Adhyaya 16

Verse 1

। लोमश उवाच । ततः शची तान्प्रोवाच वाचं धर्मार्थसंयुताम् । मा चिंता क्रियतां देवा बृहस्पतिपुरोगमः

லோமசர் கூறினார்: அப்போது சசி தர்மமும் நலனும் சேர்ந்த சொற்களால் அவர்களிடம் கூறினாள்—“தேவர்களே, கவலை வேண்டாம்; ப்ருஹஸ்பதியை முன்னணியாகக் கொண்டு செல்லுங்கள்।”

Verse 2

गच्छत त्वरिताः सर्वे शक्रं द्रष्टुं विचक्षणाः । ब्रह्महत्याभिभूतोऽसौ यत्रास्ते सुरसत्तमः

“நீங்கள் அனைவரும் அறிவுடையோர் விரைந்து செல்லுங்கள், சக்ரன் (இந்திரன்) தரிசனத்திற்கு; அந்த தேவர்களில் சிறந்தவன் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு எங்கே தங்கியிருக்கிறானோ அங்கேயே இருக்கிறான்।”

Verse 3

बहूनां कारणेनैव विश्वरूपे हि मंदधीः । हतस्तेन महेंद्रेण सर्वैः सोऽपि निराकृतः

பல காரணங்களினாலே மந்தபுத்தியுடைய விஶ்வரூபன் அந்த மகேந்திரன் (இந்திரன்) கையால் கொல்லப்பட்டான்; அவனையும் அனைவரும் புறக்கணித்தனர்.

Verse 4

तस्मात्सर्वैर्भवद्भिश्च गंतव्यं यत्र स प्रभुः । अवज्ञा हि कृता पूर्वं महेंद्रेण तवानघ

ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும் அந்தப் பிரபு இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; ஏனெனில் முன்பு, ஓ குற்றமற்றவனே, மகேந்திரன் (இந்திரன்) அவமதித்தான்.

Verse 5

अवज्ञामात्रक्षुबंधेन त्वया शप्तः पुरंदरः । तथैव शापितश्चासि मया त्वं हि बृहस्पते

அவமதிப்பால் எழுந்த கோபத்தின் பந்தத்தினாலே நீ புரந்தரன் (இந்திரன்) மீது சாபம் இட்டாய்; அதுபோலவே, ஓ ப்ருஹஸ்பதியே, நானும் உனக்கு சாபம் இட்டேன்.

Verse 6

निरस्तोऽपि हि तस्मात्त्वमवसानपरो भव

ஆகையால் நீ தள்ளப்பட்டிருந்தாலும் முடிவுவரை உறுதியாக இருந்து காரியத்தை நிறைவேற்று.

Verse 7

यथा मदर्थमानीतौ शक्रे जीवति तावुभौ । त्वयि जीवति भो ब्रहमन्कार्यं तव करिष्यति

சக்ரன் (இந்திரன்) உயிரோடு இருக்கும் வரை என் பொருட்டு அந்த இருவரும் காக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்; அதுபோல, ஓ பிராமணனே, நீ உயிரோடு இருக்கும் வரை உன் காரியம் நிறைவேறும்.

Verse 8

कोऽपि सौभाग्यवांल्लोके तव क्षेत्रे जनिष्यति । पुत्रं विख्यातनामानमत्रनैवास्ति संशयः

இந்த உலகில் ஒருவன் மிகுந்த பாக்கியவானாக உன் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் பிறப்பான்; இங்கேயே புகழ்பெற்ற பெயருடைய புதல்வனும் பிறப்பான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 9

गच्छ शीघ्रं सुरैःसार्द्धं शक्रमानय म चिरम् । प्रयासि त्वरितो नो चेत्पुनः शापं ददामि ते

தேவர்களுடன் விரைந்து சென்று, தாமதமின்றி சக்ரன் (இந்திரன்) ஐ அழைத்து வா. நீ உடனே புறப்படாவிட்டால், மீண்டும் உனக்கு சாபம் அளிப்பேன்।

Verse 10

शच्योक्तं वचनं श्रुत्वा सुरैः सार्द्धं जगाम सः । पुरंदरं गताः सर्वे ब्रह्महत्याभिपीडितम्

சசீ கூறிய வாக்கை கேட்டவுடன், அவன் தேவர்களுடன் சென்றான். அனைவரும் புரந்தரன் (இந்திரன்) அருகே சென்றனர்; அவர் பிராமணஹத்தி பாவத்தால் துன்புற்றிருந்தார்।

Verse 11

सरसस्तीरमासाद्य ते शक्रं चाभ्यवादयन् । दृष्टाः शक्रेम ते सर्वे तदा ह्यप्सु स्थितेन वै

ஏரியின் கரையை அடைந்து அவர்கள் சக்ரனை வணங்கினர். அப்போது நீரில் தங்கியிருந்த சக்ரன் அவர்களையெல்லாம் கண்டான்।

Verse 12

उवाच देवानेदेवेशः कस्माद्यूयमिहागताः । अहं हि पातकग्रस्तो ब्रह्महत्यापरिप्सुतः । अप्सु तिष्ठामि भो देवा एकाकी तपसान्वितः

தேவர்களின் தலைவன் தேவர்களிடம் கூறினான்—“நீங்கள் ஏன் இங்கே வந்தீர்கள்? நான் பாவத்தில் அகப்பட்டவன்; பிராமணஹத்தி குற்றம் என்னைத் தொடர்ந்து துரத்துகிறது. ஓ தேவர்களே, நான் நீரில் தனியாகத் தவத்தில் நிலைத்திருக்கிறேன்।”

