Adhyaya 36

Verse 1

पार्वत्युवाच । विश्वकर्मेश्वरं लिंगं यत्काश्यां प्रथितं परम् । तस्य लिंगस्य कथय देवदेव समुद्भवम्

பார்வதி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே! காசியில் புகழ்பெற்ற பரம விஸ்வகர்மேஸ்வர லிங்கத்தின் தெய்வீகத் தோற்றத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

देवदेव उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पातकनाशिनीम् । विश्वकर्मेश लिंगस्य प्रादुर्भावं मनोहरम्

தேவதேவன் கூறினார்—தேவி, கேள்; பாவநாசினியான கதையைச் சொல்கிறேன்—விஸ்வகர்மேஸ லிங்கத்தின் மனம்கவரும் வெளிப்பாடு.

Verse 3

विश्वकर्माभवत्पूर्वं ब्रह्मणस्त्वपरा तनुः । त्वष्टुः प्रजापतेः पुत्रो निपुणः सर्वकर्मसु

முன்னொரு காலத்தில் விஸ்வகர்மா, பிரம்மாவின் இரண்டாம் உடலுருவாகத் தோன்றினார்; அவர் த்வஷ்டா பிரஜாபதியின் புதல்வர்; எல்லாக் கலைகளிலும் வல்லவர்.

Verse 4

कृतोपनयनः सोथ बालो गुरुकुले वसन् । चकार गुरुशुश्रूषां भिक्षान्नकृतभोजनः

உபநயனம் முடிந்தபின் அந்தச் சிறுவன் குருகுலத்தில் தங்கி குருவைச் சேவித்து, பிச்சையால் கிடைத்த அன்னமே உண்டு வாழ்ந்தான்।

Verse 5

एकदा तद्गुरुः प्राह प्रावृट्काले समागते । कुरूटजं मदर्थं त्वं यथा प्रावृण्न बाधते

ஒருமுறை மழைக்காலம் வந்தபோது அவன் குரு கூறினார்—“எனக்காக, மழை நம்மைத் தொந்தரவு செய்யாதபடி ஒரு குடிசை அமைத்திடு.”

Verse 6

यत्कदाचिन्न भज्येत न पुरातनतां व्रजेत् । गुरुपत्न्यात्वभिहितो रे त्वाष्ट्र कुरु कंचुकम्

குருபத்னி இவ்வாறு கூற, அவன் சொன்னான்— “ஓ த்வாஷ்ட்ரா! எனக்காக ஒரு கஞ்சுகம் செய்; அது எப்போதும் கிழியாததும், எப்போதும் பழையதாவதுமில்லாததும் ஆகுக.”

Verse 7

ममांगयोग्यं नो गाढं न श्लथं च प्रयत्नतः । विनैव वाससा चारु वाल्कलं च सदोज्ज्वलम्

“அது என் உடலுக்கு ஏற்றதாக இருக்கட்டும்—மிக இறுக்கமாகவும் அல்ல, மிக தளர்வாகவும் அல்ல; முயற்சியுடன் நன்கு செய்யப்படட்டும்; மேலும் வேறு துணி இன்றியும் அழகாக, எப்போதும் ஒளிவிடும் வல்கல ஆடையாக இருக்கட்டும்।”

Verse 8

गुरुपुत्रेण चाज्ञप्तो ममार्थं पादुके कुरु । यदारूढस्य मे पादौ न पंकः संस्पृशेत्क्वचित्

குருபுத்திரன் ஆணையிட்டபடி அவன் சொன்னான்— “எனக்காக பாதுகைகள் செய்; அவற்றை அணிந்தால் என் பாதங்களுக்கு எங்கும் சேறு தொடாதிருக்க வேண்டும்।”

Verse 9

चर्मादिबंधनिर्मुक्ते धावतो मे सुखप्रदे । याभ्यां च संचरे वारि स्थल भूमाविव द्रुतम्

“நான் ஓடும்போது இன்பம் தருவதாகவும், தோல் பட்டைகள் முதலிய கட்டுப்பாடுகள் இன்றியும் இருக்கட்டும்; அவற்றால் நீர்நிலத்திலும் உலர்ந்த நிலம்போல் விரைவாகச் செல்ல இயல வேண்டும்।”

Verse 10

गुरुकन्यापि तं प्राह त्वाष्ट्र मे श्रवणोचिते । भूषणे स्वेन हस्तेन कुरु कांचननिर्मिते

அப்போது குருகன்னியும் அவனை நோக்கி கூறினாள்— “ஓ த்வாஷ்ட்ரா! என் காதுகளுக்கு ஏற்ற பொன் செய்யப்பட்ட காது-அலங்காரங்களை உன் கைப்பணியால் செய்து தருக.”

Verse 11

कुमारी क्रीडनीयानि कौतुकानि च देहि मे । दंतिदंतमयान्येव स्वहस्तरचितानि च

நான் குமாரி; எனக்கு விளையாட்டு பொருட்களும் இனிய கௌதுகங்களும் தாரும்—யானைத் தந்தத்தால் செய்யப்பட்டவை, உன் சொந்தக் கையால் வடித்தவையும் ஆகட்டும்.

Verse 12

गृहोपकरणं द्रव्यं मुसलोलूखलादिकम् । तथा घटय मेधाविन्यथा त्रुट्यति न क्वचित्

வீட்டு உபகரணங்கள்—உலக்கை, உரல் முதலியவை—எங்கும் உடையாதபடி, ஹே மேதாவினி, நன்கு செய்து தாரும்.

