Adhyaya 2

Verse 1

लोमश उवाच । एकदा तु तदा तेन यज्ञः प्रारंभितो महान् । तत्राहूतास्तदा सर्वे दीक्षितेन तपस्विना

லோமசர் கூறினார்—ஒரு முறை அக்காலத்தில் அவன் ஒரு மகா யாகத்தைத் தொடங்கினான். அங்கே தீக்ஷை பெற்ற அந்தத் தபஸ்வி அப்போது அனைவரையும் அழைத்தான்.

Verse 2

ऋषयो विविधास्तत्र वशिष्ठाद्याः समागताः । अगस्त्यः कश्यपोऽत्रिश्च वामदेवस्तथा भृगुः

அங்கே வசிஷ்ட முதலிய பலவகை ரிஷிகள் கூடினர்—அகஸ்தியர், கச்யபர், அத்ரி, வாமதேவர் மற்றும் ப்ருகுவும்.

Verse 3

दधीचो भगवान्व्यासो भरद्वाजोऽथ गौतमः । एते चान्ये च बहवः समाजग्मुर्महर्षयः

ததீசி, பகவான் வியாசர், பரத்வாஜர், பின்னர் கௌதமர்—இவர்களும் மேலும் பல மகரிஷிகளும் அங்கே கூடினர்।

Verse 4

तथा सर्वे सुरगणा लोकपालस्तथाऽपरे विद्याधराश्च गंधर्वाः किंनराप्सरसां गणाः

அவ்வாறே எல்லா தேவர்கணங்களும், லோகபாலர்களும் மற்றவர்களும் வந்தனர்—வித்யாதரர், கந்தர்வர், கின்னரர் மற்றும் அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களும்.

Verse 5

सप्तलोकात्समानीतो ब्रह्मा लोकपितामहः । वैकुंठाच्च तथा विष्णुः समानीतो मरवं प्रति

ஏழு லோகங்களிலிருந்து லோகபிதாமஹன் பிரம்மா அங்கே கொண்டு வரப்பட்டார்; அதுபோல வைகுண்டத்திலிருந்து விஷ்ணுவும் மரவத்தை நோக்கி கொண்டு வரப்பட்டார்.

Verse 6

देवेन्द्रो हि समानीत इंद्राण्या सह सुप्रभः । तथा चंद्रो हि रोहिण्या वरुणः प्रिययया सह

தேவேந்திரன் இந்திரன், இந்திராணியுடன் ஒளிமிகுந்தவனாய் அங்கே கொண்டு வரப்பட்டான். அதுபோல சந்திரன் ரோஹிணியுடன், வருணன் தன் பிரியையுடன் வந்தான்.

Verse 7

कुबेरः पुष्पकारूढो मृगाऽरूढोऽथ मारुतः । बस्ताऽरूढः पावकश्च प्रेताऽरूढोऽथ निरृति

குபேரன் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி வந்தான்; மாருதன் (வாயு) மானின் மீது ஏறி வந்தான். பாவகன் (அக்னி) ஆட்டின் மீது ஏறி வந்தான்; நிருதி பேயின் மீது ஏறி வந்தாள்.

Verse 8

एते सर्वे समायाता यज्ञवाटे द्विजन्मनः । ते सर्वे सत्कृतास्तेन दक्षेण च दुरात्मना

ஓ இருபிறப்பாளனே! இவர்கள் அனைவரும் யாக மண்டபத்துக்கு வந்து சேர்ந்தனர். தீய மனமுடைய தக்ஷனும் அவர்களை முறையாக மரியாதை செய்தான்.

Verse 9

भवनानि महार्हाणि सुप्रभाणि महांति च । त्वष्ट्रा कृतानि दिव्यानि कौशल्येन महात्मना

அங்கே மிக மதிப்புமிக்க, பெரிதும் ஒளிவீசும் மாளிகைகள் இருந்தன—தெய்வீக அரண்மனைகள்—மகாத்மா த்வஷ்டா உன்னதக் கைத்திறனால் அவற்றை அமைத்திருந்தான்.

Verse 10

तेषु सर्वेषु धिष्ण्येषु यथाजोषं समास्थिताः

அந்த எல்லாப் புனித ஆசனங்களிலும் நியமிக்கப்பட்ட இடங்களிலும் அவர்கள் முறையாகவும் வசதிக்கேற்றவாறும் அமர்ந்தனர்.