Verse 13

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सर्वे देवाः शतक्रतोः । ऊचुर्विह्वलिता एनं देवराजानमद्भुतम्

அவன் சொற்களை கேட்டவுடன், சதக்ரது (இந்திரன்) சார்ந்த எல்லா தேவர்களும் கலங்கித் துடித்து, அந்த அதிசய தேவராஜனை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 14

एतादृशं न वाच्यं ते परेषामुपकारतः । कृतं त्वयैव यत्कर्म विश्वरूपवधादिकम्

பிறரின் நலனுக்காக நீ இவ்வாறு பேசக் கூடாது; விஸ்வரூபவதம் முதலான செயல் நடந்தது, அது உன்னாலேயே நிகழ்ந்தது.

Verse 15

विश्वकर्मसुतेनैव कृतं याजनमद्भुतम् । येन देवाः क्षयं यांति ऋषयोऽपि महाप्रभाः

விஸ்வகர்மாவின் புதல்வன் ஒரு அதிசய யாகத்தைச் செய்தான்; அதனால் தேவர்களும் அழிவை அடைகின்றனர், மகாபிரபாவமுள்ள ரிஷிகளும் கூட பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 16

तस्माद्वतस्त्वया देव परेषामुपकारतः । ततः सर्वे वयं प्राप्तास्त्वां नेतुममरावतीम्

ஆகையால், தேவரே, பிறரின் நலனுக்காக நீ தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாய்; எனவே உன்னை அமராவதிக்கு அழைத்துச் செல்ல நாங்கள் அனைவரும் இங்கு வந்தோம்.

Verse 17

एवं विवदमानेषु देवेषु च तदाऽब्रवीत् । ब्रह्महत्या त्वरायुक्ता देवेंद्रं वरयाम्यहम्

தேவர்கள் இவ்வாறு வாதாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவசரத்தால் உந்தப்பட்ட பிரம்மஹத்யை கூறினாள்— “தேவேந்திரன் (இந்திரன்) என்பவனையே நான் இலக்காகத் தேர்வுசெய்கிறேன்।”

Verse 18

तदा बृहस्पतिर्वाक्यमुवाच सहसैव तु

அப்போது ப்ருஹஸ்பதி உடனே வாக்கு உரைத்தார்।

Verse 19

बृहस्पतिरुवाच । वासार्थं च करिष्यामः स्थानानि तव सांप्रतम् । प्रसांत्विता तदा हत्या देवैस्तत्कार्यगौरवात्

ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—“இப்போது உன் வாசத்திற்கேற்ற தங்குமிடங்களை நாம் அமைப்போம்.” அப்பணியின் பெருமையை எண்ணி தேவர்கள் பிரஹ்மஹத்யையை அமைதிப்படுத்தினர்।

Verse 20

विमृश्य सर्वे विभजुश्चतुर्द्धा हत्यां सुरास्ते ऋषयो मनीषिणः । यक्षाः पिशाचा उरगाः पतंगास्तथा च सर्वे सुरसिद्धचारणाः

ஆலோசித்து தேவர்களும் ஞானமிகு ரிஷிகளும் பிரஹ்மஹத்யையை நான்கு பாகங்களாகப் பகிர்ந்தனர்; யக்ஷர், பிசாசர், நாகர், பறவைகள், மேலும் எல்லா சுரர், சித்தர், சாரணரும் அதில் சேர்ந்தனர்।

Verse 21

आदौ क्षमां प्रति तदा ऊचुः सर्वे दिवौकसः । हे क्षमेंऽशस्त्वया ग्राह्यो हत्यायाः कार्यसिद्धये

முதலில் விண்ணுலக வாசிகள் அனைவரும் க்ஷமா (தரை)யை நோக்கி—“ஹே க்ஷமே, இக்காரியம் நிறைவேற பிரஹ்மஹத்யையின் ஒரு பங்கை நீ ஏற்க வேண்டும்” என்று கூறினர்।

Verse 22

सुराणां तद्वचः श्रुत्वा धरित्री कंपिताऽवदत् । कथं ग्राह्ये मया ह्यंशो हत्यायास्तद्विमृश्यताम्

தேவர்களின் சொற்களை கேட்டதும் தரித்ரீ நடுங்கி கூறினாள்—“பிரஹ்மஹத்யையின் பங்கை நான் எவ்வாறு ஏற்க முடியும்? இதை நன்றாக ஆராயுங்கள்।”

Verse 23

अहं हि सर्वभूतानां धात्री विश्वं धराम्यहम् । अपवित्रा भविष्यामि एनसा संवृता भृशम्

நானே எல்லா உயிர்களுக்கும் தாத்ரி; இந்த முழு உலகையும் நானே தாங்குகிறேன். இதை நான் ஏற்றுக்கொண்டால், பாவத்தால் அடர்த்தியாக மூடப்பட்டு அசுத்தமாகிவிடுவேன்.

Verse 24

पृथ्वयास्तद्वचनं श्रुत्वा बृहस्पतिरुवाच ताम् । मा भौषीश्चारुसर्वांगि निष्पापासि न चान्यथा

பூமியின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட ப்ருஹஸ்பதி அவளிடம் கூறினார்—“அஞ்சாதே, அழகிய அங்கங்களையுடையவளே; நீ பாவமற்றவள், இது வேறல்ல.”

