Adhyaya 30

Verse 1

लोमश उवाच । वल्गमानं तमायांतं तारका सुरमोजसा । आजघान च वज्रेण इंद्रो मतिमतां वरः

லோமசர் கூறினார்—தேவரின் வலிமைபோல் துள்ளி முன்னே வந்த தாரகனை, அறிவுடையோரில் சிறந்த இந்திரன் வஜ்ரத்தால் தாக்கினான்।

Verse 2

तेन वज्रप्रहारेण तारको विह्वलीकृतः । पतितोऽपि समुत्थाय शक्त्या तं प्राहरद्द्विपम्

அந்த வஜ்ரத் தாக்குதலால் தாரகன் திகைத்து நிலை குலைந்தான். ஆயினும் விழுந்தபின்பும் எழுந்து, சக்தியால் அந்த யானையைத் தாக்கினான்।

Verse 3

पुरंदरं गजस्थं हि अपातया भूतले । हाहाकारो महानासीत्पतिते च पुरंदरे

யானையின் மேல் இருந்த புரந்தரன் (இந்திரன்) அவனால் பூமியில் வீழ்த்தப்பட்டான். புரந்தரன் விழுந்தவுடன் பெரும் அலறல் எழுந்தது।

Verse 4

तारकेणापि तत्रैव यत्कृतं तच्छृणु प्रभो । पतितं च पदाक्रम्य हस्ताद्वज्रं प्रगृह्य च

பிரபுவே, அங்கேயே தாரகன் செய்ததைச் செவிமடுங்கள். விழுந்தவனைப் பாதத்தால் மிதித்து, அவன் கையிலிருந்த வஜ்ரத்தைப் பறித்தான்.

Verse 5

हतं देवेंद्रमालोक्य तारको रिपुसूदनः । वज्रघातेन महताऽताडयत्तु पुरंदरम्

தேவேந்திரன் வீழ்ந்ததைக் கண்டு, பகைவரை அழிப்பவன் தாரகன், பெரும் வஜ்ரப் பிரஹாரத்தால் புரந்தரன் (இந்திரன்) மீது தாக்கினான்.

Verse 6

त्रिशूलमुद्यम्य महाबलस्तदा स वीरभद्रो रुषितः पुरंदरम् । संरक्षमाणो हि जघान तारकं शूलेन दैत्यं च महाप्रभेण

அப்போது மாபலன் வீரபத்ரன் சினந்து திரிசூலத்தை உயர்த்தி, புரந்தரனைப் பாதுகாத்து, மாபிரபை கொண்ட அந்தச் சூலத்தால் தைத்தியன் தாரகனை வீழ்த்தினான்.

Verse 7

शूलप्रहाराभिहतो निपपात महीतले । पतितोऽपि महातेजास्तारकः पुनरुत्थितः

சூலின் தாக்குதலால் காயமடைந்து அவன் பூமியில் விழுந்தான். ஆயினும், மாபெரும் தேஜஸுடைய தாரகன் விழுந்தபோதும் மீண்டும் எழுந்தான்.

Verse 8

जघान परया शक्त्या वीरभद्रं तदोरसि । वीरभद्रोपि पतितः शक्तिघातेन तस्य वै

அவன் பரம சக்தியால் (வேல்) வீரபத்ரனின் மார்பில் தாக்கினான். அந்தச் சக்தி-அடியில் வீரபத்ரனும் நிச்சயமாக விழுந்தான்.

