Adhyaya 48

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु सूत महाभाग यथा स्कंदेन भाषितः । महामहोत्सवः शंभोः पृच्छते कुंभसंभवे

வியாசர் கூறினார்—மகாபாக்யமான சூதரே, கேளுங்கள்; ஸ்கந்தன் சொன்னபடியே. கும்பசம்பவ (அகஸ்தியர்) முன்னிலையில் சம்புவின் மகாமஹோத்ஸவம் பற்றி வினவப்பட்டது.

Verse 2

स्कंद उवाच । निशामय महाप्राज्ञ शंभु प्रावेशिकीं कथाम् । त्रैलोक्यानंदजननीं महापातकतंकिनीम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே! சம்புவின் புனிதப் பிரவேசக் கதையை கவனமாகக் கேளுங்கள். அது மூவுலகுக்கும் ஆனந்தம் தருவது; மகாபாதகங்களுக்கு அச்சம் ஊட்டுவது.

Verse 3

मंदरादागतः शंभुश्चैत्रे दमनपर्वणि । प्राप्याप्यानंदगहनमितश्चेतश्चचार ह

மந்தரத்திலிருந்து வந்த சம்பு, சைத்ர மாதத்தின் தமனப் பண்டிகை நாளில், ஆனந்தம் நிறைந்த அடர்ந்த தோட்டத்தை அடைந்து, விருப்பம்போல் இங்கும் அங்கும் உலாவினார்.

Verse 4

मोक्षलक्ष्मीविलासेथ प्रासादे सिद्धिमागते । देवो विरजसः पीठादंतर्गेहं विवेश ह

பின்னர் ‘மோக்ஷ-லக்ஷ்மீ-விலாச’ எனப்படும், சித்தி கிடைக்கும் அரண்மனையில், இறைவன் விரஜா பீடத்திலிருந்து உள்ளக அறைகளில் நுழைந்தார்.

Verse 5

ऊर्जशुक्लप्रतिपदि बुधराधासमायुजि । चंद्रे सप्तमराशिस्थे शेषेषूच्चग्रहेषु च

ஊர்ஜ மாத சுக்லப் பிரதிபதியில், புதன் ராதா நக்ஷத்திரத்துடன் சேர்ந்திருந்தான்; சந்திரன் ஏழாம் ராசியில் இருந்தான்; மற்ற கிரகங்கள் உச்ச நிலையில் இருந்தன.

Verse 6

वाद्यमानेषु वाद्येषु प्रसन्नासु हरित्सु च । ब्राह्मणानां श्रुतिरव न्यक्कृतान्यरवांतरे

வாத்தியங்கள் ஒலிக்க, பசுமைத் தோப்புகள் அமைதியாய் மகிழ, பிராமணர்களின் வேதச் ச்ருதி ஒலி எழுந்தது; அது இடையிலான பிற ஒலிகளை அடக்கிவிட்டது.

Verse 7

प्रतिशब्दित भूर्लोक भुवर्लोकांतराध्वनि । सर्वं प्रमुदितं चासीच्छंभोः प्रावेशिकोत्सवे

பூலோகம்–புவர்லோகம் இடையிலான பாதைகளில் எங்கும் எதிரொலி முழங்க, சம்புவின் மங்களமான பிரவேசத் திருவிழாவில் அனைத்தும் பேரானந்தம் நிறைந்தது।

Verse 8

चारणास्तु स्तुतिं कुर्युर्जर्हृषुर्देवतागणाः

சாரணர்கள் புகழ்ச்சித் துதிகளைப் பாடினர்; தேவர்களின் கூட்டம் மகிழ்ச்சியால் பரவசமடைந்தது।

Verse 9

ववुर्गंधवहा वाता ववृषुः कुसुमैर्घनाः । सर्वे मंगलनेपथ्याः सर्वे मंगलभाषिणः

மணமிகு தென்றல்கள் வீசின; மேகங்கள் மலர்மழை பொழிந்தன. அனைவரும் மங்கள அலங்காரத்தில் திகழ்ந்தனர்; அனைவரும் ஆசிவாக்குகளையே உரைத்தனர்।

Verse 10

स्थावरा जंगमाः सर्वे जाता आनंदमेदुराः । सुरासुरेषु सर्वेषु गंधर्वेषूरगेषु च

அசையாததும் அசையும் அனைத்துயிர்களும் பேரானந்தம் நிறைந்தன; தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள் அனைவரிடமும் அதே மகிழ்ச்சி பரவியது।

Verse 11

विद्याधरेषु साध्येषु किन्नरेषु नरेषु च । स्त्रीपुंजातेषु सर्वेषु रेजुश्चत्वार एव च

வித்யாதரர், சாத்யர், கின்னரர், மனிதர் ஆகியோரிடமும்—பெண்கள், ஆண்கள் என எல்லா சமூகங்களிலும்—எங்கும், எல்லாவிதமாகவும், ஒளியும் அழகும் பிரகாசித்தன।

Verse 12

निष्प्रत्यूहं च नितरां पुरुषार्थाः पदेपदे । धूपधूमभरैर्व्योम यद्रक्तं तु तदा मुने

முனிவரே, அப்போது அடியடியாகத் தடையின்றி புருஷார்த்தங்கள் நிறைவேறின; அடர்ந்த தூபப் புகைத் திரளால் வானம் செம்மை நிறம் கொண்டது.

Verse 13

नाद्यापि नीलिमानंतं परित्यजति कर्हिचित् । नीराजनाय ये दीपास्तदा सर्वे प्रबोधिताः

அப்போதும் அந்த ஆழ்ந்த நீலிமை எந்நேரமும் விலகவில்லை; நீராஜன (ஆரத்தி)க்கான தீபங்கள் அனைத்தும் அப்போது ஏற்றப்பட்டன.