Verse 13

अक्षालितान्यपि यथा नित्यं पीठानि सत्तम । उज्ज्वलानि भवंत्येव स्थालिकाश्च तथा कुरु

ஹே சத்தமனே, இருக்கைப் பீடங்களும் சிறு கிண்ணங்களும் கழுவாமலிருந்தாலும் தினமும் ஒளிவிட்டு மின்னுமாறு செய்து தாரும்.

Verse 14

सूपकर्मण्यपि च मां प्रशाधि त्वष्ट्रनंदन । यथांगुल्यो न दह्यंते पाकः स्याच्च यथा शुभः

சமையல் பணியிலும் என்னை பயிற்றுவித்து உபகரணமளி, ஹே த்வஷ்ட்ரு-நந்தன; என் விரல்கள் எரியாமல், சமையல் சுபமாக நன்கு வெந்திடட்டும்.

Verse 15

एकस्तंभमयं गेहमेकदारुविनिर्मितम् । तथा कुरु वरं त्वाष्ट्र यत्रेच्छा तत्र धारये

ஹே சிறந்த த்வாஷ்ட்ரா, ஒரே தூணுடன், ஒரே மரத்துண்டில் உருவான இல்லத்தை அப்படியே செய்து தாரும்; நான் விரும்பும் இடமெல்லாம் அதை எடுத்துச் சென்று வைத்திட இயல வேண்டும்.

Verse 16

ये सहाध्यायिनोप्यस्य वयोज्येष्ठाश्च तेपि हि । सर्वेसर्वे समीहंते कर्म तत्कृतमेव हि

அவனுடைய சகஅத்தியாயிகளும்—ஆம், வயதில் மூத்தவர்களும் கூட—அனைவரும் அந்தப் பணி நிச்சயமாக அவனாலேயே ஒருவனாக நிறைவேறும் என்று எதிர்பார்த்தனர்.

Verse 17

तथेति स प्रतिज्ञाय सर्वेषां पुरतोद्रिजे । मध्ये वनं प्राविशच्च महाचिंताभयार्दितः

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி அவன் அனைவரின் முன்னும் உறுதி செய்தான்; பின்னர் பெருஞ்சிந்தையும் பயமும் வாட்ட, மலைப்பிறந்த நாட்டின் நடுவிலுள்ள காட்டில் நுழைந்தான்.

Verse 18

किंचित्कर्तुं न जानाति प्रतिज्ञातं च तेन वै । सर्वेषां पुरतः सर्वं करिष्यामीति निश्चितम्

சிறிதளவும் செய்வது எப்படி என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை; ஆனாலும் அவன் உறுதி மொழிந்தான்; அனைவரின் முன்னும் “எல்லாவற்றையும் நான் நிறைவேற்றுவேன்” என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்தான்.

Verse 19

किं करोमि क्व गच्छामि को मे साहाय्यमर्पयेत् । बुद्धेरपि वनस्थस्य शरणं कं व्रजामि च

“நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? எனக்கு உதவி யார் தருவார்? இந்தக் காட்டில் என் அறிவும் தடுமாறுகிறது—அப்படியெனில் யாரிடம் சரணடைவேன்?”

Verse 20

अंगीकृत्य गुरोर्वाक्यं गुरुपत्न्या गुरोः शिशोः । यो न निष्पादयेन्मूढः स भवेन्निरयी नरः

குருவின் ஆணையையும்—குருபத்னி, குருபுத்ரரின் சொல்லையும்—ஏற்றுக்கொண்டு, மயக்கத்தால் அதை நிறைவேற்றாதவன் நரகத்திற்குரிய மனிதனாவான்.

Verse 21

गुरुशुश्रूषणं धर्म एको हि ब्रह्मचारिणाम् । अनिष्पाद्य तु तद्वाक्यं कथं मे निष्कृतिर्भवेत्

பிரம்மச்சாரிகளுக்கு குரு-சேவையே ஒரே முதன்மை தர்மம். குருவின் ஆணையை நிறைவேற்றாவிட்டால் எனக்கு பிராயச்சித்தம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 22

गुरूणां वाक्यकरणात्सर्व एव मनोरथाः । सिद्ध्यंतीतरथा नैव तस्मात्कार्यं हि तद्वचः

குருமார்களின் வாக்கை நிறைவேற்றினால் எல்லா மனோரதங்களும் நிறைவேறும்; இல்லையெனில் ஒன்றும் நிறைவேறாது. ஆகவே அந்த ஆணை நிச்சயம் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 23

कथं तद्वचसः सिद्धिं प्राप्स्याम्यत्र वने स्थितः । कश्च मेत्र सहायी स्याद्धिषणादुर्बलस्य वै

நான் இங்கே காட்டில் இருக்கும்போது அந்த வாக்கின் நிறைவேற்றத்தை எவ்வாறு பெறுவேன்? அறிவில் பலவீனமான எனக்கு இங்கே யார் துணை ஆவார்?

Verse 24

आस्तां गुरुकथा दूरं योऽन्यस्यापि लघोरपि । ओमित्युक्त्वा न कुरुते कार्यं सोथ व्रजत्यधः

குருவைப் பற்றிய பேச்சை விட்டுவிடுவோம்; பிறரின் சிறிய வேண்டுகோளுக்குக் கூட ‘ஆம்’ என்று சொல்லி செய்யாதவன் கீழ்நிலைக்குச் செல்கிறான்.

