Adhyaya 40

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततः कामेश्वरं गच्छेत्तत्र कामप्रतिष्ठितम् । यस्मिन्दृष्टे सदा मर्त्यः सुरूपः सुप्रभो भवेत्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதன்பின் காமேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே காமன் நிறுவப்பட்டுள்ளான். அவனைத் தரிசித்தால் மனிதன் எப்போதும் அழகுருவும் ஒளிவீசுவானும் ஆவான்।

Verse 2

ययातिरुवाच । त्वया प्रोक्तं पुरा शंभुः कामबाण भयात्किल । वालखिल्याश्रमं प्राप्तो यत्र लिंगं पपात ह

யயாதி கூறினார்—முன்பு நீங்கள் சொன்னீர்கள்: காமனின் அம்புகளுக்குப் பயந்து, என்று சொல்லப்படுகிறது, சம்பு வாலகில்யர்களின் ஆசிரமத்தை அடைந்தார்—அங்கே லிங்கம் விழுந்தது।

Verse 3

स कथं पूजितस्तेन शंभुर्मे कौतुकं महत् । वद सर्वं द्विजश्रेष्ठ कामेश्वरनिवेशनम्

அங்கே சம்புவை எவ்வாறு வழிபட்டார்கள்? எனக்கு மிகுந்த ஆவல். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, காமேஸ்வரனின் வாசஸ்தலத்தைப் பற்றி அனைத்தையும் கூறுங்கள்।

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । मुक्तलिंगेऽपि देवेशे न स्मरस्तं मुमोच ह । दर्शयन्नात्मनो बाणं तस्यासौ पृष्ठतः स्थितः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—தேவேசன் லிங்கத்தை விட்டபோதும், ஸ்மரன் (காமன்) அவரை விடவில்லை. தன் அம்பை காட்டிக்கொண்டு அவர் பின்னால் நின்றான்।

Verse 5

ततो वाराणसीं प्राप्तस्तद्भयात्त्रिपुरांतकः । तत्राऽपि च तथा दृष्ट्वा धृतचापं मनोभवम्

அவனுடைய அச்சத்தால் திரிபுராந்தகர் (சிவன்) வாராணசிக்கு வந்தார். அங்கேயும் வில்லேந்திய மனோபவனை (காமனை)க் கண்டு, மீண்டும் அதே நிலையை அனுபவித்தார்.

Verse 6

ततः प्रयागमापन्नः केदारं च ततः परम् । नैमिषं भद्रकर्णं च जंबूमार्गे त्रिपुष्करम्

பின்னர் அவர் பிரயாகத்தை அடைந்து, அதன்பின் கேதாரத்திற்குச் சென்றார். நைமிஷம், பத்ரகர்ணம், மேலும் ஜம்பூமார்கப் பாதையில் திரிபுஷ்கரத்தையும் அடைந்தார்.

Verse 7

गोकर्णं च प्रभासं च पुण्यं च कृमिजांगलम् । गगाद्वारं गयाशीर्षं कालाभीष्टं वटेश्वरम्

அவர் கோகர்ணம், பிரபாசம், புனிதமான கிருமிஜாங்கலத்திற்கும் சென்றார். கங்காத்வாரம், கயாசீர்ஷம், காலாபீஷ்டம், வடேஸ்வரத்திற்கும் சென்றார்.

Verse 8

किं वा तेन बहूक्तेन तीर्थान्यायतनानि च । असंख्यानि गतो देवः कामं च ददृशे तथा

மேலும் பல சொல்லுவதால் என்ன பயன்? தேவர் எண்ணற்ற தீர்த்தங்களுக்கும் புனிதத் தலங்களுக்கும் சென்றார்; ஆனாலும் அங்கேயும் காமனையே தொடர்ந்து கண்டார்.

