Adhyaya 9

Verse 1

लोमश उवाच । एकदा तु सभामध्य आस्थितो देवराट् स्वयम् । लोकपालैः परिवृतो देवैश्च ऋषिभिस्तथा

லோமசர் கூறினார்—ஒருமுறை தேவர்களின் அரசன் தானே சபையின் நடுவில் அமர்ந்திருந்தான்; திக்குப் பாலகர்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர்.

Verse 2

अप्सरोगणसंवीतो गंधर्वैश्च पुरस्कृतः । उपगीयमानविजयः सिद्धविद्याधरैरपि

அவன் அப்சரஸ்களின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு, கந்தர்வர்களால் முன்னணியில் போற்றப்பட்டான்; சித்தரும் வித்யாதரரும் அவன் வெற்றிப் புகழை பாடினர்.

Verse 3

तदा शिष्यैः परिवृतो देवराजगुरुः सुधीः । आगतोऽसौ महाभागो बृहस्पति रुदारधीः

அப்போது சீடர்களால் சூழப்பட்ட, தேவராஜனின் ஞானமிகு குரு—மகாபாக்யன் பிருஹஸ்பதி—ருத்ர பக்தியில் உறுதியுடன் அங்கு வந்தார்.

Verse 4

तं दृष्ट्वा सहसा देवाः प्रणेमुः समुपस्थिताः । इंद्रोपि ददृशे तत्र प्राप्तं वाचस्पतिं तदा

அவரைக் கண்டதும் அங்கு இருந்த தேவர்கள் உடனே வணங்கினர்; அப்போது இந்திரனும் வாகஸ்பதி (பிருஹஸ்பதி) அங்கு வந்ததை கண்டான்.

Verse 5

नोवाच किंचिद्दुर्मेधावचो मानुपुरःसरम् । नाह्वानं नासनं तस्य न विसर्जनमेव च

ஆனால் அந்த மூடமதி மரியாதையான வரவேற்புச் சொற்களைக் கூட சொல்லவில்லை; அழைப்பும் இல்லை, ஆசனமும் இல்லை, முறையான விடைபெறுதலும் இல்லை.

Verse 6

शक्रं प्रमत्तं ज्ञात्वाथ मदाद्राज्यस्य दुर्मतिम् । तिरोधानमनुप्राप्तो बृहस्पती रुषान्वितः

சக்ரன் அலட்சியமுற்று அரசமதத்தால் மாசுபட்ட அறிவுடையவன் என அறிந்து, கோபம் நிறைந்த பிருஹஸ்பதி மறைவிற்குச் சென்றார்।

Verse 7

गते देवगुरौ तस्मिन्विमनस्काऽभवन्सुराः । यक्षा नागाः सगंधर्वा ऋषयोऽपि तथा द्विजाः

தேவகுரு சென்றபின் தேவர்கள் மனம் தளர்ந்தனர்; யக்ஷர், நாகர், கந்தர்வர், மேலும் ரிஷிகளும் த்விஜர்களும் அதுபோலவே வருந்தினர்।

Verse 8

गांधर्वस्या वसाने तु लब्धसंज्ञो हरिः सुरान् । पप्रच्छ त्वरितेनवै क्व गतो हि महातपाः

கந்தர்வ இசை முடிந்ததும் ஹரி (இந்திரன்) சுயநினைவு பெற்று, விரைவாக தேவர்களை நோக்கி—“அந்த மகாதபஸ்வி எங்கே சென்றார்?” என்று கேட்டான்।

Verse 9

तदैव नारदेनोक्तः शक्रो देवाधिपस्तथा । त्वया कृता ह्यवज्ञा च गुरोर्नस्त्यत्र संशयः

அப்பொழுதே நாரதர் தேவராதிபதி சக்ரனிடம் கூறினார்—“நீ குருவை அவமதித்தாய்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 10

गुरोरवज्ञया राज्यं गतं ते बलसूदन । तस्मात्क्षमापनीयोऽसौ सर्वभावेन हि त्वया

பலசூதனே! குருவை அவமதித்ததால் உன் அரசாட்சி கைவிட்டுப் போயிற்று; ஆகவே முழு உள்ளத்தோடு அவரிடம் மன்னிப்பை வேண்ட வேண்டும்।

Verse 11

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य नारदस्य महात्मनः । आसनात्सहसोत्थाय तैः सर्वैः परिवारितः । आगच्छत्त्वरया शक्रो गुरोर्गेहमतंद्रितः

மகாத்மா நாரதரின் அந்த வாக்குகளை கேட்டவுடன், சக்ரன் உடனே ஆசனத்திலிருந்து எழுந்தான். எல்லாப் பரிவாரங்களாலும் சூழப்பட்டு, தாமதமின்றி வேகமாக குருவின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 12

पृष्ट्वा तारां प्रणम्यादौ क्व गतो हि महातपाः । न जानामीत्युवाचेदं तारा शक्रं निरीक्षती

முதலில் தாராதேவியை வணங்கி, சக்ரன் கேட்டான்— “அந்த மகாதபஸ்வி எங்கே சென்றார்?” தாரா சக்ரனை நோக்கி— “எனக்குத் தெரியாது” என்றாள்.

Verse 13

तदा चिंतान्वितो भूत्वा शक्रः स्वगृहमाव्रजत् । एतस्मिन्नंतरे स्वर्गे ह्यनिष्टान्द्भुतानि च

அப்போது சக்ரன் கவலையால் நிறைந்து தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான். இதற்கிடையில், ஸ்வர்க்கத்தில் அசுபமான, விரும்பத்தகாத அதிசய அறிகுறிகள் தோன்றத் தொடங்கின.

Verse 14

अभवन्सर्वदुःखार्थे शक्रस्य च महात्मनः । पातालस्थेन बलिना ज्ञातं शक्रस्य चेष्टितम्

அந்த அசுப அதிசயங்கள் மகாத்மா சக்ரனுக்கு முழு துயரத்திற்குக் காரணமாயின. பாதாளத்தில் இருந்த பலியும் சக்ரனின் செயல்களை அறிந்தான்.

Verse 15

ययौ दैत्यैः परिवृतः पातालादमरावतीम् । तदा युद्धमतीवासीद्देवानां दानवैः सह

அவன் தைத்தியர்களால் சூழப்பட்டு பாதாளத்திலிருந்து அமராவதிக்குச் சென்றான். அப்போது தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே மிகக் கடும் போர் எழுந்தது.

