Adhyaya 14

Verse 1

श्रीप्रह्राद उवाच । संत्यनेकानि तीर्थानि बह्वाश्चर्यकराणि च । प्राप्ते कलियुगे घोरे तानि पुप्लुविरेर्णवे

ஸ்ரீபிரஹ்லாதன் கூறினான்—பல தீர்த்தங்கள் உள்ளன; பலவும் அதிசயப் பலன் தருவன. ஆனால் கொடிய கலியுகம் வந்தபோது அவை கடலில் மூழ்கின.

Verse 2

उद्देशतो मया विप्राः कीर्त्यमाना निबोधत । संक्षेपतो विप्रवरा यथा तेषां च याः क्रियाः

ஓ விப்ரர்களே, நான் குறிப்பாகப் புகழ்ந்து கூறுவனவற்றை அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, அவற்றின் இயல்பையும் அவற்றிற்குரிய விதிகளையும் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 3

संहृत्य च भुवो भारं साधू न्संस्थाप्य सत्पथे । द्वारवत्यामगात्कृष्णो वृष्णिसंघैः समावृतः

பூமியின் பாரத்தை அகற்றி, சாதுக்களை சத்பாதையில் நிலைநிறுத்தி, வ்ருஷ்ணிகளின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன் த்வாரவதிக்குச் சென்றான்।

Verse 4

दर्शनार्थं तदा ब्रह्मा दैवतैः परिवारितः । वरुणो यमवित्तेशौ सूर्य्याचन्द्रमसौ तथा

அப்போது தரிசனத்திற்காக தேவர்களால் சூழப்பட்ட பிரம்மா வந்தார்; வருணன், யமன், செல்வாதிபதி குபேரன், மேலும் சூரியன் மற்றும் சந்திரனும் வந்தனர்.

Verse 5

आगत्य सह कृष्णेन कार्यं संसाध्य चात्मनः । वेधाश्चक्रे तदा तीर्थं स्वनाम्ना कीर्तितं भुवि

கிருஷ்ணனுடன் வந்து தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிய வேதா (பிரம்மா) அப்போது தன் பெயரால் பூமியில் புகழ்பெற்ற தீர்த்தத்தை நிறுவினார்.

Verse 6

ब्रह्मकुण्डमिति ख्यातं सर्वपापहरं शुभम् । तत्तीरे स्थापयामास सहस्रकिरणं प्रभुम्

அது ‘பிரம்மகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்றது—மங்களகரமும் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும். அதன் கரையில் அவர் ஆயிரக்கதிர் ஆண்டவன் (சூரியன்) ஐ நிறுவினார்.

Verse 7

मूलं सुराणां हि किल ब्रह्मा लोकपितामहः । तेन संस्थापितं यस्मान्मूल स्थानमिति स्मृतम्

உண்மையிலே உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா தேவர்களின் மூலமெனக் கூறப்படுகிறார்; அவர் நிறுவியதனால் இது ‘மூலஸ்தானம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 8

ब्रह्मतीर्थं तु तद्दृष्ट्वा चन्द्रश्चक्रे ततः सरः । तडागं चन्द्रनाम्ना वै सर्वपापप्रणाशनम्

அந்த பிரம்மதீர்த்தத்தைப் பார்த்த சந்திரன் அப்போது ஒரு ஏரியை உருவாக்கினார்; சந்திரன் பெயரால் அழைக்கப்படும் அந்த தடாகம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 9

तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं संहृष्टाः सुरसत्तमाः । ऊचुस्ते लोकस्रष्टारं शृणुष्व वचनं हि नः

அவரை ஒளியால் நிறைந்தவராகக் கண்டு தேவர்களில் சிறந்தோர் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் உலகப் படைப்பாளரிடம்—“எங்கள் சொற்களைச் செவிமடுக்கவும்” என்றனர்.

Verse 10

योऽत्र स्नानं प्रकुरुते पितॄन्संतर्पयिष्यति । पूजयिष्यति देवेशं मूलस्थानं सुरर्षभ

தேவர்களில் வृषபமே! இங்கு நீராடுபவன் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி, மூலஸ்தானத்தில் தேவேசனை வழிபடுவான்.

