Adhyaya 46

Verse 1

अगस्त्य उवाच । कृप्णद्वैपायनः स्कंद शंभुभक्तिपरो यदि । यदि क्षेत्ररहस्यज्ञः क्षेत्रसंन्यासकृद्यदि

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ ஸ்கந்தா! கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) சம்பு-பக்தியில் பரமனாக இருந்தால், க்ஷேத்திர ரகசியங்களை அறிந்தவராக இருந்தால், மேலும் க்ஷேத்திர-ஸந்நியாசத்தை நிறுவுபவராக இருந்தால்—

Verse 2

तथा दृष्टप्रभावश्चेत्तथा चेज्ज्ञानिनां वरः । पुरीं वाराणसीं श्रेष्ठां कथं किल शपिष्यति

மேலும் அவருடைய பிரபாவம் நேரில் காணப்பட்டிருந்தால், அவர் உண்மையிலேயே ஞானிகளில் சிறந்தவராக இருந்தால்—அப்படியிருக்க, சிறந்த நகரமான வாராணசியை அவர் எவ்வாறு சபிக்க முடியும்?

Verse 3

स्कंद उवाच । सत्यमेतत्त्वया पृच्छि कथयामि मुने शृणु । तस्य व्यासस्य चरितं भविष्यं त्वयि पृच्छति

ஸ்கந்தர் கூறினார்—நீ கேட்டது உண்மையும் பொருத்தமுமாகும். ஓ முனிவரே, கேளுங்கள்—நான் கூறுகிறேன்; உங்கள் வினாவின்படி வ்யாசரின் சரிதத்தை விளக்குவேன்।

Verse 4

यदारभ्य मुनेस्तस्य नंदी स्तंभितवान्भुजम् । तदारभ्य महेशानं संस्तौति परमादृतः

நந்தி அந்த முனிவரின் புஜத்தைத் தடைசெய்த அந்நாளிலிருந்து, அவர் பரம மரியாதையுடன் மகேசானை இடையறாது ஸ்துதிக்கிறார்।

Verse 5

काश्यां तीर्थान्यनेकानि काश्यां लिगान्यनेकशः । तथापि सेव्यो विश्वेशः स्नातव्या मणिकर्णिका

காசியில் பல தீர்த்தங்கள் உள்ளன; காசியில் எண்ணற்ற லிங்கங்களும் உள்ளன; ஆயினும் விஸ்வேசரைச் சேவித்து வழிபட வேண்டும், மணிகர்ணிகையில் நீராட வேண்டும்।

Verse 6

लिंगेष्वेको हि विश्वेशस्तीर्थेषु मणिकर्णिका । इति संव्याहरन्व्यासस्तद्द्वयं बहु मन्यते

‘லிங்கங்களில் விஸ்வேசர் ஒருவரே; தீர்த்தங்களில் மணிகர்ணிகை’—என்று உரைத்து, வியாசர் அந்த இரண்டையும் மிக உயர்வாக மதிக்கிறார்।

Verse 7

त्यक्त्वा स बहु वाग्जालं प्रातः स्नात्वा दिनेदिने । निर्वाणमंडपे वक्ति महिमानं महेशितुः

அவர் மிகுதியான வாதவிவாத வலைகளைத் துறந்து, தினந்தோறும் விடியற்காலையில் நீராடி; நிர்வாண மண்டபத்தில் மகேசரின் மகிமையை உரைக்கிறார்।

Verse 8

शिष्याणां पुरतो नित्यं क्षेत्रस्य महिमा महान् । व्याख्यायते मुदा तेन व्यासेन परमर्षिणा

சிஷ்யர்களின் முன்னிலையில் தினந்தோறும், பரமரிஷி வியாசர் மகிழ்ச்சியுடன் க்ஷேத்திரத்தின் மாபெரும் மகிமையை விளக்குகிறார்।

Verse 9

अत्र यत्क्रियते क्षेत्रे शुभं वाऽशुभमेव वा । संवर्तेपि न तस्यांतस्तस्माच्छ्रेयः समाचरेत्

இந்த காசி-க்ஷேத்திரத்தில் செய்யப்படும் எதுவாயினும்—சுபமோ அசுபமோ—அதன் பலன் பிரளயத்திலும் முடிவுறாது. ஆகவே இங்கு நன்மை தரும் தர்மச் செயலை உறுதியாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

क्षेत्रसिद्धिं समीहंते ये चात्र कृतिनो जनाः । यावज्जीवं न तैस्त्याज्या सुधीभिर्मणिकर्णिका

இந்த க்ஷேத்திரத்தின் சித்தியை நாடும் கൃതார்த்தர்கள், அந்த சுதீர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் மணிகர்ணிகையை விட்டு விலகக் கூடாது.

Verse 11

चक्रपुष्करिणी तीर्थे स्नातव्यं प्रतिवासरम् । पुष्पैः पत्रैः फलैस्तोयैरर्च्यो विश्वेश्वरः सदा

சக்ரபுஷ்கரிணி தீர்த்தத்தில் தினந்தோறும் நீராட வேண்டும்; மலர், இலை, பழம், நீர் ஆகியவற்றால் எப்போதும் விஸ்வேஸ்வரரை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 12

स्ववर्णाश्रमधर्मश्च त्यक्तव्यो न मनागपि । प्रत्यहं क्षेत्रमहिमा श्रोतव्यः श्रद्धया सकृत्

தன் வர்ண-ஆச்ரம தர்மத்தை சிறிதளவும் கைவிடக் கூடாது; மேலும் தினமும் பக்தியுடன் குறைந்தது ஒருமுறை க்ஷேத்திர மஹிமையை கேட்க வேண்டும்.

Verse 13

यथाशक्ति च देयानि दानान्यत्र सुगुप्तवत् । अन्नान्यपि च देयानि विघ्नान्परिजिहीर्षुणा

இங்கு இயன்ற அளவு தானங்களை மறைவாக, ஆடம்பரமின்றி வழங்க வேண்டும்; தடைகளை நீக்க விரும்புபவன் அன்னதானமும் நிச்சயம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 14

परोपकरणं चात्र कर्तव्यं सुधिया सदा । पर्वस्वपि विशेषेण स्नानदानादिकाः क्रियाः

இங்கே நல்லறிவுடன் எப்போதும் பிறருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். குறிப்பாக பண்டிகை/விரத நாட்களில் ஸ்நானம், தானம் முதலிய தர்மச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

सरस्वती सरिद्रूपा ह्यतः शास्त्रनिकेतनम् । आनंदकाननं सर्वं धर्मशास्त्रकृतालयम्

ஆகையால் இங்கே சரஸ்வதி நதியாகவே விளங்குகின்றாள்; இது சாஸ்திரக் கல்வியின் நிகேதனம். முழு ஆனந்தகானனம் தர்மமும் சாஸ்திரங்களும் அமைத்த திருத்தலம்.

