Adhyaya 32

Verse 1

। लोमश उवाच । एवं ते शिवधर्माश्च कथितास्तेन वै द्विजाः । सविशेषाः पाशुपताः प्रसादाच्चैव विस्तरात्

லோமசர் கூறினார்—ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, இவ்வாறு சிவதர்மங்களும், சிறப்புடைய பாசுபத விரதங்களும், அவன் அருளால் விரிவாக முறையாக விளக்கப்பட்டன।

Verse 2

अनेकागमसंवीता यथातत्त्वमुदाहृताः । कापालिकानां भेदाश्च प्रोक्ता व्याससमासतः

இவ்வுபதேசங்கள் பல ஆகமங்களால் ஆதரிக்கப் பெற்று, தத்துவத்திற்கேற்ப உரைக்கப்பட்டன; காபாலிகர்களின் வேறுபாடுகளும் விரிவாகவும் சுருக்கமாகவும் கூறப்பட்டன।

Verse 3

धर्मा नानाविधाः प्रोक्ता नंदिनं प्रति वै तदा

அப்போது நந்தியை நோக்கி பலவகை தர்மங்கள் போதிக்கப்பட்டன।

Verse 4

ऋषय ऊचुः । श्रुतं कुमारचरितमविशेषं सुमंगलम् । अस्माभिश्च महाभागकिंचित्पृच्छामहे वयम्

ரிஷிகள் கூறினர்—குமாரனின் முழுமையாக விரிவானதும் மிக மங்களகரமானதும் ஆன சரிதத்தை நாங்கள் கேட்டோம். ஓ மகாபாகா, இப்போது உம்மிடம் சிறிது கேட்க விரும்புகிறோம்।

Verse 5

श्वेतस्य राजसिंहस्य चरितं परमाद्भुतम् । येन संतोषितो रुद्रः शिवो भक्त्याऽप्रमेयया

அரசர்களில் சிங்கமான ஸ்வேதனின் சரிதம் மிக அதிசயமானது; அவனுடைய அளவிட முடியாத பக்தியால் ருத்ரரூப சிவன் திருப்தியடைந்தான்।

Verse 6

ते भक्तास्ते महात्मानो ज्ञानिनस्ते च कर्मिणः । येऽर्चयंति महाशंभुं देवं भक्त्या समावृताः

அவர்களே உண்மைப் பக்தர்கள்; அவர்களே மகாத்மாக்கள்; அவர்களே ஞானிகளும் கர்மநிஷ்டர்களும்—பக்தியால் சூழப்பட்டு மகாசம்பு தேவனை வழிபடுவோர்.

Verse 7

तस्मात्पृच्छामहे सर्वे चरितं शंकरस्य च । व्यासप्रसादात्सर्वं यज्जानासि त्वं न चापरः

ஆகையால் நாங்கள் அனைவரும் சங்கரனுடைய சரிதத்தையும் கேட்கிறோம். வியாசரின் அருளால் அனைத்தையும் நீயே அறிவாய்; உன்னைத் தவிர வேறு யாருமில்லை.

Verse 8

निशम्य वचनं तेषां मुनीनां लोमशोऽब्रवीत्

அந்த முனிவர்களின் சொற்களை கேட்ட லோமசர் கூறினார்.

Verse 9

लोमश उवाच । आकर्ण्यतां महाभागाश्चरितं परमाद्भुतम् । तस्य राज्ञो हि भजतो राजभोगांश्च सर्वशः । मतिर्द्धिर्मे समुत्पन्ना श्वेतस्य च महात्मनः

லோமசர் கூறினார்—மகாபாக்யர்களே, மிக அதிசயமான சரிதத்தை கேளுங்கள். எல்லா அரசபோகங்களையும் அனுபவித்தபோதும் அந்த அரசன் பக்தியில் நிலைத்திருந்தான்; அந்த மகாத்மா ஸ்வேதரின் மீது எனக்குள் பக்தியும் மதிப்பும் எழுந்தன.

Verse 10

पृथिवीं पालयामास प्रजा धर्मेण पालयन् । ब्रह्मण्यः सत्यवाक्छूरः शिवभक्तो निरंतरम्

அவன் பூமியை ஆட்சி செய்து, தர்மத்தின் வழி மக்களை காத்தான். அவன் பிராமண்யத்தைப் போற்றுபவன், சத்தியவாக்கு உடையவன், வீரன், மேலும் இடையறாத சிவபக்தன்.

Verse 11

राज्यं शशासाथ स शक्तितो नृपो भक्त्या तदा चैव समर्चयत्सदा । शंभुं परेशं परमं परात्परं शांतं पुराणं परमात्मरूपम्

அந்த அரசன் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப நாட்டை ஆட்சி செய்தான்; பக்தியுடன் எப்போதும் சம்புவை—பரேசன், பரமன், பராத்பரன், சாந்தன், புராதனன், பரமாத்மஸ்வரூபன்—என்றே நித்தம் ஆராதித்தான்।

Verse 12

आयुस्तस्य परिक्षीणमर्चतः परमेश्वरम् । अथैतच्च महाभाग चरितं श्रूयतां मम

பரமேஸ்வரனை ஆராதித்துக் கொண்டிருந்தபோது அவனுடைய ஆயுள் நிறைவடைந்தது. இப்போது, ஓ மகாபாகா, இந்த வரலாற்றில் அடுத்ததாக நடந்ததை என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 13