Verse 9

यत्रयत्र महादेवस्तद्भयान्नृप गच्छति । तत्रतत्र पुनः कामं प्रपश्यति धृतायुधम्

அரசே, மகாதேவர் அவனுடைய அச்சத்தால் எங்கே எங்கே சென்றாரோ, அங்கே அங்கே ஆயுதம் ஏந்திய காமனை மீண்டும் மீண்டும் கண்டார்.

Verse 10

कस्यचित्त्वथकालस्य पुनः प्राप्तोऽर्बुदं प्रति । तत्रापश्यत्तथा काममाकर्णाकर्षितायुधम् । आकुंचितैकपादं च स्थिरदृष्टिं नृपो त्तम

சில காலத்திற்குப் பின் அவன் மீண்டும் அர்புதத்தை நோக்கி வந்தான். அங்கே காதுவரை இழுத்த அம்பாயுதத்துடன், ஒரு காலை மடக்கி, நிலைத்த பார்வையுடன் நின்ற காமனை மீண்டும் கண்டான், அரசரே சிறந்தவரே।

Verse 11

अथाऽसौ भगवाञ्छांतः प्रियादुःखसमन्वितः । क्रोधं चक्रे विशेषेण दृष्ट्वा तं पुरतः स्थितम्

அப்போது அந்த பகவான் அமைதியாயிருந்தாலும், பிரியவியோகத் துயரால் நிறைந்தவராய், முன்னே நின்ற அவனைப் பார்த்தவுடன் மிகுந்த கோபம் கொண்டார்।

Verse 12

तस्य कोपाभिभूतस्य तृतीयान्नयनान्नृप । निश्चक्राम महाज्वाला ययाऽसौ भस्मसात्कृतः

அரசே, கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவரின் மூன்றாம் கணிலிருந்து பேர்ஜ்வாலை வெளிப்பட்டது; அதனால் அவன் சாம்பலாயினான்।

Verse 13

सचापः सशरो राजंस्तस्मिन्पर्वतरोधसि । शंकरो रोषपर्यंतं गत्वा सौख्यमवाप्तवान्

அரசே, அந்த மலைச் சரிவில் வில் அம்புகளுடன் அவன் அப்படியே விழுந்து கிடந்தான்; சங்கரன் கோபத்தின் எல்லை வரை சென்று பின்னர் அமைதியும் இன்பமும் அடைந்தார்।

Verse 14

कैलासं पर्वतश्रेष्ठं जगाम सुरपूजितः । दग्धे मनोभवे भार्या रतिरस्य पतिव्रता । व्यलपत्करुणं दीना पतिशोकपरि प्लुता

தேவரால் போற்றப்பட்ட அவர் மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்திற்குச் சென்றார். மனோபவனாகிய காமன் எரிந்து சாம்பலானபோது, அவன் பத்தினியான ரதி துயருற்று, கணவன் துக்கத்தில் மூழ்கி, கருணையுடன் புலம்பினாள்।

Verse 15

ततो दारूणि चाहृत्य चितिं कृत्वा नराधिप । आरुरोहाग्निसंदीप्तां चितिं सा पतिदुःखिता । तावदाकाशगां वाणीं शुश्राव च यशस्विनी

அப்போது, அரசே! அவள் விறகுகளைத் திரட்டி சிதையை அமைத்து, கணவன் பிரிவுத் துயரால் வாடி, தீப்பொலியும் சிதையின் மேல் ஏறினாள். அச்சமயம் அந்தப் புகழ்மிகு பெண் ஆகாயத்திலிருந்து வந்த வாணியை கேட்டாள்.

Verse 16

वागुवाच । मा पुत्रि साहसं कार्षीस्तपसा तिष्ठ सुन्दरि । भूयः प्राप्स्यसि भर्त्तारं कामें तुष्टेन शंभुना

வாணி கூறியது—“மகளே, அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதே. அழகியவளே, தவத்தில் நிலைத்திரு. ஶம்பு திருப்தியடைந்தால் நீ மீண்டும் உன் கணவன் காமனை அடைவாய்.”

