Adhyaya 30

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । अग्नितीर्थं ततो गच्छेत्पावनं परमं नृणाम् । तत्र वह्निः पुरा नष्टो लब्धश्च त्रिदशैरपि

புலஸ்தியர் கூறினார்: பிறகு மனிதர்களைப் புனிதமாக்கும் அக்னி தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். பழங்காலத்தில் அங்கே அக்னி தேவன் மறைந்து போனார், தேவர்களால் மீண்டும் கண்டெடுக்கப்பட்டார்.

Verse 2

ययातिरुवाच । किमर्थं भगवन्वह्निः पुरा नष्टो द्विजोत्तम । कथं तत्रैव लब्धस्तु कौतुकं मे महामुने

யயாதி கூறினார்: ஓ பகவானே! அந்தணர்களில் சிறந்தவரே! பழங்காலத்தில் அக்னி தேவன் எதற்காக மறைந்தார்? அவர் அங்கே மீண்டும் எவ்வாறு கிடைத்தார்? ஓ மாமுனிவரே, எனக்கு இது பற்றி அறிய ஆவலாக உள்ளது.

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । पुरा वृष्टिनिरोधोऽभूद्यावद्द्वादशवत्सरान् । संशयं परमं प्राप्तः सर्वो लोकः क्षुधार्दितः

புலஸ்தியர் கூறினார்: பழங்காலத்தில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழை பெய்யவில்லை. பசியால் வாடிய உலகம் முழுவதும் மிகுந்த சந்தேகத்திற்கும் ஆபத்திற்கும் உள்ளானது.

Verse 4

प्रायो मृतो मृतप्रायः शेषोऽभूद्धरणीतले । नष्टा अरण्यजा ग्राम्याः पशवः पक्षिणो मृगाः

பூமியில் எஞ்சியிருந்தவர்கள் ஏறக்குறைய இறந்தவர்களாகவோ அல்லது இறக்கும் தருவாயிலோ இருந்தனர். காடு மற்றும் கிராமங்களில் உள்ள கால்நடைகள், பறவைகள் மற்றும் விலங்குகள் அனைத்தும் அழிந்தன.

Verse 5

एवं कृच्छ्रमनुप्राप्ते मर्त्यलोके नराधिपः । विश्वामित्रो मुनिवरः संदेहं परमं गतः

ஓ அரசனே! பூவுலகில் இத்தகைய துன்பம் நேர்ந்தபோது, முனிவர்களில் சிறந்த விஸ்வாமித்திரர் மிகுந்த சந்தேகத்திற்கும் கவலைக்கும் உள்ளானார்.

Verse 6

अन्नौषधिरसाभावादस्थिशेषो व्यजायत । अन्यस्मिन्दिवसे प्राप्तः क्षुत्क्षामः पर्यटन्दिशः

அன்னமும், மூலிகைகளும், ஊட்டச்சாறும் இல்லாததால் அவன் எலும்புச் சிதைவாக மட்டுமே ஆனான். பிறிதொரு நாளில் பசியால் வாடி திசைதிசையாக அலைந்தான்.

Verse 7

चंडालनिलयं प्राप्तः क्षुत्तृषापीडितो भृशम् । तत्रापश्यन्मृतं श्वानं शुष्कं पार्थिवसत्तम

பசி, தாகத்தால் மிகுந்த துன்புற்று அவன் சண்டாளனின் குடியிருப்பை அடைந்தான். அங்கே உலர்ந்து கிடந்த இறந்த நாயைக் கண்டான்—அரசருள் சிறந்தவனே.

Verse 8

तमादाय गृहं प्राप्तः प्रक्षाल्य सलिलेन तु । क्षुत्क्षामः पाचयामास ततस्तं पावकेऽजुहोत्

அதை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்து நீரால் கழுவி, பசியால் பலவீனமுற்று அதைச் சமைத்தான்; பின்னர் அந்த மாம்சத்தை அக்னியில் ஆஹுதியாகச் செலுத்தினான்.

Verse 9

अभक्ष्यभक्षणं ज्ञात्वा हव्यवाहस्ततो नृप । शक्रस्योपरि मन्युं स्वं चक्रेऽतीव महीपते

அபக்ஷ்யமானதை உண்டது என அறிந்து, ஹவ்யவாஹனான அக்னி, அரசனே, பூமிபதியே, சக்ரனின் மீது மிகுந்த கோபத்தை கொண்டான்.