Verse 16

देवाः पराजिता दैत्यै राज्यं शक्रस्य तत्क्षणात् । संप्राप्तं सकलं तस्य मूढस्य च दुरात्मनः

தைத்தியர்களால் தேவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்; அதே கணத்தில் சக்கிரன் (இந்திரன்) அரசாட்சி முழுவதும் அந்த மயக்கமுற்ற துராத்மாவின் கைப்பற்றலாயிற்று।

Verse 17

नीतं सर्वप्रयत्नेन पातालं त्वरितं गताः । शुक्रप्रसादात्ते सर्वे तथा विजयिनोऽभवन्

அனைத்து முயற்சியாலும் அதை எடுத்துச் சென்று அவர்கள் விரைவில் பாதாளத்திற்குத் திரும்பினர்; சுக்ராசார்யரின் அருளால் அவர்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக வெற்றியடைந்தனர்।

Verse 18

शक्रोऽपि निःश्रिको जातो देवैस्त्यक्तस्ततो भृशम् । देवी तिरोधानगता बभूव कमलेक्षणा

சக்கிரனும் செல்வம்-அருள் இழந்தவனானான்; தேவர்கள் அவனை முற்றிலும் கைவிட்டனர்; தாமரை-கண் கொண்ட தேவி ஸ்ரீ அவனிடமிருந்து மறைந்து ஒளிந்தாள்।

Verse 19

ऐरावतो महानागस्तथैवोच्चैःश्रवा हयः । एवमादीनि रत्नानि अनेकानि बहून्यपि । नीतानि सहसा दैत्यैर्लोभादसाधुवृत्तिभिः

ஐராவதம் எனும் மகா யானையும், உச்சைஃஸ்ரவா எனும் தெய்வக் குதிரையும்—இவற்றுடன் பல அரிய ரத்தினங்களையும்—பேராசையால் அநீதிச் செயலுடைய தைத்யர்கள் திடீரென எடுத்துச் சென்றனர்।

Verse 20

पुण्यभांजि च तान्येव पतितानि च सागरे । तदा स विस्मयाविष्टो बलिराह गुरुं प्रति

அந்தப் புண்ணியத்தை அளிக்கும் ரத்தினங்களே அப்போது கடலில் விழுந்தன; அப்பொழுது வியப்பில் ஆழ்ந்த பலி தன் குருவை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 21

देवान्निर्जित्य चास्माभिरानीतानि बहूनि च । रत्नानि तु समुद्रेऽथ पतितानि तदद्भुतम्

தேவர்களை வென்று நாம் பல ரத்தினச் செல்வங்களை கொண்டு வந்தோம்; ஆனால் அந்த ரத்தினங்கள் இப்போது கடலில் விழுந்தன—எத்தனை அதிசயம்!

Verse 22

बलेस्तद्वचनं श्रुत्वा उशना प्रत्युवाच तम् । अश्वमेधशतेनैव सुरराज्यं भविष्यति । दीक्षितस्य न संदेहस्तस्माद्भोक्त स एव च

பலியின் சொற்களை கேட்ட உஷனா (சுக்ராசாரியர்) கூறினார்—‘நூறு அஸ்வமேத யாகங்களால் தேவராஜ்யம் நிச்சயமாக உண்டாகும். முறையாக தீட்சை பெற்றவர்க்கு ஐயம் இல்லை; ஆகவே அதனை அனுபவிப்பவன் அவனே.’

Verse 23

अश्वमेधं विना किंचित्स्वर्गं भोक्तं न पार्यते

அஸ்வமேத யாகம் இன்றி சொர்க்கத்தை சிறிதளவும் அடைந்து அனுபவிக்க இயலாது.

Verse 24

गुरोर्वचनमाज्ञाय तूष्णींभूतो बलिस्ततः । बभूव देवैः सार्द्धं च यथोचितमकारयत्

குருவின் ஆணையை உணர்ந்து பலி மௌனமானான்; பின்னர் தேவர்களுடன் சேர்ந்து உரியதை முறையாகச் செய்யச் செய்தான்.

Verse 25

इन्द्रोपि शोच्यतां प्राप्तो जगाम परमेष्ठिनम् । विज्ञापयामास तथा सर्वं राज्यभयादिकम्

இந்திரனும் இரங்கத்தக்க நிலையடைந்து பரமேஷ்டி (பிரம்மா) அவரிடம் சென்று, அரசாட்சிப் பயம் முதலிய அனைத்தையும் முறையாக அறிவித்தான்.

Verse 26

शक्रस्य वचनं श्रुत्वा परमेष्ठी उवाच ह

சக்ரனின் சொற்களை கேட்ட பரமேஷ்டி அப்போது உரைத்தார்.

Verse 27

संमिलित्वा सुरान्सर्वांस्त्वया साकं त्वरान्विताः । आराधनार्थं गच्छामो विष्णुं सर्वेश्वरेश्वरम्

அனைத்து தேவர்களையும் ஒன்றுசேர்த்து, உன்னுடன் விரைந்து, ஆராதனைக்காக விஷ்ணுவை—எல்லா ஈசர்களுக்கும் ஈசன்—அணுகுவோம்।

Verse 28

तथेति गत्वा ते सर्वे शक्राद्या लोकपालकाः । ब्रह्माणं च पुरस्कृत्य तटं क्षीरार्णवस्य च । प्राप्योपविश्य ते सर्वे हरिं स्तोतुं प्रचक्रमुः

‘அப்படியே’ என்று கூறி, சக்ரன் முதலிய எல்லா லோகபாலர்களும் புறப்பட்டனர். பிரம்மாவை முன்னிறுத்தி, அவர்கள் பாற்கடலின் கரையை அடைந்து அங்கே அமர்ந்து ஹரியைப் புகழத் தொடங்கினர்।

Verse 29

ब्रह्मोवाच । देवदेव जगान्नाथ सुरासुरनमस्कृत । पुण्यश्लोकाव्ययानंत परमात्मन्नमोऽस्तु ते

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, ஜகந்நாதனே, தேவர்-அசுரர் வணங்குபவனே! புண்ணிய ஸ்லோகங்களால் போற்றப்படும் அவ்யயன், அனந்த பரமாத்மனே! உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 30