Verse 25

यदा यदुकुले श्रीमान्वासुदेवो भविष्यति । तदा तत्पदविन्यासान्नष्पापा त्वं भविष्यसि

யது குலத்தில் ஸ்ரீமான் வாசுதேவர் அவதரிக்கும் போது, அவருடைய திருவடிகளின் பதிப்பால் நீ பாவமற்றவளாகுவாய்.

Verse 26

कुरु वाक्यं त्वमस्माकं नात्र कार्या विचारणा

எங்கள் கட்டளையை நிறைவேற்று; இதில் ஆலோசனை செய்ய வேண்டியதில்லை.

Verse 27

इत्युक्ता पृथिवी तेषां निष्पापा साकरोद्वचः । ततो वृक्षान्समाहूय सर्वे देवाऽब्रुवन्वचः

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியதும், பூமி பாவமற்றவளாகி அவர்களின் சொற்களுக்கு இசைந்தாள். பின்னர் எல்லா தேவர்களும் மரங்களை அழைத்து அவர்களிடம் உரைத்தனர்.

Verse 28

हत्यांशो हि ग्रहीतव्यो भवद्भिः कार्यसिद्धये । एवमुक्ताऽब्रुवन्वबृक्षा देवान्सर्वे समागताः

“காரியசித்திக்காக நீங்கள் ‘ஹத்யா’ (வதப் பாவம்) எனும் பாவத்தின் ஒரு பங்கைக் கண்டிப்பாக ஏற்க வேண்டும்.” என்று கூறப்பட்டதும், கூடியிருந்த எல்லா மரங்களும் தேவர்களிடம் பதிலுரைத்தன.

Verse 29

वयं सर्वे तथा भूतास्तापसानां फलप्रदाः । तदा हत्यान्विताः सर्वे भविष्यंति तपस्विनः

நாங்கள் அனைவரும் தவசிகளுக்கு பலன் அளிக்கும் இயல்புடையோர். நாங்கள் ‘ஹத்யா’வுடன் தொடர்புற்றால், அப்போது எல்லா தவசிகளும் மாசுபடுவர்.

Verse 30

पापिनो हि महाभागास्तस्मात्सर्वं विमृश्यताम् । तदा पुरोधसा चोक्ताः सर्वे वृक्षाः समागताः

அப்போது, ஓ பெரும்பாக்கியவான்களே, நீங்கள் பாவிகளாகிவிடுவீர்கள்; ஆகவே அனைத்தையும் நன்கு ஆராய்ந்து தீர்மானிக்க வேண்டும். அந்நேரம் புரோகிதரின் சொல்லின்படி எல்லா மரங்களும் கூடின.

Verse 31

मा चिंता क्रियतां सर्वैः प्रसादाच्च शतक्रतोः । छेदिताश्चैव सर्वे वै ह्यनेकांशत्वमागताः

நீங்கள் அனைவரும் கவலை கொள்ள வேண்டாம்; சதக்ரது (இந்திரன்) அருளால் நீங்கள் காப்பாற்றப்படுவீர்கள். வெட்டப்பட்டாலும் நீங்கள் அனைவரும் பல பகுதிகளாக, அதாவது பல கிளைகளாக ஆகுவீர்கள்.

Verse 32

ततो विटपिनो नित्यं यूयं सर्वे भविष्यथ । इत्युक्तास्ते तदा सर्वेगृह्णन्हत्यां विभागशः

அதன்பின் நீங்கள் அனைவரும் எப்போதும் கிளைகள் நிறைந்த மரங்களாக இருப்பீர்கள். என்று கூறப்பட்டதும், அவர்கள் அப்போது ‘ஹத்யா’வை பங்குப்பங்காக ஏற்றுக்கொண்டனர்.

Verse 33

ततो ह्यपः समाहूय ऊचुः सर्वे दिवौकसः । अद्भिश्च गृह्यतामद्य हत्यांशः कार्यसिद्धये

அப்போது தேவர்கள் நீர்களை அழைத்து கூறினர்—“காரியசித்திக்காக இன்று ‘ஹத்யா’ தோஷத்தின் ஒரு பங்கை நீரும் ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்.”

Verse 34

तदा ह्यापो मिलित्वाथ ऊचुः सर्वाः पुरोधसम् । यानि कानि च पापानि तथा दुश्चरितानि च

அப்போது எல்லா நீர்களும் ஒன்றுகூடி புரோஹிதரிடம் கூறின—“எத்தகைய பாவங்கள் இருந்தாலும், எத்தகைய துஷ்சரிதங்களும் இருந்தாலும்…”

Verse 35

अस्मत्संपर्कसंबंधात्स्नानशौचाशनादिभिः । पुनंति प्राणिनः सर्वे पापेन परिवेष्टिताः

எங்களுடன் உள்ள தொடர்பும் ஸ்பரிசமும் காரணமாக—நீராடல், சுத்திகரிப்பு, அருந்துதல் முதலியவற்றால்—பாவம் சூழ்ந்திருந்தாலும் எல்லா உயிர்களும் தூய்மையடைகின்றன.

Verse 36

तासां वचनमाकर्ण्य बृहस्पतिरुवाच ह । मा भयं क्रियतामाप एनसा दुस्तरेण हि

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—“அஞ்சாதீர், ஓ நீர்களே; ஏனெனில் நீங்கள் உண்மையிலே கடக்க அரிதான பாவத்துடன் தொடர்புடையவர்கள்.”