Verse 14

तेषां ज्योतींषि खेद्यापि राजंते तारकाच्छलात् । प्रतिसौधं पताकाश्च नानाकारा विचित्रिताः

அவற்றின் ஒளிகள் நட்சத்திரங்களெனத் தோன்றுமாறு மிகச் சிறப்பாகப் பிரகாசித்தன; ஒவ்வொரு மாளிகையிலும் பலவடிவ அழகிய கொடிகள் உயர்த்தப்பட்டன.

Verse 15

रम्यध्वजप्रभाधौता रेजुः प्रति शिवालयम् । क्वचिद्गायंति गीतज्ञाः क्वचिन्नृत्यंति नर्तकाः

அழகிய கொடிகளின் ஒளியால் கழுவப்பட்டதுபோல் ஒவ்வொரு சிவாலயத்திற்கும் செல்லும் வழிகள் ஒளிர்ந்தன; சில இடங்களில் பாடல் வல்லோர் பாடினர், சில இடங்களில் நடனக்காரர் நடனமாடினர்.

Verse 16

चतुर्विधानि वाद्यानि वाद्यंते च क्वचित्क्वचित् । प्रत्यध्वं चंदनरसच्छटा पिच्छिलभूमयः

சில இடங்களில் நான்கு வகை வாத்தியங்கள் முழங்கின; ஒவ்வொரு பாதையிலும் சந்தனச் சாறு தெளிவதால் தரை மென்மையாகவும் மணமுடன் சிறிது வழுக்கலாகவும் ஆனது.

Verse 17

हरित श्वेत मांजिष्ठ नील पीत बहुप्रभाः । प्रत्यंगणं शुभाकारा रंगमालाश्चकाशिरे

பச்சை, வெள்ளை, மஞ்சிஷ்டைச் சிவப்பு, நீலம், மஞ்சள் முதலிய பல ஒளிவீசும் நிறங்களுடைய மாலைகள், நல்வடிவ அழகுடன் ஒவ்வொரு முற்றத்தையும் உள்ளகப் பிராகாரத்தையும் அலங்கரித்து பிரகாசித்தன।

Verse 18

रत्नकुट्टिमभूभागा गोपुराग्रेषु रेजिरे । सुधोज्ज्वला हर्म्यमालाः सौधनामप्रपेदिरे

ரத்தினம் பதித்த குத்திமத் தரைகள் கோபுர உச்சிகளில் மின்னின; சுதைபோல் வெண்மையாக ஒளிர்ந்த மாளிகைத் தொடர்கள் உண்மையிலேயே ‘சௌதம்’ எனும் பெயருக்குத் தகுதியடைந்தன।

Verse 19

अचेतनान्यपि तदा चेतनानीव संबभुः । यानि कानीह कीर्त्यंते मंगलानि घटोद्भव

ஓ குடத்திலிருந்து தோன்றியவரே! அப்போது இங்கு போற்றப்படும் எல்லா மங்களக் குறிகளும் இவ்வளவு தெளிவாக வெளிப்பட்டதால், அசேதனப் பொருள்களும் சேதனமெனத் தோன்றின।

Verse 20

तेषामेव हि सर्वेषां तत्तु जन्मदिवाभवत् । आगत्य देवदेवोथ मुक्तिमंडपमाविशत्

உண்மையிலேயே அவர்களெல்லோருக்கும் அது பிறந்தநாளெனத் தோன்றியது; பின்னர் தேவர்களின் தேவன் வந்து முக்திமண்டபத்தில் பிரவேசித்தான்।

Verse 21

अथाभिषिक्तश्चतुराननेन महर्षिवृंदैः सह देवदेवः । शुभासनस्थः सहितो भवान्या कुमारवृंदैः परितो वृतश्च

பின்னர் நான்முகப் பிரம்மன் மகரிஷிகளின் கூட்டத்துடன் தேவர்களின் தேவனுக்கு அபிஷேகம் செய்தான். அவர் நல்வாசனத்தில் பவானியுடன் அமர்ந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் குமாரக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டிருந்தார்।

Verse 22

रत्नैरसंख्यैर्बहुभिर्दुकूलैर्माल्यैर्विचित्रैर्लसदिष्टगंधैः । अपूपुजन्देवगणा महेशं तदा मुदाते च महोरग्रेंद्राः

எண்ணற்ற ரத்தினங்களாலும், மிகுந்த சிறந்த தூகூல ஆடைகளாலும், இனிய மணம் வீசும் வண்ணமயமான மாலைகளாலும் தேவர்கள் அப்போது மகேசனை வழிபட்டனர்; மகா நாகராஜர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

Verse 23

रत्नाकरैश्चापि गिरींद्रव्यैर्यथा स्वमन्यैरपि पुण्यधीभिः । संपूजितः कुंभज तत्र शंभुर्नीराजितो मातृगणैरथेशः

ஓ கும்பஜா! அங்கே சம்பு, ரத்தினக் கடல்களின் செல்வங்களாலும், மலைமன்னர்களின் பொருட்களாலும், புண்ணிய புத்தியுடையோர் கொண்டுவந்த பிற காணிக்கைகளாலும் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டார். பின்னர் மாத்ருகணங்கள் ஆண்டவருக்கு நீராஜன ஆரத்தியும் செய்தனர்.

Verse 24

संतोष्य सर्वान्प्रथमं मुनींद्रान्स्वैस्वैर्हृदिस्थैश्च चिराभिलाषैः । ब्रह्माणमाभाष्य शिवोथ विष्णुं जगाद सर्वामरवृंदवंद्यः

முதலில் சிவன், முனிவர்களின் உள்ளங்களில் நீண்டநாளாக இருந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்றி அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினார். பின்னர் பிரம்மாவை உரையாடி, அமரர் கூட்டத்தால் வணங்கப்படுபவனாக விஷ்ணுவிடம் கூறினார்.

