Adhyaya 12

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ रूपतीर्थमनुत्तमम् । सर्वपापहरं नॄणां रूपसौभण्यदायकम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே! பின்னர் ஒப்பற்ற ரூபதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, அழகும் சௌபாக்கிய ஒளியும் அளிக்கிறது.

Verse 2

तत्र पूर्वं वपुर्नाम्ना लोके ख्याता वराप्सराः । सिद्धिं गता महाराज यथा पूर्वं निगद्यते

அங்கே முற்காலத்தில் ‘வபு’ என உலகில் புகழ்பெற்ற ஒரு உயர்ந்த அப்சரை, ஓ மஹாராஜா, சித்தியை அடைந்தாள்—பழைய வரலாற்றில் சொல்லப்பட்டபடியே.

Verse 3

पुराऽसीत्काचिदाभीरी विरूपा विकृतानना । लम्बोदरी च कुग्रीवा स्थूलदंतशिरोरुहा

முற்காலத்தில் ஒரு ஆபீரி பெண் இருந்தாள்—மிகவும் அசிங்கமானவள், சிதைந்த முகத்துடன்; பெருவயிற்றாள், தடித்த கழுத்தாள், கரடுமுரடான பற்களும் சீரற்ற கூந்தலும் உடையவள்.

Verse 4

एकदा फलमादातुं भ्रममाणाऽर्बुदाचले । माघशुक्लतृतीयायां पतिता गिरिनिर्झरे

ஒருமுறை பழங்களைப் பறிக்க அர்புதமலையில் அலைந்தவள், மாக மாத சுக்லப் பக்ஷத்தின் மூன்றாம் திதியில் மலைநீரோடையில் விழுந்தாள்.

Verse 5

दिव्यमाल्यांबरधरा दिव्यैरंगैः समन्विता । पद्मनेत्रा सुकेशांता सर्वलक्षणलक्षिता

அவள் தெய்வீக மாலைகளும் தெய்வீக ஆடைகளும் அணிந்தவள்; ஒளிமிகு தெய்வீக அங்கங்களால் நிறைந்தவள். தாமரைப் பார்வையாள், அழகிய கூந்தலாள், எல்லா நற்பண்பு-லட்சணங்களாலும் குறியிடப்பட்டவள்.

Verse 6

सा संजाता महाराज तीर्थस्यास्य प्रभावतः । एतस्मिन्नेव काले तु शक्रस्तत्र समागतः

மகாராஜனே! இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவள் இவ்வாறு தோன்றினாள்; அதே வேளையில் சக்ரன் (இந்திரன்) அங்கே வந்தடைந்தான்.

Verse 7

क्रीडार्थं पर्वतश्रेष्ठे तां ददर्श शुभेक्षणाम् । ततः कामशरैर्विद्धस्तामुवाच सुमध्यमाम्

விளையாட்டிற்காக அந்தச் சிறந்த மலையில் வந்து, நல்விழியாளான அவளை அவன் கண்டான். பின்னர் காமத்தின் அம்புகளால் குத்தப்பட்டவனாய், அந்த மெல்இடையாளிடம் பேசினான்.

Verse 8

इन्द्र उवाच । का त्वं वद वरारोहे किमर्थं त्वमिहागता । देवी वा नागकन्या वा सिद्धा विद्याधरी तु वा

இந்திரன் கூறினான்—அழகியாரே! நீ யார், சொல்லு; எதற்காக இங்கே வந்தாய்? நீ தேவியா, நாககன்னியா, சித்தையா, அல்லது வித்யாதரியா?

Verse 9

मनो मेऽपहृतं सुभ्रूस्त्वया च पद्मनेत्रया । शक्रोऽहं सर्वदेवेशो भज मां चारुहासिनि

ஓ சுப்ரூ, தாமரை-கண்ணாளே! நீ என் மனத்தை கவர்ந்தாய். நான் சக்ரன், எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அதிபதி; ஓ இனிய புன்னகையாளே, என்னை ஏற்று என்னோடு ஒன்றுபடு.

Verse 10

नार्युवाच । आभीरी त्रिदशाधीश तथाहं बहुभर्तृका । फलार्थं तु समायाता पतिता गिरिनिर्झरे

பெண் கூறினாள்—ஓ முப்பது தேவர்களின் அதிபதியே! நான் ஆபீரி; எனக்கு பல கணவர்கள் உள்ளனர். பலன் பெறவே வந்தேன்; ஆனால் இந்த மலைச் சுனையில் விழுந்துவிட்டேன்.