Verse 37

आपः पुनंतु सर्वेषां चराचरनिवासिनाम् । तदा स्त्रियः समाहूय बृहस्पतिरुवाच ह

நீர்கள் அசையும்-அசையாத எல்லா உயிர்களையும் தூய்மைப்படுத்தட்டும். பின்னர் ப்ருஹஸ்பதி பெண்களை அழைத்து உரைத்தார்.

Verse 38

अद्यैव ग्राह्ये हत्यांशः सर्वकार्यार्थसिद्धये । निशम्य तद्गुरोर्वाक्यमूचुः सर्वाश्चयोपितः

“இன்றே கொலைப் பாவத்தின் ஒரு பங்கை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அதனால் எல்லா காரியங்களும் நிறைவேறும்.” அந்தப் போற்றத்தக்க குருவின் சொற்களை கேட்ட அவர்கள் அனைவரும் வியப்புடன் பதிலுரைத்தனர்.

Verse 39

पापमाचरते योषा तेन पापेन नान्यथा । लिप्यंते बहवः पक्षा इति वेदानुशासनम्

பெண் எந்தப் பாவத்தைச் செய்கிறாளோ, அவள் அதே பாவத்தாலேயே மாசடைகிறாள்; வேறல்ல. ஆனால் பல தரப்புகள்/சேர்க்கைகளும் களங்கமடையும்—இது வேதத்தின் உபதேசம்.

Verse 40

श्रुतमस्ति न ते किंचिद्धेपुरोधो विमृश्यताम् । योषिद्भिः प्रोच्यमानोऽपि उवाचाथ बृहस्पतिः

“ஓ புரோகிதரே! இதைப்பற்றி நீ ஒன்றும் கேள்விப்படவில்லையா? சிந்தித்துப் பார்.” பெண்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதும் அப்போது பிருஹஸ்பதி உரைத்தார்.

Verse 41

मा भयं क्रियतां सर्वाः पापादस्मात्सुलोचनाः । भविष्याणां तथान्येषां भविष्यति फलप्रदः । हत्यांशो यो हि सर्वासां यथाकामित्वमेव च

அழகிய கண்களையுடையவர்களே! இந்தப் பாவத்தால் நீங்கள் அஞ்ச வேண்டாம். வருங்காலத்தில் உங்களுக்கும் பிறருக்கும் இது பலன் தருவதாகும். உங்களெல்லாரும் ஏற்றுள்ள கொலைப் பாவத்தின் இந்தப் பங்கு, விருப்பநிறைவு என்ற வரத்தையும் அளிக்கும்.

Verse 42

एवमंशाश्च त्यायाश्चत्वारः कल्पिताः सुरैः । निवासमकरोत्सद्यस्तेषुतेषु द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு தேவர்கள் நான்கு பங்குகளையும் அவற்றிற்கான நான்கு ஒதுக்கீடுகளையும் அமைத்தனர்; ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! அவர்கள் உடனே அந்தந்த வாசஸ்தலங்களில் குடியேறினர்.

Verse 43

निष्पापो हि तदा जातो महेंद्रो ह्यभिषेचितः । देवपुर्यां सुरगणैस्तथैव ऋषभिः सह

அப்போது மகேந்திரன் (இந்திரன்) பாவமற்றவனானான்; தேவர்களின் நகரில் தேவர்கணங்களும் ரிஷிகளும் உடன் அவன் அபிஷேகம் பெற்றான்।

Verse 44

शच्या समेतो हि तदा पुरंदरो बभूव विश्वाधिपतिर्महात्मा । देवैः समेतो हि महानुभावैर्मुनीश्वरैः सिद्धगणैस्तदानीम्

அப்போது சசீயுடன் கூடிய புரந்தரன் (இந்திரன்) மகாத்மாவாய் உலகாதிபதியானான்; அந்நேரம் வல்லமைமிக்க தேவர்கள், முனிவர்தலைவர்கள், சித்தர்களின் கணங்கள் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தன।

Verse 45

तदाग्नयः शोभना वायवश्च सर्वे ग्रहाः सुप्रभाः शांतियुक्ताः । जाताः सद्यः पृथिवी शोभमाना तथाद्रयो मणिप्रभवा बभूवुः

அப்போது அக்கினிகள் மங்களமாயின; காற்றுகளும் மென்மையாயின. எல்லாக் கிரகங்களும் அமைதியுடன் ஒளிவீசின. உடனே பூமி பிரகாசமடைந்தது; மலைகளும் மணிப்பொலியின் ஊற்றுகள்போல் ஆனன.

Verse 46

प्रसन्नानि तथा ह्यासन्मनांसि च मनस्विनाम्

இவ்வாறு மனவலிமை உடைய உயர்ந்தோரின் மனங்கள் மகிழ்ந்து அமைதியடைந்தன।

Verse 47

नद्यश्चामृतवाहिन्यो वृक्षा ह्यासन्सदाफलाः । अकृष्टपच्यौषधयो बभूवुश्चमृतोपमाः

நதிகள் அமிர்தம் சுமந்து ஓடினவெனப் பாய்ந்தன; மரங்கள் எப்போதும் கனிகளால் நிறைந்திருந்தன. உழவு இன்றியே பழுக்கும் மூலிகைகளும் உடனே அமிர்தத்துக்கு ஒப்பானவையாக ஆனன।

Verse 48

ऐकपद्येन सर्वेषामिंद्रलोकनिवासिनाम् । बभूव परमोत्साहो महामोदकरस्तथा

அந்த ஒரே சொற்றொடராலேயே இந்திரலோகத்தில் வாழ்ந்த அனைவரும் பரம உற்சாகத்தில் திளைத்து, பேரானந்தம் எழுந்தது.