Verse 25

इतो निषीदेति समानपूर्वं त्वं मे समस्तप्रभुतैकहेतुः । दूरेपि तिष्ठन्निकटस्त्वमेव त्वत्तो न कश्चिन्मम कार्यकर्ता

“இங்கே, உனக்குரிய இடத்தில் அமர்க. என் எல்லா ஆட்சித்திறனுக்கும் ஒரே காரணம் நீயே. நீ தூரத்தில் நின்றாலும் உண்மையில் அருகிலேயே இருக்கிறாய்; உன்னைத் தவிர என் காரியங்களை நிறைவேற்றுபவர் யாருமில்லை.”

Verse 26

त्वया दिवोदास नरेंद्रवर्यः सदूपदेशैश्च तथोपदिष्टः । यथा स सिद्धिं परमामवाप समीहितं मे निखिलं च सिद्धम्

“உன்னால் அரசர்களில் சிறந்த திவோதாசன், நல்வழிகாட்டும் உபதேசங்களால் முறையாக அறிவுறுத்தப்பட்டான்; அதனால் அவன் பரம சித்தியை அடைந்தான். அதுபோலவே நான் எண்ணிய அனைத்தும் முழுமையாக நிறைவேறியது.”

Verse 27

विष्णो वरं ब्रूहि य ईप्सितस्ते नादेयमत्रास्ति किमप्यहो ते । इदं मयाऽनंदवनं यदाप्तं हेतुस्तु तत्रत्वमसौ गणेशः

ஏ விஷ்ணுவே! உனக்கு விருப்பமான வரத்தைச் சொல்; இங்கே உனக்குக் கொடுக்க இயலாதது ஒன்றுமில்லை. நான் பெற்ற இந்த ஆனந்தவனம்—அதற்குக் காரணம் நீ அங்கே இருப்பதும், அந்த கணேசனும் ஆகும்.

Verse 28

जगुर्गंधर्वनिकरा ननृतुश्चाप्सरोगणाः

கந்தர்வக் கூட்டங்கள் பாடின; அப்சரா குழுக்கள் நடனமாடின.

Verse 29

श्रुत्वेति वाक्यं जगदीशितुश्च प्रोवाच विष्णुर्वरदं महेशम् । यदि प्रसन्नोसि पिनाकपाणे तदा पदाद्दूरमहं न ते स्याम्

உலகநாதனின் சொற்களை கேட்ட விஷ்ணு, வரமளிப்பவனான மகேசனை நோக்கி—“பினாகம் தாங்கியவனே! நீ மகிழ்ந்திருந்தால், நான் உன் திருவடிகளிலிருந்து ஒருபோதும் தூரமாயிராதிருக்கட்டும்” என்றான்.

Verse 30

श्रुत्वेति वाक्यं मधुसूदनस्य जगाद तुष्टो नितरां पुरारिः । सदा मुरारे मम सन्निधौ त्वं तिष्ठस्व निर्वाणरमाश्रयेत्र

மதுசூதனின் சொற்களை கேட்ட திரிபுராரி சிவன் மிக மகிழ்ந்து கூறினான்—“முராரியே! எப்போதும் என் சன்னிதியில் தங்குவாயாக; இங்கேயே முக்தி-இன்பத்தின் (நிர்வாணரமா) தங்குமிடம் உள்ளது.”

Verse 31

आदावनाराध्य भवंतमत्र यो मां भजिष्यत्यपि भक्तियुक्तः । समीहितं तस्य न सेत्स्यति ध्रुवं परात्परान्मेंबुज चक्रपाणे

பரமத்திற்கும் பரமமான, தாமரை-சக்கரம் தாங்கிய ஆண்டவனே! இங்கே முதலில் உன்னை ஆராதிக்காமல், பக்தியுடன் என்னை வழிபடுவானின் விரும்பிய பயன் நிச்சயமாக நிறைவேறாது.

Verse 32

सर्वत्र सौख्यं मम मुक्तिमंडपे संतिष्ठमानस्य भवेदिहाच्युत । न तत्तु कैलासगिरौ सुनिर्मले न भक्तचेतस्यपि निश्चलश्रियि

அச்ச்யுதா! என் முக்திமண்டபத்தில் நிலைத்து நிற்பவனுக்கு எங்கும் இன்பம் உண்டாகும். ஆனால் அந்தப் பயன் குற்றமற்ற கைலாசமலையிலும் இல்லை—பக்தமனம் நிலைபெற்று, செல்வம் அசையாதவர்க்கும் கூட.

Verse 33

निमेषमात्रं स्थिरचित्तवृत्तयस्तिष्ठंति ये दक्षिणमंडपेत्र मे । अनन्यभावा अपि गाढमानसा न ते पुनर्गर्भदशामुपासते

இங்கே என் தெற்குமண்டபத்தில் நிலைத்த மனவியாபாரத்துடன் ஒரு நிமிஷமாவது நிற்போர்—ஒருமுகப் பக்தியுடன் ஆழ்ந்த உள்ளத்தார்—மீண்டும் கர்ப்பநிலை (மறுபிறப்பு) அடைவதில்லை.

Verse 34

संस्नाय ये चक्रसरस्यगाधे समस्ततीर्थैक शिरोविभूषणे । क्षणं विशंतीह निरीहमानसा निरेनसस्ते मम पार्षदा हि

சக்ரசரஸின் ஆழ்ந்த நீரில் நீராடி—அனைத்து தீர்த்தங்களின் தலைஅலங்காரமான அதில்—பின் இங்கே ஒரு கணமாவது ஆசையற்ற மனத்துடன் நுழைவோர், பாவமற்றவராய் என் பர்ஷதராக ஆகின்றனர்.