Verse 11

वर्त्तमाने महायज्ञे तीर्थे कनखले तथा । ऋत्विजश्च कृतास्तेन भृग्वाद्याश्च तपोधनाः

கனகல தீர்த்தத்தில் மகாயாகம் நடைபெறுகையில், அவன் ப்ருகு முதலிய தவச்செல்வம் நிறைந்த முனிவர்களை ரித்விஜர்களாக (யாஜகர்களாக) நியமித்தான்.

Verse 12

दीक्षायुक्तस्तदा दक्षः कृतकौतुकमंगलः । भार्यया सहितो विप्रैः कृतस्वत्ययनो भृशम्

அப்போது தீட்சையுடன் கூடிய தக்ஷன், கௌதுக-மங்கள முதலிய சுப முன்னிகழ்வுகளைச் செய்தான். மனைவியுடன் கூடி, பிராமணர்கள் ஸ்வஸ்த்யயனமும் க்ஷேம-ரக்ஷை ஆசிகளும் வழங்கி அவனை மிகுந்து மதித்தனர்।

Verse 13

रेजे महत्त्वेन तदा सुहृद्भिः परितः सदा । एतस्मिन्नंतरे तत्र दधीचिर्वाक्यमब्रवीत्

அப்போது அவன் மகிமையால் ஒளிர்ந்து, எப்போதும் நண்பர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான். அந்த இடைவெளியில் அங்கே ததீசி இவ்வசனங்களை உரைத்தார்।

Verse 14

दधीचिरुवाच । एते सुरेशा ऋषयो महत्तराः सलोकपालाश्च समागतास्तव । तथाऽपि यज्ञस्तु न शोभते भृशंपिनाकिना तेन महात्मना विना

ததீசி கூறினார்— ஓ தக்ஷா! தேவேசர்கள், மகரிஷிகள், லோகபாலர்களும் உனக்காகக் கூடியுள்ளனர்; ஆயினும் அந்த மகாத்மா பினாகி (சிவன்) இல்லாமல் இ யாகம் சிறிதும் ஒளிவிடாது।

Verse 15

येनैव सर्वाण्यपि मंगलानि जातानि शंसंति महाविपश्चितः । सोऽसौ न दृष्टोऽत्र पुमान्पुराणो वृषध्वजो नीलकण्ठः कपर्दी

யாராலே எல்லா மங்களங்களும் பிறக்கின்றன என்று மகாவிபச்சிதர்கள் புகழ்கின்றார்களோ, அந்த ஆதிபுருஷன் இங்கே காணப்படவில்லை: வೃಷத்வஜன், நீலகண்டன், கபர்தி சிவன்।

Verse 16

अमंगलान्येव च मंगलानि भवंति येनाधिकृतानि दक्ष । त्रियंबकेनाथ सुमंगलानि भवंति सद्योह्यपमंगलानि

ஓ தக்ஷா! அவர் ஒழுங்குபடுத்தினால் அமங்களமும் மங்களமாகிறது; மேலும் த்ரியம்பகநாதனின் அருளால் அபமங்களமும் உடனே பரம சுமங்களமாக மாறுகிறது।

Verse 17

तस्मात्त्वयैव कर्तव्यमाह्वानं परमेष्ठिना । त्वरितं चैव शक्रेण विष्णुना प्रभविष्णुना

ஆகையால் ஹே பரமேஷ்டின்! நீயே தானாகவே ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; விரைவாகவே சக்ரனுடனும், பராக்கிரமமிகு பிரபு விஷ்ணுவுடனும் சேர்ந்து।

Verse 18

सर्वैरेव हि गंतव्यं यत्र देवो महेश्वरः

உண்மையாகவே, தேவன் மகேஸ்வரர் இருக்கும் இடத்திற்கே அனைவரும் செல்ல வேண்டும்।

Verse 19

दाक्षायण्या समेतं तमानयध्वं त्वरान्विताः । तेन सर्वं पवित्रं स्याच्छंभुना योगिना भृशम्

தாட்சாயணி (சதி) உடனாக அவரை விரைந்து இங்கே கொண்டு வாருங்கள்; அந்த யோகி சம்புவினால் அனைத்தும் மிகுந்த புனிதமடையும்।