Verse 49

लोमश उवाच । एतस्मिन्नंतरे त्वष्टा दृष्ट्वा चेंद्रमहोत्सवम् । बभूव रुषि तोऽतीव पुत्रशोकप्रपीडितः

லோமசர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் த்வஷ்டா இந்திரனின் மகோৎসவத்தைப் பார்த்து, மகன் துயரால் வாடி மிகுந்த கோபமடைந்தான்.

Verse 50

जगाम निर्वेदपरस्तपस्तप्तुं सुदारुणम् । तपसा तेन संतुष्टो ब्रह्मा लोकपितामहः

விரக்தியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவர் மிகக் கடுமையான தவம் செய்யச் சென்றார்; அந்தத் தவத்தால் உலகப் பிதாமகர் பிரம்மா மகிழ்ந்தார்.

Verse 51

त्वष्टारमब्रवीत्तुष्टो वरं वरय सुव्रत । तदा वव्रे वरं त्वष्टा सर्वलोकभयावहम् । वरं पुत्रो हि दात्वोय देवानां हि भयावहः

மகிழ்ந்த பிரம்மா த்வஷ்டாவிடம், “நல்ல விரதம் கொண்டவனே, வரம் கேள்” என்றார். அப்போது த்வஷ்டா எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சம் தரும் வரத்தை வேண்டினான்—“தேவர்களுக்கே பயமூட்டும் ஒரு மகனை எனக்கு அருள்வாயாக.”

Verse 52

तथेति च वरो दत्तो ब्रह्मणा परमेष्ठिना । वरदानात्सद्य एव बभूव पुरुषस्तदा

பரமேஷ்டி பிரம்மா “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று வரம் அளித்தார்; அந்த வரதானத்தால் உடனே ஒரு ஆண் உருவம் தோன்றியது.

Verse 53

वृत्रनामांकितस्तत्र दैत्यो हि परमाद्भुतः । धनुषां शतमात्रं हि प्रत्यहं ववृधेऽसुरः

அங்கே ‘விருத்ர’ என்ற நாமத்தால் குறியிடப்பட்ட மிக அதிசயமான தைத்யன் தோன்றினான். அந்த அசுரன் தினந்தோறும் நூறு வில்-அளவு வளர்ந்து கொண்டே சென்றான்.

Verse 54

पातालान्निर्गता दैत्या ये पुराऽमृतमंथने । घातिताः सुरसंघैश्च भृगुणा जीवितास्त्वरात्

அமிர்த மந்தனத்தின் போது முன்பு பாதாளத்திலிருந்து வெளிவந்த தைத்யர்கள், தேவர்களின் கூட்டத்தால் கொல்லப்பட்டிருந்தாலும், ப்ருகு அவர்களை விரைவில் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார்.

Verse 55

सर्वं महीतलं व्याप्तं तेनैकेन महात्मना

அந்த ஒரே மகாத்மா (மிக வலிமைமிக்கவன்) காரணமாக முழு பூமித்தளமும் பரவி ஆட்கொள்ளப்பட்டது.

Verse 56

तदा सर्वेऽपि ऋषयो वध्यमानास्तपस्विनः । ब्रह्माणं त्वरिताः सर्वे ऊचुर्व्यसनमागतम्

அப்போது கொல்லப்பட்டும் தாக்கப்பட்டும் இருந்த தவஸ்வி ரிஷிகள் அனைவரும் விரைந்து பிரம்மாவிடம் சென்று, ‘எங்களுக்கு பெரும் பேராபத்து ஏற்பட்டுள்ளது’ என்று தெரிவித்தனர்.

Verse 57

तथा चेंद्रादयो देवा गंधर्वाः समरुद्गणाः । ब्रह्मणा कथितं सर्वं त्वष्टुश्चैतच्चिकीर्षितम्

அதேபோல் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மருத்கணங்களுடன் சேர்ந்து—பிரம்மா அவர்களுக்கு அனைத்தையும் கூறினார்; த்வஷ்டா செய்ய விரும்பியதையும் கூறினார்.

Verse 58

भवद्वधार्थं जनितस्तपसा परमेण तु । वृत्त्रोनाम महातेजाः सर्वदैत्यापिधो महान्

உம்மை வதைக்க வேண்டி பரம தவத்தால் ‘விருத்திரன்’ எனும் மகாதேஜஸ்வி பிறந்தான்; அவன் எல்லா தைத்தியருக்கும் பெரும் அடைக்கலமும் சரணமுமாக ஆனான்।

Verse 59

तथापि यत्नः क्रियतां यथा वध्यो भवेदसौ । निशम्य ब्रह्मणो वाक्यमूचुर्द्देवाः सवासवाः

எனினும் அவன் வதைக்கத்தக்கவனாகும்படி ஒரு முயற்சி செய்யப்படுக. பிரம்மாவின் சொற்களை கேட்டுத் இந்திரனுடன் தேவர்கள் பதிலுரைத்தனர்।

Verse 60

देवा ऊचुः । यदा इंद्रो हि हत्याया विमुक्तः स्थापितो दिवि । तदास्माभिरकार्यं वै कृतमस्ति दुरासदम्