Verse 11

सर्वपापविनिर्मुक्तो धनधान्यसमन्वितः । सप्तम्यां माघमासस्य शुक्लपक्षे द्विजर्षभाः । योऽत्र स्नानं प्रकुरुते मानवो भक्तिसंयुतः

இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! மாக மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தின் சப்தமியில் பக்தியுடன் இங்கு நீராடும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு செல்வமும் தானியமும் பெற்றவனாகிறான்.

Verse 12

मूलस्थानं च देवेश संस्नाप्य प्रविलेपयेत् । पूजयिष्यति वस्त्राद्यैः स्वशक्त्या भूषणैस्तथा

தேவேசனே! மூலஸ்தானத்தில் (திருமேனியை) நீராட்டி, பின்னர் சந்தனம் முதலிய லேபனம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் ஆடைகள் முதலியவற்றாலும், தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அணிகலன்களாலும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 13

पुष्पधूपादिभिश्चैव नैवेद्येन च मानवः । सर्वान्कामानवाप्नोति ब्रह्मलोकं स गच्छति

மலர்கள், தூபம் முதலியனாலும் நைவேத்யத்தாலும் மனிதன் எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுகிறான்; அவன் பிரம்மலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 14

सावित्रीं च ततो दृष्ट्वा ब्रह्मणा स्थापितां च वै । कृत्वा चायतनं दिव्यं स्वां मूर्तिं सन्निवेश्य च । नाम चक्रे तदा देव्याः स्वयं तस्याः पितामहः

பின்னர் பிரம்மனால் நிறுவப்பட்ட சாவித்ரீ தேவியையும் கண்டு, அவர் ஒரு தெய்வீக ஆலயத்தை அமைத்து தன் உருவத்தையும் பிரதிஷ்டை செய்தார்; அப்போது பிதாமஹன் பிரம்மனே அந்த தேவிக்கு பெயரிட்டார்।

Verse 15

यः पश्यति स्वयं भक्त्या कृष्णं दृष्ट्वा जगत्पतिम् । सावित्रीं स सुखी भूत्वा सर्वान्कामानवाप्नुयात्

யார் தனிப்பட்ட பக்தியுடன் ஜகத்பதி ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தரிசித்து, சாவித்ரீ தேவியையும் தரிசிக்கிறாரோ, அவர் மகிழ்ச்சியடைந்து எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவார்।

Verse 16

आयुरारोग्यमैश्वर्य्यं पुत्रसन्तानमेव च । न दौर्भाग्यं भवेत्तस्य न दारिद्यं न मूर्खता । न च व्याधिभयं तस्य यः पश्यति विधिं नरः

விதி (பிரம்மன்) தரிசனம் செய்பவனுக்கு நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம், செல்வம், புத்ர-சந்ததி அருள் கிடைக்கும்; அவனுக்கு துர்பாக்கியம் இல்லை, வறுமை இல்லை, மூடத்தனம் இல்லை, நோய்பயம் கூட இல்லை।

Verse 17

गत्वा संस्नापयेद्देवीं कुंकुमेन कुसुंभकैः । संछाद्य वस्त्रैः संपूज्य पुष्पैर्नानाविधै स्तथा

அங்கே சென்று தேவியை குங்குமமும் குசும்பமும் (சாஃப்ளவர்) கொண்டு அபிஷேகம் செய்து, பின்னர் ஆடைகளால் அலங்கரித்து, பலவகை மலர்களால் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 18

नैवेद्यफलतांबूलग्रीवासूत्रकदीपकैः । संपूज्य परया भक्त्या यात्रां च सफला लभेत्

நைவேத்யம், பழங்கள், தாம்பூலம், மாலைகள்/கழுத்தணிகள், யஜ்ஞோபவீதம் (நூல்) மற்றும் தீபங்களால் பரம பக்தியுடன் முழுமையாகப் பூஜித்தால், அவனுடைய யாத்திரை உண்மையிலே பலனளிக்கும்।

Verse 19

न वैधव्यं न दौर्भाग्यं न वंध्या न मृतप्रजा । विधिर्दृष्टो नरैर्यैस्तु कुले तेषां प्रजायते