Verse 10

नष्टौषधिरसे लोके युक्तमेतद्धि सांप्रतम् । यादृगाप्तं हविस्तादृगग्निभक्षो विशिष्यते

மூலிகைகளின் சாறு உலகில் அழிந்த இந்நிலையில் இது இப்போது பொருத்தமே: எவ்வாறு ஆஹுதி கிடைக்கிறதோ, அவ்வாறே அக்னி உண்ணும் பொருளும் அதற்கேற்ற சிறப்பைப் பெறுகிறது.

Verse 11

नाभक्ष्यं भक्षयिष्यामि त्यजिष्ये क्षितिमंडलम् । येन शक्रादयो देवा यांति कष्टतरां दशाम्

நான் எந்நாளும் அபக்ஷியத்தை உண்ணமாட்டேன்; வேண்டுமானால் பூமிமண்டலத்தையே விட்டு விலகுவேன்—இதனால் சக்ரன் முதலிய தேவர்கள் இன்னும் கடுமையான துயர்நிலைக்குச் செல்வர்.

Verse 12

एवं संचिंत्य मनसा सकोपो हव्यवाहनः । प्रणष्टः सकलं हित्वा मर्त्यलोकं चराचरम्

இவ்வாறு மனத்தில் எண்ணி, கோபம் நிறைந்த ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) அசைவும் அசையாதும் உடைய மর্ত்யலோகமெங்கும் விட்டு, திடீரென மறைந்தான்.

Verse 13

प्रणष्टे सहसा वह्नावग्निष्टोमादिकाः क्रियाः । प्रणष्टास्तु जनाः सर्वे विशेषात्संशयं गताः

அக்னி திடீரென மறைந்தபோது அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகக் கிரியைகள் நின்றன; மேலும் அனைவரும், குறிப்பாக, ஆழ்ந்த ஐயத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 14

ततो देवगणाः सर्वे संदेहं परमं गताः । यज्ञभागविहीनत्वान्मंत्रं चक्रुस्ततो मिथः

அப்போது எல்லா தேவகணங்களும் உச்சமான ஐயத்தில் ஆழ்ந்தனர்; யாகப் பங்கின்றி வஞ்சிக்கப்பட்டதால் அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசனை செய்தனர்.

Verse 15

त्यक्तस्तु वह्निना मर्त्यस्ततो नाशं गता नराः । शेषनाशाद्वयं सर्वे विनंक्ष्यामो न संशयः

அக்னி மானவர்களை விட்டு விலகியதால் மனிதர்கள் அழிவை அடைந்தனர். மீதமுள்ளதும் அழிந்தால் நாமும்—நாம் அனைவரும்—நிச்சயமாக அழிவோம்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 16

तस्मादन्वेष्यतां वह्निर्यत्र तिष्ठति सांप्रतम् । यथा चरति मर्त्ये च तथा नीतिर्विधीयताम्

ஆகையால் அக்னி இப்போது எங்கு தங்கியிருக்கிறானோ அங்கே அவனைத் தேட வேண்டும். மானிட உலகில் அவன் எவ்வாறு நடக்கிறானோ அதற்கேற்ப உரிய வழிமுறையை வகுக்க வேண்டும்.

Verse 17

पुलस्त्य उवाच । एवं ते निश्चयं कृत्वा सर्वे देवाः सवासवाः । अन्वैषयंस्तथाग्निं ते समंतात्क्षितिमंडले

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு தீர்மானித்து, இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் பூமி மண்டலமெங்கும் எல்லாத் திசைகளிலும் அக்னியைத் தேடத் தொடங்கினர்.

Verse 18

ततस्ते पुरतो दृष्ट्वा शुकं श्रांता दिवौकसः । पप्रच्छुः श्रद्धया वह्निर्यदि दृष्टः प्रकथ्यताम्

பின்பு களைத்த விண்ணுலக வாசிகள், முன் நின்ற சுகனைப் பார்த்து பக்தியுடன் கேட்டனர்—“நீங்கள் அக்னியை கண்டிருந்தால், தயவுசெய்து எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 19

शुक उवाच । योऽयं वंशो महानग्रे प्रदग्धो वह्निसंगतः । प्रणष्टो हव्यवाहोत्र मया दृष्टो महाद्युतिः

சுகன் கூறினான்—“முன்பு அக்னியின் தொடர்பால் எரிந்த அந்தப் பெரிய மூங்கில் தண்டு அங்கேயே; அங்கே மறைந்திருந்த ஹவ்யவாஹனான அக்னிதேவன் மிகுந்த ஒளியுடன் எனக்குத் தோன்றினான்.”