Verse 25

कथमेतानि कर्माणि करिष्येऽज्ञोऽसहायवान् । अंगीकृतानि तद्भीत्या नमस्ते भवितव्यते

நான் அறியாமையுடனும் துணையில்லாமையும் இக்காரியங்களை எவ்வாறு செய்வேன்? ஆயினும் கடமைப் பயத்தால் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டேன்; வணக்கம்—நடக்க வேண்டியது நடக்கும்.

Verse 26

यावदित्थं चिंतयति स त्वाष्ट्रो वनमध्यगः । तावत्तदेव संप्राप्तस्तेनैकोऽदर्शि तापसः

த்வஷ்ட்ரியின் புதல்வன் (த்வாஷ்ட்ரன்) வனத்தின் நடுவில் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அதே கணத்தில் அங்கே ஒரு தனித் தவசி வந்து அவனுக்குத் தோன்றினார்।

Verse 27

अथ नत्वा स तं प्राह वने दृष्टं तपस्विनम् । को भवान्मानसं मे यो नितरां सुखयत्यहो

பின்னர் வனத்தில் கண்ட அந்தத் தவசியை வணங்கி அவன் கூறினான்—“பகவனே, நீங்கள் யார்? என் மனத்தை மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகிறீர்கள்.”

Verse 28

त्वद्दर्शनेन मे गात्रं चिंतासंतापतापितम् । हिमानी गाहनेनेव शीतलं भवति क्षणम्

உங்கள் தரிசனத்தால் என் உடல்—கவலைத் துயரின் வெப்பத்தால் எரிந்தது—பனிநீர் ஓடையில் மூழ்கியதுபோல் கணநேரத்தில் குளிர்ச்சி அடைகிறது।

Verse 29

किं त्वं मे प्राक्तनं कर्म प्राप्तं तापसरूपधृक् । अथवा करुणावार्धिराविर्भूतः शिवो भवान्

நீங்கள் என் முன்வினையே தவசி வடிவம் கொண்டு என்முன் வந்ததா? அல்லது கருணைக் கடலான சிவபெருமானே நீங்கள் இங்கே வெளிப்பட்டீரா?

Verse 30

योसि सोसि नमस्तुभ्यमुपदेशेन युंक्ष्व माम् । गुरूक्तं गुरुपत्न्युक्तं गुर्वपत्योक्तमेव च

நீங்கள் யாராயினும் அப்படியே இருக்கட்டும்; உமக்கு வணக்கம். உபதேசத்தால் என்னை இணைத்து அருள்புரியுங்கள் (போதியுங்கள்). குரு சொல்வதும், குருபத்னி சொல்வதும், குருபுத்திரன் சொல்வதும்—அனைத்தும் எனக்குப் பிரமாணமே.

Verse 31

कथं कर्तुमहं शक्तः कर्म तत्र दिशाद्भुतम् । कुरु मे बुद्धिसाहाय्यं निर्जने बंधुतां गतः

திசைகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட அந்த அதிசயக் காரியத்தை நான் எவ்வாறு செய்ய வல்லவன்? இந்நிர்ஜன இடத்தில் நீ எனக்கு உறவினனாய் ஆனாய்—நல்லறிவின் துணையை எனக்கு அருள்வாயாக।

Verse 32

इत्युक्तस्तेन स वने तापसो ब्रह्मचारिणा । कारुण्यपूर्णहृदयो यथोक्तमुपदिष्टवान्

காட்டில் அந்தப் பிரம்மச்சாரி இவ்வாறு கூற, கருணையால் நிறைந்த உள்ளம் கொண்ட தவசி, கேட்டபடியே உரிய உபதேசத்தை அளித்தார்।

Verse 33

य आप्तत्वेन संपृष्टो दुर्बुद्धिं संप्रयच्छति । स याति नरकं घोरं यावदाभूतसंप्लवम्

நம்பிக்கையுடன் ஆலோசனை கேட்டபோதும் தீய அறிவால் தீங்கு தரும் அறிவுரை கூறுபவன், உயிர்களின் லயம்வரை கொடிய நரகத்தை அடைவான்।

Verse 34

तापस उवाच । ब्रह्मचारिञ्शृणु ब्रूयां किमद्भुततरं त्विदम् । विश्वेशानुग्रहाद्ब्रह्माप्यभवत्सृष्टिकोविदः

தவசி கூறினார்—பிரம்மச்சாரியே, கேள்; இதைவிட அதிசயமானது என்ன? விஸ்வேசனின் அருளால் பிரம்மாவும் படைப்பில் தேர்ந்தவரானார்।

Verse 35

यदि त्वं त्वाष्ट्र सर्वज्ञं काश्यामाराधयिष्यसि । ततस्ते विश्वकर्मेति नाम सत्यं भविष्यति

ஓ த்வாஷ்ட்ரா, நீ காசியில் சர்வஜ்ஞப் பெருமானை ஆராதித்தால், ‘விஸ்வகர்மா’ என்ற பெயர் உனக்கே உண்மையாய் நிலைபெறும்।

Verse 36

विश्वेशानुग्रहात्काश्यामभिलाषा न दुर्लभाः । सुलभो दुर्लभो वै यद्यत्र मोक्षस्तनुत्यजाम्

வిశ்வேஸ்வரரின் அருளால் காசியில் எந்த நற்காமனையும் அடைய இயலாதது இல்லை; இங்கே உடல் நீங்கும் வேளையிலும் மோட்சம் எளிதாகிறது, அது பிற இடங்களில் அரிது.