यज्ञोऽसि यज्ञरूपोऽसि यज्ञांगोऽसि रमापते । ततोऽद्य कृपया विष्णो देवानां वरदो भव

நீரே யாகம்; நீரே யாகத்தின் வடிவம்; ஹே ரமாபதே, நீரே யாகத்தின் அங்கங்கள். ஆகவே இன்று, ஹே விஷ்ணுவே, கருணையால் தேவர்களுக்கு வரம் அளிப்பவராக இரும்।

Verse 31

गुरोरवज्ञया चाद्य भ्रष्टराज्यः शतक्रतुः । जातः सुरर्षिभिः साकं तस्मादेनं समुद्धर

குருவை அவமதித்ததனால் இன்றே சதக்ரது (இந்திரன்) தேவரிஷிகளுடன் அரசாட்சியிலிருந்து வீழ்ந்தான்; ஆகவே அவனை இவ்வீழ்ச்சியிலிருந்து உயர்த்துங்கள்।

Verse 32

श्रीभगवानुवाच । दुकोकलज्ञया सर्वं नस्यतीति किमद्भुतम् । ये पापिनो ह्यधर्मिष्ठाः केवलं विषयात्मकाः । पितरौ निंदितौ यैश्च निर्दैवात्वेन संशयः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—தீவினையின் பழவிபாகத்தால் எல்லாம் அழிவது என்ன ஆச்சரியம்? பாவிகள், மிக அதர்மிகள், வெறும் விஷயங்களில் மூழ்கியவர்கள், பெற்றோர்களையும் இகழ்பவர்கள்—அவர்கள் தெய்வ ஒழுங்கின் இருப்பையே சந்தேகிக்கிறார்கள்।

Verse 33

अनेन यत्कृतं ब्रह्मन्सद्यस्तत्फलमागतम् । कर्मणा चास्य शक्रस्य सर्वेषां संकटागमः

ஓ பிரம்மனே, அவன் செய்ததற்கான பலன் உடனே வந்து சேர்ந்தது. சக்கிரன் (இந்திரன்) செய்த இச்செயலால் அனைவருக்கும் துன்பம் வந்தடைந்தது।

Verse 34

विपरीतो यदा कालः पुरुषस्य भवेत्तदा । भूतमैत्रीं प्रकुर्वंति सर्वकार्यार्थसिद्धये

ஒருவருக்கு காலம் எதிர்மாறாகும்போது, எல்லா காரியங்களும் நிறைவேறுவதற்காக மக்கள் முன்னாள் பகைவர்களுடனும் நட்பு வளர்க்கிறார்கள்।

Verse 35

तेन वै कारणेनेंद्र मदीयं वचनं कुरु । कार्यहेतोस्त्वया कार्यो दैत्यैः सह समागमः

அதனால், ஓ இந்திரா, என் சொல்லை நிறைவேற்று. காரியநிமித்தமாக நீ தைத்யர்களுடன் சந்தித்து உடன்படிக்கை செய்து சேர வேண்டும்।

Verse 36

एवं भगवतादिष्टः शक्रः परमबुद्धिमान् । अमरावतीं ययौ हित्वा सुतलं दैवतैः सह

பகவானின் ஆணைப்படி பரம புத்தியுடைய சக்ரன் (இந்திரன்) தேவர்களுடன் சுதலத்தை விட்டுவிட்டு அமராவதிக்குச் சென்றான்।

Verse 37

इन्द्रं समागतं श्रुत्वा इंद्रसेनो रुषान्वितः । बभूव सह सैन्येन हंतुकामः पुरंदरम्

இந்திரன் வந்தான் என்று கேட்டதும் இந்திரசேனன் கோபம் கொண்டு, படையுடன் புரந்தரன் (இந்திரன்) ஐ கொல்ல விரைந்தான்।

Verse 38

नारदेन तदा दैत्या बलिश्च बलिनां वरः । निवारितस्तद्वधाच्च वाक्यैरुच्चावचैस्तथा

அப்போது நாரதர், தைத்தியர்களையும் வலிமையோரில் சிறந்த பலியையும், சூழ்நிலைக்கேற்ற உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் பலவகை சொற்களால் அவனை கொல்வதிலிருந்து தடுத்தார்।

Verse 39

ऋषेस्तस्यैव वचनात्त्यक्तमन्युर्बलिस्तदा । बभूव सह सैन्येन आगतो हि शतक्रतुः

அந்த முனிவரின் சொல்லினாலே பலி அப்போது கோபத்தை விட்டான்; உண்மையிலேயே சதக்ரது (இந்திரன்) படையுடன் அங்கே வந்தான்।

Verse 40

इन्द्रसेनेन दृष्टोऽसौ लोकपालैः समावृतः । उवाच त्वरया युक्तः प्रहसन्निव दैत्यराट्

இந்திர சேனை அவனை கண்டது; அவன் லோகபாலர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான். அப்போது தைத்தியராஜன் (பலி) அவசரத்துடன், சிரிப்பதுபோல், பேசினான்।

Verse 41

कस्मादिहागतः शक्र सुतलं प्रति कथ्यताम् । तस्यैतद्वचनं श्रुत्वा स्मयमान उवाचतम्

ஏ சக்கிரா! நீ இங்கே எதற்காக வந்தாய்? சுதலத்திற்குச் செல்லும் காரணத்தைச் சொல். இவ்வார்த்தை கேட்ட இந்திரன் மெல்லிய புன்னகையுடன் பதிலளித்தான்.

Verse 42

वयं कश्यपदायादा यूयं सर्वे तथैव च । यथा वयं तथा यूयं विग्रहो हि निरर्थकः

நாம் கச்யபரின் சந்ததியர்; நீங்களும் அனைவரும் அதேபோலவே. நாம் எப்படியோ நீங்களும் அப்படியே; ஆகவே நம்மிடையேயான பகை உண்மையில் அர்த்தமற்றது.

Verse 43

मम राज्यं क्षणेनैव नीतं दैववशात्तवया । तथा ह्येतानि तान्येन रत्नानि सुबहून्यपि । गतानि तत्क्षणादेव यत्नानीतानि वै त्वया

தெய்வவசத்தால் நீ ஒரு கணத்தில் என் அரசை எடுத்துக்கொண்டாய். அதுபோல மிகுந்த முயற்சியால் சேர்த்த பல அரிய ரத்தினங்களையும் அதே கணத்தில் நீ அபகரித்தாய்.