Verse 9

सगणाश्चैव देवाश्च गंधर्वोरगराक्षसाः । हाहाकारेण महता चुक्रुशुश्च पुनःपुनः

கணங்களுடன் தேவர்கள், கந்தர்வர், நாகர், இராட்சசர் ஆகியோர் பெரும் ‘ஹா ஹா’ அலறலுடன் மீண்டும் மீண்டும் கதறினர்।

Verse 10

तदोत्थितः सहसा महाबलः स वीरभद्रो द्विषतां निहंता । त्रिशूलमुद्यम्य तडित्प्रकाशं जाज्वल्यमानं प्रभया निरंतरम् । स्वरोचिषा भासितदिग्वितानं सूयदुबिंबाग्न्युडुमण्डलाभम्

அப்போது பகைவரை அழிப்பவன், மாபெரும் வலிமையுடைய வீரபத்ரன் திடீரென எழுந்தான். மின்னலைப் போல ஒளிரும் திரிசூலத்தை உயர்த்தி, இடையறாத பிரகாசத்தால் எரிந்து, தன் தேஜஸால் திசைகளின் ஆகாயவிரிவை ஒளியூட்டினான்—சூரிய வட்டம்போல், அக்னிபோல், நட்சத்திர மண்டலம்போல்।

Verse 11

त्रिशूलेन तदा यावद्धंतुकामो महाबलः । निवारितः कुमारेण मावधीस्त्वं महामते

அப்போது மாபெரும் வலிமையுடையவன் திரிசூலத்தால் கொல்ல எண்ணி தாக்க முனைந்தபோது, குமாரன் தடுத்து—“மகாமதே, அவனை கொல்லாதே” என்றான்।

Verse 12

जगर्ज च महातेजाः कार्त्तिकेयो महाबलः

அப்போது பேரொளி கொண்ட, மாபெரும் வலிமையுடைய கார்த்திகேயன் கர்ஜித்தான்।

Verse 13

तदा जयेत्यभिहितो भूतैराकाशसंस्थितैः । शक्त्या परमया वीरस्तारकं हंतुमुद्यतः

அப்போது ஆகாயத்தில் நிலைத்திருந்த பூதங்கள் ‘ஜயம்’ என்று முழங்கின; அந்த வீரன் உத்தம சக்தி (சக்தி ஆயுதம்) கொண்டு தாரகனை வதம் செய்ய முனைந்தான்।

Verse 14

तारकस्य कुमारस्य संग्रामस्तत्र दुःसहः । जातस्ततो महाघोरः सर्वभूतभयंकरः

அங்கே தாரகன் மற்றும் குமாரன் இடையேயான போர் தாங்கமுடியாததாகியது; அதிலிருந்து எல்லா உயிர்களையும் அச்சுறுத்தும் மிகக் கொடிய மோதல் எழுந்தது।

Verse 15

शक्तिहस्तौ च तौ वीरौ युयुधाते परस्परम् । शक्तिभ्यां भिन्नहस्तौ तौ महासाहससंयुतौ

வேல் (சக்தி) கையில் கொண்ட அந்த இரு வீரரும் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டனர்; தங்கள் வேல்களால் ஒருவரின் கைகளைக் மற்றொருவர் பிளந்தனர்—இருவரும் பேர்துணிவுடையோர்।

Verse 16

परस्परं वंचयंतौ सिंहाविव महाबलौ । वैतालिकीं समाश्रित्य तथा वै खेचरीं गतिम्

மிகுந்த வலிமையுடைய இரு சிங்கங்களைப் போல அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்றி விலகினர்; வைதாலிகீ முறையையும், ஆகாயத்தில் உலாவும் கேசரீ (கேசரீ/கேசரீ) இயக்கத்தையும் ஏற்றனர்।

Verse 17

पार्वतं मतमाश्रित्य शक्त्या शक्तिं निजघ्नतुः । एभिर्मतैर्महावीरौ चक्रतुर्युद्धमुत्तमम्

மலைவழி யுத்தநெறியைச் சார்ந்து அவர்கள் வேலால் வேலைத் தாக்கினர்; இவ்வாறான யுத்தச் சூழ்ச்சிகளால் அந்த மகாவீரர்கள் சிறந்ததும் பெருமையும் கொண்ட போரை நிகழ்த்தினர்।