Verse 35

स्मरंति ये मामपवर्गमंडपे किंचिद्यथाशक्ति ददत्यपि स्वम् । शृण्वंति पुण्याश्च कथाः क्षणं स्थिरास्ते कोटिगोदानफलं भजंति

முக்திமண்டபத்தில் என்னை நினைந்து, தம் திறனுக்கேற்ப தம்மிடமிருந்து சிறிதளவாவது தானம் செய்து, ஒரு கணமாவது நிலைத்து புண்ணியக் கதைகளை கேட்போர்—கோடி கோதானத்தின் பலனை அடைவர்.

Verse 36

उपेंद्रतप्तानि तपांसि तैश्चिरं स्नाता हि ते चाखिलतीर्थसार्थकैः । स्नात्वेह ये वै मणिकर्णिका ह्रदे समासते मुक्तिजनाश्रयेक्षणम्

அவர்களால் உபேந்திரன் செய்த தவங்கள் போல் தவம் நீண்டகாலம் செய்ததுபோல் ஆகிறது; மேலும் அவர்கள் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் கூட்டு வலிமையால் நீராடியதுபோல் ஆகின்றனர். இங்கே மணிகர்ணிகா குளத்தில் நீராடி, முக்தியடைந்தோரின் அடைக்கலத்தில் ஒரு கணமாவது அமர்வோர் அந்தப் புண்ணியப் பிரபாவத்தை அடைவர்.

Verse 37

तीर्थानि संतीह पदेपदे हरे तुला क्व तेषां मणिकर्णिकायाः । कतीहनो संति शुभाश्च मंडपाः परंपरोमुक्तिरमाश्रयोयम्

ஓ ஹரி! இந்த காசியில் அடியடியாகத் தீர்த்தங்கள் உள்ளன; ஆனால் மணிகர்ணிகைக்கு எது ஒப்பாகும்? இங்கு எத்தனையோ மங்கள மண்டபங்கள் உள்ளன; இடையறாத வரிசையில் முக்தி கிடைக்கும் அடைக்கலம் இதுவே.

Verse 38

कैवल्यमंडपस्यास्य भविष्ये द्वापरे हरे । लोके ख्यातिर्भवित्रीयमेष कुक्कुटमंडपः

ஓ ஹரி! வருங்காலத்தில் துவாபர யுகத்தில் இந்த கைவல்ய மண்டபம் உலகில் ‘குக்குட மண்டபம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறும்.

Verse 39

हरिरुवाच । भालनेत्रसमाख्याहि कथं निर्वाणमंडपः । तथा ख्यातिमसौ गंता यथा देवेन भाषितम्

ஹரி கூறினார்— ‘நிர்வாண மண்டபம் “பாலநேத்ர” என்ற பெயரால் எவ்வாறு அறியப்படுகிறது? மேலும் தேவன் உரைத்தபடியே அந்தப் புகழை அது எவ்வாறு அடையும்?’

Verse 40

देवदेव उवाच । महानंदो द्विजो नाम भविष्योत्र चतुर्भुज । अग्रवेदीसमाचारस्त्यक्ततीर्थप्रतिग्रहः

தேவதேவன் கூறினார்— ‘ஓ சதுர்புஜா! வருங்காலத்தில் இங்கு “மகாநந்த”ன் என்ற பெயருடைய ஒரு த்விஜன் (பிராமணன்) தோன்றுவான்; அவன் உயர்ந்த வைதிக ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றுவான், தீர்த்தம் தொடர்பான தானப் பெறுதலைத் துறந்தவன்.’

Verse 41

अदांभिकोऽक्रूरमनाः सदैवातिथिवल्लभः । अथ यौवनमासाद्य पितर्युपरते स हि

அவன் பாசாங்கற்றவன், மென்மையான மனத்தையுடையவன், எப்போதும் விருந்தினரைப் போற்றுவதில் மகிழ்வான். பின்னர் இளமை அடைந்து, அவன் தந்தை மறைந்தபோது…

Verse 42

विषमेषु शरैस्तीव्रैः कारितस्त्वपदे पदम् । जहार कस्यचिद्भार्या मैत्रीं कृत्वा तु तेन वै

அபாயமான நிலைகளில் கூரிய அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட அவன் அடியடியாகத் தவறி வழிதவறச் செய்யப்பட்டான். பின்னர் ஒருவனுடன் நட்பு செய்து, அவன் மனைவியை அபகரித்தான்.

Verse 43

तया च प्रेरितोऽपेयं पपौ चापि विमोहितः । अभक्ष्यभक्षणरुचिरभून्मदनमोहितः

அவள் தூண்டுதலால் குடிக்கத் தகாததை அவன் குடித்தான்; மயக்கத்தில் வெளிப்படையாகவும் செய்தான். காமமயக்கத்தில் தடைசெய்யப்பட்டதை உண்ணும் ஆசை அவனுக்குப் பிறந்தது.

Verse 44

वैष्णवान्धनिनो दृष्ट्वा क्षणं वैष्णववेषभृत् । शैवान्निंदति मूढात्मा नरकत्राणकारणम्

செல்வமிக்க வைஷ்ணவர்களைப் பார்த்து அவன் ஒரு கணம் வைஷ்ணவ வேடம் பூண்டான்; ஆனால் அந்த மூடன் சைவர்களை இகழ்ந்தான்—இவ்வாறு நரகத்தையே ‘மீட்பின் வழி’ எனக் கொண்டான்.

Verse 45

शिवभक्तान्समालोक्य किंचिच्च परिदित्सुकान् । गर्हयेद्वैष्णवान्सर्वाञ्शैवलिंगोपजीवकः

சிவபக்தர்களை—சிறிதளவு உதவியையும் நாடுவோரை—கண்டு, சிவலிங்கச் சேவையால் வாழ்ந்தபோதும், அவன் எல்லா வைஷ்ணவர்களையும் பழித்தான்.