Verse 16

अत्र मर्म न वक्तव्यं सुधियां कस्यचित्क्वचित् । परदार परद्रव्य परापकरणं त्यजेत्

இங்கே அறிவுடையவன் யாருடைய ரகசியத்தையும் எங்கும் வெளிப்படுத்தக் கூடாது. பிறர் மனைவி, பிறர் செல்வம், பிறருக்கு தீங்கு—இவற்றைத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 17

परापवादो नो वाच्यः परेर्ष्यां न च कारयेत् । असत्यं नैव वक्तव्यं प्राणैः कंठगतैरपि

பிறரைப் பழித்துரைக்கக் கூடாது; பிறர்மீது பொறாமையைத் தூண்டவும் கூடாது. உயிரே தொண்டை வரை வந்தாலும் பொய் சொல்லவே கூடாது.

Verse 18

अत्रत्य जंतुरक्षार्थमसत्यमपि भाषयेत् । येनकेनप्रकारेण शुभेनाप्यशुभेन वा

இங்கே ஒரு உயிரைக் காக்கும் பொருட்டு தேவையெனில் பொய்யையும் கூறலாம்—எந்த வழியிலாயினும், அது நல்வழியோ தீவழியோ, காப்பு நிறைவேறினால்.

Verse 19

अत्रत्यः प्राणिमात्रोपि रक्षणीयः प्रयत्नतः । एकस्मिन्रक्षिते जंतावत्र काश्यां प्रयत्नतः । त्रैलोक्यरक्षणात्पुण्यं यत्स्यात्तत्स्यान्न संशयः

இங்கே காசியில் மிகச் சிறிய உயிரினம்கூட முழு முயற்சியுடன் காக்கப்பட வேண்டும். காசியில் உண்மையான முயற்சியால் ஒரு ஜீவனையேனும் காத்தால் கிடைக்கும் புண்ணியம், முப்புலகைக் காப்பதனால் வரும் புண்ணியத்துக்கு சமம்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 20

ये वसंति सदा काश्यां क्षेत्रसंन्यासकारिणः । त एव रुद्रा मंतव्या जीवन्मुक्ता न संशयः

எவர் எப்போதும் காசியில் தங்கி, க்ஷேத்ர-ஸந்நியாசத்தை மேற்கொள்கிறார்களோ, அவர்களை ருத்ரரூபமே என்று கருத வேண்டும். அவர்கள் ஜீவன்முக்தர்கள்—ஐயமில்லை।

Verse 21

ते पूज्यास्ते नमस्कार्यास्ते संतोष्याः प्रयत्नतः । तेषु वै परितुष्टेषु तुष्येद्विश्वेश्वरः स्वयम्

அவர்கள் பூஜைக்குரியவர்கள்; அவர்கள் வணக்கத்திற்குரியவர்கள்; அவர்களை முயற்சியுடன் மகிழ்விக்க வேண்டும். அவர்கள் திருப்தியடைந்தால் விஸ்வேஸ்வரன் தானே மகிழ்வான்।

Verse 22

काश्यां वसंति ये मर्त्या दूरस्थैरपि सन्नरैः । योगक्षेमो विधातव्यस्तेषां विश्वेशितुर्मुदे

காசியில் வாழும் அந்த மனிதர்களின் யோக-க்ஷேமத்தை, தூரத்தில் இருக்கும் நல்லவர்களும் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்; இதனால் உலகநாதன் விஸ்வேஸ்வரன் மகிழ்வான்।

Verse 23

प्रसरस्त्विंद्रियाणां च निवार्योत्र निवासिभिः । मनसोपि हि चांचल्यमिह वार्यं प्रयत्नतः

இங்கே (காசியில்) வாழ்பவர்கள் புலன்களின் வெளிவழிப் பாய்ச்சலை அடக்க வேண்டும். உண்மையாகவே, மனத்தின் அலைச்சலையும் இங்கே முயற்சியுடன் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 24

मरणं नाभिकांक्षेद्धि कांक्ष्यो मोक्षोऽपिनो पुनः । शरीरशोषणोपायः कर्तव्यः सुधिया नहि

மரணத்தை விரும்பாதே; அதுபோல ஆசையால் மோட்சத்தையும் நாடாதே. உடலை வற்றச் செய்து துன்புறுத்தும் வழிகளை ஞானி மேற்கொள்ளக் கூடாது।

Verse 25

आत्मरक्षात्र कर्तव्या महाश्रेयोभिवृद्धये । अत्रात्म त्यजनोपायं मनसापि न चिंतयेत्

இங்கே (காசியில்) மகாச்ரேயஸ் பெருகத் தன்னைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இங்கே உடல் துறப்பு (தற்கொலை) வழியை மனத்தாலும் எண்ணக் கூடாது।

Verse 26

गर्वः परोत्र विद्यानां धनगर्वोत्र वै महान् । मुक्तिगर्वेण नो भिक्षां प्रयच्छंत्यत्र वासिनः

இங்கே கல்விப் பெருமை பெரிய தடையாகும்; இங்கே செல்வப் பெருமையும் மிகுந்தது. மேலும் ‘முக்தி’ பற்றிய பெருமையால் இங்குள்ளோர் பிச்சை அளிக்கார்।

Verse 27

एकस्मिन्नपि यच्चाह्नि काश्यां श्रेयोभिलभ्यते । न तु वर्षशतेनापि तदन्यत्राप्यते क्वचित्

காசியில் ஒரே நாளில் கிடைக்கும் உயர்ந்த நன்மை, வேறு எங்கும் நூறு ஆண்டுகளிலும் கிடைக்காது।

Verse 28

अन्यत्र योगाभ्यसनाद्यावज्जन्म यदर्ज्यते । वाराणस्यां तदेकेन प्राणायामेन लभ्यते

வேறு இடங்களில் வாழ்நாள் முழுதும் யோகப் பயிற்சியால் பெறுவது, வாராணசியில் ஒரே பிராணாயாமத்தால் கிடைக்கிறது।

Verse 29

सर्वतीर्थावगाहाच्च यावज्जन्म यदर्ज्यते । तदानंदवने प्राप्यं मणिकर्ण्येकमज्जनात्

எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் வாழ்நாள் முழுதும் நீராடி பெறும் புண்ணியம், அதே புண்ணியம் ஆனந்தவனத்தில் (காசியில்) மணிகர்ணிகையில் ஒருமுறை முழுகுவதால் கிடைக்கும்.