Verse 18

अन्योन्यसाधकौ भूत्वा महाबलपराक्रमौ । जघ्नतुः शक्तिधाराभी रणे रणविशारदौ

ஒருவருக்கொருவர் நிகரான எதிரிகளாகி, வலமும் வீரமும் மிக்கவர்களாய், போர் நுணுக்கம் அறிந்த அவர்கள் போர்க்களத்தில் வேல்களின் மழையால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்।

Verse 19

मूर्ध्नि कण्ठे तथा बाह्वोर्जान्वोश्चैव कटीतटे । वक्षस्युरसि पृष्ठे च चिच्छिदतुः परस्परम्

தலை, கழுத்து, தோள்கள், முழங்கால்கள், இடுப்புப் பகுதி, மார்பு, நெஞ்சு, முதுகு ஆகிய இடங்களில்—இவ்வாறு அவர்கள் ஒருவரையொருவர் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கி காயப்படுத்தினர்।

Verse 20

तदा तौ युध्यमानौ च हन्तुकामौ महाबलौ । प्रेक्षका ह्यभवन्सर्वे देवगन्धर्वगुह्यकाः

அப்போது அந்த இரு மகாபலவான்களும் ஒருவரை ஒருவர் கொல்லும் நோக்குடன் போரிட்டனர்; தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், குஹ்யகர்கள் அனைவரும் அந்தப் போரின் பார்வையாளர்களானார்கள்।

Verse 21

ऊचुः परस्परं सर्वे कोऽस्मिन्युद्धे विजेष्यते । तदा नभोगता वाणी उवाच परिसांत्व्य वै

அவர்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர்—“இந்தப் போரில் யார் வெல்வார்?” என்று கூறினர். அப்போது ஆகாயத்திலிருந்து வந்த வாக்கு உண்மையிலேயே அவர்களை ஆறுதல்படுத்தி உரைத்தது।

Verse 22

तारकं हि सुराश्चाद्य कुमारोऽयं हनिष्यति । मा शोच्यतां सुराः सर्वैः सुखेन स्थीयतां दिवि

“தேவர்களே! இந்தக் குமாரன் இன்று தாரகனை நிச்சயமாக வதம் செய்வான். நீங்கள் அனைவரும் வருந்தாதீர்கள்; விண்ணுலகில் நிம்மதியுடன் இன்பமாகத் தங்குங்கள்।”

Verse 23

श्रुत्वा तदा तां गगने समीरितां तदैव वाचं प्रमथैः परीतः । कुमारकस्तं प्रति हंतुकामो दैत्याधिपं तारकमुग्ररूपम्

வானில் ஒலித்த அந்த வாக்கை கேட்டதும், பிரமதர்களால் சூழப்பட்ட இளங்குமாரன், வதம் செய்யும் எண்ணத்துடன், கொடூர ரூபமுடைய தைத்தியாதிபதி தாரகனை நோக்கி முன்னேறினான்।

Verse 24

शक्त्या तया महाबाहुराजघान स्तनांतरे । तारकं ह्यसुरश्रेष्ठं कुमारो बलवत्तरः

அந்த சக்தி-வேலால் மகாபாகுவும் மேலும் வலிமைமிக்க குமாரன், அசுரசிரேஷ்டன் தாரகனை மார்பின் நடுவே தாக்கினான்.

Verse 25

तं प्रहारमना दृत्य तारको दैत्यपुंगवः । कुमारं चाऽपि संक्रुद्धः स्वशक्त्या चाजघान वै

அந்த அடியைப் பொருட்படுத்தாமல், தைத்தியப் புங்கவன் தாரகன் கோபமுற்று, தன் சக்தி-வேலால் குமாரனை எதிர்தாக்கினான்.

Verse 26

तेन शक्तिप्रहारेण शांकरिर्मूर्च्छितोऽभवत् । मुहूर्ताच्चेतनां प्राप्तः स्तूयमानो महर्षिभिः

அந்த சக்தி-அடியில் சாங்கரி (சங்கரபுத்திரன் குமாரன்) மயங்கினான்; சிறிது நேரத்தில் உணர்வு பெற்று மகரிஷிகள் புகழ்ந்தனர்.