Verse 20

यस्य स्मृत्या च नामोक्त्या समग्रं सुकृतं भवेत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन समानेयो वृषध्वजः

யாரை நினைத்தலும் நாமம் உச்சரித்தலும் மட்டும் முழுப் புண்ணியம் நிறைவேறுமோ—ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் வृषத்வஜன் (சிவன்) இங்கே ஆவாஹிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 21

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रहसन्नाह दुष्टधीः । मूलं विष्णुर्हि देवानां यत्र धर्मः सनातनः

அவ்வசனங்களை கேட்டதும் தீயமனம் கொண்டவன் சிரித்து கூறினான்—“தேவர்களின் மூலமே விஷ்ணுவே; எங்கு சனாதன தர்மம் நிலைபெற்றிருக்கிறதோ அங்கே.”

Verse 22

यस्मिन्वेदाश्च यज्ञाश्च कर्माणिविविधानि च । प्रतिष्ठितानि सर्वाणि सोऽसौ विष्णुरिहागतः

எவரிடத்தில் வேதங்களும் யாகங்களும் பலவகை கருமங்களும் அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ—அந்த விஷ்ணுபகவானே இங்கே வந்துள்ளார்.

Verse 23

सत्यलोकात्समायातो ब्रह्मा लोकपितामहः । वेदैश्चोपनिषद्भिश्च आगमैर्विविधैः सह

சத்தியலோகத்திலிருந்து உலகப் பிதாமகர் பிரம்மா வந்துள்ளார்—வேதங்கள், உபநிஷத்துகள், பலவகை ஆகமங்களுடன் சேர்ந்து.

Verse 24

तथा सुरगणैः साकमागतः सुरराट् स्वयम् । तथा यूयं समायाता ऋषयो वीतकल्मषाः

அவ்வாறே தேவர்களின் கூட்டத்துடன் தேவராஜனும் தானே வந்துள்ளார்; அதுபோல நீங்களும் வந்துள்ளீர்கள்—பாவமற்ற ரிஷிகளே.

Verse 25

येये यज्ञोचिताः शांतास्तेते सर्वे समागताः । वेदवेदार्थतत्त्वज्ञाः सर्वे यूयं दृढव्रताः

யாகத்திற்குத் தகுதியும் அமைதியான இயல்பும் உடையோர் அனைவரும் இங்கே கூடியுள்ளனர். நீங்கள் அனைவரும் வேதமும் வேதார்த்தத் தத்துவமும் அறிந்த உறுதியான விரதத்தினர்.

Verse 26

अत्रैव च किमस्माकं रुद्रेणापि प्रयोजनम् । कन्या दत्ता मया विप्रा ब्रह्मणा नोदितेन हि

இங்கேயே எங்களுக்கு ருத்ரனாலே என்ன பயன்? ஓ பிராமணர்களே, பிரம்மாவின் தூண்டுதலினாலே நான் கன்னியாதானம் செய்தேன்.

Verse 27

अकुलीनो ह्यसौ विप्रा नष्टो नष्टप्रियः सदा । भूतप्रेतपिशाचानां पतिरेको दुरत्ययः

ஓ பிராமணர்களே! அவன் குலமற்றவன்; நாசமடைந்தவன்; எப்போதும் நாசமானவற்றில் ஆசை கொண்டவன். பூதம், பிரேதம், பிசாசுகளின் ஒரே அதிபதி அவன்—வெல்வது அரிது.

Verse 28

आत्मसंभावितो मूढःस्तब्धो मौनी समत्सरः । कर्मण्यस्मिन्नयोग्योऽसौ नानीतो हि मयाऽधुना

அவன் தன்னம்பிக்கை மிகுந்த அகந்தையன், மயக்கமுற்றவன், பிடிவாதி, மௌனன், பொறாமையுடையவன். இந்தக் கர்மத்திற்கு (யாகத்திற்கு) அவன் தகுதியற்றவன்; ஆகவே இப்போது நான் அவனை இங்கே அழைத்து வரவில்லை.

Verse 29

तस्मात्त्वया न वक्तव्यं पुनरेवं वचोद्विज । सर्वैर्भवद्भिः कर्तव्यो यज्ञो मे सफलो महान्

ஆகையால், ஓ த்விஜனே! மீண்டும் இப்படிப் பேசாதே. நீங்கள் அனைவரும் என் இந்த மகா யாகத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்; அது நிச்சயமாக பலன் தரும்.