Verse 44

तस्माद्विमर्शः कर्तव्यः पुरुषेण विपश्चिता । विमर्शज्जायते ज्ञानं ज्ञानान्मोक्षो भविष्यति

ஆகையால் அறிவுடையவன் சிந்தனை-மனனம் செய்ய வேண்டும். மனனத்தால் ஞானம் பிறக்கும்; ஞானத்தால் மோட்சம் உண்டாகும்.

Verse 45

किं तु मे बत उक्तेन जाने न च तवाग्रतः । शरणार्थी ह्यहं प्राप्तः सुरैः सह तवांतिकम्

ஆனால் அய்யோ! நான் சொல்வதால் என்ன பயன்? உன் முன்னிலையில் என்ன செய்ய வேண்டும் என எனக்குத் தெரியாது. தேவர்களுடன் சரணடைவேன் என்று உன் சன்னிதிக்கு வந்தேன்.

Verse 46

एतच्छ्रुत्वा तु शक्रस्य वाक्यं वाक्यविदां वरः । प्रहस्योवाच मतिमाञ्छक्रं प्रति विदां वरः

சக்ரனின் சொற்களை கேட்ட வாக்குவித்தையில் சிறந்த அந்த ஞானி மெதுவாகச் சிரித்து சக்ரனை நோக்கி பதிலுரைத்தான்।

Verse 47

त्वमागतोसि देवेंद्र किमर्थं तन्न वेद्मयहम्

தேவேந்திரா! நீ வந்துள்ளாய்; ஆனால் எந்த நோக்கத்திற்காக—அதை நான் அறியேன்।

Verse 48

शक्रस्तद्वचनं श्रुत्वा ह्यश्रुपूर्णाकुलेक्षणः । किंचिन्नोवाच तत्रैनं नारदो वाक्यमब्रवीत्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சக்ரனின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி கலங்கின. அவன் ஒன்றும் பேசவில்லை; அப்போது நாரதர் அவனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 49

बले त्वं किं न जानासि कार्याकार्यविचारणाम् । धर्मो हि महतामेष शरणागतपालनम्

பலியே! செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது எனும் விவேகம் உனக்குத் தெரியாதா? பெருமக்களின் தர்மம் இதுவே—சரணடைந்தவரைக் காப்பது।

Verse 50

शरणागतं च विप्रं च रोगिणं वृद्धमेव च । यएतान्न च रक्षंति ते वै ब्रह्महणो नराः

சரணடைந்தவன், பிராமணன், நோயுற்றவன், முதியவன்—இவர்களை காக்காதோர் உண்மையிலே பிரம்மஹத்தி செய்தவர்களாகக் கருதப்படுவர்।

Verse 51

शरणागतशब्देन आगतस्तव सन्निधौ । संरक्षणाय योग्यश्च त्वया नास्त्यत्र संशयः । एवमुक्तो नारदेन तदा दैत्यपतिः स्वयम्

‘சரணாகதன்’ என்ற சொல்லாலேயே அவன் உன் சன்னிதிக்கு வந்தான். உன்னால் அவன் காக்கப்படத் தகுதியானவன்—இதில் ஐயமில்லை.’ என்று நாரதர் கூற, அப்போது தைத்யர்களின் தலைவன் பலி தானே…

Verse 52

विमृश्य परया बुद्ध्या कार्याकार्यविचारणाम् । शक्रं प्रपूजयामास बहुमानपुरःसरम् । लोकपालैः समेतं च तथा सुरगणैः सह

கூர்மையான அறிவால் செய்யவேண்டியது-செய்யக்கூடாதது என ஆராய்ந்து, அவன் மிகுந்த மரியாதையுடன் சக்ரன் (இந்திரன்) அவர்களைப் பூஜித்து உபசரித்தான். சக்ரன் லோகபாலர்களும் தேவர்கணங்களும் உடன் வந்திருந்தார்.

Verse 53

प्रत्ययार्थं च सत्त्वानि ह्यनेकानि व्रतानि वै । बलिप्रत्ययभूतानि स चकारः पुरंदरः

மேலும் உறுதியும் சான்றும் அளிக்கப் புரந்தரன் (இந்திரன்) பல நற்குண வ்ரதங்களையும் நம்பிக்கைச் செயல்களையும் மேற்கொண்டான்; அவை பலிக்கான உத்தரவாதங்களாயின.

Verse 54

एवं स समयं कृत्वा शक्रः स्वार्थपरायणः । बलिना सह चावासीदर्थशास्त्रपरो महान्

இவ்வாறு உடன்படிக்கை செய்து, தன் நோக்கில் உறுதியான சக்ரன் (இந்திரன்) பலியுடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தான்; மகான் பலி அரசநீதி-அர்த்தசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவன்.

Verse 55

एवं निवसतस्तस्य सुतलेऽपि शतक्रतोः । वत्सरा बहवो ह्यासंस्तदा बुद्धिमकल्पयत् । संस्मृत्य वचनं विष्णोर्विमृश्य च पुनःपुनः

இவ்வாறு சுதலத்திலும் தங்கியிருந்த சக்ரது (இந்திரன்)க்கு பல ஆண்டுகள் கடந்தன. அப்போது அவன் ஒரு திட்டம் வகுத்தான்—விஷ்ணுவின் வாக்கை நினைத்து, அதை மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தபடி.

Verse 56

एकदा तु सभामध्य आसीनो देवराट्स्वयम् । उवाच प्रहसन्वाक्यं बलिमुद्दिश्य नीतिमान्

ஒருமுறை சபையின் நடுவில் தாமே தேவராஜன் இந்திரன் அமர்ந்திருந்தான். நயநீதி அறிந்தவன், புன்னகையுடன் பலியை நோக்கி சொன்னான்.

Verse 57

प्राप्तव्यानि त्वया वीर अस्माकं च त्वया बले । गजादीनि बहून्येव रत्नानि विविधानि च

வீரனே பலி! உன்னாலும் எங்களாலும் பல பொருள்கள் பெறத்தக்கவை—பல யானைகள் முதலியனவும், பலவகை ரத்தினங்களும்.