वाणी शिवकथायुक्ता परमाश्चर्यसंयुता । न वाऽधयो हि तस्यैव व्याधयो हि महीपतेः

அவனுடைய வாக்கு சிவகதையால் நிறைந்ததும், பேராச்சரியத் தழும்பும் உடையதும் ஆக இருந்தது. அந்த மஹீபதிக்கு மனக்கலக்கம் இல்லை; உடல் நோயும் இல்லை।

Verse 14

तस्य राज्ञो न बाधंते तथा चोपद्रवास्त्वमी । निरीतिको जनो ह्यासीन्निरुपद्रव एव च

அந்த அரசனை எந்தத் துன்பமும் அணுகவில்லை; அத்தகைய கலக்கங்களும் எழவில்லை. மக்களும் தொற்றுநோய், அச்சம் இன்றிப் பூரணமாக அமைதியுடன் இருந்தனர்।

Verse 15

अकृष्टपच्यौषधयस्तस्य राज्ञोऽभवन्भुवि । तपस्विनो ब्राह्मणाश्च वर्णाश्रमयुता जनाः

அந்த அரசனின் நாட்டில் உழவில்லாமலேயே மருந்துச் செடிகள் பழுத்தன. பிராமணர்கள் தவசிகள்; மக்கள் வர்ண-ஆச்ரம தர்மத்தில் நிலைபெற்றிருந்தனர்।

Verse 16

न पुत्रमरणे दुःखं नापमानं न मारकाः । न दारिद्र्यं च ते सर्वे प्राप्नुवन्ति कदाचन

அவர்களுக்கு எப்போதும் மகன் மரணத் துயரம் இல்லை; அவமதிப்பு இல்லை; உயிர்க்கொல்லும் அச்சமும் இல்லை; அவர்களில் யாரும் ஒருபோதும் வறுமையில் வீழவில்லை.

Verse 17

एवं बहुतरः कालस्तस्य राज्ञो महात्मनः । गतो हि सफलो विप्राः शिवपूजारतस्य वै

ஓ பிராமணர்களே! இவ்வாறு அந்த மகாத்மா அரசனின் நீண்ட காலம் பயனுடன் கழிந்தது; ஏனெனில் அவர் உண்மையிலே சிவபூஜையில் ஈடுபட்டிருந்தார்.

Verse 18

एकदा पूजमानं तं शंकरं परमार्थदम् । यमो हि प्रेषयामास यमदूतान्नृपं प्रति

ஒருமுறை, பரமார்த்தத்தை அருளும் சங்கரனை அவர் வழிபட்டு கொண்டிருந்தபோது, யமன் அரசனை நோக்கி யமதூதர்களை அனுப்பினான்.

Verse 19

वचनाच्चित्रगुप्तस्य श्वेत आनीयतामिति । तथेति मत्वा ते दूता आगताः शिवमंदिरम्

சித்ரகுப்தனின் கட்டளையால்—“ஸ்வேதனை கொண்டு வாருங்கள்” என்று; அதனை ஏற்று அந்த தூதர்கள் சிவன் ஆலயத்துக்கு வந்தனர்.

Verse 20

राजानं नेतुकामास्ते पाशहस्ता महाभयाः । यावत्समागता याम्या राजानं ददृशुस्त्वरात्

அரசனை அழைத்துச் செல்ல விரும்பி, கயிற்றுப் பாசம் கையில் கொண்ட அச்சமூட்டும் யமதூதர்கள் விரைந்து வந்தனர்; வந்தவுடனே அவர்கள் உடனே அரசனை கண்டனர்.

Verse 21

न चक्रिरे तदा दूता आज्ञां धर्मस्य चैव हि । ज्ञात्वा सर्वं यमश्चैव आगतः स्वयमेव हि

அப்போது தர்மராஜனின் ஆணையை தூதர்கள் நிறைவேற்றவில்லை; அனைத்தையும் அறிந்து யமன் தானே அங்கே வந்தான்।

Verse 22

उद्धृत्य दंडं सहसा नेतुकामस्तदा नृपम् । ददर्श च महाबाहुः शिवध्यानपरायणम्

உடனே தண்டத்தை உயர்த்தி அரசனை அழைத்துச் செல்ல எண்ணிய அந்த மகாபாகு, சிவத் தியானத்தில் முழுகிய அரசனை கண்டான்।

Verse 23

शिवभक्तियुतं शांतं केवलं ज्ञानसंयुतम् । यमोऽपि दृष्ट्वा राजानं परं क्षोभमुपागमत्

சிவபக்தியுடன் அமைதியாக, தூய ஞானத்தில் நிலைத்த அரசனைப் பார்த்த யமனும் பேரதிர்ச்சியடைந்தான்।

Verse 24

चित्रस्थो ह्यभवत्स्द्यः प्रेतराजोऽतिविह्वलः । कालरूपश्च यो नित्यं प्रजानां क्षयकारकः

அப்போது பிரேதராஜன் மிகக் கலங்கிப் போய், ஓவியத்தில் நிற்கும் உருவம்போல் அசையாது நின்றான்—என்றும் காலரூபனாய் உயிர்களின் அழிவுக்குக் காரணமானவன்.