Verse 30

सर्वलिंगार्चनात्पुण्यं यावज्जन्म यदर्ज्यते । सकृद्विश्वेशमभ्यर्च्य श्रद्धया तदवाप्यते

எல்லா லிங்கங்களையும் வாழ்நாள் முழுதும் வழிபட்டு பெறும் புண்ணியம், அதே புண்ணியம் நம்பிக்கையுடன் ஒருமுறை விஸ்வேஸ்வரரை அர்ச்சிப்பதால் கிடைக்கும்.

Verse 31

गृहिण्युवाच । भगवन्भिक्षुकास्तावदद्य दृष्टा न कुत्रचित् । असत्कृत्यातिथिं नाथो न मे भोक्ष्यति कर्हिचित्

இல்லத்தரசி கூறினாள்— பகவனே, இன்று எங்கும் பிச்சைக்காரர்களைக் காணவில்லை. விருந்தினரை மரியாதிக்காவிட்டால் என் கணவர் எந்நாளும் என் உணவை உண்ணமாட்டார்.

Verse 32

गवां कोटि प्रदानेन सम्यग्दत्तेन यत्फलम । तत्फलं सम्यगाप्येत विश्वेश्वर विलोकनात्

ஒரு கோடி பசுக்களை முறையாகத் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன், அதே பலன் விஸ்வேஸ்வரரை தரிசிப்பதாலேயே முழுமையாகக் கிடைக்கும்.

Verse 33

यत्षोडशमहादानैः पुण्यं प्रोक्तं महर्षिभिः । तत्पुण्यं जायते पुंसां विश्वेशे पुष्पदानतः

பெருமுனிவர்கள் பதினாறு மகாதானங்களால் உண்டாகும் புண்ணியம் என்று கூறியது, விஸ்வேஸ்வரருக்கு மலர் அர்ப்பணிப்பதால் மனிதர்க்கு அதே புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 34

अश्वमेधादिभिर्यज्ञैर्यत्फलं प्राप्यतेखिलैः । पंचामृतानां स्नपनाद्विश्वेशे तदवाप्यते

அஸ்வமேதம் முதலான எல்லா யாகங்களால் கிடைக்கும் பலன், விஸ்வேஸ்வரருக்கு பஞ்சாமிருத அபிஷேகம் செய்தாலே பெறப்படும்.

Verse 35

विशेषपूजा कर्तव्या सुमहोत्सवपूर्वकम । कार्यास्तथाधिका यात्राः समर्च्याः क्षेत्रदेवताः

மகா உற்சவத்திற்கு முன்பாக விசேஷ பூஜை செய்ய வேண்டும்; அதுபோல கூடுதல் யாத்திரைகள் மேற்கொண்டு, க்ஷேத்ர தேவதைகளை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 36

मन्ये धर्ममयी मूर्तिः कापि त्वं शुचिमानसा । त्वद्दर्शनात्परां प्रीतिं संप्राप्तानींद्रियाणि मे

தூய மனம் கொண்ட நீ தர்மத்தின் ஏதோ ஒரு உருவமே என்று நான் கருதுகிறேன்; உன் தரிசனத்தால் என் இந்திரியங்கள் பரம மகிழ்ச்சியை அடைந்தன.

Verse 37

महापूजोपकरणं योर्पयेद्विश्वभर्तरि । न तं संपत्तिसंभारा विमुंचंतीह कुत्रचित्

உலகைத் தாங்கும் ஆண்டவருக்கு மகாபூஜைக்கான உபகரணங்களை அர்ப்பணிப்பவனை, இவ்வுலகில் எங்கும் செல்வச் செழிப்பு விட்டு விலகாது.

Verse 38

सर्वर्तुकुसुमाढ्यां च यः कुर्यात्पुष्पवाटिकाम् । तदंगणे कल्पवृक्षाश्छायां कुर्वंति शीतलाम्

எல்லா பருவங்களிலும் மலர்களால் செழித்த பூந்தோட்டத்தை யார் அமைக்கிறாரோ, அவருடைய முற்றத்தில் கல்பவிருட்சங்கள் குளிர்ந்த நிழலை அளிக்கும்.

Verse 39

यः क्षीरस्नपनार्थं वै विश्वेशे धेनुमर्पयेत् । क्षीरार्णवतटे तस्य निवसेयुः पितामहाः

எவன் க்ஷீராபிஷேகத்திற்காக ஸ்ரீ விஸ்வேஸ்வரருக்கு பசுவை அர்ப்பணிக்கிறானோ, அவனுடைய பித்ருக்கள் க்ஷீரசாகரக் கரையில் வாசம் செய்வர்.

Verse 40

विश्वेशराजसदने यः सुधां चित्रमेव वा । कारयेत्तस्य भवनं कैलासचित्रितं भवेत्

விஸ்வேஸ்வரரின் ராஜசதனத்தில் (கோவில் முற்றத்தில்) சுதாலேபனம் அல்லது ஓவியப்பணி செய்ய வைப்பவன், அவன் இல்லம் கைலாசம் போல அலங்கரிக்கப்படும்.

Verse 41

ब्राह्मणान्यतिनो वापि तथैव शिवयोगिनः । भोजयेद्योत्र वै काश्यामेकैक गणना क्रमात्

காசியில் பிராமணர், யதிகள், மேலும் சிவயோகிகளை முறையாக ஒருவரொருவராக எண்ணி மரியாதையுடன் உணவளிப்பவன் பெரும் புண்ணியம் பெறுவான்.

Verse 42

कोटिभोज्यफलं तस्य श्रद्धया नात्र संशयः । तपस्त्वत्र प्रकर्तव्यं दानमत्र प्रदापयेत्

நம்பிக்கையுடன் அவன் கோடிக்கணக்கானோருக்கு உணவளித்த பலனை உறுதியாகப் பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை; ஆகவே இங்கே தவம் செய்ய வேண்டும், இங்கேயே தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 43

विश्वेशस्तोषणीयोत्र स्नानहोमजपादिभिः । अन्यत्र कोटिजप्येन यत्फलं प्राप्यते नरैः । अष्टोत्तरशतं जप्त्वा तदत्र समवाप्यते

இங்கே காசியில் ஸ்நானம், ஹோமம், ஜபம் முதலியவற்றால் விஸ்வேஸ்வரரைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; வேறிடத்தில் கோடி ஜபத்தால் கிடைக்கும் பலன், இங்கே அஷ்டோத்தரசதம் (108) ஜபத்தாலேயே கிடைக்கும்.