Verse 30

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य दधीचिर्वाक्यमब्रवीत्

அவனுடைய சொற்களை கேட்டதும் ததீசி பதிலாக உரைத்தார்.

Verse 31

दधीचिरुवाच । सर्वेषामृषिवर्याणां सुराणां भावितात्मनाम् । अनयोऽयं महाञ्जातो विना तेन महात्मना

ததீசி கூறினார்—மிகச் சிறந்த ரிஷிகளிலும், தூய்மனத்தையுடைய தேவர்களிலும், அந்த மகாத்மா இல்லாததால் இந்தப் பெரும் அனர்த்தம் ஏற்பட்டது.

Verse 32

विनाशोऽपि महान्सद्योह्यत्रत्यानां भविष्यति । एवमुक्त्वा दधीचोऽसावेक एव विनिर्गतः

“இங்கே உள்ளவர்களுக்கு உடனே பெரும் அழிவு நேரும்.” என்று கூறி ததீசி முனிவர் தனியே புறப்பட்டார்.

Verse 33

यज्ञवाटाच्च दक्षस्य त्वरितः स्वाश्रमं ययौ । मुनौ विनिर्गते दक्षः प्रहसन्निदमब्रवीत्

தக்ஷனின் யாகவாடத்திலிருந்து அவர் விரைந்து தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். முனிவர் வெளியேறியபின் தக்ஷன் புன்னகையுடன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 34

गतः शिवप्रियो वीरो दधीचिर्नाम नामतः । आविष्टचित्ता मंदाश्च मिथ्यावादरताः खलाः

“சிவனுக்குப் பிரியமான, பெயரால் புகழ்பெற்ற வீர ததீசி சென்றுவிட்டார்; ஆனால் இவ்வில்லர்கள்—மந்தபுத்தியர், மனம் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர், பொய்வாக்கில் ஈடுபட்டவர்—இங்கேயே உள்ளனர்.”

Verse 35

वेदबाह्य दुराचारास्त्याज्यास्ते ह्यत्र कर्मणि । वेदवादरता यूयं सर्वे विष्णुपुरोगमाः

“வேதத்திற்கு வெளியே நின்று தீயொழுக்கம் செய்பவர்கள் இக்கர்மத்தில் விலக்கப்பட வேண்டும். நீங்கள் அனைவரும் வேதவாதத்தில் ஈடுபட்டோர்—விஷ்ணுவை முன்னணியாகக் கொண்டோர்.”

Verse 36

यज्ञं मे सफलं विप्राः कुर्वंतु ह्यचिरादिव । तदा ते देवयजनं चक्रुः सर्वे सहर्षयः

“ஓ விப்ரர்களே, விரைவில் என் யாகத்தை வெற்றியடையச் செய்யுங்கள்.” அப்போது ரிஷிகளுடன் அனைவரும் சேர்ந்து தேவயஜனம் (தேவபூஜை) செய்தனர்.

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे तत्र पर्वते गंधमादने । धारागृहे विमानेन सखीभिः परिवारिता

அந்நேரத்தில் அங்கே கந்தமாதன மலைமேல், தாராகிருஹத்தில், தோழியரால் சூழப்பட்டவளாய் அவள் திவ்ய விமானத்தில் வந்து சேர்ந்தாள்।

Verse 38

दाक्षायणी महादेवी चकार विविधास्तदा । क्रीडा विमानमध्यस्ता कन्दुकाद्याः सहस्रशः

அப்போது தாக்ஷாயணீ மகாதேவி விமானத்தின் நடுவில் அமர்ந்து, கந்துகம் (பந்து) முதலிய ஆயிரம் வகை விளையாட்டுகளை ஆடினாள்।

Verse 39

क्रीडासक्ता तदा देवी ददर्शाथ महासती । यज्ञं प्रयांतं सोमं च रोहिण्या सहितं प्रभुम्

விளையாட்டில் மூழ்கிய மகாசதீ தேவி அப்போது ரோஹிணியுடன் கூடிய பிரபு சோமனை (சந்திரனை) யாகத்திற்குச் செல்லக் கண்டாள்।