Verse 25

आगतस्तत्क्षणादेव नृपं प्रति रुषान्वितः । खड्गेन सितधारेण चर्मणा परमेम हि

அந்தக் கணமே அரசன் மீது கோபம் கொண்டு வந்தான்—ஒளிவீசும் கூர்மையான வாளையும், தோலையும் தாங்கி, மிகப் பயங்கரத் தோற்றத்துடன்।

Verse 26

तावत्तं ददृशे सोऽपि स्थितं द्वारि भयावृतम् । उवाच कालो हि तदा यमं वैवस्वतं प्रति

அப்பொழுதே அவனும் வாசலில் அச்சத்தால் மூடப்பட்டவனாய் நின்றவனை கண்டான். பின்னர் காலன் வைவர்ச்வத யமனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 27

कस्मात्त्वया धरमराज नो नीतोऽयं नृपो महान् । यम दूतसहायश्च भीतवत्प्रतिभासि मे

ஓ தர்மராஜா! இந்த மகா அரசனை நீ ஏன் அழைத்துச் செல்லவில்லை? ஓ யமா, தூதர்களின் துணை இருந்தும் நீ எனக்கு அஞ்சியவனாய் தோன்றுகிறாய்.

Verse 28

कालात्ययो न कर्त्तव्यो वचनान्मम सुव्रत । कालेनोक्तस्तदा धर्म उवाच प्रस्तुतं वचः

ஓ சுவிரதா! காலத்தை மீறுதல் கூடாது—என் சொல்லை ஏற்று நட. காலன் இவ்வாறு கூற, தர்மன் (யமன்) தக்க பதிலை உரைத்தான்.

Verse 29

तवाज्ञां च करिष्यामि नात्र कार्या विचारणा । असौ हुरत्ययोऽस्माकं शिवभक्तो निरंतरम्

உமது ஆணையை நான் நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவேன்; இங்கு ஆலோசனை தேவையில்லை. அந்த ஹுரத்யயன் இடையறாது சிவபக்தன்; அவன் நம் பக்கத்தவன்.

Verse 30

चित्रस्था इव तिष्ठाम भयाद्देवस्य शूलिनः । यमस्य वचनं श्रुत्वा कालः क्रोधसमन्वितः । राजानं हंतुमारेभे त्वरितः खड्गमाददे

சூலதாரி தேவனின் அச்சத்தால் நாங்கள் ஓவியத்தில் வரையப்பட்டவர்கள்போல் அசையாது நின்றோம். யமனின் சொல் கேட்டதும் காலன் கோபம் கொண்டான்; விரைந்து அரசனை கொல்லத் தொடங்கி வாளை எடுத்தான்.

Verse 31

त्रिगुणाष्टाक्रसंकाशं प्रविवेश शिवालयम् । यावत्कोपेन महता तावद्दृष्टः पिनाकिना । स्वभक्तं हंतुकामोसौ श्वेतराजानमुत्तमम्

மூன்று குணங்களும் அஷ்டகத் தீப்தியும் போன்ற கொடிய ஒளியுடன் காலன் சிவாலயத்தில் நுழைந்தான். பெருங்கோபத்துடன் முன்னேறியவுடனே பினாகம் தாங்கிய பரமசிவன் அவனை உடனே கண்டார்; ஏனெனில் சிவனின் உயர்ந்த பக்தன் ஸ்வேதராஜனை கொல்ல அவன் விரும்பினான்.

Verse 32

ध्यानस्थितं चात्मनि तं विशुद्धज्ञानप्रदीपेन विशुद्धचित्तम् । आत्मानमात्मात्मतया निरंतरं स्वयंप्रकाशं परमं पुरस्तात्

அவன் அவரை ஆத்மாவிலே தியானத்தில் நிலைத்தவராகக் கண்டான்—மிகத் தூய மனத்துடன், குற்றமற்ற ஞானத்தின் விளக்கால் ஒளிர்வதாக. அவர் இடையறாது ஆத்மாவை ஆத்மாவின் சொந்த சாரமாகவே உணர்ந்து, தன்னொளியாய், பரமனாய், முன்னிலையிலே பிரகாசித்தார்.

Verse 33

एवंविधं तं प्रसमीक्ष्य कालं संचिंत्यमानं मनसाऽचलेन । शैवं पदं यत्परमार्थरूपं कैवल्यसायुज्यकरं स्वरूपतः

காலனை அந்த நிலையில் கண்டபின், அசையாத மனத்துடன் சிந்தித்தவாறு, அவன் ஷைவ பரமபதத்தைத் தியானித்தான்—அது பரமார்த்தத்தின் வடிவம்; தன் இயல்பினாலேயே கைவல்யத்திற்கு வழிவைக்கும் சாயுஜ்யம் (ஒன்றுபாடு) அளிப்பது.

Verse 34

सदाशिवेन दृष्टोऽसौ कालः कालांतकेन च । उच्छृंखलः खलो दर्पाद्विशमानो निजांतिके

அந்த காலனை சதாசிவனும்—காலாந்தகனும்—கண்டார். ஆயினும் அகந்தையால் கட்டுப்பாடற்ற தீயவனாய், (இறைவனின்) நெருக்கத்திற்குள் நுழைந்து கொண்டே வந்தான்.

Verse 35

नंदिकेश्वरमध्यस्थो यावद्दृष्टो निजांतिके । शिवेन जगदीशेन भक्तवत्सलबंधुना

நந்திகேஸ்வரன் ஆளுமிடத்தின் நடுவில் நின்ற அவன் அருகே வந்தவுடனே, உலகநாதன் சிவன்—பக்தர்க்கு அன்புடைய உறவினன்—அவனை கண்டார்.

Verse 36

निरीक्षितस्तृतीयेन चक्षुषा परमेष्ठिना । स्वभक्तं रक्षमाणेन भस्मसादभवत्क्षणात्

பரமேஸ்வரன் தன் மூன்றாம் கணால், தன் பக்தனைப் பாதுகாத்தவாறே நோக்கினான்; அக்கணமே காலன் சாம்பலாயிற்று.