Verse 44

कोटिहोमेन यत्प्रोक्तं फलमन्यत्र सूरिभिः । अष्टोत्तराहुतिशतात्तदत्रानंदकानने

வேறிடங்களில் ஞானிகள் கோடி ஹோமத்தால் கிடைக்கும் பலன் என உரைப்பதையே, இங்கு ஆனந்தகானனத்தில் வெறும் நூற்று எட்டு ஆஹுதிகளாலே பெறலாம்।

Verse 45

यो जपेद्रुद्रसूक्तानि काश्यां विश्वेशसन्निधौ । पारायणेन वेदानां सर्वेषां फलमाप्यते

காசியில் விஸ்வேஸ்வரரின் சன்னிதியில் ருத்ரஸூக்தங்களை ஜபிப்பவன், எல்லா வேதங்களையும் முழுமையாகப் பாராயணம் செய்த பலனை அடைவான்।

Verse 46

तस्य पुण्यं न जानामि चिंतिते चाक्षरे परे । काश्यां नित्यं प्रवस्तव्यं सेव्योत्तरवहा सदा

பரம அக்ஷரத்தைத் தியானிப்பவனின் புண்ணியத்தை நான் அளக்க இயலேன். காசியில் எப்போதும் வாசிக்க வேண்டும்; வடக்கு நோக்கிப் பாயும் (கங்கை)யை என்றும் சேவிக்க வேண்டும்।

Verse 47

आपद्यपि हि घोरायां काशी त्याज्या न कुत्रचित् । यतः सर्वापदांहर्ता त्राता विश्वपतिः प्रभुः

கடுமையான பேராபத்து வந்தாலும் காசியை எப்போதும் விட்டு விடக்கூடாது; ஏனெனில் உலகநாதனான ஆண்டவன் எல்லா துன்பங்களையும் அகற்றும் காப்பாளர்.

Verse 48

अवंध्यं दिवसं कुर्यात्स्नानदानजपादिभिः । यतः काश्यां कृतं कर्म महत्त्वाय प्रकल्पते

ஸ்நானம், தானம், ஜபம் முதலியவற்றால் நாளை பயனுள்ளதாக ஆக்க வேண்டும்; ஏனெனில் காசியில் செய்யப்படும் செயல் மாபெரும் ஆன்மிக மேன்மைக்குக் காரணமாகிறது।

Verse 49

कृच्छ्रचांद्रायणादीनि कर्तव्यानि प्रयत्नतः । तथेंद्रियविकाराश्च न बाधंतेत्र कर्हिचित्

கிருச்சிரம், சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்களை முயற்சியுடன் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். அப்பொழுது இந்திரிய விகாரங்களும் கலக்கங்களும் இங்கே எப்போதும் தடையாக்காது.

Verse 50

यदींद्रियाणि कुर्वंति विक्रियामिह देहिनाम् । तदात्रवाससं सिद्धिर्विघ्नेभ्यो नैव लभ्यते

இங்கே உடலுடையோரின் இந்திரியங்கள் கலக்கத்தை உண்டாக்கினால், நோக்கமிட்ட அனுஷ்டானத்தின் சித்தி கிடையாது; ஏனெனில் அது இடையூறுகளால் சூழப்படும்.

Verse 51

अगस्त्य उवाच । कृच्छ्र चांद्रायणादीनि व्यासो वक्ष्यति यानि वै । तेषां स्वरूपमाख्याहि स्कंदेंद्रिय विशुद्धये

அகஸ்தியர் கூறினார்—கிருச்சிரம், சாந்திராயணம் முதலியவற்றை வியாசரும் விளக்குவார்; ஓ ஸ்கந்தா! இந்திரிய சுத்திக்காக அவற்றின் உண்மை வடிவத்தை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 52

स्कंद उवाच । कथयामि महाबुद्धे कृच्छ्रादीनि तवाग्रतः । यानि कृत्वात्र मनुजो देहशुद्धिं लभेत्पराम्

ஸ்கந்தர் கூறினார்—ஓ மஹாபுத்திமானே! உன் முன்னிலையில் கிருச்சிரம் முதலிய விரதங்களை விளக்குகிறேன்; அவற்றை அனுஷ்டித்தால் மனிதன் இங்கே உன்னதமான உடல்-சுத்தியை அடைவான்.

Verse 53

एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च । उपवासेन चैकेन पादकृच्छ्रः प्रकीर्तितः

ஒரு வேளை உணவு, இரவில் மட்டும் உணவு, கேட்காமல் கிடைத்த அன்னத்தில் வாழ்தல், மேலும் ஒரு நாள் உபவாசம்—இதுவே ‘பாத-கிருச்சிர’ விரதம் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 54

वटोदुंबरराजीव बिल्वपत्रकुशोदकम् । प्रत्येकं प्रत्यहं पीतं पर्णकृच्छ्रः प्रकीर्तितः

ஆல், அத்தி (உதும்பர), தாமரை, வில்வ இலை, தர்ப்பை ஆகியவற்றால் புனிதப்படுத்திய நீரைத் தனித்தனியாக, தினந்தோறும் வரிசையாக அருந்துதல்—இதுவே ‘பர்ணக்ருச்சிர’ விரதம் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 55

पिण्याकघृततक्रांबु सक्तूनां प्रतिवासरम् । एकैकमुपवासश्च कृच्छ्रः सौम्यः प्रकीर्तितः

தினந்தோறும் வரிசையாக எண்ணெய்க்கட்டி (பிண்யாகம்), நெய், மோர், நீர், சத்து (வறுத்த யவமாவு) ஆகியவற்றில் ஒன்றொன்றாக எடுத்துக் கொண்டு, விதிப்படி உபவாசமும் கடைப்பிடித்தல்—இதுவே ‘சௌம்ய க்ருச்சிர’ம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 56

हविषा प्रातरश्नीत हविषा सायमेव च । हविषा याचितं त्रींस्तु सोपवासस्त्रयहं वसेत्

காலையில் ஹவிஷ்ய அன்னம் உண்டு, மாலையிலும் ஹவிஷ்ய அன்னமே உண்ண வேண்டும்; மூன்று நாட்கள் பிச்சையால் கிடைத்த ஹவிஷ்ய அன்னமே எடுத்துக் கொண்டு, பின்னர் உபவாசத்துடன் மூன்று நாட்கள் தங்க வேண்டும்.

