Adhyaya 38

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । कुंडं तु शिवलिंगाख्यं ततो गच्छेन्महीपते । यत्र सा जाह्नवी गुप्ता तिष्ठते भूपसत्तम

புலஸ்த்யர் கூறினார்—மண்ணின் அரசே, அதன் பின் ‘சிவலிங்கம்’ எனப்படும் குண்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே ஜாஹ்னவி (கங்கை) மறைவாகத் தங்கியிருக்கிறாள், அரசர்களில் சிறந்தவரே।

Verse 2

तस्यां स्नातो नरः सम्यक्सर्वतीर्थफलं लभेत् । मुच्यते पातकात्कृत्स्नादाजन्ममरणांतिकात्

அங்கே முறையாக ஸ்நானம் செய்பவன் எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெறுவான்; பிறப்பு-இறப்பு முடிவுவரை தொடரும் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை அடைவான்।

Verse 3

ययाति रुवाच । किमर्थं तत्र सा गुप्ता जाह्नवी तिष्ठते विभो । कस्मिन्काले समायाता परं कौतूहलं हि मे

யயாதி கூறினார்—ஓ விபோ! அந்த ஜாஹ்னவி அங்கே ஏன் மறைந்து தங்குகிறாள்? அவள் எந்தக் காலத்தில் அங்கே வந்தாள்? எனக்கு மிகுந்தக் கௌதுகம் உள்ளது।

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । यदा प्रसादितो देवैर्भगवान्वृषभध्वजः । अर्बुदेऽस्मिन्सदा स्थेयमचलेन त्वया विभो

புலஸ்த்யர் கூறினார்—தேவர்கள் வृषபத்வஜனான பகவான் சிவனைப் பிரசன்னப்படுத்தியபோது, ஓ விபோ, உம்மிடம் இவ்வாறு வேண்டினர்—‘இந்த அர்புத மலைமேல் நீர் எப்போதும் அசையாமல் தங்குவீராக।’

Verse 5

तत्र संस्थापिते लिंगे स्वयं देवेन शंभुना । यत्पातितं पुरा लिंगं वालखिल्यैर्महर्षिभिः

அங்கே தாமே தேவன் சம்பு லிங்கத்தை நிறுவியபோது, முன்பு வாலகில்ய மகரிஷிகள் வீழ்த்திய அதே லிங்கமே அங்கே பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது।

Verse 6

अतिकोपसमायुक्तैः कस्मिंश्चित्कारणांतरे । तदा देवेन प्रतिज्ञातं सर्वेषां त्रिदिवौकसाम्

ஒரு காரணத்தால் மிகுந்த கோபம் கொண்டவராகி, அப்போது தேவன் மூன்று லோகங்களிலும் வாழும் தேவர்களின் முன்னிலையில் ஒரு பிரதிஞ்ஞை செய்தார்।

Verse 7

अचले तु मयात्रैव स्थातव्यं नात्र संशयः । ततः कालेन महता वसतस्तस्य तत्र च

‘இந்த அசையாத மலையில் நான் இங்கேயே நிச்சயமாகத் தங்க வேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை.’ பின்னர் நீண்ட காலம் கடந்தும் அவர் அங்கேயே வாசம் செய்தார்।

Verse 8

अचलेश्वररूपस्य गंगा चित्ते व्यजायत । कथं नित्यं तया सार्द्धं भविष्यति समागमः

அசலேஸ்வர ரூபம் கொண்ட அவன் உள்ளத்தில் கங்கை எழுந்தாள்—“அவளுடன் என் நித்திய சந்திப்பு எவ்வாறு நிகழும்?”

Verse 9

अथ जानाति नो गौरी मानिनी परमेश्वरी । तस्यैवं चिन्तयानस्य बहुशो नृपसत्तम

அப்போது மானினியான பரமேஸ்வரி கௌரி அவன் எண்ணத்தை அறிந்தாள். அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவன் இவ்வாறு பலமுறை சிந்தித்தான்.

Verse 10

उपायं सुमहद्ध्यात्वा जाह्नवीसंगसंभवम् । तेनादिष्टा गणाः सर्वे नंदिभृङ्गिपुरःसराः

ஜாஹ்னவி (கங்கை) சங்கமம் ஏற்பட மிகப் பெரிய உபாயத்தை எண்ணி, நந்தி-பிருங்கி முன்னணியில் எல்லா கணங்களுக்கும் அவர் ஆணையிட்டார்.