Verse 37

ददाह तं कालमनेकवर्णं व्यात्ताननं भीमबहूग्ररूपम् । ज्वालावलीभिः परिदह्यमानमतिप्रचंडं भुवनैकभक्षणम्

பல நிறங்களுடன், பிளந்த வாயுடன், அச்சமூட்டும் பல உக்கிர ரூபங்களுடன், உலகங்களை ஒருவனாய் விழுங்கத் துணிந்த காலனை அவர் ஜ்வாலைகளின் மாலைகளால் சூழ்ந்து, மிகப் பிரசண்டமாக எரித்தார்.

Verse 38

ददर्शिरे देवगणाः समेताः सयक्षगंधर्वपिशाचगुह्यकाः । सिद्धाप्सरःसर्वखगाश्च पन्नगाः पतत्रिणो लोकपालास्तथैव

கூடியிருந்த தேவர்கணங்கள் அதை கண்டனர்; அவர்களுடன் யக்ஷர், கந்தர்வர், பிசாசர், குஹ்யகர்; சித்தர், அப்சரைகள்; எல்லா வகைப் பறவைகள், நாகங்கள்; சிறகுடையோர் மற்றும் திசைக் காவலர்களும் இருந்தனர்.

Verse 39

ज्वालामालावृतं कालमीश्वरस्याग्रतः स्थितम् । लब्धसंज्ञस्तदा राजा कालं स्वं हंतुमागतम्

ஜ்வாலைகளின் மாலையால் சூழப்பட்ட காலன் ஈசுவரன் முன் நின்றான். அப்போது உணர்வு பெற்ற அரசன், தன் காலனைத் தானே வெல்ல முனைந்தான்.

Verse 40

पुनः पुनर्द्ददर्शाथ दह्यमानं कृशानुना । प्रार्थयामास स व्यग्रो रुद्रं कालाग्निसन्निभम्

அவன் மீண்டும் மீண்டும் அவனை அக்கினியால் எரியக் கண்டான். கலங்கியவனாய் காலாக்னி போன்ற ருத்ரனை வேண்டினான்.

Verse 41

राजोवाच । नमो रुद्राय शांताय स्वज्योत्स्नायात्मवेधसे । निरंतराय सूक्ष्माय ज्योतिषां पतये नमः

அரசன் கூறினான்—அமைதியுருவான ருத்ரனுக்கு நமஸ்காரம்; தன்னொளி ஜ்யோதி வடிவனும் ஆத்மாவை அறிபவனும் ஆகியவருக்கு வணக்கம். எந்நேரமும் நிறைந்திருக்கும் நுண்ணியவனும் எல்லா ஒளிகளின் அதிபதியுமானவருக்கு நமः।

Verse 42

त्राता त्वं हि जगन्नाथ पिता माता सुहृत्सखा । त्वमेव बंधुः स्वजनो लोकानां प्रभुरीश्वरः

ஹே ஜகந்நாதா! நீயே காப்பவன்; நீயே தந்தை, தாய், நல்வாழ்த்தும் நண்பன். நீயே உறவினன், சொந்தன்; எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவனும் ஈசனும் நீயே।

Verse 43

किं कृतं हि त्वया शंभो कोऽसौ दग्धो ममाग्रतः । न जानामि च किं जातं कृतं केन महत्तरम्

ஹே ஶம்போ! நீ என்ன செய்தாய்? என் முன்னே எரிந்து போனவன் யார்? என்ன நிகழ்ந்தது எனக்கு தெரியவில்லை; இந்த மாபெரும் செயலை யார் செய்தார் என்பதும் அறியேன்।

Verse 44

एवं प्रार्थयतस्तस्य श्रुत्वा च परिदेवनम् । उवाच शंकरो वाक्यं बोधयन्निव तं नृपम्

இவ்வாறு அவனுடைய வேண்டுதலும் புலம்பலும் கேட்டுச் சங்கரன் சொற்கள் உரைத்தான்—அரசனை அறிவுறுத்தி விழிப்பூட்டுவது போல।

Verse 45

रुद्र उवाच । मया दग्धो ह्ययं कालस्तवार्थे च तवाग्रतः । दह्यमानो हि दृष्टस्ते ज्वाला मालाकुलो महान्

ருத்ரன் கூறினான்—உன் நலனுக்காக, உன் முன்னே இக் காலனை நான் எரித்தேன். நீ அவனை எரிந்துகொண்டிருப்பதை கண்டாய்—அவன் மாபெரும், தீமாலைகளால் சூழப்பட்டவன்।

Verse 46

एवमुक्तस्तदा तेन शंभुना राजसत्तमः । उवाच प्रश्रितो भूत्वा वचनं शिवमग्रतः

சம்பு இவ்வாறு கூறியதும், அரசர்களில் சிறந்தவன் பணிவுடன் சிவன் முன்னிலையில் மீண்டும் உரைத்தான்।

Verse 47

किमनेन कृतं शंभो अकृत्यं वद तत्त्वतः । य इमां प्राप्तितोऽवस्थां प्राणात्ययकरीं भव

ஓ சம்போ! இவன் செய்த தவறு என்ன? உண்மையைத் தெளிவாகச் சொல்வாயாக—எதனால் இவன் உயிர் அழிவைத் தரும் நிலையடைந்தான்?

Verse 48

एवं विज्ञापितस्तेन ह्युवाच परमेश्वरः । भक्षकोऽयं महाराज सर्वेषां प्राणिनामिह

அவன் விண்ணப்பித்தபோது பரமேஸ்வரன் உரைத்தார்—ஓ மகாராஜா! இவன் இங்கு எல்லா உயிர்களையும் விழுங்குபவன்.