Verse 37

सृष्टेःकरण सामर्थ्यं सृष्टिरक्षाप्रवीणता । विधिना विष्णुना प्रापि विश्वेशानुग्रहात्परात्

படைப்பை உருவாக்கும் வல்லமையும், படைப்பை காக்கும் திறமையும்—இவை விதாதாவுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் கூட பரம விஸ்வேஸ்வரரின் அருளாலேயே கிடைக்கின்றன.

Verse 38

याहि वैश्वेश्वरं सद्म पद्मया समधिष्ठितम् । निर्वाणसंज्ञया बाला यदीच्छेः स्वान्मनोरथान्

பத்மா தேவியால் ஆளப்படும் வைஷ்வேஸ்வரரின் திருத்தலத்திற்குச் செல்; ‘நிர்வாணா’ என அழைக்கப்படும் இளம்பெண்ணே, உன் மனோரதங்களை நிறைவேற்ற விரும்பினால்.

Verse 39

स हि सर्वप्रदः शंभुर्याचितश्चोपमन्युना । पयोमात्रं ददौ तस्मै सर्वं क्षीराब्धिमेव च

சம்பு அனைத்தையும் அருள்பவர். உபமன்யு வேண்டியபோது அவர் அவனுக்கு வெறும் பாலை அளித்தார்—அதன் வழியே முழுக் க்ஷீரசாகரத்தையே அருளியதுபோல் ஆனது.

Verse 40

आनंदकानने शंभोः किं किं केन न लभ्यते । यत्र वासकृतां पुंसां धर्मराशिः पदेपदे

சம்புவின் ஆனந்தகானனத்தில் யாரால் எது பெற முடியாது? அங்கே வெறும் வாசம் செய்தவர்க்கே அடியடியாக தர்மக் குவியல்கள் எழுகின்றன.

Verse 41

स्वर्धुनी स्पर्शमात्रेण महापातकसंततिः । यत्र संक्षयति क्षिप्रं तां काशीं को न संश्रयेत्

எங்கே ஸ்வர்துனியின் ஸ்பரிசமாத்திரத்தாலே மகாபாதகங்களின் தொடர்ச்சி விரைவில் அழிகிறதோ—அந்த காசியை யார் அடையாமல் இருப்பார்?

Verse 42

न तादृग्धर्मसंभारो लभ्यते क्रतुकोटिभिः । यादृग्वाराणसी वीथी संचारेण पदेपदे

கோடிக்கணக்கான யாகங்களாலும் அத்தகைய தர்மச் சேர்க்கை கிடையாது; வாராணசியின் வீதிகளில் அடியடி நடப்பதாலே கிடைப்பது அதுவே.

Verse 43

धर्मार्थकाममोक्षाणां यद्यत्रास्ति मनोरथः । तदा वाराणसीं याहि याहि त्रैलोक्यपावनीम्

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றில் எங்கேயாயினும் உனக்கு ஆசை இருந்தால், அப்பொழுதே வாராணசிக்குச் செல்; மூவுலகையும் புனிதப்படுத்தும் நகரத்திற்குச் செல்.

Verse 44

सर्वकामफलप्राप्तिस्तदैव स्याद्ध्रुवं नृणाम् । यदैव सर्वदः सर्वः काश्यां विश्वेश्वरः श्रितः

காசியில் எல்லாம் அளிப்பவனும் அனைத்துமாயிருப்பவனுமான விஸ்வேஸ்வரனைச் சரணடைந்த அதே நேரமே, மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களின் பலனும் உறுதியாகக் கிடைக்கும்.

Verse 45

स तापसोक्तमाकर्ण्य त्वाष्ट्र इत्थं सुहृष्टवान् । काशीसंप्रात्युपायं च तमेव समपृच्छत

தபஸ்வியின் சொற்களை கேட்டுத் த்வாஷ்ட்ரன் மிக மகிழ்ந்தான்; காசியை அடையும் வழிமுறையை அதே முனிவரிடமே கேட்டான்.

Verse 46

त्वाष्ट्र उवाच । तदानंदवनं शंभोः क्वास्ति तापससत्तम । यत्र नो दुर्लभं किंचित्साधकानां त्रयीस्थितम्

த்வாஷ்ட்ரன் கூறினான்—ஓ தவசிகளில் சிறந்தவரே! ஶம்புவின் அந்த ஆனந்தவனம் எங்கே? வேதமார்க்கத்தில் நிலைத்த சாதகர்களுக்கு அங்கே எதுவும் அரிதல்ல।

Verse 47

स्वर्गे वा मर्त्यलोके वा बलिसद्मनि वा मुने । क्व तदानंदगहनं यत्रानंदपयोब्धिजा

ஓ முனிவரே! அது ஸ்வர்க்கத்திலா, மর্ত்யலோகத்திலா, அல்லது பலியின் மாளிகையிலா? ஆனந்தப் பெருங்கடல் எழுவது போலத் தோன்றும் அந்த ஆனந்த-கஹனம் எங்கே?

Verse 48

यत्र विश्वेश्वरो देवो विश्वेषां कर्णधारकः । व्याचष्टे तारकं ज्ञानं येन तन्मयतां ययुः

எல்லோருக்கும் கண்ணியமான கर्णதாரனாகிய விஶ்வேஶ்வரன், ‘தாரக’ ஞானத்தை விளக்குகின்ற இடம் அது; அதனால் ஜீவர்கள் பரமத்தில் தன்னயமடைகின்றனர்।

Verse 49

सुलभा यत्र नियतमानंदवनचारिणः । अपि नैःश्रेयसी लक्ष्मीः किमन्येल्प मनोरथाः

ஆனந்தவனத்தில் நியமமாக வாழ்வோர்க்கு நைஃஶ்ரேயஸீ லக்ஷ்மி (மோக்ஷச் செல்வம்) கூட எளிதில் கிடைக்கும்; பிற சிறு ஆசைகள் என்ன பெரிது?