Verse 46

इति पाखंडधर्मज्ञः संध्यास्नानपराङ्मुखः । विशालतिलकः स्रग्वी शुद्धधौतांबरोज्वलः

இவ்வாறு வஞ்சக வழிகளில் தேர்ந்தவனாயிருந்தும் அவன் சந்தியாவந்தனம், புனித நீராடல் ஆகிய கடமைகளிலிருந்து விலகினான். ஆனாலும் அகன்ற திலகம், மாலை, மேலும் சுத்தமாகத் துவைத்த ஒளிரும் ஆடைகளால் அவன் பிரகாசித்தான்.

Verse 47

शिखी चोपग्रहकरः सर्वेभ्योऽसत्प्रतिग्रही । तस्यापत्यद्वयं जातमुन्मत्तपथवर्तिनः

சிகீயும் சிறுசிறு லாபங்களால் வாழ்ந்து, யாரிடமிருந்தும் முறையற்ற தானத்தை ஏற்றுக் கொள்வோனாக இருந்தான். அவனுக்கு இரு பிள்ளைகள் பிறந்தனர்; அவர்கள் உன்மத்தமும் மயக்கமும் நிறைந்த வழியில் நடந்தனர்.

Verse 48

एवं तस्य प्रवृत्तस्य कश्चित्पर्वतदेशतः । समागमिष्यति धनी तीर्थयात्रार्थसिद्धये

அவன் இவ்வாறு ஈடுபட்டிருந்தபோது, மலைநாட்டிலிருந்து ஒரு செல்வந்தன் தீர்த்தயாத்திரையின் நோக்கம் நிறைவேறுவதற்காக அங்கு வந்து சேருவான்.

Verse 49

स्नात्वा स चक्रसरसि कथयिष्यति चेति वै । अहमस्ति धनोदित्सुर्जात्या चांडालसत्तमः

அவன் சக்ரஸரஸில் நீராடி இவ்வாறு கூறுவான்— ‘எனக்கு செல்வம் உள்ளது; அதைத் தானமாக அளிக்க விரும்புகிறேன்; ஆனால் பிறப்பால் நான் சாண்டாளன்.’

Verse 50

अस्ति कश्चित्प्रतिग्राही यस्मै दद्यामहं धनम् । इति तस्य वचः श्रुत्वा कैश्चिच्चांगुलिसंज्ञया

‘இந்த செல்வத்தை நான் அளிக்க ஏற்றுக் கொள்பவர் யாராவது உள்ளாரா?’ என்று அவன் கூற, அவன் சொற்களை கேட்ட சிலர் விரல் சைகையால் (ஒருவரை) காட்டினர்.

Verse 51

उद्दिष्ट उपविष्टोसौ यो जपेद्ध्यानमुद्रया । एष प्रतिग्रहं त्वत्तो ग्रहीष्यति न चेतरः

‘நாங்கள் சுட்டிக் காட்டும் அங்கே அமர்ந்திருப்பவன், தியானமுத்திரையுடன் ஜபம் செய்பவன்—அவனே உன்னிடமிருந்து தானத்தை ஏற்றுக் கொள்வான்; வேறு யாரும் அல்ல.’

Verse 52

इति तेषां वचः श्रुत्वा स गत्वा तत्समीपतः । दंडवत्प्रणिपत्याथ तं बभाषे तदांत्यजः

அவர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் அந்த மனிதரின் அருகே சென்றான். பின்னர் தண்டவத் பணிந்து அந்த அந்த்யஜன் அவனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 53

मामुद्धर महाविप्र तीर्थं मे सफलीकुरु । किंचिद्वस्त्वस्ति मे तत्त्वं गृहाणानुग्रहं कुरु

மகாவிப்ரரே! என்னை உயர்த்தி அருளுங்கள்; என் தீர்த்தயாத்திரையைப் பலனளிக்கச் செய்யுங்கள். என்னிடம் சிறிது செல்வம் உள்ளது—அதை ஏற்று அருள் புரியுங்கள்.

Verse 54

अथाक्षमालिकां कर्णे कृत्वा ध्यानं विसृज्य च । कियद्धनं तवास्तीह पप्रच्छ करसंज्ञया

அப்போது ஜபமாலையை காதருகே வைத்து, தியானத்தை விட்டு, கைச் சைகையால் கேட்டான்—‘இங்கே உன்னிடம் எவ்வளவு செல்வம் உள்ளது?’

Verse 55

तस्य संज्ञां स वै बुद्ध्वा प्रोवाचाति प्रहृष्टवत् । संतृप्तिर्यावता ते स्यात्तावद्दास्यामि नान्यथा

அவன் சைகையை உணர்ந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்—‘உங்களுக்கு திருப்தி உண்டாகும் அளவு வரை தருவேன்; அதற்கு குறையாது.’

Verse 56

इति तद्वचनं श्रुत्वा त्यक्त्वा मौनमुवाच ह । सानंदः स महानंदो निःस्पृहोस्मि प्रतिग्रहे

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவன் மௌனத்தை விட்டு கூறினான்—‘நான் ஆனந்தமடைந்தவன்; உண்மையில் மகானந்தம் நிறைந்தவன்; தானம் ஏற்கும் விஷயத்தில் நான் ஆசையற்றவன்.’

Verse 57

परं तेऽनुग्रहार्थं तु करिष्यामि प्रतिग्रहम् । किंच मे वचनं त्वं चेत्करिष्यस्युत्तमोत्तम

உனக்கு அருள் செய்யவே நான் இத்தானத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால், ஹே உத்தமோத்தமா, நீ என் சொல்லை நிறைவேற்றினால் மட்டுமே அது உரியதாகும்.