Verse 49

भक्षणार्थं तव विभो सोऽयं क्रूरोऽधुनाऽगतः । ममांतिकं महाराज तस्माद्दग्धो मया विभो

ஓ விபோ! விழுங்கும் நோக்கில் இக்கொடூரன் இப்போது வந்தான்; ஆகவே, ஓ மகாராஜா, என் அருகில் இவன் என்னால் எரித்தழிக்கப்பட்டான், ஓ பிரபோ.

Verse 50

बहूनां क्षेममन्विच्छंस्तवार्थेऽन्हं विशेषतः

பலரின் நலனைக் நாடி—மிகவும் உமது நன்மைக்காக—நான் இச்செயலைச் செய்தேன்.

Verse 51

ये पापिनो ह्यधर्मिष्ठा लोकसंहारकारकाः । पाषंडवादसंयुक्ता वध्यास्ते मम चैव हि । वाक्यं निशम्य रुद्रस्य श्वेतो वचनमब्रवीत्

பாவிகள், அதர்மவாதிகள், உலகை அழிப்பவர்கள் மற்றும் போலித் தத்துவங்களைக் கொண்டவர்கள் என்னால் கொல்லப்படத் தகுந்தவர்கள். ருத்திரனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஸ்வேதன் கூறினான்.

Verse 52

कालेनैव हि लोकोऽयं पुण्यमाचरते सदा । धर्मनिष्ठाश्च केचित्तु भक्त्या परमया युताः

காலப்போக்கில் இவ்வுலகம் எப்போதும் புண்ணியத்தைச் செய்கிறது. சிலர் தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பவர்களாகவும், சிறந்த பக்தியுடன் கூடியவர்களாகவும் உள்ளனர்.

Verse 53

उपासनारताः केचिज्ज्ञानिनो हि तथा परे । केचिदध्यात्मसंयुक्ताश्चान्ये मुक्ताश्च केचन

சிலர் வழிபாட்டில் ஈடுபடுகின்றனர், மற்றவர்கள் ஞானிகளாக உள்ளனர். சிலர் ஆன்மீகத்துடன் இணைந்தவர்கள், இன்னும் சிலர் முக்தி அடைந்தவர்கள்.

Verse 54

कालो हि हर्ता च चराचराणां तथा ह्यसौ पालकोऽप्यद्वितीयः । स स्रष्टा वै प्राणिनां प्राणभूतस्तस्मादेनं जीवयस्वाशु भूयः

காலமே அசையும் மற்றும் அசையாப் பொருட்களை அழிப்பவன்; அவனே இணையற்ற காப்பவனும் ஆவான். அவனே உயிரினங்களைப் படைப்பவன் மற்றும் உயிர் மூச்சானவன், ஆதலால் இவனை உடனே மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பாயாக.

Verse 55

यदि सृष्टिपरोऽसि त्वं कालं जीवय सत्वरम् । यदि संहारभूतोऽसि सर्वेषां प्राणिनामिह

நீ படைப்பில் ஈடுபாடு கொண்டவனானால், காலனை விரைவில் உயிர்ப்பிப்பாயாக. நீ இங்குள்ள அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் அழிவு வடிவமாக இருந்தால்...

Verse 56

तर्ह्येवं कुरु शंभो त्वं कालस्य च महात्मनः । विना कालेन यत्किंचिद्भविष्यति न शंकर

ஆகையால், ஹே ஶம்புவே, மகாத்மையான காலனைப் பற்றித் தாங்கள் இவ்வாறே செய்க. ஹே ஶங்கரா, காலமின்றி எதுவும் நிகழாது.

Verse 57

इति विज्ञापितस्तेन राज्ञा शंभुः प्रतापिना । चकार वचनं तस्य भक्तस्य च चिकीर्षितम्

அவ்வாறு அந்தப் பெருமைமிக்க அரசன் விண்ணப்பித்தபோது, ஶம்பு தம் பக்தனின் வேண்டுதலையும் அவன் விரும்பிய செயலும் நிறைவேற்றினார்.

Verse 58

शंभुः प्रहस्याथ तदा महेशः संजीवयामास पिनाकपाणिः । चकार रूपं च यथा पुरासीदालिंगतोसौ यमदूतमध्ये

அப்போது ஶம்பு புன்னகைத்தார்; பினாகம் தாங்கிய மகேசன் அவனை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். முன்பிருந்ததுபோலவே அவன் உருவத்தையும் மீட்டுத் தந்தார்; யமதூதர்களின் நடுவே அவன் நின்றான்.

Verse 59

उपस्थितोऽसौ त्वथ लज्जमानस्तुष्टाव देवं वृषभध्वजं तम् । नत्वा पुरःस्थाग्निमयं हि कालः सविस्मयो वाक्यमिदं बभाषे

பின்னர் அவன் வெட்கத்துடன் அணுகி, வृषபத்வஜனான அந்தத் தேவனைப் போற்றினான். முன் தீயுருவில் நின்ற காலனை வணங்கி, வியப்புடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 60

काल उवाच । कालांतक त्रिपुरेश त्रिपुरांतकर प्रभो । मदनो हि त्वया देव कृतोऽनंगो जगत्पते

காலன் கூறினான்— ஹே காலாந்தகா, ஹே திரிபுரேசா, ஹே திரிபுராந்தகப் பிரபுவே! ஹே ஜகத்பதே தேவா, நீரே மதனனை அநங்கனாக (உடலற்றவனாக) ஆக்கினீர்.