தேவர்கள் கூறினர்—இந்திரன் கொலைப்பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு மீண்டும் விண்ணுலகில் நிறுவப்பட்டபோது, நாங்கள் உண்மையிலே ஒரு தவறான செயலைச் செய்தோம்; அதைத் திருத்துதல் கடினம்।

Verse 61

शस्त्राण्यस्त्राण्यनेकानि संक्षिप्तानि ह्यबुद्धितः । दधीच स्याश्रमे ब्रह्मन्किं कार्यं करवामहे

பல ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் அறிவின்றி ததீசியின் ஆசிரமத்தில் சேர்த்துவைக்கப்பட்டுள்ளன. ஓ பிரம்மனே, இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 62

तच्छ्रुत्वा प्रहसन्वाक्यं देवान्ब्रह्मा तदाऽब्रवीत् । चिरं स्थितानि विज्ञायागच्छध्वं तानि वै सुराः

அவற்றைக் கேட்ட பிரம்மா புன்னகையுடன் தேவர்களிடம் கூறினார்—அவை நீண்ட காலமாக அங்கே இருப்பதை அறிந்து, ஓ சுரர்களே, சென்று அவற்றை எடுத்துவருங்கள்।

Verse 63

गत्वा देवास्तदा सर्वे नापश्यन्स्वं स्वमायुधम् । पप्रच्छुश्च दधीचिं ते सोऽवादीन्नैव वेद्भयहम्

அப்போது எல்லா தேவர்களும் அங்கே சென்று, தத்தம் ஆயுதங்களை காணவில்லை. அவர்கள் ததீசியை வினவினர்; அவர்—“இதனை நான் அறியேன்” என்று கூறினார்.

Verse 64

पुनर्ब्रह्माणमागात्य ऊचुः सर्वे मुनेर्वचः

பின்னர் அவர்கள் மீண்டும் பிரம்மாவிடம் சென்று, முனிவர் கூறிய சொற்களை எல்லாம் அறிவித்தனர்.

Verse 65

ब्रह्मोवाच तदा देवान्सर्वेषां कार्यसिद्धये । तस्यास्थीन्येव याचध्वं प्रदास्यति न संशयः

அப்போது பிரம்மா தேவர்களிடம் கூறினார்—“அனைவரின் காரியசித்திக்காக அவனுடைய எலும்புகளையே வேண்டுங்கள்; அவன் ஐயமின்றி அளிப்பான்.”

Verse 66

तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणो वाक्यं शक्रो वचनमब्रवीत्

அந்த பிராமணரின் சொற்களை கேட்டதும், சக்ரன் (இந்திரன்) பதிலாக உரைத்தான்.

Verse 67

विश्वरूपो हतो देव देवानां कार्यसिद्धये । एक एव तदा ब्रह्मन्पापिष्ठोऽहं कृतः सुरैः

“ஓ தேவா! தேவர்களின் காரியசித்திக்காக விஸ்வரூபன் கொல்லப்பட்டான்; ஆனால் ஓ பிரம்மன், அப்போது தேவர்கள் என்னை ஒருவனையே மிகக் கடும் பாவத்தின் பங்காளியாக ஆக்கினர்.”

Verse 68

तथा पुरोधसा चैव निःश्रीकस्तत्क्षणात्कृतः । दिष्ट्या परमया चाहं प्रविष्टो निजमंदिरम्

அதேபோல் என் புரோகிதனே அந்தக் கணமே என்னை ஒளியற்றவனாக்கினான்; ஆயினும் பரம நல்வாழ்வால் நான் என் சொந்த அரண்மனையில் நுழைந்தேன்।

Verse 69

दधीचं घातयित्वा वै तस्यास्थीनि बहून्यपि । अस्त्राणि तानि भगवन्कृतानि ह्यशुभानि वै

ததீசியை கொல்லச் செய்து அவனுடைய பல எலும்புகளை எடுத்துக் கொண்டு, ஓ பகவனே, அவற்றாலேயே ஆயுதங்கள் செய்யப்பட்டன; அவை நிச்சயமாக அசுபத்தால் மாசுற்றன।

Verse 70

त्वष्ट्रा हि जनितो यो वै वृत्रो नामैष दैत्यराट् । कथं तं घातयाम्येवं सततं पापभीरुणा । शक्रेणोक्तं निशम्याथ ब्रह्मा वाक्यमुवाच ह

த்வஷ்ட்ரனால் பிறந்த இந்த வ்ருத்ரன் தானவர்களின் அரசன். நான் எப்போதும் பாவத்திற்குப் பயப்படுகிறேன்; அப்படியிருக்க அவனை எவ்வாறு கொல்வேன்? சக்ரன் சொன்னதை கேட்ட பின் பிரம்மா பதிலுரைத்தார்।

Verse 71

अर्थशास्त्रपरेणैव विधिना तमबोधयत् । आततायिनमायांतं ब्राह्मणं वा तपस्विनम् । हंतुकामं जिघांसीयान्न तेन ब्रह्महा भवेत्

அர்த்தசாஸ்திர நியமப்படி அவர் அறிவுறுத்தினார்—ஒரு ஆத்ததாயி வரின், அவன் பிராமணனாக இருந்தாலும் தவசியாக இருந்தாலும், கொல்லும் நோக்குடன் வந்தால் அவனை கொல்ல வேண்டும்; அதனால் பிராமணஹத்தி பாவம் ஏற்படாது।