Verse 58

यावदस्त्यखिलं वित्तं तन्मध्ये न्यस्य कस्यचित् । न स्तोकमपि दातव्यं तदाऽदास्यामि नान्यथा

உன்னிடம் உள்ள முழு செல்வத்தையும் ஒரே இடத்தில் சேர்த்து வை. அதில் சிறிதளவும் வேறெங்கும் கொடுக்காதே; அப்போதுதான் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன், இல்லையெனில் அல்ல.

Verse 59

चांडाल उवाच । यावदस्ति मयानीतं विश्वेशप्रीतये वसु । तावत्तुभ्यं प्रदास्यामि विश्वेशस्त्वं यतो मम

சாண்டாளன் கூறினான்— ‘விச்வேசரின் பிரீதிக்காக நான் கொண்டு வந்த செல்வம் எவ்வளவோ, அதனை முழுவதும் உமக்கே அளிப்பேன்; ஏனெனில் நீரே என் விச்வேசர், என் ஆண்டவன்.’

Verse 60

ये वसंतीह विश्वेश राजधान्यां द्विजोत्तम । क्षुद्राक्षुद्रा जंतुमात्रा विश्वेशां शास्त एव हि

ஹே த்விஜோத்தமா, இங்கு விச்வேசரின் ராஜநகரத்தில் யார் வாழ்ந்தாலும்—தாழ்ந்தவராயினும் தாழாதவராயினும், எந்த உயிராயினும்—அவர்களுக்கு விச்வேசரே காவலனும் வழிகாட்டியும் ஆவார்.

Verse 61

परोद्धरणशीला ये ये परेच्छाप्रपूरकाः । परोपकृतिशीला ये विश्वेशां शास्त एव हि

பிறரை உயர்த்தும் இயல்புடையோர், பிறரின் தர்மமான விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவோர், பரோபகாரத்தில் நிலைத்தோர்—அத்தகையோருக்கு விச்வேசரே காவலனும் வழிகாட்டியும் ஆவார்.

Verse 62

इति तद्वचनं श्रुत्वा प्रहृष्टेंद्रियमानसः । उवाच पार्वतीयं तं सोऽग्रजन्मांत्यजं तदा

அவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்தவுடன் அவன் புலன்களும் மனமும் பேரானந்தம் கொண்டன. அப்போது அந்த உயர்குலப் பிராமணன் பார்வதியுடன் தொடர்புடைய அந்த அந்த்யஜனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 64

विश्वेशः प्रीयतां चेति प्रोच्य यातो यथागतः । स च द्विजो द्विजैरन्यैर्धिक्कृतोपि वसन्निह

‘விச்வேசர் திருப்தியடையட்டும்’ என்று சொல்லி, வந்தபடியே அவன் புறப்பட்டுச் சென்றான். ஆனால் அந்தப் பிராமணன், பிற பிராமணர்களால் இகழப்பட்டாலும், அங்கேயே (காசியில்) தங்கினான்.

Verse 65

बहिर्निर्गतमात्रस्तु बहुभिः परिभूयते । चांडालब्राह्मणश्चैष चांडालात्त धनस्त्वसौ

ஆனால் வெளியே கால்வைத்தவுடனே பலர் அவனை இழிவுபடுத்தினர்—‘இவன் சாண்டாள-பிராமணன்! அவனோ சாண்டாளனால் செல்வந்தனானவன்!’

Verse 66

असावेव हि चांडालः सर्वलोकबहिष्कृतः । इत्थं तमनुधावंति थूत्कुर्वंतः परितो हरे

‘இவனே உண்மையில் சாண்டாளன்; எல்லாராலும் ஒதுக்கப்பட்டவன்!’ என்று, ஹே ஹரி, சுற்றிலும் துப்பிக்கொண்டே அவர்கள் அவனைத் துரத்தினர்.

Verse 67

स च तद्भयतो गेहात्काकभीतदिवांधवत् । न निःसरेत्क्वचिदपि लज्जाकृति नतास्यकः

அவர்களின் அச்சத்தால் அவன் வீட்டை விட்டு எங்கும் வெளியே வரவில்லை—காகங்களைப் பார்த்து அஞ்சும் குருடனைப் போல; வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தி இருந்தான்.

Verse 68

स एकदा संप्रधार्य गृहिण्या लोकदूषितः । जगाम कीकटान्देशांस्त्यक्त्वा वाराणसीं पुरीम्

ஒருமுறை, உலகத்தாரின் பழிச்சொல்லுக்கு ஆளான அவன், தன் மனைவியுடன் கலந்தாலோசித்து, வாரணாசி நகரைத் துறந்து கீகட தேசங்களுக்குச் சென்றான்.

Verse 69

मध्ये मार्गं स गच्छन्वै लक्षितस्तु सकांचनः । अपि कार्पटिकांतस्थः स रुद्धो मार्गरोधिभिः

வழியில் சென்று கொண்டிருந்தபோது, அவனிடம் தங்கம் இருப்பதை அவர்கள் கவனித்தனர்; அவன் ஒரு துறவியின் இருப்பிடத்திற்கு அருகில் இருந்தபோதிலும், வழிப்பறி கொள்ளையர்களால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டான்.

Verse 70

नीत्वा ते तमरण्यानीं तस्कराः सपरिच्छदम् । उल्लुंठ्य धनमादाय समालोच्य परस्परम्

அந்தத் திருடர்கள் அவனையும், அவனது உடைமைகளையும் காட்டுக்குள் கொண்டு சென்றனர்; அவனது செல்வத்தைக் கொள்ளையடித்த பிறகு, அவர்கள் தங்களுக்குள் கலந்தாலோசித்தனர்.

Verse 71

प्रोचुर्भूरिधनं चैतज्जीर्यत्यस्मिन्न जीवति । असौ धनी प्रयत्नेन वध्यः सपरिचारकः

அவர்கள் கூறினார்கள், "இது ஏராளமான செல்வம்; இவன் உயிருடன் இருந்தால் இது வீணாகிவிடும். எனவே, இந்தச் செல்வந்தனையும் அவனது பணியாளையும் நிச்சயம் கொன்றுவிட வேண்டும்."