Verse 11

स्नात्वा रूपमिदं प्राप्ता सुरूपं च शुभं मया । दुर्ल्लभस्त्वं हि देवानां किं पुनर्मर्त्यजन्मनाम्

நீராடி நான் இந்த வடிவத்தைப் பெற்றேன்—அழகும் மங்களமும் நிறைந்தது. நீ தேவர்களுக்கே அரிதானவன்; மனிதப் பிறவியோருக்கு எவ்வளவு அரிதோ!

Verse 12

वशगास्ते सुराः सर्वे मयि किं क्रियते स्पृहा । भज मां त्रिदशाधीश यथाकामं सुराधिप

எல்லாத் தேவர்களும் உன் வசத்தில் உள்ளனர்; என்மேல் ஏன் ஆசை? ஓ முப்பது தேவர்களின் அதிபதியே, தேவர்களின் அரசே! என்னை ஏற்று உன் விருப்பம்போல் இன்புறு.

Verse 13

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्तस्तया शक्रः कामयामास तां तदा । निवृत्तमदनो भूत्वा तामुवाच सुमध्यमाम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அவள் இவ்வாறு சொன்னதும் சக்ரன் அவளை விரும்பினான். ஆனால் காமத்தை அடக்கி, அந்த மெலிந்த இடையாளிடம் மீண்டும் பேசினான்.

Verse 14

इन्द्र उवाच । वरं वरय कल्याणि यत्ते मनसि वर्त्तते । विनयात्तव तुष्टोऽहं दास्यामि वरमुत्तमम्

இந்திரன் கூறினான்—ஹே கல்யாணி, உன் மனத்தில் இருப்பதையே வரமாகக் கேள். உன் பணிவால் நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு உத்தம வரம் அளிப்பேன்.

Verse 15

नार्युवाच । माघशुक्लतृतीयायां नरो वा वनिता तथा । स्नानं यः कुरुते भक्त्या प्रीताः स्युः सर्वदेवताः

பெண் கூறினாள்—மாசி (மா஘) மாத சுக்ல த்ருதியை அன்று ஆணோ பெண்ணோ, யார் பக்தியுடன் நீராடுகிறாரோ, அதனால் எல்லா தேவர்களும் மகிழ்வர்.

Verse 16

सुरूपं जायतां तेषां दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि । मां नय त्वं सहस्राक्ष सुरावासं सुराधिप

அவர்களுக்கு தெய்வீக அழகிய ரூபம் உண்டாகுக—அது முப்பத்து தேவர்களுக்கும் அரிது. ஹே ஆயிரக்கண் கொண்ட தேவாதிபதி, என்னை தேவருலக வாசஸ்தலத்துக்கு அழைத்துச் செல்.

Verse 17

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति तामुक्त्वा गृहीत्वा तां सुराधिपः । विमाने च तया सार्द्धं जगाम त्रिदिवं प्रति

புலஸ்த்யர் கூறினார்—“அப்படியே ஆகுக” என்று சொல்லி தேவர்களின் அதிபதி அவளை ஏற்றுக் கொண்டான்; அவளுடன் விமானத்தில் ஏறி திரிதிவம் நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 18

वपुः प्राप्तं तया यस्मात्तस्मात्पा र्थिवसत्तम । नाम्ना वपुरिति ख्याता सा बभूव वराप्सराः

அவள் சிறந்த வபுஃ (உடல்) பெற்றதனால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவள் ‘வபுர்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, உத்தம அப்சரஸாக ஆனாள்.