Verse 58

गतानि तत्क्षणादेव सागरे पतितानि वै । प्रयत्नो हि प्रकर्तव्यो ह्यस्माभिस्त्वयान्वितैः

அவை உடனே சென்று உண்மையிலேயே கடலில் விழுந்தன. ஆகவே உன்னுடன் சேர்ந்து நாங்கள் நிச்சயம் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

Verse 59

तेषां चोद्धरणे दैत्य रत्नानामिह सागरात् । तर्हि निर्मथनं कार्यं भवता कार्यसिद्धये

தைத்தியனே! அந்த ரத்தினங்களை இங்கே கடலிலிருந்து மீட்க வேண்டுமெனில், நோக்கம் நிறைவேற உன்னால் நிச்சயம் மத்தனம் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 60

बलिः प्रवर्तितस्तेन शक्रेण सुरसूदनः । उवाच शक्रं त्वरितः केनेदं मथनं भवेत्

சக்ரன் இந்திரன் தூண்டியபின், தேவர்களை அழித்த பலி விரைந்து சக்ரனை நோக்கி—“இந்த மத்தனம் எந்த வழியால் நடைபெறும்?” என்றான்.

Verse 61

तदा नभोगता वाणी मेघगंभीरनिःस्वना । उवाच देवा दैत्याश्च मंथध्वं क्षीरसागरम्

அப்போது வானில் மேகமுழக்கம்போல் ஆழமாய் ஒலித்த தெய்வவாணி கூறியது— “தேவர்களே, தைத்தியர்களே, க்ஷீரசாகரத்தை மத்தனம் செய்யுங்கள்!”

Verse 62

भवतां बलवृद्धिश्च भविष्यति न संशयः

உங்கள் வலிமை நிச்சயமாக அதிகரிக்கும்— இதில் ஐயமில்லை.

Verse 63

मंदरं चैव मंथानं रज्जुं कुरुत वासुकिम् । पश्चाद्देवाश्च दैत्याश्च मेलयित्वा विमथ्यताम्

மந்தர மலையை மத்தனக் கம்பமாக்குங்கள்; வாசுகியை கயிறாகக் கொள்ளுங்கள். பின்னர் தேவரும் தைத்தியரும் ஒன்றிணைந்து சேர்ந்து மத்தனம் செய்யட்டும்.

Verse 64

नभोगतां च तां वाणीं निशम्याथ तदाःसुराः । दैत्यैः सार्द्धं ततः सर्व उद्यमं चक्रुरुद्यताः

வானில் எழுந்த அந்த தெய்வவாணியை கேட்டவுடன், அசுரர்கள் தைத்தியர்களுடன் சேர்ந்து— அனைவரும் உறுதியுடன் தயாராய்— அந்த முயற்சியில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 65

पातालान्निर्गताः सर्वे तदा तेऽथ सुरासुराः । आजग्मुरतुलं सर्वे मंदरं पर्वतोत्तमम्

அப்போது அந்த தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும் பாதாளத்திலிருந்து வெளிவந்து, ஒன்றாகச் சேர்ந்து, ஒப்பற்ற மந்தரமெனும் மலைமுதல்வனை அடைந்தனர்.

Verse 66

दैत्याश्च कोटिसंख्याकास्तथा देवा न संशयः । उद्युक्ताः सहसा प्राऽयुर्मंदरं कनकप्रभम्

கோடிக்கணக்கான தைத்யரும், அதுபோலவே தேவரும்—ஐயமின்றி—உடனே முழுமையாகத் தயாராய், பொன்னொளி வீசும் மந்தர மலை நோக்கி விரைந்தனர்।

Verse 67

सरत्नं वर्तुलाकारं स्थूलं चैव महाप्रभम् । अनेकरत्नसंवीतं नानाद्रुमनिषेवितम्

அது ரத்தினங்களால் பதிக்கப்பட்டு, வட்டவடிவமாய், பெரிதும் மிகுந்த ஒளியுடனும் இருந்தது; பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பலவித மரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது।

Verse 68

चंदनैः पारिजातैश्च नागपुन्नागचंपकैः । नानामृगगणाकीर्णं सिंहशार्दूलसेवितम्

அது சந்தனம், பாரிஜாத மரங்கள், நாகம், புன்னாகம், சம்பக மலர்களால் அழகுபெற்றது; பலவகை மிருகக் கூட்டங்களால் நிரம்பி, சிங்கமும் புலியும் உலாவும் இடமாக இருந்தது।

Verse 69

महाशैलं दृष्ट्वा ते सुरसत्तमाः । ऊचुः प्रांजलयः सर्वे तदा ते सुरसत्तमाः

அந்த மாபெரும் மலையைக் கண்டதும், தேவர்களில் சிறந்தோர் அனைவரும் கைகூப்பி, அப்போது அதனை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 70

देवा ऊचुः । अद्रे सुरा वयं सर्वे विज्ञप्तुमिह चागताः । तच्छृणुष्व महाशैल परेषामुपकारकः

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ மலைவே! நாங்கள் எல்லாத் தேவரும் இங்கு விண்ணப்பம் செய்ய வந்தோம். ஓ மாபெரும் சிகரமே, பிறர்க்கு நன்மை செய்பவனே, எங்கள் வேண்டுதலைக் கேள்।

Verse 71

एवमुक्तस्तदा शैलो दवैर्दैत्यैः स मंदरः । उवाच निःसृतो भूत्वा परं विग्रहवान्वचः

தேவர்களும் தைத்தியர்களும் இவ்வாறு கூறியபோது, மந்தர மலை அப்போது வெளிப்பட்டு, உருவம் கொண்டதுபோல் உயர்ந்த வாக்குகளை உரைத்தது।

Verse 72

तेन रूपेण रूपी स पर्वतो मंदराचलः । किमर्थमागताः सर्वे मत्समीपं तदुच्यताम्

அந்த வடிவை ஏற்று உருவமுற்ற மந்தராசல மலை கூறியது— “நீங்கள் அனைவரும் எந்த நோக்கத்தால் என் அருகே வந்தீர்கள்? அதைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 73

तदा बलिरुवाचेदं प्रस्तावसदृशं वचः । इंद्रोपि त्वरया युक्तो बभाषे सूनृतं वचः

அப்போது பலி நிகழ்வுக்கேற்ற வார்த்தைகளைச் சொன்னான்; இன்றனும் அவசரத்தால் தூண்டப்பட்டு உண்மையும் இனிமையும் கொண்ட வாக்குகளை உரைத்தான்।

Verse 74

अस्माभिः सह कार्यार्थे भव त्वं मंदराचल । अमृतोत्पादनार्थे त्वं मंथानं भव सुव्रत

“மந்தராசலமே! இக்காரியம் நிறைவேற எங்களுடன் இரு. அமிர்தம் உண்டாகும்படிக்கு நீ மத்தாணியாக (மந்தனத் தண்டு) ஆகு, நல்விரதனே!”