Verse 11

अभिप्रायोऽस्ति मे कश्चिज्जलाश्रयव्रतोद्भवः । क्रियतामुत्तमं कुण्डमस्मिन्पर्वतरोधसि

“நீரில் தங்கும் விரதத்தால் உண்டான ஒரு எண்ணம் எனக்கு உள்ளது. இம்மலைச் சரிவில் ஒரு சிறந்த குண்டம் அமைக்கப்படுக.”

Verse 12

तत्राहं जलमध्यस्थः स्थास्यामि जलतत्परः । तच्छ्रुत्वा त्वरितं चक्रुर्गणाः कुण्डमनेकशः

“அங்கே நான் நீரின் நடுவில் நிலைத்து, நீரையே பற்றியவனாய் இருப்பேன்.” இதைக் கேட்டு கணங்கள் விரைவில் பல முறைகளில் குண்டத்தை அமைத்தன.

Verse 13

स्वच्छोदकसमाकीर्णं सुतीर्थं सुसुखावहम् । ततो गौरीमनुज्ञाप्य जाह्नवीसंगलालसः

தூய நீரால் நிறைந்த அந்த உத்தம தீர்த்தம் பேரின்பம் அளிப்பதாக இருந்தது. பின்னர் கௌரியின் அனுமதி பெற்று, ஜாஹ்னவி (கங்கை) சங்கமத்திற்காக அவர் ஆவலுற்றார்.

Verse 14

व्रतव्याजेन देवेशो विवेश तदनन्तरम् । चिन्तयामास तत्रस्थो गंगां त्रैलोक्यपाविनीम्

விரதம் என்ற பெயரில் தேவேசன் உடனே நீரில் இறங்கினான். அங்கேயே இருந்து, மும்முலகையும் புனிதப்படுத்தும் கங்கையைத் தியானித்தான்.

Verse 15

सा ध्याता तत्क्षणात्तत्र शिवेन सह संगता । एवं स भगवांस्तत्र जाह्नवीं भजते सदा

அவளைத் தியானித்த உடனே அவள் அங்கே தோன்றி சிவனுடன் இணைந்தாள். இவ்வாறு அந்த இடத்தில் பகவான் எப்போதும் ஜாஹ்னவி (கங்கை)யை வழிபடுகிறார்.

Verse 16

व्रतव्याजेन राजेन्द्र न तु गौरी व्यजानत । कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदो भगवान्मुनिः । कैवल्यज्ञानसंपन्नस्तत्रायातः परिभ्रमन्

அரசேந்திரா! விரதம் என்ற இந்த நெடுங்காரணத்தால் கௌரி உண்மையை அறியவில்லை. சில காலத்திற்குப் பின் கைवल்ய ஞானம் நிறைந்த பகவான் முனி நாரதர் சுற்றித் திரிந்து அங்கே வந்தார்.

Verse 17

स तु दृष्ट्वा महादेवं जलस्थं व्रतधारिणम् । कामजैरिंगितैर्युक्तं तत्राऽसौ विस्मयान्वितः

அவன் நீரில் நின்று விரதம் காத்த மகாதேவனை கண்டான்; ஆனால் காமத்தால் எழும் சைகைகளுடன் இருப்பதைக் கண்டு அங்கே அவன் வியப்புற்றான்.

Verse 18

वक्त्रनेत्रविकारोऽयं किमस्य व्रतधारिणः । ईदृक्कामसमायुक्तस्ततो ध्यानस्थितो मुनिः

“விரதம் காத்த இம்முனியின் முகமும் கண்களும் இவ்வாறு மாறுவது ஏன்? இவர் காமத்தால் நிரம்பியவர்”—என்று எண்ணி அந்த முனி தியானநிலையில் அமர்ந்தார்।

Verse 19

अथाऽपश्यद्ध्यानदृष्ट्या गंगासक्तं महेश्वरम् । गौर्या भयेन सव्याजं ततो विस्मयमागतः

பின்னர் தியானத்தால் பெற்ற பார்வையில், கங்கையில் ஆசை கொண்ட மகேஸ்வரனை அவர் கண்டார்; கௌரியின் அச்சத்தால் இது ஒரு காரணம் காட்டி செய்யப்படுவதை அறிந்து அவர் வியப்புற்றார்।

Verse 20

तदा स कथयामास सर्वं हरविचेष्टितम्

அப்போது அவர் ஹரன் (சிவன்) செய்த அனைத்துச் செயற்பாடுகளையும் முற்றிலும் எடுத்துரைத்தார்।

Verse 21

ततो देवी त्वरायुक्ता ययौ यत्र महेश्वरः । आताम्रनयना रोषाद्वेपमाना मुहुर्मुहुः

பின்னர் தேவி அவசரத்துடன் மகேஸ்வரன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றாள். கோபத்தால் அவளது கண்கள் செந்நிறமாயின; அவள் மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கினாள்।