Verse 72

इन्द्र उवाच । दधीचस्य वधाद्ब्रह्मन्नहं भीतो न संशयः । तस्माद्ब्रह्मवधात्सत्यं महदेनो भविष्यति

இந்திரன் கூறினான்—ஓ பிரம்மனே, ததீசியின் வதத்தால் நான் அஞ்சுகிறேன்; இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே பிராமணவதத்தால் நிச்சயமாகப் பெரும் பாவம் உண்டாகும்।

Verse 73

अतो न कार्यमस्माभिर्ब्राह्मणानां तु हेलनम् । हेलनाद्बहवो दोषा भविष्यंति न चान्यथा

ஆகையால் நாம் பிராமணர்களை ஒருபோதும் இகழ்ந்து நடத்தக் கூடாது. இகழ்ச்சியால் நிச்சயமாக பல குற்றங்கள் உண்டாகும்—வேறு விளைவு இல்லை.

Verse 74

अदृष्टं परमं धर्म्यं विधिना परमेण हि । कर्तव्यं मनसा चैवं पुरुषेण विजानता

பலன் கண்களுக்கு புலப்படாவிட்டாலும், உன்னதமான தர்ம வழி உயர்ந்த விதிப்படி மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். அறிவுடையவன் மனத்தில் உறுதி கொண்டு அதன்படி நடக்க வேண்டும்.

Verse 75

निःस्पृहं तस्य तद्वाक्यं श्रुत्वा ब्रह्मा ह्युवाच तम् । शक्रस्वबुद्ध्यावर्तस्व दधीचिं गच्छ सत्वरम्

அவனுடைய நிஷ்காமமான சொற்களை கேட்ட பிரம்மா அவனை நோக்கி—“ஓ சக்ரா, உன் தீர்மானத்துடன் திரும்பிச் செல்; ததீசியிடம் விரைந்து செல்” என்றார்.

Verse 76

याचस्व तस्य चास्थीनि दधीचेः कार्यगौरवात् । गुरुणा सहितः शक्रो देवैः सह समन्वितः

“காரியத்தின் பெருமை கருதி ததீசியின் எலும்புகளை வேண்டிக் கொள்.” என்று. அதன்பின் சக்ரன் (இந்திரன்) குருவுடன், தேவர்களுடன் இணைந்து புறப்பட்டான்.

Verse 77

तथेति गत्वा ते सर्वे दधीचस्याश्रमं शुभम् । नानासत्त्वसमायुक्तं वैरबावविवर्जितम्

“அப்படியே” என்று கூறி அவர்கள் அனைவரும் ததீசியின் மங்களமான ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்—அது பல உயிர்களால் நிறைந்திருந்தாலும், பகை உணர்வு அற்றது.

Verse 78

मार्जारमूषकाश्चैव परस्परमुदान्विताः । ऐकपद्येन सिंहाश्च गजिन्यः कलभैः सह

அங்கே பூனையும் எலியும் கூட பரஸ்பர நட்புடன் ஒன்றாக இருந்தன. சிங்கங்களும் பகையின்றி ஒரே பாதையில் நடந்தன; யானைத்தாய்கள் தம் குட்டிகளுடன் அமைதியாகச் சுகமாக வாழ்ந்தன.

Verse 79

तथा जात्यश्च विविधाः क्रीडायुक्ताः परस्परम् । नकुलैः सह सर्पाश्च क्रीडायुक्ताः परस्परम्

அதேபோல் பல்வேறு இனங்களும் ஒன்றோடொன்று விளையாட்டில் ஈடுபட்டன. கீரிப்பிள்ளைகளுடன் பாம்புகளும் பரஸ்பரம் விளையாடின.

Verse 80

एवंविधान्यनेकानि ह्यश्चर्याणि तदाश्रमे । पश्यंतो विबुधाः सर्वे विस्मयं परमं ययुः

அந்த ஆசிரமத்தில் இவ்வகையான பல அதிசயங்கள் இருந்தன. அவற்றைக் கண்ட எல்லா தேவர்களும் பேரவியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 81

अथासने मुनिश्रेष्ठं ददृशुः परमास्थितम् । तेजसा परमेणैव भ्राजमानं यथा रविम्

பின்னர் அவர்கள் முனிவர்களில் சிறந்தவரைத் தம் ஆசனத்தில் பேர்நிலைத்தன்மையுடன் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டனர். அவர் உன்னத ஒளியால் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தார்.

Verse 82

विभावसुं द्वितीयं वा सुवर्चसहितं तदा । यथा ब्रह्मा हि सावित्र्या तथासौ मुनिसत्तमः

அப்போது அவர் ஒளிமிகு பிரகாசத்துடன் இரண்டாம் விபாவசு (அக்னிதேவன்) போலத் தோன்றினார். பிரம்மா சாவித்ரியுடன் எவ்வாறு விளங்குகிறாரோ, அவ்வாறே அந்த முனிசிறந்தவரும் விளங்கினார்.

Verse 83

तं प्रणम्य ततो देवा वचनं चेदमब्रुवन् । त्वं दाता त्रिषु लोकेषु त्वत्सकाशमिहगताः

அவரை வணங்கி தேவர்கள் இவ்வாறு கூறினர்— “நீங்கள் மூன்று உலகங்களிலும் தானதர்மத்தில் புகழ்பெற்ற தாதா; ஆகவே உங்கள் சன்னிதிக்கு இங்கு வந்தோம்।”

Verse 84

निशम्य वचनं तेषां देवानां भुनिरब्रवीत् । किमर्थ मागताः सर्वे वदध्वं तत्सुरोत्तमाः

தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட முனிவர் கூறினார்— “நீங்கள் அனைவரும் எந்த நோக்கத்திற்காக வந்தீர்கள்? சொல்லுங்கள், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே!”