Verse 57

एकैकग्रासमश्नीयादहानि त्रीणि पूर्ववत् । त्र्यहं चोपवसेदंत्यमतिकृच्छ्रं चरन्द्विजः

முன்னர் கூறிய விதிப்படி மூன்று நாட்கள் தினமும் ஒரே ஒரு வாய்க்கரண்டி (ஒரு கிராசம்) மட்டும் உண்ண வேண்டும்; இறுதியில் மூன்று நாட்கள் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்—இதுவே இருபிறப்புடையோரின் ‘அதிக்ருச்சிர’ அனுஷ்டானம் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 58

कृच्छ्रातिकृच्छ्रं पयसा दिवसानेकविंशतिः । द्वादशाहोपवासेन पराकः परिकीर्तितः

‘க்ருச்சிராதிக்ருச்சிர’ம் இருபத்தொன்று நாட்கள் பால் மட்டும் கொண்டு அனுஷ்டிக்கப்படுகிறது; பன்னிரண்டு நாள் உபவாசம் ‘பராக’ம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 59

त्र्यहं प्रातस्त्रयहं सायं त्र्यहमद्यादयाचितम् । त्र्यहं चोपवसेदंत्यं प्राजापत्यं चरन्द्विजः

இருபிறப்பான் பிராஜாபத்ய விரதத்தை இவ்வாறு அனுஷ்டிக்க வேண்டும்—மூன்று நாள் காலை மட்டும் உணவு, மூன்று நாள் மாலை மட்டும்; மூன்று நாள் கேட்காமல் கிடைத்ததை மட்டும் உண்ணுதல்; இறுதி மூன்று நாள் முழு உபவாசம்.

Verse 60

गोमूत्रं गोमयं क्षीरं दधिसर्पिः कुशोदकम् । एकरात्रोपवासश्च कृच्छ्रः सांतपनः स्मृतः

கோமூத்திரம், கோமயம், பால், தயிர், நெய், குசநீர்—இவற்றை உட்கொண்டு ஒரு இரவு உபவாசம் செய்வது ‘சாந்தபன க்ருச்சிரம்’ எனப்படும் பிராயச்சித்தம்.

Verse 61

पृथक्सांतपनद्रव्यैः षडहः सोपवासकः । सप्ताहेन तु कृच्छ्रोयं महासांतपनः स्मृतः

சாந்தபனப் பொருட்களைத் தனித்தனியாக ஆறு நாட்கள் (உபவாசத்துடன்) எடுத்துக் கொண்டு, ஒரு வாரத்தில் நிறைவேற்றப்படும் இக் க்ருச்சிரம் ‘மஹாசாந்தபனம்’ எனப்படும்.

Verse 62

तप्तकृच्छ्रं चरन्विप्रो जलक्षीरघृतानिलान् । एतांस्त्र्यहं पिबेदुष्णान्सकृत्स्नायी समाहितः

தப்த-க்ருச்சிரத்தை அனுஷ்டிக்கும் பிராமணன் மூன்று மூன்று நாட்கள் வெந்நீர், வெண்பால், வெந்நெய் அருந்தி; பின்னர் மூன்று நாட்கள் காற்றையே ஆதாரமாகக் கொள்ள வேண்டும். தினமும் ஒருமுறை நீராடி மனம் ஒருமுகமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 63

त्र्यहमुष्णाः पिबेदापस्त्र्यहमुष्णं पयः पिबेत् । त्र्यहमुष्णघृतं प्राश्य वायुभक्षो दिनत्रयम्

மூன்று நாள் வெந்நீர் அருந்த வேண்டும்; மூன்று நாள் வெண்பால் அருந்த வேண்டும்; மூன்று நாள் வெந்நெய் எடுத்துக் கொண்டு, மூன்று நாள் காற்றையே மட்டும் ஆதாரமாக வாழ வேண்டும்.

Verse 64

पलमेकं पयः पीत्वा सर्पिषश्च पलद्वयम् । पलमेकं तु तोयस्य तप्तकृच्छ्र उदाहृतः

ஒரு பலம் பால் அருந்தி, இரண்டு பலம் நெய் மற்றும் ஒரு பலம் நீர் எடுத்தல்—இதுவே ‘தப்தக்ருச்ச்ர’ விரத அளவென கூறப்படுகிறது.

Verse 65

गोमूत्रेण समायुक्तं यावकं यः प्रयोजयेत् । कृच्छ्रमेकाह्न्किं प्रोक्तं शरीरस्य विशोधनम्

கோமூத்திரம் கலந்த யாவகம் (யவக் கஞ்சி) யார் எடுத்துக்கொள்கிறாரோ—அது ஒருநாள் க்ருச்ச்ரம்; உடல் சுத்திகரிப்பு என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 66

हस्तावुत्तानतः कृत्वा दिवसं मारुताशनः । रात्रौ जले स्थितो व्युष्टः प्राजापत्येन तत्समम्

கைகளை நீட்டி வைத்து, பகலில் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, இரவில் நீரில் நின்று விடியற்காலை வரை விழித்திருத்தல்—இது பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தத்துக்கு சமம் என கூறப்படுகிறது.

Verse 67

एकैकं ह्रासयेद्ग्रासं कृष्णे शुक्ले च वर्धयेत् । उपस्पृशं स्त्रिषवणमेतच्चांद्रायणं स्मृतम्

கிருஷ்ணபட்சத்தில் நாள்தோறும் ஒரு ஒரு கவளம் குறைத்து, சுக்லபட்சத்தில் நாள்தோறும் ஒரு ஒரு கவளம் அதிகரித்து; மூன்று சந்தியைகளிலும் ஆச்சமனம் செய்து—இதுவே ‘சாந்திராயண’ விரதம் என நினைவுறப்படுகிறது.

Verse 68

एकैकं वर्धयेद्ग्रासं शुक्ले कृष्णे च ह्रासयेत् । भुंजीत दर्शे नो किंचिदेष चांद्रायणो विधिः

சுக்லபட்சத்தில் நாள்தோறும் ஒரு ஒரு கவளம் அதிகரித்து, கிருஷ்ணபட்சத்தில் நாள்தோறும் ஒரு ஒரு கவளம் குறைக்க வேண்டும்; அமாவாசை நாளில் எதையும் உண்ணக்கூடாது—இதுவே சாந்திராயண விதி.

Verse 69

चतुरः प्रातरश्नीयात्पिंडान्विप्रः समाहितः । चतुरोस्तमिते सूर्ये शिशुचांद्रायणं स्मृतम्

ஒருமித்த மனத்துடன் உள்ள பிராமணன் காலையில் நான்கு கவளங்கள் உண்ணவும், சூரியன் மறையும் வேளையிலும் நான்கு கவளங்கள் உண்ணவும் வேண்டும். இதுவே ‘சிசு-சாந்திராயணம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 70

अष्टावष्टौ समश्नीयात्पिंडान्मध्यंदिने स्थिते । नियतात्मा हविष्यस्य यतिचांद्रायणं स्मृतम्

மதிய வேளையில், கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் இருப்பவன் ஹவிஷ்ய உணவை எட்டு மற்றும் எட்டு கவளங்களாக உண்ண வேண்டும். இது ‘யதி-சாந்திராயணம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 71

यथाकथंचित्पिंडानां तिस्रोशीतीः समाहितः । मासेनाश्नन्हविष्यस्य चंद्रस्यैति सलोकताम्

எப்படியாயினும் ஒருமித்த மனத்துடன் எண்பத்துமூன்று கவளங்களின் அளவைப் பேணி, ஒரு மாதம் இவ்விதம் ஹவிஷ்யம் உண்டால், அவன் சந்திரலோக வாசத்தை அடைவான்.