Verse 27

यथा सिंहो मदोन्मत्तो हंतुकामस्तथैव च । कुमारस्तारकं दैत्यमाजघान प्रतापवान्

மதம் கொண்ட சிங்கம் கொல்ல விரும்பி பாய்வதுபோல், வீரப் பிரதாபமிக்க குமாரன் தைத்தியன் தாரகனைத் தாக்கினான்.

Verse 28

एवं परस्परेणैव कुमारश्चैव तारकः । युयुधातेऽतिसंरब्धौ शक्तियुद्धपरायणौ

இவ்வாறு ஒருவரை ஒருவர் எதிர்நோக்கி குமாரனும் தாரகனும்—இருவரும் கடும் கோபத்துடன்—சக்தி-வேல் போரில் முழுமையாக ஈடுபட்டு போரிட்டனர்.

Verse 29

अभ्यासपरमावास्तामन्योन्यविजिगीषया । तथा तौ युध्यमानौ च चित्ररूपौ तपस्विनौ

ஆயுதப் பயிற்சியின் உச்சநிலையும், ஒருவரை ஒருவர் வெல்லவேண்டும் என்ற வேட்கையும் கொண்டு, போரிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த இருவரும் வியப்பூட்டும் வடிவத்துடன் கடுந்தவத்தில் நிலைத்த தவசிகள்போல் தோன்றினர்।

Verse 30

धाराभिश्च अणीभीश्च सुप्रयुक्तौ च जघ्नतुः । अवलोकपराः सर्वे देवगन्धर्वकिन्नराः

ஆயுதத் தாரைகளாலும் கூர்மையான ஏவுகணைகளாலும் நன்கு செலுத்தி அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்; தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் அனைவரும் பார்ப்பதிலேயே மனம் ஒன்றினார்கள்।

Verse 31

विस्मयं परमं प्राप्ता नोचुः किंचन तस्य वै । न ववौ च तदावायुर्निष्प्रभोऽभूद्दिवाकरः

உச்சமான வியப்பில் ஆழ்ந்து அவர்கள் ஒன்றும் பேசவில்லை. அப்போது காற்றும் வீசவில்லை; திவாகரனான சூரியனின் ஒளியும் மங்கியது।

Verse 32

हिमालयोऽथ मेरुश्च श्वेतकूटश्च दर्दुरः । मलयोऽथ महाशैलो मैनाको विंध्यपर्वतः

இமாலயம், மேரு, ஸ்வேதகூடம், தர்துரம்; மலயமெனும் மகாசைலம், மைநாகம், விந்திய மலை—

Verse 33

लोकालोकौ महाशैलौ मानसोत्तरपर्वतः । कैलासो मन्दरो माल्यो गन्धमादन एव च

லோகாலோக மகாசைலம், மானசோத்தர மலை; கைலாசம், மந்தரம், மால்யம், கந்தமாதனமும்—

Verse 34

उदयाद्रिर्महेंद्रश्च तथैवास्तगिरिर्महान्

உதயாத்ரி, மகேந்திரன், அதுபோல மகத்தான அஸ்தகிரி—இப் பர்வதச் சிறந்தோர் அங்கே வந்தனர்।

Verse 35

एते चान्ये च बहवः पर्वताश्च महाप्रभाः । स्नेहार्द्दितास्तदाजग्मुः कुमारं च परीप्सवः

இவர்களும் மேலும் பல மகிமைமிக்க பர்வதங்களும், அன்பால் உந்தப்பட்டு அங்கே வந்தனர்—குமாரனைப் பாதுகாத்து துணை நிற்க விரும்பி।

Verse 36

ततः स दृष्ट्वा तान्सर्वान्भयभीतांश्च शांकरिः । पर्वतान्गिरिजापुत्रो बभाषे प्रतिबोधयन्

