Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 15
ततो दारूणि चाहृत्य चितिं कृत्वा नराधिप । आरुरोहाग्निसंदीप्तां चितिं सा पतिदुःखिता । तावदाकाशगां वाणीं शुश्राव च यशस्विनी
tato dārūṇi cāhṛtya citiṃ kṛtvā narādhipa | ārurohāgnisaṃdīptāṃ citiṃ sā patiduḥkhitā | tāvadākāśagāṃ vāṇīṃ śuśrāva ca yaśasvinī
அப்போது, அரசே! அவள் விறகுகளைத் திரட்டி சிதையை அமைத்து, கணவன் பிரிவுத் துயரால் வாடி, தீப்பொலியும் சிதையின் மேல் ஏறினாள். அச்சமயம் அந்தப் புகழ்மிகு பெண் ஆகாயத்திலிருந்து வந்த வாணியை கேட்டாள்.
Sūta (deduced: Prabhāsakhaṇḍa narrative style)
Listener: narādhipa (king addressed)
Scene: A grieving woman gathers logs and mounts a blazing funeral pyre; flames rise as an unseen celestial voice is about to intervene from the sky.
FAQs
Grief can drive extreme acts, yet divine guidance (ākāśa-vāṇī) can intervene to redirect fate toward dharma.
No tīrtha is highlighted in this verse; it continues the aftermath narrative following the Arbuda episode.
A funeral pyre (citi) is described as an action in grief, not as a prescribed rite for the audience.