Verse 50

कस्तां मां प्रापयेच्छंभोः कथं यामि तथा वद । स तपस्वीति तद्वाक्यमाकर्ण्य श्रद्धयान्वितम्

“ஶம்புவின் அந்தத் தலத்திற்கு என்னை யார் அழைத்துச் செல்வார்? நான் எவ்வாறு செல்ல வேண்டும்—அப்படியே கூறுங்கள்.” இவ்வாறு பக்தியுடன் கூறியதை கேட்டு அந்தத் தவசி பதிலளித்தான்।

Verse 51

प्राहागच्छ नयामि त्वां यियासुरहमप्यहो । दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं यदि काशी न सेविता

அவன் கூறினான்—“வா, உன்னை நான் அழைத்துச் செல்கிறேன்; நானும் செல்ல விரும்புகிறேன். அய்யோ! அரிதான மனிதப் பிறவி பெற்றும் காசியைச் சேவித்து தரிசிக்காவிட்டால் அது பெரும் இழப்பு.”

Verse 52

पुनःक्व नृत्वं श्रेयोभूः क्व काशीकर्मबंधहृत् । वृथागते हि मानुष्ये काशीप्राप्तिविवर्जनात्

“மீண்டும், வெறும் ‘மனிதனாக இருப்பது’ என்ன மதிப்பு? எங்கே காசி—உயர்ந்த நன்மை அளித்து, கர்மப் பந்தத்தை அறுப்பவள்! காசி-பிராப்தி இல்லையெனில் மனித வாழ்க்கை உண்மையிலே வீணாகிறது.”

Verse 53

आयुष्यं च भविष्यं च सर्वमेव वृथागतम् । अतोहं सफलीकर्तुं मानुष्यं चातिचंचलम्

“ஆயுளும் எதிர்காலமும்—எல்லாமே வீணாகக் கழிகிறது. ஆகவே மிகச் சஞ்சலமான இந்த மனித வாழ்க்கையைப் பயனுள்ளதாகச் செய்ய நான் (இவ்வாறு செய்கிறேன்).”

Verse 54

यास्यामि काशीमायाहि मायां हित्वा त्वमप्यहो । इति तेन सह त्वाष्ट्रो मुनिनातिकृपालुना

“நான் காசிக்குச் செல்கிறேன்—நீயும் வா; மாயையை விட்டுவிடு!” என்று கூறி, அந்த மிகக் கருணையுள்ள முனிவருடன் த்வாஷ்ட்ரனும் புறப்பட்டான்.

Verse 55

पुरीं वैश्वेश्वरीं प्राप्तो मनःस्वास्थ्यमवाप च । ततः प्रापय्य तां काशीं तापसः क्वाप्यतर्कितम्

வைஶ்வேஶ்வரியின் நகரை அடைந்தவுடன் அவன் மன அமைதியும் நலமும் பெற்றான். பின்னர் அந்த தபஸ்வி அவனை காசிக்குள்ளேயே எதிர்பாராத ஓர் இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்.

Verse 56

जगाम कुंभसंभूत स त्वाष्ट्रोपीत्यमन्यत । अवश्यं स हि विश्वेशः सर्वेषां चिंतितप्रदः

அப்போது கும்பசம்பவ முனிவர் புறப்பட்டார். த்வஷ்ட்ரியின் புதல்வன் மனத்தில் எண்ணினான்—“நிச்சயமாக விஸ்வேஸ்வரப் பெருமான் எல்லாப் பக்தருக்கும் அவர்கள் நீண்ட நாள் நினைத்து வேண்டிய விருப்பப் பயனைத் தவறாமல் அருள்வார்.”

Verse 57

सत्पथस्थिरवृतीनां दूरस्थोपि समीपगः । यस्मिन्प्रसन्नदृक्त्र्यक्षस्तं दविष्ठमपि ध्रुवम्

நல்ல பாதையில் நிலைத்த ஒழுக்கமுடையோர்க்கு அவர் தூரத்தில் இருப்பினும் அருகிலேயே உள்ளார். முக்கண்ணனின் அருள்நோக்கு யார்மேல் விழுகிறதோ, அவர்க்கு மிகக் கடினமானதும் நிச்சயமாகச் சாத்யமாகிறது.

Verse 58

सुनेदिष्ठं करोत्येव स्वयंवर्त्मोपदेशयन् । क्वाहं तत्र वने बालश्चिंताकुलितमानसः । क्व तापसः स यो मां वै सूदिश्येह चानयत्

அவர் தாமே வழியை உபதேசித்து ஒருவரின் பாதையை மிகச் சிறப்பாகச் செய்கிறார். ‘எங்கே நான்—அந்த வனத்தில் கவலைகளால் கலங்கிய மனத்துடன் இருந்த ஒரு சிறுவன்—எங்கே என்னைச் சரியான திசையில் நடத்தி இங்கே கொண்டுவந்த அந்தத் தபஸ்வி!’

Verse 59

खेलोयमस्य त्र्यक्षस्य यस्य भक्तस्य कुत्रचित् । न दुर्लभतरं किंचिदहो क्वाहं क्व काशिका

இது முக்கண்ணன் பெருமானின் லீலை—அவரின் பக்தனுக்கு எங்கும் எதுவும் அரிதல்ல. ஆஹா! எங்கே நான், எங்கே இந்த காசிகா (காசி)!