Verse 61

दक्षयज्ञविनाशश्च कृतो हि परमाद्भुतः । कालकूटं दुःप्रसहं सर्वेषां क्षयकृन्महत्

நீங்கள் தக்ஷ யாகத்தைப் பரம அதிசயமாக அழித்தீர். மேலும் அனைவருக்கும் நாசம் விளைவிக்கவல்ல, தாங்க இயலாத மகத்தான காலகூட விஷத்தையும் நீங்கள் அடக்கினீர்.

Verse 62

ग्रसितं तत्त्वया शंभो अन्येषामपि दुर्द्धरम् । लिंगरूपेण महता व्याप्तमासीज्जगत्त्रयम्

ஓ ஷம்பு! பிறராலும் தாங்க இயலாததை நீங்கள் விழுங்கினீர். மேலும் மகா லிங்க ரூபமாகத் திகழ்ந்து, மூன்று உலகங்களையும் நீங்கள் வியாபித்தீர்.

Verse 63

लयनाल्लिंगमित्युक्तं सर्वैरपि सुरा सुरैः । यस्यांतं न विदुर्द्देवा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः

அனைத்தையும் தன்னுள் லயப்படுத்துவதால் இதை ‘லிங்கம்’ என்று தேவரும் அசுரரும் கூறுகின்றனர். அதன் முடிவை பிரம்மா-விஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் அறியார்.

Verse 64

लिंगस्य देवदेवस्य महिमानं परस्य च । नमस्ते परमेशाय नमस्ते विश्वमंगल । नमस्ते शितिकण्ठाय नमस्तस्मै कपर्दिने

லிங்கரூபமாகத் திகழும் தேவர்களின் தேவனான பரமனின் மகிமையை நான் போற்றுகிறேன். பரமேஸ்வரா, உமக்கு நமஸ்காரம்; விஸ்வமங்களா, உமக்கு நமஸ்காரம். சிதிகண்டா, உமக்கு நமஸ்காரம்; கபர்தினே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 65

नमोनमः कारणकारणाय ते नमोनमो मंगलमंगलात्मने । ज्ञानात्मने ज्ञानविदां मनीषिणां त्वमादिदेवोऽसि पुमान्पुराणः

உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்—காரணங்களின் காரணமே! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்—மங்களங்களில் மங்களமானவரே! ஞானிகளை வழிநடத்தும் ஞானாத்மா நீரே; நீர் ஆதிதேவன், புராதன புருஷன்.

Verse 66

त्वमेव सर्वं जगदेवबंधो वेदांतवेद्योऽसि महानुभावः । महानुभावैः परिकीर्त्तनीयस्त्वमेव विश्वेश्वर विश्वमान्यः

ஓ உலகின் நண்பனே! நீயே அனைத்தும். வேதாந்தத்தால் அறியப்படுகின்ற மகானுபாவன் நீ. மகாத்மர்களால் நீ புகழப்பட வேண்டியவன்; நீயே விஸ்வேஸ்வரன், உலகமெங்கும் மதிக்கப்படுபவன்.

Verse 67

त्वं पासि लुंपसि जगत्त्रितयं महेश स्रष्टासि भूतपतिरेव न कश्चिदन्यः

ஓ மகேசா! நீ மூவுலகையும் காக்கிறாய்; அதையே லயத்திலும் ஆக்குகிறாய். நீயே படைப்பவன்; நீயே பூதபதி—உன்னைத் தவிர வேறு யாருமில்லை.

Verse 68

इति स्तुतस्तदा तेन कालेन जगदीश्वरः । उवाच कालो राजानं श्वेतं संबोधयन्निव

இவ்வாறு அந்த நேரத்தில் காலனால் புகழப்பட்ட ஜகதீஸ்வரன் (சிவன்) அப்போது உரைத்தான்; காலனும் போதனை செய்வதுபோல் அரசன் ஸ்வேதனை அழைத்து உரைத்தான்.

Verse 69

काल उवाच । मनुष्यलोके सकले नान्यस्त्वत्तो हि विद्यते । येन त्वया जितो देवो ह्यजेयो भुवनत्रये

காலன் சொன்னான்: மனித உலகமெங்கும் உனக்கு இணையானவர் யாருமில்லை. ஏனெனில் மூவுலகிலும் அஜேயனான அந்த தேவன் உன்னால் வெல்லப்பட்டான்.

Verse 70

मया हतमिदं विश्वं जगदेतच्चराचरम् । जेताहं सर्वदेवानां सर्वेषां दुरतिक्रमः

என்னால் இந்த முழு பிரபஞ்சம்—அசையும் அசையாத உலகம்—அழிக்கப்பட்டது. நான் எல்லாத் தேவர்களையும் வென்றவன்; அனைவருக்கும் கடக்க அரியவன், அஜேயன்.

Verse 71

स हि ते चानुगो जातो महाराज प्रयच्छ मे । अभयं देवदेवाच्च शूलिनः परमेष्ठिनः

அவன் உமது அடியாராகிவிட்டான், மகாராஜா. எனக்கு அபயத்தை அருள்வாயாக—தேவர்களின் தேவன், திரிசூலதாரி பரமேஸ்வரனிடமிருந்து மன்னிப்பும் காவலும்.

Verse 72

एवमुक्तस्तदा तेन श्वेतः कालेन चैव हि । उवाच प्रहसन्वाचा मेघनादगभीरया

காலன் இவ்வாறு கூறியபோது, அந்நேரம் ச்வேத அரசன் புன்னகையுடன், மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் பதிலுரைத்தான்.