Verse 72

अद्भिर्गात्राणि शुध्यंति मनः सत्येन शुद्ध्यति । विद्या तपोभ्यां भूतात्मा बुद्धिर्ज्ञानेन शुद्ध्यति

நீரால் உடல் தூய்மையடைகிறது; சத்தியத்தால் மனம் தூய்மையடைகிறது. கல்வியும் தவமும் உயிராத்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தும்; ஞானம் புத்தியைத் தூய்மைப்படுத்தும்.

Verse 73

तच्च ज्ञानं भवेत्पुंसां सम्यक्काशीनिषेवणात् । काशीनिषेवणेन स्याद्विश्वेशकरुणोदयः

அந்த உண்மையான ஞானம் மனிதருக்கு காசியை முறையாகச் சேவித்து—பக்தியுடன் தங்கி—இருப்பதனால் உண்டாகும். காசிசேவையால் விஸ்வேசரனின் கருணை உதயம் பெறுகிறது.

Verse 74

ततो महोदयावाप्तिः कर्मनिर्मूलनक्षमा । अतः काश्यां प्रयत्नेन स्नान दान तपो जपः

அதனால் மகத்தான ஆன்மிக வளம் உண்டாகிறது; அது கர்மத்தின் வேரை அறுக்கும் வல்லமை உடையது. ஆகவே காசியில் முயற்சியுடன் ஸ்நானம், தானம், தவம், ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 75

व्रतं पुराणश्रवणं स्मृत्युक्ताध्व निषेवणम् । प्रतिक्षणे प्रतिदिनं विश्वेश पदचिंतनम्

விரதம் மேற்கொள்வது, புராணங்களைச் செவிமடுப்பது, ஸ்மிருதிகளில் கூறிய வழியைப் பின்பற்றுவது, மேலும் ஒவ்வொரு கணமும்—ஒவ்வொரு நாளும்—விஸ்வேசரின் திருவடிகளைத் தியானிப்பது; இதுவே (காசியின்) வாழ்வழி.

Verse 76

लिंगार्चनं त्रिकालं च लिंगस्यापि प्रतिष्ठितिः । साधुभिः सह संलापो जल्पः शिवशिवेति च

மூன்று காலங்களிலும் லிங்காராதனை; லிங்கப் பிரதிஷ்டையும்; சாதுக்களுடன் சத்சங்க உரையாடலும்; மேலும் மீண்டும் மீண்டும் ‘சிவ, சிவ’ என உச்சரிப்பதும்—(இவை காசியில்) போற்றப்படும் நடைமுறைகள்.

Verse 77

अतिथेश्चापि सत्कारो मैत्रीतीर्थनिवासिभिः । आस्तिक्यबुद्धिर्विनयो मानामान समानधीः

விருந்தினரைச் சிறப்பித்தல்; தீர்த்தங்களில் வாழ்பவர்களுடன் நட்பு; ஆஸ்திக நம்பிக்கை; பணிவு; மேலும் மரியாதை–அவமதிப்பில் சமநோக்கு—(இவை காசியில்) போற்றப்படும் நற்குணங்கள்.

Verse 78

अकामिता त्वनौद्धत्यमरागित्वमहिंसनम् । अप्रतिग्रहवृत्तिश्च मतिश्चानुग्रहात्मिका

நிஷ்காமம், அகந்தையின்மை, வைராக்யம், அஹிம்சை, அநியாயமான பரிசுகளை ஏற்காத வாழ்வொழுக்கம், மேலும் அருளும் கருணையும் நிறைந்த மனம்—(இவை காசி சேவகர்க்கு) போற்றப்படும் பண்புகள்.

Verse 79

अदंभितात्वमात्सर्यमप्रार्थितधनागमः । अलोभित्वमनालस्यमपारुष्यमदीनता

தம்பமின்மை, பொறாமையின்மை, வேண்டாமலே செல்வம் வருதல், பேராசையின்மை, சோம்பலின்மை, மென்மை, தளராத தன்னம்பிக்கை—இவை காசிக் க்ஷேத்திரவாசி வளர்க்க வேண்டிய நற்குணங்கள்।

Verse 80

इत्यादि सत्प्रवृत्तिश्च कर्तव्या क्षेत्रवासिना । प्रत्यहं चेति शिष्येभ्यः सधर्ममुपदेक्ष्यति

இத்தகைய உயர்ந்த நடத்தையும் அதனையொத்தவையும் க்ஷேத்திரவாசி கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; மேலும் நாள்தோறும் சீடர்களுக்கு அந்த தர்மநெறியை உபதேசிக்க வேண்டும்।

Verse 81

नित्यं त्रिषवणस्नायी नित्यं भिक्षाकृताशनः । लिंगपूजार्चको नित्यमित्थं व्यासो वसेत्पुरा

நாள்தோறும் மூன்று சந்திக்காலங்களிலும் நீராடி, பிச்சையாகக் கிடைத்த உணவையே உண்டு, தினமும் சிவலிங்கத்தை வழிபட்டு—இவ்வாறு வியாசர் காசிப்புரியில் வாழ்ந்தார்।

Verse 82

एकदा तस्य जिज्ञासां कर्तुं देवीं हरोवदत् । अद्य भिक्षाटनं प्राप्ते व्यासे परमधार्मिके

ஒருமுறை அவரைச் சோதிக்க விரும்பி ஹரன் தேவியிடம் கூறினான்—“இன்று பரமதார்மிகரான வியாசர் பிச்சைக்காக வரும்போது…।”

Verse 83

अपि सर्वगते क्वापि भिक्षां मा यच्छ सुंदरि । तथेत्युक्ता भवानी सा भवं भवनिवारणम्

“அழகியே! அவர் எங்கெங்கும் சென்றாலும் எங்கும் பிச்சை அளிக்காதே.” என்று கூற, பவபந்தம் நீக்கும் பவானி “ததாஸ்து” என்றாள்।

Verse 84

नमस्कृत्य प्रतिगृहं तस्य भिक्षां न्यषेधयत् । स मुनिः सहितः शिष्यैर्भिक्षामप्राप्य दूनवत्

ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வணக்கம் பெற்றாலும் அவருடைய பிச்சை மறுக்கப்பட்டது. சீடர்களுடன் இருந்த அந்த முனிவர் அன்னம் பெறாது மனம் வருந்தினார்.