விதி (பிரம்மா) தரிசனம் பெற்ற மனிதர்களின் குலத்தில் கைம்மை இல்லை, துர்பாக்கியம் இல்லை, வంధியம் இல்லை, சந்ததி இழப்பும் இல்லை।

Verse 20

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन विधिं पश्येत्सुभावतः । परितुष्टो भवेत्कृष्णो यात्रा च सफला भवेत्

ஆகையால் முழு முயற்சியுடனும் தூய மனநிலையுடனும் விதி (பிரம்மா) தரிசனம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மிகுந்த திருப்தி அடைந்து, யாத்திரையும் வெற்றியடையும்।

Verse 21

प्रह्लाद उवाच । ब्रह्मणा स्थापितं दृष्ट्वा सरः परमशोभनम् । इन्द्रश्चक्रे महाभागः सरः परमशोभनम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—பிரம்மா நிறுவிய மிக அழகிய தீர்த்தக் குளத்தைப் பார்த்து, மகாபாக்யவான் இந்திரனும் அங்கே மிக அழகிய ஒரு குளத்தை அமைத்தான்।

Verse 22

स्थापयामास देवेशो लिंगमप्रतिमौजसम् । तस्मिन्स्नात्वा च लभते यस्मादिन्द्रपदं नरः

தேவேசன் (இந்திரன்) ஒப்பற்ற வல்லமை கொண்ட லிங்கத்தை நிறுவினான்; அங்கே நீராடினால் மனிதன் இந்திரபதத்தை அடைகிறான்।

Verse 23

तस्मादिन्द्रपदं नाम सुप्रसिद्धं धरातले । इन्द्रेण स्थापितं लिंगं यस्माद्भावनया सह । प्रसिद्धमिंद्रनाम्ना वा इन्द्रेश्वरमिति स्मृतम्

ஆகவே ‘இந்திரபதம்’ என்ற பெயர் பூமியில் மிகப் புகழ்பெற்றது. இந்திரன் பக்தி உணர்வுடன் நிறுவிய லிங்கம் என்பதால், அது இந்திரன் பெயராலேயும் புகழ்பெற்று ‘இந்திரேஸ்வரன்’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 24

यस्य प्रसिद्धिरतुला वृद्धिलिंगमिति द्विजाः । यस्य दर्शनमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः

ஓ இருபிறப்பினரே, ‘விருத்திலிங்கம்’ என ஒப்பற்ற புகழுடைய அதனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்।

Verse 25

पितॄणामक्षया तृप्तिर्जायते द्विजसत्तमाः । अष्टम्यां च चतुर्द्दश्यां स्नात्वा चेन्द्रपदे नरः

ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே, அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாள்களில் அங்கு நீராடினால் பித்ருக்களுக்கு அழியாத திருப்தி உண்டாகி, மனிதன் இந்திரபதத்தை அடைவான்।

Verse 26

इन्द्रेश्वरं च संपूज्य याति मुक्तिपदं नरः । विशेषतस्तु संपूज्यो मकरस्थे दिवाकरे

இந்திரேஸ்வரரை முறையாக வழிபட்டால் மனிதன் முக்திப்பதத்தை அடைவான்; சூரியன் மகரத்தில் இருப்பின்போது சிறப்பாக வழிபடத்தக்கவர் அவர்।

Verse 27

उत्तरायणसंक्रांतौ लिंगपूरणकेन हि । शिवरात्रौ विशेषेण संपूज्य उमया सह । रात्रौ जागरणं कृत्वा परमं लोकमाप्नुयात्

உத்தராயண சங்கிராந்தியில் லிங்கபூரண விதியால், மேலும் சிறப்பாக சிவராத்திரியில் உமையுடன் சிவனை வழிபட்டு, இரவு முழுதும் விழித்திருந்தால் பரமலோகத்தை அடைவான்।

Verse 28

प्रह्लाद उवाच । ब्रह्मतीर्थं च तद्दृष्ट्वा तथा शक्रसरोभवम् । दर्शयन्विष्णुना सार्द्धमेकरूपत्वमाप्नुयात्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்— பிரம்மதீர்த்தத்தையும், இந்திரனால் (சக்ரனால்) தோன்றிய ஏரியையும் தரிசித்து, விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து அதைத் தரிசிக்கச் செய்தால், தெய்வீக ஒருரூபத்துவம் பெறுவர்।

Verse 29

सरश्चकार देवेशो भगवान्पार्वतीपतिः । सुमृष्टनिर्मलजलं नलिनीदलशोभितम्

தேவர்களின் ஈசன், பகவான் பார்வதீபதி ஒரு சரோவரத்தை உருவாக்கினார்; அதன் நீர் மிகத் தூய்மையும் தெளிவும் உடையது, தாமரை இலைகளால் அழகுபெற்றது.