Verse 40

क्व गमिष्यति चंद्रोऽयं विजये पृच्छ सत्वरम् । तयोक्ता विजया देवी तं पप्रच्छ यथोचितम्

தேவி கூறினாள்—“இந்தச் சந்திரன் எங்கே செல்கிறான்? விஜயா, உடனே கேள்.” என்று சொல்லப்பட்டதும் தேவி விஜயா முறையாக அவனை வினவினாள்।

Verse 41

कथितं तेन तत्सर्वं दक्षस्यैव मखादिकम् । तच्छ्रुत्वा त्वरिता देवी विजया जातसंभ्रमा । कथयामास तत्सर्वं यदुक्तं शशिना भृशम्

அவன் தக்ஷனின் யாகம் முதலிய அனைத்தையும் கூறினான். அதைச் செவிமடுத்த தேவி விஜயா அவசரமாய், கலக்கத்துடன், சந்திரன் சொன்ன அனைத்தையும் முழுமையாக எடுத்துரைத்தாள்।

Verse 42

विमृश्य कारणं देवी किमाह्वानं करोति न । दक्षः पिता मे माता च विस्मृता मां कुतोऽधुना

காரணத்தை ஆராய்ந்த தேவி மனத்தில் எண்ணினாள்— “அவர் ஏன் எனக்கு அழைப்பு அனுப்பவில்லை? தக்ஷன் என் தந்தை, தாயும்; அவர்கள் என்னை மறந்தார்களா? இப்போது அது எப்படிச் சாத்தியம்?”

Verse 43

पृच्छामि शंकरं चाद्य कारणं कृतनिश्चया । स्थापयित्वा सखीस्तत्र आगता शंकरं प्रति

திடநிச்சயத்துடன் அவள் எண்ணினாள்— “இன்று சங்கரரிடம் காரணத்தை கேட்பேன்.” அங்கே தோழிகளை விட்டுவிட்டு சங்கரரிடம் சென்றாள்.

Verse 44

ददर्शतं सभामध्ये त्रिलोचनमवस्थितम् । गणैः परिवृतं सर्वैश्चंडमुंडादिभिस्तदा

அவள் சபையின் நடுவில் திரிநேத்திரப் பெருமான் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டாள்; அப்போது சண்ட-முண்ட முதலிய எல்லா கணங்களும் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர்.

Verse 45

बाणो भृंगिस्तथा नंदी शैलादो हि महातपाः । महाकालो महाचंडो महामुंडो महाशिराः

அங்கே பாணன், ப்ருங்கி, நந்தி இருந்தனர்; மகாதபஸ்வியான ஷைலாதனும் இருந்தான். மகாகாலன், மகாசண்டன், மகாமுண்டன், மகாசிரஸும் இருந்தனர்.

Verse 46

धूम्राक्षो धूम्रकेतुश्च धूम्रपादस्तथैव च । एते चान्ये च बहवो गणा रुद्रानुवर्तिनः

தூம்ராக்ஷன், தூம்ரகேது, தூம்ரபாதனும் இருந்தனர். இவர்கள் மற்றும் பலர் ருத்ரனைப் பின்தொடரும் கணங்களாக இருந்தனர்.

Verse 47

केचिद्भयानका रौद्राः कबंधाश्च तथा परे । विलोचनाश्च केचिच्च वक्षोहीनास्तथा परे

சிலர் மிகப் பயங்கரமும் ரௌத்ரமும் உடையவராய் இருந்தனர்; சிலர் தலைஇல்லாத உடற்பிண்டங்களாய் (கபந்தம்) இருந்தனர். சிலர் விசித்திரக் கண்களுடன், சிலர் மார்பில்லாதவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 48

एवंभूताश्च शतशः सर्वे ते कृत्तिवाससः । जटाकलापसंभूषाः सर्वे रुद्राक्षभूषणाः

இவ்வாறாக நூற்றுக்கணக்கானோர்—அனைவரும் தோலாடை அணிந்தவர்கள்; ஜடாமுடிக் கூட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்; அனைவரும் ருத்ராட்ச மணிகளால் பூஷிக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 49

जितेंद्रिया वीतरागाः सर्वे विषयवैरिणः । एभिः सर्वैः परिवृतः शंकरो लोकशंकरः । दृष्टस्तया उपाविष्ट आसने परामाद्भुते

அவர்கள் அனைவரும் இந்திரியங்களை வென்றவர்கள், ஆசை நீங்கியவர்கள், விஷயங்களின் பகைவர்கள். அவர்களால் சூழப்பட்ட உலகமங்கலன் சங்கரனை அவள் பரம அதிசயமான ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதாய் கண்டாள்.