Verse 75

तथेति मत्वा तद्वाक्यं देवानां कार्यसिद्धये । ऊचे देवासुरांश्चेदमिन्द्रं प्रति विशेषतः

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று எண்ணி, தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறும்படி அவன் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இவ்வாக்குகளை உரைத்தான்—சிறப்பாக இந்திரனை நோக்கி।

Verse 76

छेदितौ च त्वया पक्षौ वज्रेण शतपर्वणा । गंतुं कथं समर्थोऽहं भवतां कार्यसिद्धये

ஓ தேவா! உன் நூறு மூட்டுகளுடைய வஜ்ரத்தால் என் இரு சிறகுகளும் வெட்டப்பட்டன; அப்படியிருக்க, உங்கள் காரியசித்திக்காக நான் எவ்வாறு செல்ல இயலும்?

Verse 77

तदा देवासुराः सर्वे स्तूयमाना महाचलम् । उत्पाटयेयुरतुलं मंदरं च ततोद्भुतम्

அப்போது தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் அனைவரும் அந்த மகாபர்வதத்தைப் போற்றி, ஒப்பற்ற அதிசயமான மந்தர மலையைப் பெயர்த்து எடுத்தனர்.

Verse 78

क्षीरार्णवं नेतुकामा ह्यशक्तास्ते ततोऽभवन् । पर्वतः पतितः सद्यो देवदैत्योपरि ध्रुवम्

பாற்கடலுக்கு எடுத்துச் செல்ல விரும்பியும் அவர்கள் இயலாதவர்களாயினர்; அந்த மலை உடனே நிச்சயமாக தேவர்கள் மற்றும் தைத்யர்களின் மீது விழுந்தது.

Verse 79

केचिद्भग्ना मृताः केचित्केचिन्मूर्छापरा भवन् । परीवादरताः केचित्केचित्क्लेशत्वमागताः

சிலர் நசுங்கி உடைந்தனர்; சிலர் உயிரிழந்தனர்; சிலர் ஆழ்ந்த மயக்கத்தில் விழுந்தனர். சிலர் பழி-பேச்சில் ஈடுபட்டனர்; சிலர் கடும் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 80

ेवं भग्नोद्यमा जाता असुराःसुरदानवाः । चेतनां परमां प्राप्तास्तुष्टुवुर्जगदीश्वरम्

இவ்வாறு அவர்களின் முயற்சிகள் முறிந்தன; அசுரர், சுரர், தானவர் தெளிவுணர்வுக்கு வந்தனர். பரம விழிப்பை அடைந்து அவர்கள் ஜகதீஸ்வரனைப் போற்றினர்.

Verse 81

रक्षरक्ष महाविष्णो शरणागतवत्सल । त्वया ततमिदं सर्वं जंगमाजंगमं च यत्

ஓ மகாவிஷ்ணுவே, சரணடைந்தவர்க்கு அருள்புரிபவனே! எங்களை காப்பாற்று, காப்பாற்று. அசையும் அசையாத அனைத்தும் உம்மாலே நிறைந்துள்ளது.

Verse 82

देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं प्रादुर्भूतो हरिस्तदा । तान्दृष्ट्वा सहसा विष्णुर्गरुडोपरि संस्थितः

தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறும்படி அப்போது ஹரி வெளிப்பட்டார். அவர்களைப் பார்த்தவுடன் விஷ்ணு கருடத்தின் மேல் அமர்ந்து உடனே தோன்றினார்.

Verse 83

लीलया पर्वतश्रेष्ठमुत्तभ्यारोपयत्क्षणात् । गरुत्मति तदा देवः सर्वेषामभयं ददौ

விளையாட்டாக அவர் கணநேரத்தில் சிறந்த மலைையைத் தூக்கி கருடத்தின் மேல் வைத்தார்; அப்போது அந்த இறைவன் அனைவருக்கும் அச்சமின்மையை அருளினார்.

Verse 84

तत उत्थाय तान्देवान्क्षीरोस्योत्तरं तटम् । नीत्वा तं पर्वतं वृद्धं निक्षिप्याप्सु ततो ययौ

பின்னர் அவர் எழுந்து அந்த தேவர்களை பாற்கடலின் வடகரைக்கு அழைத்துச் சென்றார்; அந்தப் பெருமலையை நீரில் வைத்து அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

Verse 85

तदा सर्वे सुरगणाः स्वागत्य असुरैः सह । वासुकिं च समादाय चक्रिरे समयंच तम्

அப்போது எல்லா தேவர்களும் அசுரர்களுடன் கூடிச் சேர்ந்தனர்; வாசுகியை எடுத்துக் கொண்டு அவர்கள் அந்த உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்தினர்.

Verse 86

मंथानं मंदरं चैव वासुकिं रज्जुमेव च । कृत्वा सुराऽसुराः सर्वे ममंथुः श्रीरसागरम्

மந்தரமலையை மத்தாணியாகவும், வாசுகியை கயிறாகவும் கொண்டு, தேவரும் அசுரரும் ஒன்றாய் சேர்ந்து திருக்க்ஷீரசாகரத்தை மத்தினர்।

Verse 87

क्षीराब्धेर्मथ्यमानस्य पर्वतो हि रसातलम् । गतः स तत्क्षणादेव कूर्मो भूत्वा रमापतिः । उद्धृतस्तत्क्षणादेव तदद्भुतमिवाभवत्

க்ஷீரசாகரம் மத்தப்படுகையில் அந்த மலை உடனே ரசாதலத்தில் மூழ்கியது. அதே கணத்தில் ரமாபதி பகவான் கூர்மராக அவதரித்து அதைத் துரிதமாக உயர்த்தினார்; அது பேரதிசயமாகத் தோன்றியது।

Verse 88

भ्राम्यमाणस्ततः शैलो नोदितः सुरदानवैः । भ्रममाणो निराधारो बोधश्चेव गुरुं विना

பின் தேவரும் தானவரும் தூண்ட, அந்த மலைச் சுழலத் தொடங்கியது; ஆதாரமின்றி சுழல்வது, குருவின்றி அறிவு குழம்பி அலைவதுபோல் இருந்தது।

Verse 89

परमात्मा तदा विष्णुराधारो मंदरस्य च । दोर्भिश्चतुर्भिः संगृह्य ममंथाब्धिं सुखावहम्