Verse 85

प्रयच्छामि न संदेहो नान्यथा मम भाषितम् । तदोचुः सहिताः सर्वे दधीचिं स्वार्थकामुकाः

“நான் அளிப்பேன்— ஐயமில்லை; என் சொல் வேறாகாது.” பின்னர் தங்கள் நோக்கத்தை நாடி அனைவரும் ஒன்றாக ததீசியை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 86

भयभीता वयं विप्र भवद्दर्शनकांक्षिणः । त्रातारं त्वां समाकर्ण्य ब्रह्मणा नोदिता वयम्

ஓ விப்ரரே! நாங்கள் அச்சத்தால் நடுங்கி, உங்கள் தரிசனத்தை விரும்பி வந்தோம். நீங்கள் எங்கள் த்ராதா என்று கேட்டு, பிரம்மா எங்களை உம்மிடம் வருமாறு தூண்டினார்.

Verse 87

सम्प्राप्ता विद्धि तत्सर्वं दातुमर्होऽथ सुव्रत

அதே நோக்கத்திற்காகவே நாங்கள் முழுமையாக வந்துள்ளோம் என்பதை அறியுங்கள்; ஆகவே, ஓ சுவ்ரதரே, அதையெல்லாம் அளிக்கத் தகுதியானவர் நீங்களே.

Verse 88

निशम्य वचनं तेषां किं दातव्यं तदुच्यताम्

அவர்களின் சொற்களை கேட்டபின் அவர் கூறினார்— “எதைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்? அதைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 89

ततो देवाब्रुवन्विप्र दैत्यानां निधनायनः । शस्त्रनिर्माणकार्यार्थं तवास्थीनि प्रयच्छ वै

அப்போது தேவர்கள் கூறினர்— “ஓ விப்ரரே! தைத்யர்களின் அழிவிற்காக, ஆயுதம் செய்யும் பொருட்டு உங்கள் எலும்புகளை நமக்குத் தாருங்கள்.”

Verse 90

प्रहस्योवाच विप्रर्षिस्तिष्ठध्वं क्षणमेव हि । स्वयमेव त्वहं देवास्त्यक्ष्याम्यद्य कलेवरम्

புன்னகையுடன் முனிவர் கூறினார்— “ஒரு கணம் இங்கே நில்லுங்கள்; ஓ தேவர்களே, நான் இன்றே இந்த உடலைத் துறப்பேன்.”

Verse 91

इत्युक्त्वा तानथो पत्नीं समाहूय सुवर्चसम् । प्रोवाच स महातेजाः श्रृणु देवी शुचिस्मिते

இவ்வாறு கூறி, தன் ஒளிமிகு மனைவியை அழைத்து அந்த மகாதேஜஸ்வி சொன்னார்— “தேவி, தூய புன்னகையுடையவளே, கேள்.”

Verse 92

अस्थ्यर्थं याचितो देवैस्त्यजाम्येतत्कलेवरम् । ब्रह्मलोकं व्रजाम्यद्य परमेण समाधिना

தேவர்கள் எலும்புகளுக்காக வேண்டியதால் நான் இந்த உடலைத் துறக்கிறேன்; இன்றே பரம சமாதியால் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்வேன்.”

Verse 93

मयि याते ब्रह्मलोकं त्वं स्वधर्मेण तत्र माम् । प्राप्स्यस्येव न संदेहो वृथा चिन्तां च मा कृथाः

நான் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றபின், நீயும் உன் ஸ்வதர்மத்தைப் பின்பற்றி அங்கேயே என்னை நிச்சயமாக அடைவாய்—இதில் ஐயமில்லை. வீணான கவலைவும் துயரும் கொள்ளாதே.

Verse 94

इत्युक्त्वा तां स्वपत्नीं स प्रेषयामास चाश्रमम् । ततो देवाग्रतो विप्रः समाधिमगमत्तदा

இவ்வாறு கூறி, அவர் தம் மனைவியை ஆசிரமத்திற்குத் திருப்பி அனுப்பினார். பின்னர் தேவர்களின் முன்னிலையில் அந்தப் பிராமணர் சமாதியில் புகுந்தார்.

Verse 95

समाधिना परेणैव विसृज्य स्वं कलेवरम् । ब्रह्मलोकं गतः सद्यः पुनर्नावर्तते यतः

அந்த பரம சமாதியாலேயே தன் உடலை விடுத்து, அவர் உடனே பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார்—அங்கிருந்து மீண்டும் திரும்புதல் இல்லை.

Verse 96

दधीचिनामा मुनिवृंदवर्यः शिवप्रियः शिवदीक्षाभियुक्तः । परोपकारार्थमिदं कलेवरं शीघ्रं स विप्रोऽत्यजदात्मना तदा

அப்போது முனிவர்களில் சிறந்த ததீசி—சிவனுக்கு அன்பானவர், சிவதீட்சையில் உறுதியாக நிலைத்தவர்—பிறர்நலனுக்காகத் தன் விருப்பத்தாலே விரைவில் உடலைத் துறந்தார்.