Verse 72

संप्रधार्येति तेप्राहुः स्मर्तव्यं स्मर पांथिक । त्वां वयं घातयिष्यामो निश्चितं सपरिच्छदम्

இவ்வாறு முடிவெடுத்து அவர்கள் கூறினார்கள், "ஓ பயணியே! நீ நினைக்க வேண்டியதை நினைத்துக்கொள். நாங்கள் நிச்சயமாக உன்னையும் உன் உடைமைகளையும் அழித்துவிடுவோம்."

Verse 73

निशम्येति मनस्येव कथयामास स द्विजः । अहो प्रतिगृहीतं मे यदर्थं वसु भूरिशः

இதைக் கேட்ட அந்தத் த்விஜன் மனத்திலேயே கூறினான்— “அய்யோ! நான் இத்தனை மிகுந்த செல்வத்தை எதற்காக ஏற்றுக்கொண்டேன்?”

Verse 74

कुटुंबमपि तन्नष्टं नष्टश्चापि प्रतिग्रहः । जीवितं चापि मे नष्टं नष्टा काशीपुरीस्थितिः

“என் குடும்பமும் அழிந்தது; நான் ஏற்றுக் கொண்ட தானமும் இழந்தது; என் உயிர்வாழ்வும் அழிந்தது—காசிப்புரியில் என் வாசமும் அழிந்தது.”

Verse 75

युगपत्सर्वमेवाशु नष्टं दुर्बुद्धिचेष्टया । न काश्यां मरणं प्राप्तं तस्माद्दुष्टप्रतिग्रहात्

“மூடபுத்தியின் ஒரு செயலில் எல்லாமே ஒரே நேரத்தில் விரைவில் அழிந்தது; அந்தத் தீய தான-ஏற்பினால் காசியில் மரணமும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை.”

Verse 76

प्रांते कुटुंबस्मरणात्तथाकाशीस्मृतेरपि । चोरैर्हतोपि स तदा कीकटे कुक्कुटोऽभवत्

இறுதியில் குடும்ப நினைவும் காசி நினைவும் எழுந்தபோது—கள்வர்களால் கொல்லப்பட்டாலும் அவன் அப்போது கீகட நாட்டில் சேவலாகப் பிறந்தான்।

Verse 77

सा कुक्कुटी सुतौ तौ तु ताम्रचूडत्वमापतुः । प्रांते काशीस्मरणतो जाता जातिस्मृतिः परा

அவள் மனைவி கோழியாக ஆனாள்; அந்த இரு மகன்களும் செம்புக் கொண்டையுடைய சேவல்களாக ஆனார்கள்; இறுதியில் காசி-நினைவால் அவர்களுக்கு அரிய ஜாதிஸ்மிருதி (முன்பிறவி நினைவு) எழுந்தது.

Verse 78

इत्थं बहुतिथेकाले गते कार्पटिकोत्तमाः । तस्मिन्नेवाध्वनि प्राप्ताश्चत्वारो यत्र कुक्कुटाः

இவ்வாறு பல நாட்கள் கடந்தபின், அந்தச் சிறந்த கார்படிகத் தவசிகள் அதே பாதையில் வந்து சேர்ந்தனர்; அங்கு நான்கு சேவல்கள் இருந்தன.

Verse 79

वाराणस्याः कथां प्रोच्चैः कुर्वंतोऽन्योन्यमेव हि । काशीकथां समाकर्ण्य तदा ते चरणायुधाः

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உரத்த குரலில் வாராணசியின் கதையைப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்; காசியின் வரலாற்றைக் கேட்டதும் அந்த ‘காலாயுத’ சேவல்கள் உள்ளத்தில் எழுச்சி கொண்டன.

Verse 80

जातिस्मृतिप्रभावेण तत्संगेन तु निर्गताः । तैश्च कार्पटिकश्रेष्ठेः पथि दृष्ट्वा कृपालुभिः

முன்ஜன்ம நினைவின் வலிமையாலும் அந்தச் சங்கத்தாலும் அவர்கள் வெளிப்பட்டனர்; கருணையுள்ள அந்தச் சேவல்கள் பாதையில் கார்படிகச் சிறந்தவரைக் கண்டு அன்புடன் பதிலளித்தன.

Verse 81

तंदुलादिपरिक्षेपैः प्रापिताः क्षेत्रमुत्तमम् । ते तु क्षेत्रं समासाद्य चत्वारश्चरणायुधाः

அரிசி முதலிய தானியங்களைச் சிதறடித்து அவர்களை அந்தச் சிறந்த க்ஷேத்திரத்துக்கு வழிநடத்தினர்; அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அந்த நான்கு ‘காலாயுத’ சேவல்கள் அங்கே வந்தன.

Verse 82

चरिष्यंतोऽत्र परितो मुक्तिमंडपमुत्तमम् । जिताहारान्सनियमान्कामक्रोधपराङ्मुखान्

அவர்கள் இங்கே சிறந்த முக்திமண்டபத்தைச் சுற்றி வாழ்ந்து உலாவினர்—உணவில் கட்டுப்பாடு உடையவர்களாய், நியமங்களில் நிலைத்தவர்களாய், காமமும் கோபமும் விட்டு விலகியவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 84

मन्नामोच्चारणपरान्मत्कथार्पितसुश्रुतीन् । मद्दत्तचित्तसद्वृत्तीन्दृष्ट्वा क्षेत्रनिवासिनः

அவர்களை—என் நாமத்தை உச்சரிப்பதில் ஈடுபட்டு, என் கதைகளுக்கே அர்ப்பணித்த கவனமான செவியுடன், எனக்கே அர்ப்பணித்த மனமும் நற்குணமும் உடையவர்களாக—கண்டு, திருத்தலவாசிகள் கவனித்தனர்।