Verse 30

उत्पलैः सर्वतश्छन्नं सरः सारसशोभितम् । तदगाधजलं दृष्ट्वा स्वयमेव पिनाकधृक् । सब्रह्मविष्णुना सार्द्धं स्नातस्तत्र वृषध्वजः

அச்சரோவர் எங்கும் நீலத் தாமரைகளால் மூடப்பட்டு, அன்னப்பறவைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் ஆழ்ந்த நீரைப் பார்த்த பினாகதாரி, வृषத்வஜன் சிவன் தாமே பிரம்மா, விஷ்ணுவுடன் அங்கே நீராடினார்.

Verse 31

ते देवास्तत्सरो दृष्ट्वा ब्रह्मविष्णुसुराऽसुराः । ऊचुः सर्वे सुसंहृष्टा वीक्षंतः पार्वतीपतिम्

அச்சரோவரைக் கண்ட பிரம்மா-விஷ்ணு, தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் அனைவரும் பார்வதீபதியை நோக்கி மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து இவ்வாறு உரைத்தனர்.

Verse 32

यस्मात्कृतमिदं देवा ईश्वरेण महत्सरः । महादेव सरोनाम सुप्रसिद्धं भविष्यति

தேவர்களே! இந்தப் பெருஞ்சரோவர் ஈசுவரனால் உருவாக்கப்பட்டதனால், இது ‘மகாதேவ-சரஸ்’ என்ற நாமத்தால் எங்கும் புகழ்பெறும்.

Verse 33

योऽत्र स्नानं प्रकुरुते पितॄणां तर्पणं तथा । श्राद्धं पितॄणां भक्त्या च स गच्छेत्परमां गतिम्

இங்கே நீராடி, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, பக்தியுடன் பித்ரு-சிராத்தம் நடத்துபவன் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 34

सुप्रसन्ना भविष्यन्ति सर्वे देवा न संशयः । दर्शनात्पापनिर्मुक्तो महादेवसरस्य च

அனைத்து தேவர்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவர்—இதில் ஐயமில்லை. மகாதேவ-சரஸின் தரிசனமாத்திரத்தால் பாவவிமோசனம் பெறுவர்.

Verse 35

महेशस्य च तद्दृष्ट्वा सरः परमशोभनम् । चकार पार्वती तत्र सरश्चाप्रतिमं तथा

மகேசன் (சிவன்) உடைய அந்த மிக அழகிய சரஸைத் தரிசித்து, பார்வதியும் அங்கே இன்னொரு ஒப்பற்ற புனிதச் சரஸை உருவாக்கினாள்.

Verse 36

गौरीसर इति ख्यातं सर्वपापप्रणाशनम् । तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या न दुर्गतिमवाप्नुयात्

அது ‘கௌரீ-சரஸ்’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும். பக்தியுடன் அங்கே நீராடும் மனிதன் துர்கதியை அடையான்.

Verse 37

न दौर्भाग्यं स्त्रियश्चैव न वैधव्यं कदाचन । स्नात्वा गौरीतीर्थवरे सर्वान्कामानवाप्नुयात्

பெண்களுக்கு துர்பாக்கியம் இல்லை; எந்நாளும் விதவைத்தனம் இல்லை. சிறந்த கௌரீ-தீர்த்தத்தில் நீராடினால் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 38

वरुणश्च ततो दृष्ट्वा पुण्यान्यायतनानि च । चकार च सरो दिव्यं विष्णुभक्तिसमन्वितः

பின்னர் வருணன் அந்தப் புனிதத் தலங்களைத் தரிசித்து, விஷ்ணு-பக்தியால் நிறைந்தவனாய், ஒரு தெய்வீகச் சரஸையும் உருவாக்கினான்.