Verse 17

सा श्रुत्वा तां तदा वाणीं समुत्तस्थौ समुमध्यमा । देवमाराधयामास दिवानक्तमतंद्रिता । व्रतैर्दानैर्जपैर्होमैरुपवासैस्तथा परैः

அவ்வாணியை கேட்டதும் அந்தச் சுருங்கிய இடையாள் உடனே எழுந்தாள். சோர்வின்றி இரவும் பகலும் இறைவனை வழிபட்டாள்—விரதம், தானம், ஜபம், ஹோமம், உபவாசம் மற்றும் பிற நியமங்களால்.

Verse 18

ततो वर्ष सहस्रांते तुष्टस्तस्या महेश्वरः । अब्रवीद्वद कल्याणि वरं यन्मनसि स्थितम्

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவில் மகேஸ்வரன் அவளால் திருப்தியடைந்து கூறினார்—“கல்யாணியே, சொல்; உன் மனத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரம் எது?”

Verse 19

रतिरुवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव भगवंल्लोक भावनः । अक्षतांगः पुनः कामः कांतो मे जायतां पतिः

ரதி கூறினாள்—“தேவா, பகவானே, உலகங்களைப் பேணுபவனே! நீர் என்மேல் திருப்தியடைந்தால், காமன் மீண்டும் குன்றாத அங்கங்களுடன் என் காதலான கணவராக ஆகட்டும்.”

Verse 20

एवमुक्ते तया वाक्ये तत्क्षणात्समुपस्थितः । यथा सुप्तो महाराज तद्वद्रूपः स हर्षित

அவள் அவ்வாறு சொன்னவுடனே அந்தக் கணமே அவர் தோன்றினார். ஓ மகாராஜா, உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்தவன் போல, முன்னைய உருவமே கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தார்.

Verse 21

इक्षुयष्टिमयं चापं पुष्पबाणसमन्वितम् । भृंगश्रेणिमय्या मौर्व्या शोभितं सुमनोहरम्

அவர் கரும்புத் தண்டால் ஆன வில்லைக் கொண்டிருந்தார்; மலரம்புகளுடன் கூடியது; தேனீக்களின் வரிசை போன்ற நாணால் அலங்கரிக்கப்பட்டு மிக மனோகரமாகத் தோன்றியது.

Verse 22

ततो रतिसमायुक्तः प्रणिपत्य महेश्वरम् । अनुज्ञातस्तु तेनैव स्वव्यापारेऽभ्यवर्त्तत

பின்னர் ரதியுடன் இணைந்து மகேஸ்வரருக்கு வணங்கினான். அவரிடமிருந்து அனுமதி பெற்றவுடன் தன் நியமிக்கப்பட்ட பணிக்குத் திரும்பினான்.

Verse 23

स दृष्ट्वा शिवमाहात्म्यं श्रद्धां कृत्वा नृपोत्तम । शिवं संस्थापयामास पर्वतेऽर्बुदसंज्ञिते

சிவமகிமையை கண்ட நற்பெரும் அரசன், பக்தியுடன் ‘அர்புத’ எனப்படும் மலையில் சிவனை நிறுவினான் (லிங்கம்/திருக்கோவில்).

Verse 24

यस्मिन्दृष्टे महाराज नारी वा यदि वा नरः । सप्तजन्मांतराण्येव न दौर्भाग्यमवाप्नुयात्

ஓ மகாராஜா, அவரை (அங்கு நிறுவப்பட்ட சிவனை) தரிசித்தாலே, பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும், ஏழு பிறவிகளிலும் துரதிர்ஷ்டம் அடையமாட்டார்.

Verse 25

एवमेतन्मया ख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । कामेश्वरस्य माहात्म्यं कामदाह सविस्तरम्

நீ என்னிடம் கேட்டதனை இவ்வாறு நான் விளக்கினேன்—காமேஸ்வரரின் மஹிமையும், காமன் தகனம் நிகழ்ந்த வரலாறும் விரிவாக।

Verse 40

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे कामेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘காமேஸ்வர மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।