Verse 85

वेलातिक्रममालोक्य पुनर्बभ्राम तां पुरीम् । गृहेगृहे परिप्राप्ता भिक्षान्यैः सर्वभिक्षुकैः

நேரம் கடந்ததைப் பார்த்து அவர் மீண்டும் அந்த நகரில் அலைந்தார். ஆனால் வீடு வீடாகப் பிச்சை மற்ற எல்லா பிச்சைக்காரர்களுக்கே கிடைத்தது.

Verse 86

तदह्निनालभद्भिक्षां सशिष्यः स मुनिः क्वचित् । अथ सायंतनं कर्म कृत्वा छात्रैः समन्वितः

அன்றைய தினம் சீடர்களுடன் இருந்த அந்த முனிவருக்கு எங்கும் பிச்சை கிடைக்கவில்லை. பின்னர் மாணவர்களுடன் சேர்ந்து மாலை நித்தியகர்மத்தைச் செய்தார்.

Verse 87

उपोषणपरो भूत्वा तथैवासीदहर्निशम् । अथान्येद्युर्मुनिर्व्यासः कृत्वा माध्याह्निकं विधिम्

உபவாசத்தில் உறுதியாய் இருந்து அவர் பகலும் இரவும் அவ்வாறே இருந்தார். அடுத்த நாள் முனி வியாசர் மத்யாஹ்னிக விதியை நிறைவேற்றினார்.

Verse 88

ययौ भिक्षाटनं कर्तुं सशिष्यः परितः पुरीम् । सर्वत्र स परिभ्रांतः प्रतिसौधं मुहुर्मुहुः

சீடர்களுடன் அந்த முனிவர் நகரைச் சுற்றி பிச்சை யாசிக்கப் புறப்பட்டார். அவர் எங்கெங்கும் அலைந்து—மீண்டும் மீண்டும்—ஒவ்வொரு மாளிகை, ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் சென்றார்.

Verse 89

न क्वापि लब्धवान्भिक्षां भाग्यहीनो धनं यथा । अथ चिंतितवान्व्यासः परिश्रांतः परिभ्रमन्

அலைந்து அலைந்து களைத்த வியாசருக்கு எங்கும் பிச்சை கிடைக்கவில்லை; அதிர்ஷ்டமற்றவன் செல்வம் பெறாததுபோல். அப்போது வியாசர் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 90

को हेतुर्यन्न लभ्येत भिक्षा यत्नेन रक्षिता । अंतेवासिन आहूय व्यासः पप्रच्छ चाखिलान्

“அக்கறையுடன் நாடினாலும் பிச்சை ஏன் கிடைக்கவில்லை?” என்று எண்ணிய வியாசர், தம்முடன் தங்கிய சீடர்களை அழைத்து அனைவரையும் கேட்டார்.

Verse 91

भवद्भिरपि नो भिक्षा परिप्राप्तेति गम्यते । किमत्र पुरि संवृत्तं द्वित्रा यात ममाज्ञया

“உங்களுக்கும் பிச்சை கிடைக்கவில்லை என்று தெரிகிறது. இந்த நகரில் என்ன நடந்தது? என் ஆணையின்படி உங்களில் இருவர் மூவர் சென்று விசாரித்து அறியுங்கள்.”

Verse 92

द्वितीयेह्न्यपि यद्भिक्षा न लभ्येतातियत्नतः । अनिष्टं किंचिदत्रासीन्महागुरुनिपातजम्

“இரண்டாம் நாளிலும் மிகுந்த முயற்சியின்போதும் பிச்சை கிடைக்காவிட்டால், இங்கே ஏதோ அபசகுனம் நிகழ்ந்துள்ளது—ஒரு மகாகுருவின் வீழ்ச்சியால் ஏற்பட்டதுபோல்.”

Verse 93

अन्नक्षयो वा सर्वस्यां नगर्यामभवत्क्षणात् । राजदंडोथ युगपज्जातः सर्वपुरौकसाम्

“அல்லது முழு நகரிலும் கணநேரத்தில் அன்னக் குறைவு ஏற்பட்டிருக்கலாம்; அல்லது ஒரே நேரத்தில் நகரவாசிகள் அனைவர்மீதும் அரச தண்டனை விழுந்திருக்கலாம்.”

Verse 94

अथवा वारिता भिक्षा केनाप्यस्मासु चेर्ष्यया । पुरौकसोभवन्दुस्थास्तूपसर्गेण केनचित्

அல்லது எங்கள்மீது பொறாமையால் யாரோ பிச்சைதானத்தைத் தடுத்திருக்கலாம்; அல்லது ஏதோ உபசர்கத்தால் நகர்வாசிகள் துன்புற்றிருக்கலாம்।

Verse 95

किमेतदखिलमज्ञात्वा समागच्छत सत्वरम् । द्वित्राः पवित्रचरणात्प्राप्यानुज्ञां गुरोरथ । समाचख्युः समागम्य दृष्ट्वर्द्धि तत्पुरौकसाम्

இது அனைத்தும் என்னவென்று அறியாமல் விரைவாகத் திரும்பிவாருங்கள். அப்போது இரு மூவர், புனிதப் பாதங்களையுடைய குருவின் அனுமதி பெற்று சென்று மீண்டும் வந்து, நகர்வாசிகளின் செழிப்பைக் கண்டு தாங்கள் கண்டதை அறிவித்தனர்।

Verse 96

शिष्या ऊचुः । शृण्वंत्वाराध्यचरणा नोपसर्गोत्र कश्चन । नान्नक्षयो वा सर्वस्यां नगर्यामिह कुत्रचित्

சிஷ்யர்கள் கூறினர்—ஆராத்ய பாதங்களையுடையவரே, கேளுங்கள்; இங்கே எந்த உபசர்கமும் இல்லை; இந்த முழு நகரிலும் எங்கும் அன்னக் குறைவு இல்லை।

Verse 97

यत्र विश्वेश्वरः साक्षाद्यत्राऽमरधुनी स्वयम् । त्वादृशा यत्र मुनयः क्व भीस्तत्रोपसर्गजा

எங்கே சாக்ஷாத் விஸ்வேஸ்வரர் இருக்கிறாரோ, எங்கே தாமே அமரதுனி (கங்கை) இருக்கிறாளோ, எங்கே உங்களைப் போன்ற முனிவர்கள் வாழ்கிறார்களோ—அங்கே பேரிடர்-பிறந்த அச்சம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 98

समृद्धिर्या गृहस्थानामिह विश्वेशितुः पुरि । न सर्द्धिरस्ति वैकुंठे स्वल्पास्ता अलकादयः

விஸ்வேஸ்வரரின் இந்தப் புரியில் இல்லறத்தார்க்கு கிடைக்கும் செழிப்பு, வைகுண்டத்திலும் இல்லை; அதனுடன் ஒப்பிடில் அலகா முதலிய இடங்கள் மிகச் சிறியவையே।

Verse 99

रत्नाकरेषु रत्नानि न तावंति महामुने । यावंति संति विश्वेशनिर्माल्योपभुजां गृहे

மகாமுனியே, ரத்தினாகரங்களில் உள்ள ரத்தினங்கள் அவ்வளவு அல்ல; காசியில் விஸ்வேஸ்வரரின் நிர்மால்யப் பிரசாதத்தை உண்ணுபவர்களின் இல்லங்களில் உள்ள செல்வநிதிகள் அதைவிட மிகுதி.