Verse 73

राजोवाच । शिवस्य परमं रूपं त्वमेको नास्ति संशयः । कालस्त्वमसि भूतानां स्थितिसंहाररूपवान्

அரசன் கூறினான்—நீயே சிவனின் பரம ரூபம்; ஐயமில்லை. எல்லா உயிர்களுக்கும் நீயே காலன்; நிலைபேறும் அழிவும் ஆகிய ரூபம் உடையவன்.

Verse 74

तस्मात्पूज्यतमोऽसि त्वं सर्वेषां च नियामकः । त्वद्भयात्कृतिनः सर्वे शरणं परमेश्वरम् । व्रजंति विविधैर्भार्वैरात्मलक्षणतत्पराः

ஆகையால் நீயே மிகப் பூஜ்யன்; அனைவரையும் ஒழுங்குபடுத்தும் நியாமகன். உன் பயத்தால் எல்லா ஞானிகளும் பரமேஸ்வரனைச் சரணடைகிறார்கள்; பல்வேறு உள்ளநிலைகளுடன் அணுகி, ஆத்மாவின் உண்மைக் குறியிலே ஒருமுகப்படுகின்றனர்.

Verse 75

सुत उवाच । तेनैवं रक्षिततः कालो राज्ञा परमधर्मिणा । शिवप्रसादमात्रेण लब्धसंज्ञो बभूवह

சூதர் கூறினார்—அந்த பரமதர்மமிகு அரசனால் காக்கப்பட்ட காலன், சிவனின் அருள்மட்டுமே கொண்டு மீண்டும் உணர்வைப் பெற்றான்.

Verse 76

तदा यमेन स्तवितो मृत्युना यमदूतकैः । शिवं प्रणम्य संस्तुत्य श्वेतं राजानमेव च । ययौ स्वमालयं विप्रा मेने स्वं जनितं पुनः

அப்போது யமன், மிருத்யு மற்றும் யமதூதர்களால் புகழப்பட்ட அவன், சிவனை வணங்கி ஸ்தோத்திரம் செய்து, வெள்ளை அரசனாகிய ஶ்வேதராஜனையும் மரியாதை செய்தான். ஓ பிராமணர்களே, அவன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்று தன்னை மறுபிறவி பெற்றதுபோல் எண்ணினான்।

Verse 77

मायया सह पत्न्या च शिवस्य चरितं महत् । अनुसंस्मृत्य संस्मृत्य विस्मयं परमं ययौ

மாயையுடனும் தன் மனைவியுடனும் சேர்ந்து அவன் சிவனின் மகத்தான சரிதங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தான்; நினைத்த நினைத்தபோது அவன் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 78

कथयामास सर्वेषां दूतानां स्वयमेव हि । आकर्ण्यतां मम वचो हे दूतास्त्वरितेन हि

அவன் தானே எல்லா தூதர்களையும் நோக்கி கூறினான்—“ஓ தூதர்களே, என் சொற்களை கேளுங்கள்; தாமதமின்றி விரைவாக கவனித்து கேளுங்கள்।”

Verse 79

कर्त्तव्यं च प्रयत्नेन नान्यथा मम भाषितम्

நான் சொன்னதுபோலவே முழு முயற்சியுடன் இதைச் செய்ய வேண்டும்; எப்போதும் வேறாக அல்ல।

Verse 80

काल उवाच । ये त्रिपुण्ड्रंधारयंति तथा ये वै जटाधराः । ये रुद्राक्षधराश्चैव तथा ये शिवनामिनः

காலன் கூறினான்—திரிபுண்டிரம் தரிப்போர், ஜடாதாரிகள், ருத்ராட்சம் தரிப்போர், மேலும் சிவநாமத்தால் குறியிடப்பட்ட (சிவபக்தர்கள்) —

Verse 81

उपजीवनहेतोश्च भिया ये ह्यपि मानवाः । पापिनोऽपि दुराचाराः शिववेषधरा ह्यमी

வாழ்வாதாரத்திற்காகவோ அச்சத்தினாலோ சிவவேடம் தரிக்கும் மனிதர்கள், பாவிகளாகவும் தீயொழுக்கமுடையவர்களாகவும் இருந்தாலும், அவர்கள் சிவச் சின்னம் தாங்கியவர்களே ஆவர்।

Verse 82

नानेतव्या भवद्भिश्च मम लोकं कदाचन । वर्ज्यास्ते हि प्रयत्नेन पापिनोऽपि सदैव हि

நீங்கள் அவர்களை எந்நாளும் என் லோகத்திற்குக் கொண்டு வரக்கூடாது; அவர்கள் பாவிகளாக இருந்தாலும் எப்போதும் முயன்று விலக்கவேண்டும்।

Verse 83

अन्येषां का कथा दूता येऽर्चयंति सदाशिवम् । भक्त्या परमया शंभुं रुद्रास्ते नात्र संशयः

தூதர்களே, பிறரைப் பற்றி என்ன சொல்ல? பரம பக்தியால் சதாசிவன் சம்புவை வழிபடுவோர் ருத்ரர்களே; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 84

रुद्राक्षमेकं शिरसा बिभर्ति यस्तथा त्रिपुंड्रं च ललाटमध्यके । पंचाक्षरीं ये प्रजपंति साधवः पूज्य भवद्भिश्च न चान्यथा क्वचित्