அப்போது பரமாத்மா விஷ்ணு மந்தரமலையின் ஆதாரமாக ஆனார்; தம் நான்கு கரங்களால் அதைத் தாங்கி, நலமும் இன்பமும் தரும் க்ஷீரசாகரத்தை மத்தினார்।

Verse 90

तदा सुरासुराः सर्वे ममंथुः क्षीरसागरम् । एकीभूत्वा बलेनैवमतिमात्रं बलोत्कटाः

அப்போது தேவரும் அசுரரும் அனைவரும் க்ஷீரசாகரத்தை மத்தினர்; வலத்தால் ஒன்றுபட்டு அவர்கள் மிகுந்த வலிமையுடன் முயன்றனர்।

Verse 91

पृष्ठकंठोरुजान्वंतः कमठस्य महात्मनः । तथासौ पर्वतश्रेष्ठो वज्रसारमयो दृढः । उभयोर्घर्षणादेव वडवाग्निः समुत्थितः

மகாத்மையான ஆமையின் முதுகு, கழுத்து, தொடைகள், முழங்கால்கள் மீது அந்தப் பர்வதச் சிறந்தது—வஜ்ரசாரமாய் மிகத் திடமாய்—உரசப்பட்டது; இரண்டின் உராய்வினாலேயே கடலில் வடவாக்னி எழுந்தது।

Verse 92

हलाहलं च संजातं तदॄष्ट्वा नारदेन हि । ततो देवानुवाचेदं देवर्षिरमितद्युतिः

ஹாலாஹல விஷம் தோன்றியதை நாரதர் கண்டார்; பின்னர் அளவற்ற ஒளியுடைய தேவर्षி தேவர்களிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 93

न कार्यं मथनं चाब्धेर्भवद्भिरधुनाऽखिलैः । प्रार्थयध्वं शिवं देवाः सर्वे दक्षस्य याजनम् । तद्विस्मृतिं च वोयातं वीरभद्रेण यत्कृतम्

இப்போது நீங்கள் அனைவரும் கடல் மத்தனத்தைத் தொடர வேண்டாம். தேவர்களே, தக்ஷ யாகத்தை நினைந்து சிவனை வேண்டுங்கள்; வீரபத்ரன் செய்த செயலால் உங்களுக்கு ஏற்பட்ட மறதி நீங்கட்டும்।

Verse 94

तस्माच्छिवः स्मर्यतां चाशु देवाः परः पराणामपि वा परश्च । परात्परः परमानंदरूपो योगिध्येयो निष्प्रपंचो ह्यरूपः

ஆகையால், தேவர்களே, உடனே சிவனை நினையுங்கள்—உயர்ந்ததிலும் உயர்ந்தவன், அப்பாற்பட்டதிலும் அப்பாற்பட்டவன்; பராத்பரன், பரமானந்த வடிவன்; யோகிகள் தியானிக்கத் தக்கவன், நிஷ்ப்ரபஞ்சன், நிராகாரன்।

Verse 95

ते मथ्यमानास्त्वरिता देवाः स्वात्मार्थसाधकाः । अभिलाषपराः सर्वे न श्रृण्वंति यतो जडाः

ஆனால் அந்த தேவர்கள் மத்தனத்தில் அவசரப்பட்டு, தங்கள் சுயநல நிறைவேற்றத்திலேயே ஈடுபட்டனர்; அனைவரும் ஆசைமயமாக மந்தமடைந்து, அதனால் கேளாதிருந்தனர்।

Verse 96

उपदेशैश्च बहुभिर्नोपदेश्याः कदाचन । ते रागद्वेषसंघाताः सर्वे शिवपराङ्मुखाः

பல உபதேசங்கள் செய்தாலும் அவர்கள் எந்நாளும் போதனை ஏற்கவில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் ராக-த்வேஷக் கூட்டம், அனைவரும் சிவனை விட்டு விமுகராயிருந்தனர்।

Verse 97

केवलोद्यमसंवीता ममंथुः क्षीरसागरम् । अतिनिर्मथनाज्जातं क्षीराब्धेश्चहलाहलम्

கடுமையான முயற்சியிலேயே மூழ்கி அவர்கள் க்ஷீரசாகரத்தை மந்தனம் செய்தனர்; அந்த மிகை மந்தனத்தால் பால்கடலிலிருந்து ஹாலாஹல விஷம் தோன்றியது।

Verse 98

त्रैलोक्यदहने प्रौढं प्राप्तं हंतुं दिवौकसः । अत ऊर्ध्वं दिशः सर्वा व्याप्तं कृत्स्नं नभस्तलम् । ग्रसितुं सर्वभूतानां कालकूटं समभ्ययात्

மூன்று உலகங்களையும் எரிக்க வல்ல கொடிய காலகூட விஷம் தேவர்களை அழிக்க முன்னேறியது. மேலே எழுந்து அது எல்லாத் திசைகளையும் பரவி, முழு ஆகாயவெளியையும் நிரப்பி, எல்லா உயிர்களையும் விழுங்க வருவது போல வந்தது।

Verse 99

दृष्ट्वा बृहंतं स्वकरस्थमोजसा तं सर्पराजं सह पर्वतेन । तत्रैव हित्वापययुस्तदानीं पलायमाना ह्यसुरैः समेताः

வலத்தால் கையில் பிடித்திருந்த அந்தப் பெரும் நாகராஜனை, மலையுடன் சேர்ந்து கண்டவுடன், அவர்கள் உடனே அந்த இடத்தை விட்டுத் தப்பினர்; அசுரர்களும் அவர்களுடன் ஓடினர்।

Verse 100

तथैव सर्व ऋषयो भृग्वाद्याः शतशाम्यति । दक्षस्य यजनं तेन यथा जातं तथाभवत्

அதேபோல் ப்ருகு முதலிய எல்லா ரிஷிகளும் பலவிதமாக அமைதியடைந்தனர்; ஆகவே தக்ஷனின் யாகம் எவ்வாறு நிகழ்ந்ததோ, அவ்வாறே அதன் முடிவும் உறுதியாகியது।

Verse 101

सत्यलोकं गताः सर्वे भुगुणा नोदिता भृशम् । वेदवाक्यैश्च विविधैः कालकूटं शतशस्ततः । देवा नास्त्यत्र संदेहः सत्यं सत्यं वदामि वः