Verse 100

गृहेगृहेत्र धान्यानां राशयो यादृशः पुनः । न तादृशः कल्पवृक्षदत्ता ऐंद्रे पुरे क्वचित्

இங்கே வீடு வீடாக உள்ள தானியக் குவியல்கள் போன்றவை எங்கும் இல்லை; இந்திரபுரியிலும் இல்லை, கல்பவிருட்சம் அளிக்கும் தானமாகவும் இல்லை.

Verse 110

श्रीकंठाः सर्व एवात्र सर्वे मृत्युंजया ध्रुवम् । मोक्षश्री श्रितवर्ष्माणस्त्वर्धनारीश्वरायतः

இங்கே அனைவரும் ஸ்ரீகண்டரே; உறுதியாக அனைவரும் ம்ருத்யுஞ்ஜயரே. அவர்களின் உடல்கள் மோக்ஷஸ்ரீயின் ஒளியால் நிறைந்தவை; அர்த்தநாரீஸ்வரரின் அருளால் அவர்கள் அதே வடிவமாயினர்.

Verse 120

सर्वे सुरनिकायाश्च सर्व एव महर्षयः । योगिनः सर्व एवात्र काशीनाथमुपासते

இங்கே தேவர்களின் எல்லாக் கூட்டங்களும், எல்லா மகரிஷிகளும், எல்லா யோகிகளும்—அனைவரும் காசிநாதரை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 130

अथ गच्छन्महादेव्या गृहद्वारि निषण्णया । प्राकृतस्त्रीस्वरूपिण्या भिक्षायै प्रार्थितोतिथिः

அப்போது செல்லும் விருந்தினனை, இல்லத்தின் வாசலில் அமர்ந்திருந்த மகாதேவி சாதாரண பெண் வடிவம் கொண்டு பிச்சை வேண்டினாள்.

Verse 140

किंवा नु करुणामूर्तिरिह काशिनिवासिनाम् । सर्वदुःखौघहरिणी परानंदप्रदायिनी

அவள் காசி வாசிகளுக்குக் கருணையின் உருவமே அல்லவா? எல்லாத் துயரப் பெருக்கையும் அகற்றி, பரமானந்தத்தை அருள்பவள்.

Verse 150

अत्रत्यस्यैव हि मुने गृहिणी गृहमेधिनः । नित्यं वीक्षे चरंतं त्वां भिक्षां शिष्यगणैर्वृतम्

முனிவரே, நான் இவ்விடத்திலுள்ள ஒரு இல்லறத்தாரின் மனைவி. தினமும் சீடர் கூட்டம் சூழ, நீங்கள் பிச்சைக்காகச் சுற்றி வருவதை நான் காண்கிறேன்.

Verse 160

यावतार्थिजनस्तृप्तिमेति सर्वोपि सर्वशः । वयं न तादृङ्महिला भर्तृसंदेहकारिकाः

எல்லா வகையிலும் ஒவ்வொரு வேண்டுபவரும் திருப்தி அடையும் வரை (நாங்கள் பணிவிடை செய்கிறோம்). கணவருக்கு சந்தேகம் உண்டாக்கும் பெண்கள் நாங்கள் அல்லோம்.

Verse 170

अतितृप्तिं समापन्नास्ते तदन्ननिषेवणात् । आचांताश्चंदनैः स्रग्भिरंबरैः परिभूषिताः

அந்த அன்னத்தை உண்டு அவர்கள் மிகுந்த திருப்தி அடைந்தனர்; பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து, சந்தனம், மாலைகள், ஆடைகள் அணிவித்து மரியாதை செய்யப்பட்டனர்.

Verse 180

विचार्य कारिता नित्यं स्वधिष्ण्योदय चिंतनम् । गृहस्थ उवाच । एषु धर्मेषु भो विद्वंस्त्वयि कोस्तीह तद्वद

சிந்தித்து, அவன் எப்போதும் தன் ச்வதர்ம-திஷ்ண்யத்தின் எழுச்சியைத் தியானித்தான். இல்லறத்தான் கூறினான்—‘அறிஞரே, இத்தர்மங்களில் இங்கே உம்முள் எது உள்ளது? அதைச் சொல்லும்.’

Verse 190

अद्य प्रभृति न क्षेत्रे मदीये शापवर्जिते । आवस क्रोधन मुने न वासे योग्यतात्र ते

இன்றுமுதல், கோபமுடைய முனிவரே, சாபமற்ற என் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் நீர் வாசிக்க வேண்டாம்; இத்தாமத்தில் வாழத் தகுதி உமக்கில்லை।

Verse 200

अहोरात्रं स पश्यन्वै क्षेत्रं दृष्टेरदूरगम् । प्राप्याष्टमीं च भूतां च मध्ये क्षेत्रं सदा विशेत्

ஒரு பகலும் இரவும், பார்வைக்கு அத்தூரமல்லாத அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை நோக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்; அஷ்டமி வந்தபோது எப்போதும் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவான இதயஸ்தலத்தில் நுழைந்து தங்க வேண்டும்।

Verse 204

श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं व्यासशाप विमोक्षणम् । महादुर्गोपसर्गेभ्यो भयं तस्य न कुत्रचित्

வ்யாசரின் சாபத்திலிருந்து விடுதலை அளிக்கும் இந்தப் புண்ணிய அத்தியாயத்தை கேட்டவனுக்கு, பெரிய பேரிடர்களாலும் கடும் துன்பங்களாலும் எங்கும் அச்சம் இல்லை।

Verse 285

शरीरसौष्ठवं कांक्ष्यं व्रतस्नानादिसिद्धये । आयुर्बह्वत्र वै चिंत्यं महाफलसमृद्धये

விரதம், புனித நீராடல் முதலியவற்றின் நிறைவேற்றத்திற்காக உடல் நலத்தை வேண்ட வேண்டும்; மேலும் பெரும் பலன் செழிக்க இங்கே நீண்ட ஆயுளையும் பிரார்த்திக்க வேண்டும்।