அப்போது கிரிஜையின் புதல்வன், சங்கரனின் மகன், அஞ்சியிருந்த எல்லாப் பர்வதங்களையும் கண்டு, அறிவுறுத்தி ஆறுதல் கூறினான்।

Verse 37

कुमार उवाच । मा खिद्यत महाभागा मा चिंता क्रियतां नगाः । घातयाम्यद्य पापिष्ठं सर्वेषामिह पश्यताम्

குமாரன் கூறினான்—மகாபாக்யவான்களே, வருந்தாதீர்; பர்வதங்களே, கவலை கொள்ளாதீர். இன்று இங்கே அனைவரும் காணும் முன் அந்தப் பெரும் பாவியை நான் வதம் செய்வேன்।

Verse 38

एवं समाश्वास्य तदा मनस्वी तान्पर्वतान्देवगणैः समेतान् । प्रणम्य शंभुं मनसा हरिप्रियः स्वां मातरं चैव नतः कुमारः

இவ்வாறு தேவர்கணங்களுடன் கூடிய பர்வதங்களை ஆறுதல் கூறி, உறுதிமனத்தையுடைய—ஹரிக்குப் பிரியமான—குமாரன் மனத்தால் சம்புவை வணங்கி, தன் தாயையும் பணிந்து வணங்கினான்।

Verse 39

कार्त्तिकेयस्ततः शक्त्या निचकर्त रिपोः शिरः । तच्छिरो निपपातोर्व्यां तारकस्य च तत्क्षणात् । एवं स जयमापेदे कार्त्तिकेयो महाप्रभुः

அப்போது கார்த்திகேயன் தன் வேலாயுதத்தால் பகைவனின் தலையை வெட்டினான். அதே கணத்தில் தாரகனின் தலை பூமியில் விழுந்தது. இவ்வாறு மகாபிரபு கார்த்திகேயன் வெற்றியை அடைந்தான்.

Verse 40

ददृशुस्तं सुरगणा ऋषयो गुह्यकाः खगाः । किंनराश्चारणाः सर्पास्तथा चैवाप्सरो गणाः

அவரை தேவர்களின் கூட்டம் கண்டது; ரிஷிகள், குஹ்யகர்கள், பறவைகள், கின்னரர்கள், சாரணர்கள், நாகர்கள், மேலும் அப்சரஸ்களின் குழுக்களும் கண்டன.

Verse 41

हर्षेण महताविष्टास्तुष्टुवुस्तं कुमारकम् । विद्याधर्यश्च ननृतुर्गायकाश्च जगुस्तदा

மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அவர்கள் அந்தக் குமாரனைப் புகழ்ந்து பாடினர். அப்போது வித்யாதரிப் பெண்கள் நடனமாடினர்; பாடகர்கள் அந்நேரம் கீதம் பாடினர்.

Verse 42

एवं विजयमापन्नं दृष्ट्वा सर्वे मुदा युताः । ततो हर्षात्समागम्य स्वांकमारोप्य चात्मजम्

அவரை இவ்வாறு வெற்றி பெற்றவராகக் கண்டு அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அப்போது ஆனந்தத்தில் (தாய்) முன்னே வந்து, தன் மகனை மடியில் ஏற்றி அணைத்துக் கொண்டாள்.

Verse 43

परिष्वज्य तु गाढेन गिरिजापि तुतोष वै । स्वोत्संगे च समारोप्य कुमारं सूर्यवर्चसम्

கிரிஜை அவரை இறுக அணைத்து மனநிறைவு கொண்டாள். சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் குமாரனைத் தன் மடியில் அமர்த்தி மகிழ்ந்தாள்.

Verse 44

लालयामास तन्वंगी पार्वती रुचिरेक्षणा । ऋषीभिः सत्कृतः शंभुः पार्वत्या सहितस्तदा

அப்போது மெலிந்த அங்கங்களும் அழகிய கண்களும் உடைய பார்வதி தன் மகனை அன்புடன் தாலாட்டினாள். அதே வேளையில் பார்வதியுடன் கூடிய ஷம்பு (சிவன்) ரிஷிகளால் மரியாதை பெற்றார்.