Verse 50

आक्षिप्तचित्ता सहसा जगाम शिवसंनिधिम् । शिवेन स्थापिता स्वांके प्रीतियुक्तेन वल्लभा

மனம் திடீரெனக் கலங்க, அவள் உடனே சிவன் சந்நிதிக்குச் சென்றாள். அன்பு நிறைந்த சிவன் தன் வல்லபையைப் பாசத்துடன் தன் மடியில் அமர்த்தினார்.

Verse 51

प्रेम्णोदिता वचोभिः सा बहुमानपुरःसरम् । किमागमनकार्यंमे वद शीघ्रं सुमध्यमे

அன்பால் தூண்டப்பட்ட அவள் மரியாதையுடன் கூறினாள்—“ஹே சுமத்தியமே! விரைவாகச் சொல்; என் வருகையின் நோக்கம் என்ன?”

Verse 52

एवमुक्ता तदा तेन उवाचासितलोचना

அவன் இவ்வாறு கூறியபோது, அப்போது கருநயனாளான தேவி பதிலுரைத்தாள்.

Verse 53

सत्युवाच । पितुर्मम महायज्ञे कस्मात्तव न रोचते । गमनं देवदेवश तत्सर्वं कथय प्रभो

சதி கூறினாள்—என் தந்தையின் மகாயாகத்தில் உமது செல்வது ஏன் உமக்கு விருப்பமில்லை, தேவர்களின் தேவனே? பிரபோ, அனைத்தையும் கூறும்.

Verse 54

सुहृदामेष वै धर्मः सुहृद्भिः सह संगतिम् । कुर्वंति यन्महादेव सुहृदां प्रीतिवर्धिनीम्

மகாதேவா, நண்பர்களின் தர்மம் இதுவே—நண்பர்களோடு சேர்ந்து இருப்பது; அதனால் சுஹ்ருதர்களின் பாசம் பெருகும்.

Verse 55

तसमात्सर्वप्रयत्नेन अनाहूतोऽपि गच्छ भोः । यज्ञवाटं पितुर्मेऽद्य वचनान्मे सदाशिव

ஆகையால், சதாசிவா, என் வேண்டுகோளின்படி இன்று என் தந்தையின் யாகமண்டபத்திற்குப் பெருமுயற்சியுடன் செல்வீர்; அழைப்பு இல்லையெனினும்.

Verse 56

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ब भाषे सूनृतं वचः । त्वया भद्रे न गंतव्यं दक्षस्य यजनं प्रति

அவளது சொற்களை கேட்ட அவர் இனிய உண்மை மொழியில் கூறினார்—பத்ரே, நீ தக்ஷனின் யாகத்திற்குச் செல்ல வேண்டாம்.

Verse 57

तस्य ये मानिनः सर्वे ससुरासुकिंनराः । ते स्रेव यजनं प्राप्ताः पितुस्तव न संशयः

அவர் மதிப்பளிப்போர் அனைவரும்—தேவர்கள், கின்னரர்களுடன்—உன் தந்தையின் யாகத்திற்கே நிச்சயமாகச் சென்றடைந்துள்ளனர்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 58

अनाहूताश्च ये सुभ्रु गच्छंति परमन्दिरम् । अपमानं प्राप्नुवन्ति मरणादधिकं ततः

ஓ அழகிய புருவமுடையவளே, அழைப்பின்றி பிறரின் உயர்ந்த இல்லத்திற்குச் செல்பவர்கள் அவமானம் அடைவர்; அது மரணத்தைவிடவும் கொடுமையானது.

Verse 59

परेषां मंदिरं प्राप्त इंद्रोपि लघुतां व्रजेत् । तस्मात्त्वाया न गंतव्यं दक्षस्य यजनं शुभे

பிறரின் இல்லத்தில் நுழைந்தால் இந்திரனும் சிறுமை அடையலாம். ஆகவே ஓ மங்கலமானவளே, தக்ஷனின் யாகத்திற்குச் செல்ல வேண்டாம்.