Verse 60

नाराधितो मया शंभुः प्राक्तने जन्मनि क्वचित् । शरीरित्वानुमानेन ज्ञातमेतदसंशयम्

முன்னொரு பிறவியில் நான் சம்புவை ஆராதிக்கவில்லை. என் உடலுடைமைக்குரிய கட்டுப்பாடுகளை வைத்து ஊகித்து, இதை நான் ஐயமின்றி அறிகிறேன்.

Verse 61

अस्मिञ्जन्मनि बालत्वान्न चैवाराधितः स्फुटम् । प्रत्यक्षमेव मे वैतत्कुतोनुग्रहधीर्मयि

இந்தப் பிறவியிலேயே பால்யநிலையால் நான் அவரைத் தெளிவாக ஆராதிக்கவும் இல்லை. இது எனக்குப் பிரத்யட்சமாகத் தெரிகிறது—அப்படியிருக்க என்மேல் அருள்நோக்கம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 62

आज्ञातं गुरुभक्तिर्मे हेतुः शंभुप्रसादने । ययेहानुगृहीतोस्मि विश्वेशेन कृपालुना

இப்போது எனக்குத் தெரிந்தது—குருபக்தியே ஶம்புவின் பிரசாதத்திற்குக் காரணம்; அதனால் கருணையுள்ள விஶ்வேஶ்வரன் இங்கே எனக்கு அருள் செய்தான்.

Verse 63

अथवा कारणापेक्षस्त्र्यक्षस्त्वितरदेववत् । रंकमप्यनुगृह्णाति केवलं कारणं कृपा

அல்லது—மற்ற தேவர்களைப் போல மும்முகக் காரணம் ஒன்றை நோக்கினாலும், மும்முகன் (மூன்றுகண்) ஏழையையும் அருள்வான். அங்கே உண்மையான ஒரே காரணம் கருணையே.

Verse 64

यदि नो मय्यनुक्रोशः कथं तापससंगतिः । तद्रूपेण स्वयं शंभुरानिनायेह मां ध्रुवम्

என்மேல் கருணை இல்லையெனில் அந்தத் தபஸ்வியுடன் எனக்கு சந்திப்பு எவ்வாறு நிகழும்? அதே ரூபத்தில் ஸ்வயமாக ஶம்புவே நிச்சயமாக என்னை இங்கே கொண்டு வந்தார்.

Verse 65

न दानानि न वै यज्ञा न तपांसि व्रतानि च । शंभोः प्रसादहेतूनि कारणं तत्कृपैव हि

தானம் அல்ல, யாகம் அல்ல, தவம் அல்ல, விரதமும் அல்ல—இவை ஶம்புவின் பிரசாதத்திற்கான உண்மைக் காரணங்கள் அல்ல; அந்த அருளின் காரணம் அவருடைய கருணையே.

Verse 66

दयामपि तदा कुर्यादसौ विश्वेश्वरः पराम् । यदाश्रुत्युक्तमध्वानं सद्भिः क्षुण्णं न संत्यजेत्

அப்போது விஸ்வேஸ்வரர் பரம கருணையை அருள்வார்—வேதவாக்கால் விதிக்கப்பட்டு, சத்புருஷர் நடந்த தர்மப் பாதையை யார் கைவிடாதாரோ அவர்க்கு।

Verse 67

अनुक्रोशं समर्थ्येति स त्वाष्ट्रः र्शाभवं शुचिः । संस्थाप्य लिंगमीशस्याराधयत्स्वस्थमानसः

கருணையை நாடுவேன் என்று உறுதி கொண்டு, ரிஷாவிலிருந்து பிறந்த தூய த்வாஷ்ட்ரன்—ஈசனின் லிங்கத்தை நிறுவி—அமைதியான மனத்துடன் ஈசனை வழிபட்டான்।

Verse 68

आनीय पुष्पसंभारमार्तवं काननाद्बहु । स्नात्वाभ्यर्चयतीशानं कंदमूलफलाशनः

காட்டிலிருந்து பருவத்திற்கேற்ற மிகுந்த மலர்தொகுப்பை கொண்டு வந்து, நீராடி, கிழங்கு-வேர்-பழங்களை உணவாகக் கொண்டு, அவன் ஈசானனை வழிபட்டான்।

Verse 69

इत्थं त्वष्टृतनूजस्य लिंगाराधनचेतसः । त्रिहायनात्प्रसन्नोभूत्तस्येशः करुणानिधिः

இவ்வாறு த்வஷ்ட்ரியின் மகன் லிங்காராதனையில் மனம் ஒன்றி மூன்று ஆண்டுகள் நிறைவேற்றியபின், கருணைக் கடலான இறைவன் அவன்மேல் பிரசன்னமானான்।

Verse 70

तस्मादेव हि लिंगाच्च प्रादुर्भूय भवोऽब्रवीत् । वरं वरय रे त्वाष्ट्र दृढभक्त्यानया तव

அதே லிங்கத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு பவனாகிய சிவன் கூறினான்—“ஓ த்வாஷ்ட்ரா, வரம் கேள்; உன் உறுதியான பக்தியால் நான் திருப்தியடைந்தேன்.”

Verse 71

प्रसन्नोस्मि भृशं बाल गुर्वर्थकृतचेतसः । गुरुणा गुरुपत्न्या च गुर्वपत्यद्वयेन च

குழந்தையே! நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்; உன் மனம் குருவின் நலனுக்கான சேவையில் நிலைத்துள்ளது—குருவையும், குருபத்னியையும், குருவின் இரு பிள்ளைகளையும் உரிய முறையில் போற்றினாய்.