பிருகுவின் வலிய தூண்டுதலால் அனைவரும் சத்தியலோகத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே பலவகை வேதவாக்குகளால் காலகூட விஷத்தை மீண்டும் மீண்டும் அடக்கினர். தேவர்களே, இதில் ஐயமில்லை—உங்களிடம் உண்மை உண்மையாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 102

भृगुणोक्तं वचः श्रुत्वा कालकूटविषार्द्दिताः । सत्यलोकं समासाद्य ब्रह्माणं शरणं ययुः

பிருகுவின் சொற்களை கேட்டுத் காலகூட விஷத்தால் துன்புற்ற அவர்கள் சத்தியலோகத்தை அடைந்து பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 103

तदा जाज्वल्यमानं वै कालकूटं प्रभोज्जवलम् । दृष्ट्वा ब्रह्माथ तान्दृष्ट्वा ह्यकर्मज्ञानसुरासुरान् । तेषां शपितुमारेभे नारदेन निवारितः

அப்போது பிரம்மா, கொடிய வலிமையால் ஒளிர்ந்து எரியும் காலகூடத்தைப் பார்த்தார்; மேலும் செயலில் நுண்ணறிவற்ற அந்த தேவர்-அசுரர்களைக் கண்டு அவர்களைச் சபிக்கத் தொடங்கினார்; ஆனால் நாரதர் தடுத்தார்.

Verse 104

ब्रह्मोवाच । अकार्यं किं कृतं देवाः कस्मात्क्षोभोयमुद्यतः । ईश्वरस्य च जातोऽद्य नान्यथा मम भाषितम्

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களே, எந்தத் தவறான செயல் செய்யப்பட்டதால் இந்தக் கலக்கம் எழுந்தது? இன்றைய இந்த அசைவு ஈசுவரனின் ஆணையாலேயே ஏற்பட்டது; என் சொல் வேறல்ல.

Verse 105

ततो देवैः परिवृतो वेदोपनिषदैस्तथा । नानागमैः परिवृतः कालकूटभयाद्ययौ

அப்போது அவர் தேவர்களால் சூழப்பட்டவராகவும், வேத-உபநிஷத்துகளால் ஆவரிக்கப்பட்டவராகவும்—பல ஆகமங்களால் வளைந்தவராகவும்—காலகூடத்தின் அச்சத்தால் முன்னே சென்றார்.

Verse 106

ततश्चिंतान्विता देवा इदमूचुः परस्परम् । अविद्याकामसंवीताः कुर्यामः शंकरं च कम्

அப்போது கவலையால் நிறைந்த தேவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்—“அவித்யை, காமம் ஆகியவற்றால் மூடப்பட்ட நாம் என்ன செய்வோம்? யாரை நம் சங்கரன் (காவலன்) ஆக்குவோம்?”

Verse 107

ब्रह्माणं च पुरस्कृत्य तदा देवास्त्वरान्विताः । वैकुण्ठमाव्रजन्सर्वे कालकूट भयार्द्दिताः

அப்போது பிரம்மாவை முன்னிலைப்படுத்தி, காலகூடத்தின் பயத்தால் துன்புற்ற எல்லாத் தேவர்களும் விரைந்து வைகுண்டத்தை அடைந்தனர்.

Verse 108

ब्रह्मादयश्चर्षिगणाश्च तदा परेशं विष्णुं पुराणपुरुषं प्रभविष्णुमीशम् । वैकुण्ठमाश्रितमधोक्षजमाधवं ते सर्वे सुरासुरगणाः शरणं प्रयाताः

அப்போது பிரம்மா முதலிய ரிஷிகணங்களும், தேவர்-அசுரர் கூட்டங்களும் அனைத்தும்—வைகுண்டத்தில் உறையும் பரமேசன் விஷ்ணு, ஆதிபுருஷன், எல்லாச் சக்திக்கும் மூலமான ஈசன், அதோக்ஷஜன் மாதவன்—அவரிடமே சரணடைந்தனர்.

Verse 109

तावत्प्रवृद्धं सुमहत्कालकूटं समभ्ययात् । दग्ध्वादो ब्रह्मणो लोकं वैकुण्ठं च ददाह वै

அவ்வேளையில் மிகப் பெரிதாய் வளர்ந்த காலகூடம் பாய்ந்து வந்தது; முதலில் பிரம்மலோகத்தை எரித்து, பின்னர் வைகுண்டத்தையும் தீக்கிரையாக்கியது.

Verse 110

कालकूटाग्निना दग्धो विष्णुः सर्वगुहाशयः । पार्षदैः सहितः सद्यस्तमालसदृशच्छविः

காலகூடத் தீயால் எரிந்த, எல்லா இதயக் குகைகளிலும் உறையும் விஷ்ணு தம் பார்ஷதர்களுடன் உடனே தமால மரம்போன்ற கருநிற ஒளியை அடைந்தார்.

Verse 111

वैकुण्ठं च सुनीलं च सर्वलोकैः समावृतम् । जलकल्मषसंवीताः सर्वे लोकास्तदाभवन्

வைகுண்டமும் ஆழ்ந்த நீல நிறமடைந்து, எல்லா உலகங்களாலும் சூழப்பட்டது. அப்போது எல்லா உலகங்களும் அதிசயமான ஜல-கல்மஷத்தால், கலங்கிய அலைநீர் போல, மூடப்பட்டன।

Verse 112

अष्टावरणसंवीतं ब्रह्मांडं ब्रह्मणा सह । भस्मीभूतं चकाराशु जलकल्मषमद्भुतम्

எட்டு ஆவரணங்களால் மூடப்பட்ட பிரம்மாண்டம், பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து, அந்த அதிசயமான ஜல-கல்மஷத்தால் விரைவில் சாம்பலாக்கப்பட்டது।

Verse 113

नोभूमिर्न जलं चाग्निर्न वायुर्न नभस्तदा । नाहंकारो न च महान्मूलाविद्या तथैव च । शिवस्य कोपात्संजातं तदा भस्माकुलं जगत्

அப்போது பூமியும் இல்லை, நீரும் இல்லை, அக்கினியும் இல்லை, வாயுவும் இல்லை, ஆகாயமும் இல்லை; அகங்காரமும் இல்லை, மகத்தத்துவமும் இல்லை, மூல அவித்தையும் எஞ்சவில்லை. சிவனின் கோபத்தால் அந்நேரம் உலகம் சாம்பல் கலக்கமாக ஆனது।