன் கூடிய குசா புல்லையும் பறித்து, நீரில் எறிந்தனர்; பின்னர் என் கால்களைப் பிடித்து என்னை இழுத்துச் சென்றனர்।

Verse 49

सीमांते मां तु प्रक्षिप्य प्रोचुस्ते दानवाधमाः । हनिष्यामो यदि पुनरागंतासि न संशयः

எல்லையில் என்னைத் தள்ளிவிட்டு, அந்தத் தானவாதமர்கள் கூறினர்—நீ மீண்டும் வந்தால் உன்னை கொன்றுவிடுவோம்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 50

स्नातोऽहं चक्रतीर्थे तु करिष्ये भोजनं विभो । तस्मात्स्नापय गोविंद नियमं सफलं कुरु

ஹே விபோ! சக்கரதீர்த்தத்தில் நீராடி நான் உணவு உண்ணுவேன். ஆகவே ஹே கோவிந்தா! எனக்கு நீராடச் செய்து, என் நியம-விரதத்தை பலனளிக்கச் செய்।

Verse 51

तव प्रसादात्स्नात्वाऽहं भुक्त्वा च प्रीतमानसः । प्रतिज्ञां सफलां कृत्वा विचरिष्ये महीमिमाम्

உமது அருளால் நான் நீராடி, மகிழ்ந்த மனத்துடன் உணவு உண்டு, என் விரதத்தை நிறைவேற்றி மீண்டும் இப்பூமியில் உலாவுவேன்.