Verse 72

यथार्थितं तथा कर्तुं ते सामर्थ्यं भविष्यति

நீ கேட்டதுபோலவே அதை நிறைவேற்றும் ஆற்றல் உனக்குக் கிடைக்கும்.

Verse 73

अन्यान्वरांश्च ते दद्यां त्वाष्ट्र तुष्टस्त्वदर्चया । ताञ्शृणुष्व महाभाग लिंगस्यास्याद्भुतश्रियः

ஓ த்வாஷ்ட்ரா! உன் அர்ச்சனையால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்கு பிற வரங்களையும் அளிப்பேன். ஓ மகாபாகனே! இந்த லிங்கத்தின் அதிசயத் திருவழகைக் கேள்.

Verse 74

त्वं सुवर्णादिधातूनां दारूणां दृषदामपि । मणीनामपिरत्नानां पुष्पाणामपि वाससाम्

நீ பொன் முதலான உலோகங்கள், மரங்கள் மற்றும் கற்கள் ஆகியவற்றிலும்; மணிகள், ரத்தினங்களிலும்; மேலும் மலர்கள், ஆடைகளிலும் அறிவும் ஆளுமையும் பெறுவாய்.

Verse 75

कर्पूरादिसुगंधीनां द्रव्याणामप्यपामपि । कंदमूलफलानां च द्रव्याणामपि च त्वचाम्

நீ கற்பூரம் முதலான நறுமணப் பொருட்கள், நீர்கள் ஆகியவற்றிலும்; கிழங்கு-வேர்-பழங்களிலும்; மேலும் தோல்/பட்டை சார்ந்த பொருட்களிலும் ஆற்றலும் அறிவும் பெறுவாய்.

Verse 76

सर्वेषां वस्तुजातानां कर्तुं कर्म प्रवेत्स्यसि । यस्य यस्य रुचिर्यत्र सद्म देवालयादिषु

எல்லா வகை பொருட்களையும் உருவாக்கும் பணிகளைச் செய்ய நீ திறன் பெறுவாய். யாருக்கு எங்கே எத்தகைய விருப்பமோ—வீடு, தேவாலயம் முதலியவற்றில்—அதற்கேற்றவாறு நீயே அமைத்துத் தருவாய்.

Verse 77

तस्य तस्येह तुष्ट्यै त्वं तथा कर्तुं प्रवेत्स्यसि । सर्वनेपथ्यरचनाः सर्वाः सूपस्य संस्कृतीः

இங்கு ஒவ்வொருவரின் திருப்திக்காகவும் அதே முறையில் நீ அனைத்தையும் செய்ய வல்லவனாவாய். எல்லா அலங்கார அமைப்புகளும், உணவு-வியஞ்சனங்களின் எல்லா நுட்பமான தயாரிப்புகளும் உனக்குத் தெரியும்.

Verse 78

सर्वाणि शिल्पकार्याणि तौर्यत्रिकमथापि च । सर्वं ज्ञास्यसि कर्तुं त्वं द्वितीय इव पद्मभूः

எல்லா கைவினைச் செயல்களையும், மேலும் தௌர்யத்ரிகம் எனும் மும்முறை இசைக்கலைகளையும் நீ கைவரப் பெறுவாய். அனைத்தையும் செய்யத் தெரிந்தவனாவாய்—பத்மபூ பிரம்மாவின் இரண்டாம் வடிவம் போல.

Verse 79

नानाविधानि यंत्राणि नानायुधविधानकम् । जलाशयानां रचनाः सुदुर्गरचनास्तथा

பலவகை இயந்திரங்களின் வடிவமைப்பும், பலவகை ஆயுதங்களின் உருவாக்கமும், நீர்த்தேக்கங்கள்/நீர்வழி அமைப்புகளின் கட்டுமானமும், மேலும் வலிமையான கோட்டைகளின் அமைப்பும் உனக்குத் தெரியும்.

Verse 80

तादृक्कर्तुं पुरा वेत्सि यादृङ्नान्योऽधियास्यति । कलाजातं हि सर्वं त्वमवयास्यसि मे वरात्

வேறு யாரும் எண்ணிக்கூட முடியாத செயல்களையும் நீ முன்கூட்டியே அறிந்து நிறைவேற்றுவாய். என் வரத்தால் நீ எல்லாக் கலைகளின் தொகுதியையும் முழுமையாக கைவரப் பெறுவாய்.

Verse 81

सर्वेंद्रजालिकी विद्या त्वदधीना भविष्यति । सर्वकर्मसु कौशल्यं सर्वबुद्धिवरिष्ठताम्

அனைத்து இந்திரஜாலக் கலைகளும் உன் கட்டுப்பாட்டில் வரும். எல்லா செயல்களிலும் நீ திறமை பெறுவாய்; அறிவில் நீ உச்சமான மேன்மையை அடைவாய்।

Verse 82

सर्वेषां च मनोवृत्तिं त्वं ज्ञास्यसि वरान्मम । किं बहूक्तेन यत्स्वर्गे यत्पाताले यदत्र च

என் வரத்தால் எல்லோரின் மனநிலையையும் நீ அறிவாய். அதிகம் சொல்ல வேண்டுமா—சுவர்க்கத்தில் இருப்பதும், பாதாளத்தில் இருப்பதும், இங்கே இருப்பதும் அனைத்தையும் நீ உணர்வாய்।