Verse 20

शुकेनावेदितो वह्निः शप्त्वा तं मन्युना वृतः । गद्गदा भावि ते वाणी प्रोक्त्वेदं प्रस्थितो द्रुतम्

சுகனால் சுட்டிக் காட்டப்பட்டதும், கோபத்தில் மூழ்கிய வஹ்னி (அக்னி) அவனைச் சபித்து—“உன் பேச்சு தடுமாறும் (கத்கதமாகும்)” என்று கூறி, உடனே விரைந்து புறப்பட்டான்.

Verse 21

प्रविवेश शमीगर्भमश्वत्थं तरुसत्तमम् । तत्रस्थो द्विपराज्ञा स कथितो विबुधान्प्रति

அவன் ஷமீ மரத்தின் கருவில்—மரங்களில் சிறந்த அஸ்வத்தத்தில்—புகுந்தான். அங்கே இருந்த அவனை யானைகளின் அரசன் தேவர்களிடம் அறிவித்தான்.

Verse 22

स तं प्रोवाच ते जिह्वा विपरीता भविष्यति । ततो जलाशयं गत्वा पर्वतेऽर्बुदसंज्ञके

அவன் அவனிடம் கூறினான்—“உன் நாவு விகாரமடையும்.” பின்னர் ‘அர்புத’ எனப்படும் மலையில் உள்ள நீர்நிலைக்குச் சென்று,

Verse 23

प्रविष्टो भगवान्वह्निर्यथा देवैर्न लक्ष्यते । तत्रोत्थेन दर्दुरेण तेषां प्रोक्तो हुताशनः

பகவான் வஹ்னி தேவர்களுக்கு அறியப்படாதவாறு அங்கே புகுந்தார். ஆனால் அங்கே மேலெழுந்த ஒரு தவளை ஹுதாசனனை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தியது.

Verse 24

अत्राऽसौ तिष्ठते वह्निर्निर्झरे पर्वतस्य च । दग्धाश्च जलजाः सर्वे सुतप्तेनैव वारिणा

“இங்கேயே வஹ்னி மலையின் அருவிக்குள் தங்கியுள்ளார்; மிகுந்த வெப்பமடைந்த இதே நீரால் நீர்வாழ் உயிர்கள் அனைத்தும் சுட்டெரிந்தன.”

Verse 25

कृच्छ्रादहं विनिष्क्रांतस्तस्मान्मृत्युमुखात्सुराः । तच्छ्रुत्वा यत्नमास्थाय प्रविष्टो हव्यवाहनः

“ஓ சுரர்களே! அந்த மரணவாயிலிருந்து நான் பெரும் துன்பத்துடன் தப்பி வந்தேன்.” இதைக் கேட்டு ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) முயன்று அங்கே புகுந்தான்.

Verse 26

भविष्यसि विजिह्वस्त्वं शप्त्वा तं दर्दुरं नृपः

“நீ நாவற்றவன் (அல்லது நாவு விகாரமுற்றவன்) ஆவாய்”—என்று அரசன் அக்னி அந்தத் தவளையைச் சபித்தான்।

Verse 27

ततो देवगणाः सर्वे निष्क्रांताः सलिलाश्रयात् । संवेष्ट्य तुष्टुवुः सर्वे स्तवैर्वेदोद्भवैर्नृप

அப்போது எல்லா தேவகணங்களும் நீர்ச் சரணத்திலிருந்து வெளியே வந்தனர்; அரசே, எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து, வேதத்தில் பிறந்த ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 28

देवा ऊचुः । त्वमग्ने सर्वभूतानामंतश्चरसि पावक । त्वया हीनं जगत्सर्वं नाशं यास्यति सत्वरम्

தேவர்கள் கூறினர்—அக்னியே, பாவகனே! நீ எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தில் உலாவுகிறாய்; நீ இல்லையெனில் இவ்வுலகம் முழுதும் விரைவில் அழிவை அடையும்।

Verse 29

त्वं मुखं सर्वदेवानां त्वयि लोकाः प्रतिष्ठिताः । भूलोके च त्वया त्यक्ते वयं सर्वे सवासवाः । विनाशमेव यास्यामस्तस्मात्त्वं त्रातुमर्हसि