தலையில் ஒரு ருத்ராட்சமாவது அணிந்து, நெற்றியின் நடுவில் திரிபுண்ட்ரம் தரித்து, பஞ்சாட்சரி மந்திரத்தை ஜபிக்கும் சான்றோர்—நீங்கள் அவர்களைப் போற்றவேண்டும்; எந்நிலையிலும் வேறாக நடத்தக்கூடாது।

Verse 85

यस्मिन्राष्ट्रोऽथ वा देशे ग्रामे चापि विचक्षणः । शिवभक्तो न दृश्येत स्मशानात्तु विशिष्यते । तद्राष्ट्रं देशमित्याहुः सत्यं प्रतिवदामि वः

எந்த அரசிலோ, நாட்டிலோ, கிராமத்திலோ விவேகமுள்ள சிவபக்தன் காணப்படாவிட்டால், அந்த நிலம் சுடுகாட்டினும் இழிந்தது. அதுவே ‘நாடு’ எனப்படும்—இவ்வுண்மையை உங்களிடம் கூறுகிறேன்।

Verse 86

यस्मिन्न संति नित्यं हि शिवभक्तिसमन्विताः । तद्ग्रमस्था जनाः सर्वे शासनीया न संशयः

எந்த ஊரில் எப்போதும் சிவபக்தியுடன் கூடியோர் இல்லையோ, அந்த ஊரின் குடிமக்கள் அனைவரும் தண்டனைக்குரியவர்கள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 87

एवमाज्ञापयामास यमोऽपि निजकिंकरान् । तथेति मत्वा ते सर्वे तूष्णी मासन्सुविस्मिताः

இவ்வாறு யமனும் தன் பணியாளர்களுக்கு ஆணையிட்டான். அவர்கள் ‘அப்படியே’ என்று எண்ணி, அனைவரும் மிக வியப்புடன் மௌனமாயிருந்தனர்।

Verse 88

एवंविधोऽयं भुवनैकभर्ता सदाशिवो लोकगुरुः स एकः । दाता प्रहर्ता निजभावयुक्तः सनातनोऽयं जगदेकबंधुः

இத்தகையவரே அந்த ஒரே சதாசிவன்—உலகங்களின் ஒரே தாங்குபவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் குரு. அவனே தானம் அளிப்பவன், அவனே தண்டிப்பவன்; தன் இயல்பின்படி செயற்படுபவன்; அவன் சனாதனன், பிரபஞ்சத்தின் ஒரே உண்மையான உறவினர்।

Verse 89

दग्ध्वा कालं महादेवो निर्भयं च ददौ विभुः । श्वेतस्य राजराजस्य महीपालवरस्य च

வல்லமைமிகு மகாதேவன் காலனை எரித்து அடக்கி, அரசரின் அரசனும் தலைசிறந்த மன்னனுமான ச்வேதனுக்கு அச்சமின்மையை அருளினான்।

Verse 90

तदा निर्भयमापन्नः श्वेतराजो महामनाः । भक्त्या च परया मुक्तो बभूव कृतनिश्चयः

அப்போது பெருந்தன்மையுடைய ச்வேதராஜன் அச்சமின்மையை அடைந்தான்; உன்னத பக்தியால் விடுதலை பெற்று, உறுதியான தீர்மானம் கொண்டவனானான்।

Verse 91

तदा देवैः पूज्यमान ऋषिभिः पन्नगैस्तथा । श्वतो राजन्यवर्योऽसौ शिवसायुज्यमाप्तवान्

அப்போது தேவர்கள், ரிஷிகள், நாகர்கள் ஆகியோரால் போற்றப்பட்ட அரசர்களில் சிறந்த ஸ்வேதன் சிவ-சாயுஜ்யம், அதாவது சிவனோடு ஒன்றுபடும் நிலை, அடைந்தான்.

Verse 92

एवं भक्तिपराणां च महेशे च जगद्गुरौ । सिद्धिः करतले तेषां सत्यं प्रतिवदामि वः

இவ்வாறு உலககுருவான மகேசனிடம் பக்தியில் நிலைத்தவர்களுக்கு வெற்றி கைப்பத்திலே இருப்பதுபோல் எளிது—இந்த உண்மையை உங்களிடம் உரைக்கிறேன்.

Verse 93

श्वपचोऽपि वरिष्ठः स्यात्प्रसादाच्छं करस्य च । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजनीयो हि शंकरः

சங்கரனின் அருளால் ச்வபசனும் உயர்ந்தவராகிறான்; ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் சங்கரனை நிச்சயமாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 94

बहूनां जनमनामंते शिवभक्तिः प्रजायते

பலரின் உள்ளங்களில் காலப்போக்கில் சிவபக்தி உதயமாகிறது.

Verse 95

ज्ञानिनां कृतबुद्धीनां जन्मजन्मनिशंकरः । किं मया बहुनोक्तेन पूजनीयः सदाशिवः

ஞானிகளுக்கும் உறுதியான மனத்தாருக்கும் பிறவி பிறவியாக சங்கரனே சரணம். நான் மேலும் என்ன சொல்வேன்? சதாசிவன் வழிபடத்தக்கவன்.

Verse 96

अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । किरातेन कृतं व्रतं च परमाद्भुतम् । येनैव तारितं विश्वं जगदेतच्चराचरम्

இங்கேயே நான் ஒரு பழம்பெரும் இதிகாசத்தை உரைக்கிறேன்—கிராதன் செய்த பரம அதிசய விரதம்; அதனால் இந்தச் சராசர உலகம் முழுதும், இந்தப் பிரபஞ்சம், தாங்கப்பட்டும் தாரிக்கப்பட்டும் இருந்தது।