Verse 19

माघशुक्लतृतीयायां देवास्तस्मिञ्जलाशये । स्नानं सर्वे प्रकुर्वंति प्रभाते भक्तिसंयुताः

மாசி (மா஘) சுக்ல த்ருதியை அன்று அந்த நீர்நிலையிலே தேவர்கள் அனைவரும் பக்தியுடன் விடியற்காலத்தில் நீராடுகின்றனர்।

Verse 20

तत्रान्या देवकन्याश्च सिद्धयक्षांगनास्तथा । यस्तत्र कुरुते स्नानं तस्मिन्काले नराधिप

அங்கே பிற தேவகன்னியரும், சித்தர் மற்றும் யக்ஷர் குலப் பெண்களும் இருப்பர். அரசே! அந்த நேரத்தில் அங்கே நீராடுபவன்—

Verse 21

रूपं च लभते तादृग्यादृग्लब्धं तया पुरा । सर्वे तत्र भविष्यंति सिद्धविद्याधरोरगाः

அவள் முன்பு பெற்றதுபோன்ற அதே அழகிய ரூபத்தை அவன் பெறுவான். அங்கே சித்தர், வித்யாதரர், நாகர் அனைவரும் கூட இருப்பர்.

Verse 22

तस्यैव पूर्वदिग्भागे बिलमस्ति सुशोभनम् । यत्रागत्य प्रकुर्वंति स्नानं पातालकन्यकाः

அதன் கிழக்கு திசைப் பகுதியில் மிக அழகிய ஒரு குகை உள்ளது; அங்கே பாதாளக் கன்னியர் வந்து நீராடுகின்றனர்.

Verse 23

तत्र स्नात्वा गृहीत्वापो बिले तस्मिन्व्रजंति ताः । तत्र वैनायके पीठे महत्पाषाणजं जलम्

அங்கே நீராடி நீரை எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் அந்தக் குகைக்குள் செல்கின்றனர். அங்கே வைநாயக பீடத்தில் பெரிய பாறையிலிருந்து பொங்கும் பெருநீர் உள்ளது.

Verse 24

तेनोदकेन संयुक्तः सिद्धो भवति मानवः । गृहीत्वा तज्जलं यस्तु यत्र यत्राभिगच्छति

அந்தப் புனித நீருடன் இணைந்த மனிதன் சித்தி பெறுவான். மேலும் அந்த நீரை எடுத்துக்கொண்டு எங்கே எங்கே சென்றாலும்—

Verse 25

स्वर्गे वा भूतले वापि न केनापि प्रधृष्यते । तत्रास्ति विवरद्वारे तिलकोनाम पादपः

சுவர்க்கத்திலோ பூமியிலோ எவராலும் அதை மீற இயலாது. அங்கே அந்தப் பிளவு போன்ற வழியின் வாயிலில் ‘திலக’ என்ற மரம் நிற்கிறது.

Verse 26

तस्य पुष्पैः फलैश्चैव सर्वं कार्यं प्रसिद्ध्यति । भक्षणाद्धारणाद्वापि सिद्धो भवति मानवः

அதன் மலர்களாலும் கனிகளாலும் எல்லா முயற்சிகளும் வெற்றி பெறும். அவற்றை உண்டாலும் அல்லது அணிந்து/காத்தாலும் மனிதன் சித்தி அடைவான்.

Verse 27

तस्मिन्बिले तु पाषाणाः समन्ताच्छंखसन्निभाः । तेनोदकेन संस्पृष्टा भवंति च हिरण्मयाः

அந்தக் குகையில் சுற்றிலும் சங்குபோன்ற கற்கள் உள்ளன. அந்த நீர் தொடுதலால் அவை பொன்னாக மாறுகின்றன.

Verse 28

वन्ध्या नारी जलं तत्र या पिबेत्तिलकान्वितम् । अपि वर्षशताब्दा च सद्यो गर्भवती भवेत्

அங்கே திலகத்தின் புண்ணியத்துடன் கூடிய நீரை ஒரு வന്ധ்யை அருந்தினால், நூறு ஆண்டுகள் பிள்ளையில்லாதவளாக இருந்தாலும் உடனே கர்ப்பமடைவாள்.

Verse 29

व्याधिग्रस्तोऽपि यो मर्त्त्यः स्नानं तत्र समाचरेत् । नीरोगो जायते सद्यो ग्रहग्रस्तो विमुच्यते

நோயால் பீடிக்கப்பட்ட மனிதனும் அங்கே நீராடினால் உடனே ஆரோக்கியம் பெறுவான்; கிரகப் பீடையால் வாடுபவனும் விடுதலை அடைவான்.

Verse 30

भूतप्रेतपिशाचानां दोषः सद्यः प्रणश्यति । तेनोदकेन संस्पृष्टे सर्वं नश्यति दुष्कृतम्

பூதம், பிரேதம், பிசாசு ஆகியவற்றால் உண்டாகும் தோஷம் உடனே அழிகிறது; அந்த நீரின் ஸ்பரிசத்தால் எல்லா தீவினைகளும் நீங்கும்.