நீ எல்லாத் தேவர்களின் ‘வாய்’; உன்னிலேயே உலகங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன. நீ பூலோகத்தை விட்டு நீங்கினால், நாங்கள் அனைவரும்—இந்திரனுடன் சேர்ந்து—அழிவையே அடைவோம்; ஆகவே எங்களை காக்க வேண்டும்।

Verse 30

त्वं ब्रह्मा त्वं महादेवस्त्वं विष्णुस्त्वं दिवाकरः । त्वं चंद्रस्त्वं च धनदो मरुत्त्वं च सुरेश्वरः

நீ பிரம்மா; நீ மகாதேவன்; நீ விஷ்ணு; நீ திவாகரன் (சூரியன்)। நீ சந்திரன்; நீ தனதன் (குபேரன்); நீ மருத்; நீ சுரேஸ்வரன்।

Verse 31

इंद्राद्या विबुधाः सर्वे त्वदायत्ता हुताशन । किमर्थं भगवन्मर्त्त्यं त्यक्त्वा त्वमत्र संस्थितः । किमर्थं भगवन्नस्माननागांस्त्यक्तुमिच्छसि

ஓ ஹுதாசனனே! இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களும் உம்மையே சார்ந்துள்ளனர். ஓ பகவானே, மானுட உலகை விட்டு நீ இங்கே ஏன் தங்கியுள்ளாய்? ஓ ஆண்டவனே, குற்றமற்ற எங்களை ஏன் கைவிட விரும்புகிறாய்?

Verse 32

पुलस्त्य उवाच । वेष्टितो भगवान्वह्निर्देवैः स्तुतिपरायणैः । तस्यैव निर्झरस्याथ तटस्थो वाक्यमब्रवीत्

புலஸ்த்யர் கூறினார்— புகழ்ச்சியில் ஈடுபட்ட தேவர்களால் சூழப்பட்ட புனித அக்னிதேவன், அந்தத் தெய்வீக அருவியின் கரையில் நின்று பின்னர் இவ்வாக்குகளை உரைத்தான்।

Verse 33

वह्निरुवाच । अभक्ष्यभक्षणे शक्रो मामिच्छति नियोजितुम् । तेनैव न करोत्येष वृष्टिं मर्त्त्ये सुरेश्वरः

அக்னி கூறினான்— சக்கிரன், உண்ணத் தகாததை உண்ணச் செய்வதற்காக என்னை நியமிக்க விரும்புகிறான். அதனால் தான் இந்த தேவேஸ்வரன் மானுட உலகில் மழையைத் தரவில்லை।

Verse 34

अतोऽहं भूतलं त्यक्त्वा प्रविष्टो निर्झरे त्विह । प्रणष्टान्नरसे लोके न चाहं स्थातुमुत्सहे

ஆகையால் நான் பூமித்தளத்தை விட்டு இங்கே இந்த அருவிக்குள் புகுந்தேன். மனிதத் தன்மையும் தர்மநெறியும் அழிந்த உலகில் நான் தங்க மனம் துணியவில்லை।

Verse 35

शक्र उवाच । शृणु यस्मान्मया रोधः कृतो वृष्टेर्हुताशन । देवापिर्नाम धर्मज्ञः क्षत्रियाणां यशस्करः

சக்கிரன் கூறினான்— ஓ ஹுதாசனனே, நான் மழையைத் தடுத்த காரணத்தை கேள். தேவாபி என்னும் ஒருவர் உள்ளார்; அவர் தர்மத்தை அறிந்தவர், க்ஷத்திரியர்களின் புகழை உயர்த்துபவர்।

Verse 36

प्रतीपस्तत्सुतः साधुः सर्वशीलवतां वरः । देवापौ च गते स्वर्गं ज्येष्ठभ्रातरमग्रजम् । संत्यक्त्वा जगृहे राज्यं शंतनुस्तत्सुतोऽवरः

அவனுடைய மகன் பிரதீபன் நற்குணமுடையவன்; நல்லொழுக்கமுடையோரில் சிறந்தவன். மூத்த சகோதரன் தேவாபி ஸ்வர்க்கம் சென்றபின், பிரதீபனின் இளைய மகன் சாந்தனு மூத்தவரை ஒதுக்கி அரசாட்சியை ஏற்றான்.