Verse 60

एवमुक्ता सती तेन महेशेन महात्मना । उवाच रोषसंयुक्तं वाक्यं वाक्यविदां वरा

மகாத்மா மகேசன் இவ்வாறு கூறியபோது, சொல்வன்மையில் சிறந்த சதி கோபம் நிறைந்த வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 61

यज्ञो हि सत्यं लोके त्वं स त्वं देववरेश्वर । अनाहूतोऽसि तेनाद्य पित्रा मे दृष्टचारिणा । तत्सर्वं ज्ञातुमिच्छामि तस्य भावं दुरात्मनः

உலகில் யாகம் சத்தியத்தைத் தாங்கும் புனிதச் செயல் எனப் போற்றப்படுகிறது; ஓ தேவர்களில் சிறந்த ஈசுவரா, அந்தச் சத்தியமே நீ. ஆயினும் இன்று என் வளைந்த நடத்தை கொண்ட தந்தை உன்னை அழைக்கவில்லை. அந்தத் துர்மதியின் எண்ணம் என்னவென்று அனைத்தையும் அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 62

तस्माच्चाद्यैव गच्छामि यज्ञवाडं पितुर्म्मम । अनुज्ञां देहि मे नाथ देवदेव जगत्पते

ஆகையால் நான் இன்றே என் தந்தையின் யாகமண்டபத்திற்குச் செல்வேன். ஓ நாதா, தேவர்களின் தேவா, ஜகத்பதே—எனக்கு அனுமதி அருள்வாயாக.

Verse 63

इत्युक्तो भगवान्रुद्रस्तया देव्या शिवः स्वयम् । विज्ञाताखिलदृग्द्रष्टा भगवान्भूतभावनः

தேவி இவ்வாறு கூறியபோது, அனைத்தையும் அறிந்து காணும் சர்வஞ்ஞன், பூதபாவனன் ஆகிய பகவான் ருத்ரன்—சிவன் தாமே—எல்லாவற்றையும் உணர்ந்தார்.

Verse 64

स तामुवाच देवेशो महेशः सर्वसिद्धिदः । गच्छ देवि त्वरायुक्ता वचनान्मम सुव्रते

அப்போது தேவேசன் மகேசன், எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்வான், அவளிடம் கூறினான்—‘ஓ தேவி, ஓ சுவ்ரதே, என் வாக்கின்படி விரைந்து செல்.’

Verse 65

एतं नंदिनमारुह्य नानाविधगणान्विता । गणाः षष्टिसहस्राणि जग्मूरौद्राः शिवज्ञया

நந்தியை ஏறி, பலவகை கணங்களுடன் கூடி, சிவனின் ஆணையால் அறுபதாயிரம் உக்கிர (ரௌத்ர) கணங்கள் புறப்பட்டன.

Verse 66

तैर्गणैः संवृता देवी जगाम पितृमंदिरम् । निरीक्ष्य तद्बलं सर्वं महादेवोतिविस्मितः

அக்கணங்களால் சூழப்பட்ட தேவி தன் தந்தையின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள். அந்த முழுப் படையையும் கண்ட மகாதேவன் மிகுந்த வியப்புற்றான்.

Verse 67

भूषणानि महार्हाणि तेभ्यो देव्यै परंतपः । प्रेषयामास चाव्यग्रो महादेवोऽनु पृष्ठतः

அப்போது பகைவரை அடக்கும் ஸ்ரீமஹாதேவன், தாமதமின்றி தேவிக்காக மிக அருமையான ஆபரணங்களைப் பின்னால் இருந்து அனுப்பினான்।

Verse 68

देव्या गतं वै स्वपितुर्गृहं तदा विमृश्य सर्वं भगवान्महेशः । दाक्षायणी पित्रवमानिता सती न यास्यतीति स्वपुरं पुनर्जगौ

தேவி தன் தந்தையின் இல்லத்திற்குச் சென்றபோது, பகவான் மகேசன் அனைத்தையும் சிந்தித்தான். தந்தையால் அவமதிக்கப்பட்ட தாக்ஷாயணீ சதி இனி திரும்ப வரமாட்டாள் என்று தீர்மானித்து, மீண்டும் தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்।