Verse 85

मानयामासुरथ तान्कुक्कुटान्साधुवर्त्मनः । प्राक्तनां वासनायोगात्संप्रधार्य परस्परम् । क्रमेणाहारमाकुंच्य प्राणांस्त्यक्ष्यंति चात्र वै

அப்போது நல்வழியில் நிலைத்திருந்த அந்த சேவல்களை அவர்கள் மதித்தனர். முன்னைய வாசனைகளின் தொடர்பால் ஒருவரையொருவர் உணர்ந்து, அவர்கள் படிப்படியாக உணவைச் சுருக்கி, நிச்சயமாக இங்கேயே உயிர்வாயுவைத் துறப்பார்கள்।

Verse 86

पश्यतां सर्वलोकानां विष्णो ते मदनुग्रहात् । विमानमधिरुह्याशु कैलासं प्राप्य मत्पदम्

ஓ விஷ்ணுவே! எல்லா உலகங்களும் காணும் முன்னிலையில், என் அருளால் அவர்கள் விரைவில் விமானத்தில் ஏறி கைலாசத்தை அடைந்து என் பதத்தைப் பெறுவர்।

Verse 87

निर्विश्य सुचिरं कालं दिव्यान्भोगाननुत्तमान् । ततोऽत्र ज्ञानिनो भूत्वा मुक्तिं प्राप्स्यंति शाश्वतीम्

அவர்கள் நீண்ட காலம் ஒப்பற்ற தெய்வீக போகங்களை அனுபவித்து, பின்னர் இங்கே ஞானிகளாகி நித்திய முக்தியை அடைவர்।

Verse 88

ततो लोकास्तददारभ्य कथयिष्यंति सर्वतः । मुक्तिमंडपनामैतदेष कुक्कुटमंडपः

அதன்பின் மக்கள் எங்கும் கூறுவர்—‘இது முக்திமண்டபம் எனப்படும்; இதுவே குக்குடமண்டபம்.’

Verse 89

चरित्रमपि वै तेषां ये स्मरिष्यंति मानवाः । मुक्तिमंडपमासाद्य श्रेयः प्राप्स्यंति तेपि हि

அந்த பக்தர்களின் புனிதச் சரிதத்தை நினைவுகூரும் மனிதர்களும் முத்திமண்டபத்தை அடைந்து, நிச்சயமாகப் பரம நன்மையும் ஆன்மிகச் சிறப்பையும் பெறுவர்.

Verse 90

इति यावत्कथां शंभुर्भविष्यामग्रतो हरेः । अकरोत्तुमुलो नादो घंटानां तावदुद्गतः

ஹரியின் முன்னிலையில் சம்பு இவ்வாறு கதையை உரைத்துக் கொண்டிருந்தபோதே, அதே நொடியில் மணிகளின் பேரொலி கலகலப்பாக எழுந்தது.

Verse 91

अथनंदिनमाहूय देवदेव उमाधवः । प्रोवाच नंदिन्विज्ञायागत्य ब्रूहि कुतो रवः

அப்போது தேவர்களின் தேவன், உமையின் நாதன் நந்தியை அழைத்து—“நந்தி, சென்று அறிந்து வா; வந்து சொல், இந்த ஒலி எங்கிருந்து எழுகிறது?” என்றான்.

Verse 92

अथ नंदी समागत्य प्रोवाच वृषभध्वजम् । नमस्कृत्य प्रहृष्टास्यः प्रबद्धकरसंपुटः

அப்போது நந்தி வந்து வृषபத்வஜனான ஆண்டவனிடம் பேசினான். வணங்கி, மகிழ்ந்த முகத்துடன், கைகளை கூப்பி பணிவுடன் உரைத்தான்.

Verse 93

प्रहासान्मत्कथालापांल्लाभमोहविवर्जितान् । स्वर्धुनीस्नानसंक्लिन्न सुनिर्मलशिरोरुहान्

“அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், என் கதைகளைப் பற்றிய உரையாடலில் ஈடுபட்டுள்ளனர்; லாபமும் மோகமும் அற்றவர்கள்; விண்ணருவியில் நீராடி நனைந்த அவர்களின் கூந்தல் மிகத் தூய்மையாக உள்ளது.”

Verse 94

अथ स्मित्वाब्रवीच्छंभुः सिद्धं नस्तु समीहितम् । उत्थाय देवदेवेशः सह देव्या सुमंगलः

அப்போது சம்பு புன்னகைத்து கூறினார்—“எங்கள் விரும்பிய நோக்கம் நிறைவேறுக.” பின்னர் தேவர்களின் தேவேசன், பரம மங்களன், தேவியுடன் எழுந்து புறப்பட்டான்।

Verse 95

ब्रह्मणा हरिणा सार्धं ततोऽगाद्रंगमंडपम् । स्कंद उवाच । श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं परमानंदकारणम् । नरः परां मुदं प्राप्य कैलासं प्राप्स्यति ध्रुवम्

பின்னர் அவர் பிரம்மாவும் ஹரியும் உடன் ரங்கமண்டபத்திற்குச் சென்றார். ஸ்கந்தன் கூறினான்—பரமானந்தத்திற்குக் காரணமான இந்தப் புண்ணிய அத்தியாயத்தைச் செவிமடுத்தவன் பேரின்பம் பெற்று நிச்சயமாக கைலாசத்தை அடைவான்।

Verse 98

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे मुक्तिमंडपगमनं नामाष्टनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு திரு ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதி-சாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் நான்காம் பகுதியில், காசீகண்டத்தின் உத்தரார்த்தத்தில் ‘முக்திமண்டபகமனம்’ எனும் எண்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।