Verse 39

नाम्ना वरुणपदं तच्च पापक्षयकरं भुवि । नभस्ये पौर्णमास्यां च संतर्प्य पितृदेवताः

அந்த தீர்த்தம் ‘வருணபதம்’ எனப் பெயர்பெற்றது; பூமியில் பாபநாசம் அளிப்பது. நபஸ்ய மாதப் பௌர்ணமியில் பித்ரு தேவதைகளைத் தர்ப்பணம் செய்து…

Verse 40

श्राद्धं कृत्वा विधानेन पितॄणां श्रद्धयान्वितः । उत्तमं लोकमाप्नोति यत्र गत्वा न शोचति

விதிப்படி, श्रद्धையுடன் பித்ருக்களுக்குச் சிராத்தம் செய்தவன் உயர்ந்த லோகத்தை அடைவான்; அங்கு சென்றபின் துயரப்படான்.

Verse 41

प्रदद्यादुदकुम्भांश्च दध्योदनसमन्वितान् । गाश्च वासांसि रत्नानि विष्णुर्मे प्रीयतामिति

தயிர்சாதம் சேர்த்த நீர்குடங்களைத் தானம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பசுக்கள், ஆடைகள், ரத்தினங்களையும் அளித்து—‘விஷ்ணு என்மேல் பிரியமடையட்டும்’ என்று பிரார்த்திக்க வேண்டும்.

Verse 42

सरो दृष्ट्वा जलेशस्य सरश्चक्रे धनेश्वरः । यक्षाधिपसरोनाम सुप्रसिद्धं धरातले

நீரின் அதிபதி (வருணன்) ஏரியைப் பார்த்து தனேஸ்வரன் (குபேரன்) இன்னொரு ஏரியை அமைத்தான்; அது பூமியில் ‘யக்ஷாதிப-சரஸ்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 43

तथा तत्र नरो भक्त्या संपूज्य पितृदेवताः । सर्वान्कामानवाप्नोति दद्याद्वस्त्रद्विजातये

அவ்வாறே அங்கு ஒருவர் பக்தியுடன் பித்ரு தேவதைகளை முறையாகப் பூஜித்தால் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்; மேலும் இருபிறப்பாளரான (பிராமணருக்கு) ஆடைத் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

प्रह्लाद उवाच । विष्णुं वरप्रदं श्रुत्वा भ्रातॄणां ब्रह्मनंदनाः । मंदाकिनी वसिष्ठेन समानीता धरातले

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—விஷ்ணு வரம் அளிப்பவன் எனக் கேட்டு, பிரம்மாவின் புதல்வர்கள் தம் சகோதரர் நலனுக்காக வசிஷ்டரால் மந்தாகினியைப் பூமிக்கு இறக்கச் செய்தனர்।

Verse 45

अम्बरीषादयः सर्व आजग्मुः कृष्णपालिताम् । द्वारवत्यां च ते दृष्ट्वा गोमतीं सागरंगमाम्

அம்பரீஷர் முதலிய அனைவரும் கிருஷ்ணன் காக்கும் த்வாரவதிக்கு வந்தனர்; அங்கே கடலை நோக்கி ஓடும் கோமதி நதியைத் தரிசித்தனர்।

Verse 46

तीर्थानि देवतानां च पुण्यान्यायतनानि च । तीर्थं पंचनदं चक्रुः प्रजानां पतयस्तथा

அவர்கள் தேவர்களின் தீர்த்தங்களையும் புண்ணிய ஆலயங்களையும் நிறுவினர்; மேலும் மக்கள் தலைவர்கள் அனைவரின் நலனுக்காக ‘பஞ்சநத’ எனும் தீர்த்தத்தையும் அமைத்தனர்।

Verse 47

पंच नद्यः समाहूतास्तत्राऽजग्मुः सुरान्विताः । मरीचये गोमती च लक्ष्मणा चात्रये तथा

அழைக்கப்பட்டவுடன் ஐந்து நதிகள் தேவர்களுடன் அங்கே வந்தன; மரீசியுக்காக கோமதி, அத்ரிக்காக லக்ஷ்மணாவும் வந்தது।