Verse 45

आर्यासनगता साध्वी शुशुभे मितभाषिणी । संस्तूयमाना मुनिभिः सिद्धचारणपन्नगैः

உயரிய ஆசனத்தில் அமர்ந்த, நற்குணமுடைய மிதமான மொழியாளான தேவி ஒளிவீசினாள். முனிவர், சித்தர், சாரணர், நாகர் ஆகியோர் புகழ்ந்ததால் அவள் மேலும் பிரகாசித்தாள்.

Verse 46

नीराजिता तदा देवैः पार्वती शंभुना सह । कुमारेण सहैवाथ शोममाना तदा सती

அப்போது தேவர்கள் ஷம்புவுடன் கூடிய பார்வதிக்கு நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்தனர். குமாரனுடனும் கூடி அந்த சதீ தேவி அந்நேரம் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினாள்.

Verse 47

हिमालयस्तदागत्य पुत्रैश्च परिवारितः । मेर्वाद्यैः पर्वतैश्चैव स्तूयमानः परोऽभवत्

அப்போது ஹிமாலயம் தன் புதல்வர்களால் சூழப்பட்டு அங்கு வந்தான். மேரு முதலிய மலைகள் புகழ்ந்ததால் அவன் மிக உயர்ந்த ஒளியுடனும் மேன்மையுடனும் விளங்கினான்.

Verse 48

तदा देवगणाः सर्व इन्द्राद्य ऋषिभिः सह । पुष्पवर्षेण महात ववर्षुरमितद्युतिम् । कुमारमग्रतः कृत्वा नीराजनपरा बभुः

அப்போது இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களும் ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து, அளவற்ற ஒளியுடைய இறைவன் மீது பெரும் மலர்வீழ்ச்சியைப் பொழிந்தனர். குமாரனை முன்னிலைப்படுத்தி அவர்கள் நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்யத் திளைத்தனர்.

Verse 49

गीतवादित्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा । संस्तूयमानो विविधैः सूक्तैर्वेदविदां वरैः

பாடல்களும் வாத்தியங்களும் எழுப்பும் முழக்கத்தாலும், அதைவிட மேலாக வேதமந்திரங்களின் பிரம்மகோஷப் பெருமுழக்கத்தாலும், வேதம் அறிந்தோரில் சிறந்தோர் பலவகை ஸூக்தங்களால் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 50

कुमारविजयंनाम चरित्रं परमाद्भुतम् । सर्वपापहरं दिव्यं सर्वकामप्रदं नृणाम्

‘குமாரவிஜயம்’ எனப்படும் இந்தப் பரம அதிசயமான சரிதம் தெய்வீகமானது; இது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, மனிதர்க்கு எல்லா நற்காமங்களையும் அருள்கிறது।

Verse 51

ये कीर्त्तयंति शुचयोऽमितभाग्ययुक्ताश्चानंत्यरूपमजरामरमादधानाः । कौमारविक्रममहात्म्यमुदारमेतदानंददायकमनोर्थकरं नृणां हि

தூய்மையுடன், அளவற்ற நற்பேறு உடையவராய், முடிவிலா ரூபமுடைய அஜர-அமர தத்துவத்தைத் தியானித்து, குமாரனின் வீரத்தின் இந்த உயர்ந்த மகிமையைப் பாடுபவர்கள்—அது மனிதர்க்கு ஆனந்தம் அளித்து, வேண்டிய நோக்கங்களை நிறைவேற்றும்.

Verse 52

यः पठेच्छृणुयाद्वापि कुमारस्य महात्मनः । चरितं तारकाख्यं च सर्वपापैः समुच्यते

மகாத்மா குமாரனின் சரிதத்தை—குறிப்பாக ‘தாரக’ எனப்படும் நிகழ்வை—யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் முற்றிலும் விடுபடுகிறார்।