Verse 31

अपि कीटपतंगा ये पिशाचाः पक्षिणो मृगाः । तेनोदकेन ये स्पृष्टाः सद्यो यास्यंति सद्गतिम्

பூச்சி-பட்டாம்பூச்சி, பறவை, மிருகம்—பிசாசுகளும் கூட—அந்த நீரால் ஸ்பரிசிக்கப்படின் உடனே நற்கதியை அடைவர்.

Verse 32

ययातिरुवाच । अप्यद्भुतमिदं ब्रह्मन्माहात्म्यं भवता मम । कथितं रूपतीर्थस्य न भूतं न भविष्यति

யயாதி கூறினார்—ஓ பிராமணரே! நீங்கள் எனக்குச் சொன்ன ரூபதீர்த்தத்தின் மஹாத்மியம் மிக அற்புதம்; இதுபோல் முன்பு இல்லை, இனியும் இருக்காது.

Verse 33

किमत्र कारणं ब्रह्मन्सर्वेभ्योऽप्यधिकं स्मृतम् । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि परं कौतूहलं हि मे

ஓ பிராமணரே! இது எல்லாவற்றிலும் மேலானதாக ஏன் நினைக்கப்படுகிறது? எனது ஆவல் மிகுதி—அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 34

पुलस्त्य उवाच । तत्र पूर्वं तपस्तप्तमदित्या नृपसत्तम । इन्द्रे राज्यपरिभ्रष्टे बलौ त्रैलोक्यनायके । अवतीर्णश्चतुर्बाहुरदित्यां नृपसत्तम

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! அங்கே முற்காலத்தில் அதிதி பெருந்தவம் செய்தாள். இந்திரன் அரசாட்சியிலிருந்து வீழ்ந்து, மூவுலகின் தலைவனாக பலி இருந்தபோது, நான்கு கரங்களுடைய பகவான் அதிதியின் கருவில் அவதரித்தார், அரசோத்தமனே।

Verse 35

तस्मिञ्जाते महाविष्णावदित्या चासुरान्तके । गुप्तया विवरद्वारे भयाद्दानवसंभवात्

அதிதியின் மகனும் அசுராந்தகனுமான மகாவிஷ்ணு பிறந்தபோது, தானவக் குலத்தாரின் அச்சத்தால் அதிதி அவரை மறைந்த பிளவு-வாயிலில் ஒளித்து வைத்தாள்।

Verse 36

जातमात्रो हरिस्तस्मिन्स्थापितो निर्झरे तया । तस्मात्पवित्रतां प्राप्तं तीर्थं नॄणामभीष्टदम्

பிறந்த உடனே ஹரியை அவள் அந்த நிர்ஜரத்தில் (மலை ஊற்றில்) வைத்தாள். ஆகவே அந்த இடம் புனித தீர்த்தமாகி, மக்களுக்கு வேண்டிய வரங்களை அளிப்பதாக ஆனது।

Verse 37

न चान्यत्कारणं राजन्सत्यमेतन्मयोदितम् । माघशुक्लतृतीयायां तत्र जातस्त्रिविक्रमः

அரசே! இதற்கு வேறு காரணம் இல்லை—நான் கூறியது உண்மை. மாக மாத சுக்ல த்ருதியை நாளில் அங்கேயே திரிவிக்ரமன் பிறந்தான்।

Verse 38

तिलकः सर्व वृक्षाग्र्यः पुत्रवत्परिपालितः । अदित्या सेवितो नित्यं स्वहस्तेन जलैः शुभैः

திலக மரம்—அனைத்து மரங்களிலும் சிறந்தது—மகனைப் போலப் பேணப்பட்டது. அதிதி தினமும் தன் கையால் மங்கள நீரை ஊற்றி அதனைச் சேவித்தாள்।

Verse 39

एतत्ते सर्वमाख्यातं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । सर्वकामप्रदं नॄणामिह लोके परत्र च

இவ்வாறு அந்தத் தீர்த்தத்தின் உத்தமமான மஹிமையை உனக்கு முழுமையாக உரைத்தேன். ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். அது மனிதர்க்கு இவ்வுலகிலும் பரலோகத்திலும் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும்.