Verse 22

तां दृष्ट्वा कोपसंयुक्तां समायातां महेश्वरीम् । उवाच जाह्नवी भीता ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

கோபம் நிறைந்த மகேஸ்வரியை வருவதைக் கண்டு, தெய்வீகக் கண்களால் உண்மை அறிந்து, அஞ்சிய ஜாஹ்னவி கூறினாள்।

Verse 23

आवयोः संगमे देवी नारदेन निवेदिता । सेयं रुष्टा समायाति कुरुष्व यदनन्तरम्

தேவி, நம் சந்திப்பை நாரதர் அறிவித்தார். அவள் கோபத்துடன் இங்கே வந்தாள்; இனி அடுத்ததாக செய்ய வேண்டியதைச் செய்.

Verse 24

श्रीमहादेव उवाच । कर्त्तव्यं जाह्नवि श्रेयः पुरो गत्वा नगात्मजाम् । अत्यर्थं मानिनी ह्येषा साम्ना च वशवर्तिनी

ஸ்ரீமகாதேவர் கூறினார்—ஓ ஜாஹ்னவி, நீ முதலில் முன்னே சென்று மலைமகள் (பார்வதி) அருகே அணுகுவது நன்று. அவள் மிகுந்த மானமுடையவள்; ஆனால் இனிய சமாதானச் சொற்களால் வசப்படுவாள்.

Verse 25

तत्क्षणाज्जायते साध्वी तस्मात्सामपरा भव । नो चेच्छापं मया सार्धं तव दास्यत्यसंशयम्

அந்தக் கணமே அவள் சாத்வியாக அருள்புரிவாள்; ஆகவே நீ சமாதானத்தில் ஈடுபடு. இல்லையெனில் நான் ஐயமின்றி உனக்குச் சாபம் அளிப்பேன்.

Verse 26

एवमुक्ता च रुद्रेण जाह्नवी नृपसत्तम । कुण्डान्निर्गत्य सा गंगा सम्मुखं प्रययौ तदा

ருத்ரர் இவ்வாறு கூறியதும், அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஜாஹ்னவி கங்கை அந்தப் புனிதக் குண்டத்திலிருந்து வெளியே வந்து அப்போது நேராக முன்னே சென்றாள்.

Verse 27

प्रत्युद्ययौ सलज्जा च कृतांजलिपुरःसरा । प्रणम्य शिरसा चेयं ततः प्राह स्वलंकृता

அவள் வெட்கத்துடன் முன்னே வந்தாள்; கைகளைக் கூப்பி முன்வைத்தாள். தலை வணங்கி प्रणாமம் செய்து, அலங்கரித்தவளாய் பின்னர் பேசினாள்.

Verse 28

पुराऽहं तव कांतेन निपतन्ती नभस्तलात् । धृता देवि तवा प्येतद्विदितं नृपतेः कृते

முன்பு நான் வானத்திலிருந்து வீழ்ந்தபோது, உன் பிரியன் என்னைத் தாங்கினான். தேவி, இதுவும் உனக்குத் தெரியும்—அரசன் உணர்வதற்காக.

Verse 29

भगीरथाभिधानस्य ततः स्नेहो व्यवर्धत । आवयोस्तव भीत्या च नाभूत्क्वापि समागमः

அதன்பின் ‘பகீரதன்’ என அழைக்கப்படுபவன்மேல் பாசம் வளர்ந்தது; ஆனால் உன் அச்சத்தால் எங்களுக்கெங்கும் சந்திப்பு நிகழவில்லை.

Verse 30

अधुना तव वाक्येन जानेऽहं न सुरेश्वरि । समाहूताऽस्मि रुद्रेण किं वा स्वच्छन्दतः शुभे

இப்போது உன் சொற்களால், தேவராணியே, நான் அறிகிறேன்—ருத்ரன் என்னை அழைத்தானா? அல்லது நல்வளமே, நான் சுயஇச்சையால் வந்தேனா?

Verse 31

त्रैलोक्यस्य प्रभुरयं तन्निष्क्रम्य कथञ्चन । तस्मादत्रैव संप्राप्ता सत्यमेतन्मयोदितम्

இவன் மூவுலகின் ஆண்டவன்; அவனிடமிருந்து எப்படியோ வெளிப்பட்டு, அதனால் நான் இங்கேயே வந்தடைந்தேன். நான் சொன்னது உண்மை.