Verse 37

एतस्मात्कारणाद्राज्ये तस्य वृष्टिर्निराकृता । तवादेशात्करिष्यामि निवर्तस्व हुताशन

இக்காரணத்தினாலேயே அவன் நாட்டில் மழை தடுக்கப்பட்டது. உமது ஆணையின்படி நான் அதைச் சரிசெய்வேன்; ஆகவே விலகிச் செல், ஹுதாசனனே (அக்னியே).

Verse 38

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा सहस्राक्षः पुष्करावर्तकान्घनान् । द्रुतमाज्ञापयामास वृष्ट्यर्थं जगतीतले

புலஸ்தியர் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி, ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) ‘புஷ்கராவர்த்தக’ எனப்படும் மழைத் தாங்கும் மேகங்களைப் பூமித்தளத்தில் மழை பொழிய விரைவாக ஆணையிட்டான்.

Verse 39

अथ शक्रसमादिष्टा विद्युत्वन्तो बलाहकाः । गम्भीरराविणः सर्वं भूतलं प्रचुरैर्जलैः । पूरयामासुरत्युग्रा द्युतिमन्तो महीपते

அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) ஆணையின்படி, மின்னலுடன் கூடிய, ஆழ்ந்த இடிமுழக்கம் செய்யும், மிகுந்த உக்கிரமும் ஒளியும் கொண்ட மேகங்கள்—அரசே—முழு பூமித்தளத்தையும் பெருஞ்செழுமையான நீரால் நிரப்பின.

Verse 40

ततोऽगमत्परां तुष्टिं भगवान्हव्यवाहनः । रोचयामास भूपृष्ठे वसतिं देवकारणात्

அதன்பின் பகவான் ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) பரம திருப்தியை அடைந்தான்; தேவர்களின் நோக்கத்தினால் பூமிப்பரப்பில் தன் வாசத்தை அமைத்தலை ஒப்புக்கொண்டான்.

Verse 41

देवा ऊचुः । तवाऽदेशात्कृता वृष्टिरन्यत्कार्यं हुताशन । यत्ते प्रियं तदस्माकं सुशीघ्रं हि निवेदय

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே ஹுதாசன! உமது ஆணையால் மழை பெய்தது. இனி வேறு என்ன பணி உள்ளது? உமக்கு பிரியமானதை எமக்கு விரைவில் அறிவிப்பீராக.

Verse 42

अग्निरुवाच । एतज्जलाशयं पुण्यं मन्नाम्ना तीर्थमुत्तमम् । ख्यातिं यातु धरापृष्ठे युष्माकं हि प्रसादतः

அக்னி கூறினார்—இந்தப் புனித நீர்த்தேக்கம் என் நாமத்தால் உத்தம தீர்த்தமாக விளங்குக; உங்கள் அருளால் பூமியில் புகழ் பெறுக.

Verse 43

देवा ऊचुः । अग्नितीर्थमिदं लोके प्रख्यातिं संप्रयास्यति । अत्र स्नातो नरः सम्यगग्निलोकं प्रयास्यति

தேவர்கள் கூறினர்—இது உலகில் ‘அக்னிதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறும். இங்கே முறையாக நீராடுபவன் அக்னிலோகத்தை அடைவான்.

Verse 44

यस्तिलान्दास्यति नरस्तीर्थेऽस्मिन्सुसमाहितः । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं तस्य भविष्यति

இந்தத் தீர்த்தத்தில் மன ஒருமையுடன் எவன் எள்ளைத் தானம் செய்கிறானோ, அவனுக்கு அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 45

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा सुराः सर्वे स्वस्वस्थानं ययुस्ततः । वह्निश्च भगवान्राजन्यथापूर्वमवर्तत

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி எல்லாத் தேவரும் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர். அரசே! பகவான் வஹ்னி (அக்னி) முன்புபோலவே அங்கே நிலைத்திருந்தார்.

Verse 46

यश्चैत्पठते नित्यं प्रातरुत्थाय चोत्तमम् अग्नितीर्थस्य माहात्म्यं मुच्यते सर्वपातकैः

எவன் காலையில் எழுந்து தினமும் அக்னிதீர்த்தத்தின் இந்த உத்தம மாஹாத்மியத்தைப் பாராயணம் செய்கிறானோ, அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 47

अहोरात्रकृतात्पापात्स शृण्वन्नपि मुच्यते

அவன் கேட்பதன்மாத்திரத்தாலேயும் பகல்-இரவில் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.