Verse 48

चंद्रभागा चांगिरसे पुलहाय कुशावती । पावनार्थं जांबवती जगाम क्रतवे तथा

ஆங்கிரசருக்காக சந்திரபாகா, புலஹருக்காக குசாவதி வந்தது; மேலும் புனிதிகரண நோக்கில் ஜாம்பவதியும் கிரதுவிற்காகச் சென்றது।

Verse 49

तासु स्नात्वा महाभागा ब्रह्मपुत्रा यशस्विनः । नाम तस्य तदा चक्रुः पंचनद्यश्च तापसाः

அந்நதிகளில் நீராடிய மகாபாக்கியமுடைய, புகழ்மிக்க பிரம்மபுத்திரத் தவசிகள் அப்போது அந்த இடத்திற்கு ‘பஞ்சநதி’ என்று பெயரிட்டனர்.

Verse 50

तस्मात्पंचनदं तीर्थं सर्वपापप्रणाशनम् । स्नातव्यं तत्र मनुजैः स्वर्गमोक्षार्थिभिस्तदा

ஆகையால் ‘பஞ்சநத’ தீர்த்தம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது; ஸ்வர்க்கமும் மோட்சமும் நாடும் மனிதர்கள் அங்கே நீராட வேண்டும்.

Verse 51

तत्र गत्वा सुनियतो गृहीत्वार्घ्यं फलेन हि । मंत्रेणानेन वै विप्रा दद्यादर्घ्यं विधानतः

அங்கே சென்று நியமத்துடன், பழத்துடன் கூடிய அர்க்யத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ஓ விப்ரர்களே, இந்த மந்திரத்தால் விதிப்படி அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 52

ब्रह्मपुत्रैः समानीताः पंचैताः सरितां वराः । गृह्णंत्वर्घ्यमिमं देव्यः सर्वपापप्रशांतये

பிரம்மபுத்திரர்கள் இங்கே கொண்டு வந்த நதிகளில் சிறந்த இந்த ஐந்து தேவியரே—எல்லாப் பாவங்களும் முற்றிலும் தணிய இவ்வர்க்யத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

Verse 53

इत्यर्घ्यमन्त्रः । स्नानं कृत्वा विधानेन पितॄन्संतर्प्पयेन्नरः । श्राद्धं कुर्य्याद्विधानेन श्रद्भया परया युतः

இவ்வாறு அர்க்ய-மந்திரம் நிறைவு. விதிப்படி நீராடி மனிதன் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பரமச் சிரத்தையுடன் விதிவழி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

पंचरत्नं ततो देयं सप्तधान्यं द्विजातये । दीनांधकृपणानां च दानं दद्यात्स्वशक्तितः

அதன்பின் இருமுறைப் பிறந்தவர்க்கு ‘பஞ்சரத்தினம்’ மற்றும் ‘சப்ததானியம்’ அளிக்க வேண்டும்; மேலும் ஏழை, குருடர், வறியவர்களுக்கு தன் ஆற்றலின்படி தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 55

सर्वान्कामानवाप्नोति विष्णुलोकं स गच्छति । पुत्रपौत्रसमायुक्तः परं सुखमवाप्नुयात्

அவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைந்து விஷ்ணுலோகத்திற்குச் செல்கிறான்; புத்ர-பௌத்திரங்களுடன் கூடி பரம சுகத்தை அடைகிறான்।

Verse 56

प्रेतयोनिं गता ये च ये च कीटत्वमागताः । सर्वे ते मुक्तिमायांति पितरस्त्रिकुलोद्भवाः

பிரேதயோனியில் சென்றவர்களும், புழுவாகிய நிலையடைந்தவர்களும்—மூன்று குலங்களில் தோன்றிய அந்தப் பித்ருக்கள் அனைவரும் முக்தியை அடைகின்றனர்।

Verse 57

श्रुत्वाऽध्यायमिमं पुण्यं शिवलोके च मोदते । सर्वपाप विनिर्मुक्तः स याति परमं पदम्

இந்தப் புண்ணிய அத்தியாயத்தைச் செவிமடுத்து அவன் சிவலோகத்தில் மகிழ்கிறான்; எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம பதத்தை அடைகிறான்।