Verse 32

पुलस्त्य उपाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ततो देवी प्रहर्षिता । प्रोवाच मधुरं वाक्यं सत्यमेतत्त्व योदितम्

புலஸ்தியர் கூறினார்—அவளது சொற்களை கேட்ட தேவி மகிழ்ந்து, இனிய மொழியில் சொன்னாள்—“நீ சொன்னது நிச்சயமாக உண்மை.”

Verse 33

तस्माद्वरय भद्रं ते वरं मत्तो यथेप्सितम् । मुक्त्वैकं पतिधर्म्मत्वे मम कांतं महेश्वरम्

ஆகையால், உனக்கு நன்மை உண்டாக—என்னிடமிருந்து உன் விருப்பம்போல் வரம் தேர்ந்தெடு; ஆனால் ஒன்று தவிர: மனைவித் தர்மத்தில் என் பிரியன் மகேஸ்வரனை என்னிடமிருந்து பிரிக்க வேண்டாம்।

Verse 34

गंगोवाच । अपि दौर्भाग्ययुक्ताऽहं भार्या जाताऽस्मि शूलिनः । तस्मादेकं दिनं देहि क्रीडनार्थमनेन तु

கங்கை கூறினாள்—நான் துர்பாக்கியத்தால் குறியிடப்பட்டவளாயினும், சூலதாரி ஆண்டவனின் மனைவியாக ஆனேன். ஆகவே அவருடன் விளையாடுவதற்காக எனக்கு ஒரு நாளை மட்டும் அருளுங்கள்।

Verse 35

चैत्रशुक्लत्रयोदश्यामहोरात्रं सुरेश्वरि । शिवकुंडं तथास्त्वेतन्मया यस्मात्समावृतम्

தேவராணியே! சைத்ர சுக்லத் திரயோதசி நாளில் பகலும் இரவும் முழுவதும் இது ‘சிவகுண்டம்’ என அழைக்கப்படுக; ஏனெனில் இதை நான் மூடியிருந்தேன்।

Verse 36

शिवगंगाभिधानं च तस्मात्कुण्डं धरातले । ख्यातिं यातु प्रसादेन तव पर्वतनंदिनि

ஆகவே பூமியில் அந்தக் குண்டம் ‘சிவகங்கை’ என்ற பெயரால் விளங்குக; மலைமகளே, உன் அருளால் அதன் புகழ் எங்கும் பரவுக।

Verse 37

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति सा देवी प्रोच्य गंगां महानदीम् । ततो विसर्जयामास तामालिंग्य मुहुर्मुहुः

புலஸ்தியர் கூறினார்—“அப்படியே ஆகுக” என்று அந்த தேவி மகாநதி கங்கையைச் சொல்லி, பின்னர் அவளை மீண்டும் மீண்டும் அணைத்து வழியனுப்பினாள்।

Verse 38

गतायामथ गंगायामधोवक्त्रं सुलज्जितम् । पाणौ गृह्य ययौ रुद्रं भ्रममाणा गृहं प्रति

கங்கை புறப்பட்டபின், வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்திய தேவி ருத்ரரின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு திரும்பித் தன் இல்லத்தை நோக்கிச் சென்றாள்।

Verse 39

एवमेतत्पुरावृत्तं तस्मिन्कुण्डे नराधिप । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चतुर्द्दश्यां समाहितः

அரசே! அந்தக் குண்டத்தில் பழங்காலத்தில் இவ்வாறே நிகழ்ந்தது; ஆகையால் சதுர்தசி நாளில் முழு முயற்சியுடன் மனம் ஒருமித்து ஒழுக்கமாக இரு।

Verse 40

शुक्लायां चैत्रमासे तु स्नानं तत्र समाचरेत् । सांनिध्याद्देवदेवस्य गंगायाश्च नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல பக்ஷத்தில் அங்கே நீராட வேண்டும்; ஏனெனில் அங்கே தேவதேவன் மகாதேவனும் கங்கையும் சன்னிதியாக உள்ளனர்।

Verse 41

यत्र संक्षयमायाति सर्वं तत्राशुभं कृतम् । तत्र यो वृषभं दद्याद्ब्राह्मणाय नृपोत्तम । तद्रोमसंख्ययास्वर्गे स पुमान्वसति ध्रुवम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! எங்கு செய்த அனைத்து அசுபக் கர்மங்களும் அழிவடைகின்றனவோ, அங்கே பிராமணருக்கு ஒரு காளையைத் தானம் செய்பவன், அந்தக் காளையின் உடல் முடிகளின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் உறுதியாக ஸ்வர்க்கத்தில் வாசிப்பான்।