Verse 83

अतिलोकोत्तरं कर्म तत्सर्वं वेत्स्यसि स्वयम्

உலக அளவைக் கடந்த, அதிலோகோத்தரமான செயல்கள் அனைத்தையும் நீயே தனிப்பட்ட முறையில் அறிவாய்।

Verse 84

विश्वेषां विश्वकर्माणि विश्वेषु भुवनेषु च । यतो ज्ञास्यसि तन्नाम विश्वकर्मेति तेऽनघ

எல்லா உலகங்களிலும் எல்லா உயிர்களின் செயல்களை நீ அறிவாய்; ஆகவே, ஓ பாவமற்றவனே, உன் பெயர் ‘விஸ்வகர்மா’ எனப்படும்।

Verse 85

अपरः को वरो देयस्तव तं प्रार्थयाश्वहो । तवादेयं न मे किंचिल्लिंगार्चनरतस्य हि

உனக்கு இன்னும் எந்த வரம் அளிக்க வேண்டும்? உடனே கேள். லிங்கார்ச்சனையில் ஈடுபட்ட உனக்கு நான் அளிக்காதது எதுவும் இல்லை।

Verse 86

अन्यत्रापि हि यो लिंगं समर्चयति सन्मतिः । तस्यापि वांछितं देयं किंपुनर्योविकाशिकम्

வேறிடத்திலும் நல்லுணர்வுடையவன் முறையாக சிவலிங்கத்தை வழிபட்டால் அவனுக்கும் வேண்டிய வரம் அளிக்க வேண்டும்; காசியில் வழிபடுவனுக்கு எவ்வளவோ அதிகம் அல்லவா!

Verse 87

येन काश्यां समभ्यर्चि येन काश्यां प्रतिष्ठितम् । येन काश्यां स्तुतं लिंगं स मे रूपाय दर्पणः

காசியில் யார் வழிபாடு செய்தாரோ, காசியில் யார் லிங்கத்தை நிறுவினாரோ, காசியில் யார் லிங்கத்தைப் புகழ்ந்தாரோ—அவரே என் வடிவத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி.

Verse 88

तत्त्वं स्वच्छोसि मुकुरो मम नेत्रत्रयस्य हि । काश्यां लिंगार्चनात्त्वाष्ट्र वरं वरय सुव्रत

உண்மையாக நீ என் திரிநேத்திரங்களுக்கு மாசற்ற கண்ணாடி. ஓ த்வாஷ்ட்ரா (விஸ்வகர்மா), காசியில் லிங்கார்ச்சனை செய்த பயனாக ஒரு வரம் வேண்டு—நல்ல விரதத்தையுடையவனே.

Verse 89

काश्यां यो राजधान्यां मे हित्वा मामन्यमर्चयेत् । स वराकोल्पधीर्मुष्टोऽल्पतुष्टिर्मुक्तिवर्जितः

என் அரசநகரமான காசியில் என்னை விட்டுவிட்டு வேறொருவரை வழிபடுவான் துர்பாக்கியன்; குறைந்த அறிவுடையவன், கஞ்சன், சிறிதிலேயே திருப்தியடைவான், முக்தியற்றவன்.

Verse 90

तदानंदवनेह्यत्र समर्च्योहं मुमुक्षुभिः । द्रुहिणोपेंद्रचंद्रेंद्रैरिहान्यो न समर्च्यते

ஆகையால் இங்கு ஆனந்தவனத்தில் முக்தியை நாடுவோர் என்னையே வழிபட வேண்டும். இங்கு பிரம்மா, விஷ்ணு, சந்திரன், இந்திரனும் கூட வேறொருவரை வழிபடார்.

Verse 91

यथानंदवनं प्राप्य त्वं मामर्चितवानसि । तथान्ये पुण्यकर्माणो मामभ्यर्च्यैव मामिताः

நீ ஆனந்தவனத்தை அடைந்து என்னை வழிபட்டதுபோல, பிற புண்ணியகர்மிகள் கூட என்னையே மட்டும் ஆராதித்து என்னையே அடைந்தனர்.

Verse 92

अनुग्राह्योऽसि नितरां ततो वरय दुर्लभम् । श्राणितं तदवैहि त्वं वद मा चिरयस्व भोः

நீ என் அருளுக்குப் பெரிதும் தகுதியானவன்; ஆகவே அரிதான ஒரு வரத்தை வேண்டு. அது அளிக்கப்பட்டது என்று அறி; சொல், அன்பனே, தாமதிக்காதே.

Verse 93

विश्वकर्मोवाच । इदं यत्स्थापितं लिंगं मयाज्ञेनापि शंकर । तल्लिंगमन्येप्याराध्य संतु समृद्धिभाजनम्

விஸ்வகர்மன் கூறினான்—ஓ சங்கரா, அறியாமையால் நான் இந்த லிங்கத்தை நிறுவினேன். பிறரும் அந்த லிங்கத்தை வழிபட்டு செழிப்பின் பாத்திரராகட்டும்.

Verse 94

अन्यच्च नाथ प्रार्थ्योसि तच्च विश्राणयिष्यसि । मया विनिर्मापयिता स्वं प्रासादं कदा भवान्

மேலும் ஒன்று, ஓ நாதா, உம்மை வேண்டுகிறேன்—அதையும் அருள்வீர். உமது சொந்த பிராசாத-மந்திரத்தை என் மூலம் எப்போது கட்டுவீர்?

Verse 95

देवदेव उवाच । एवमस्तु यदुक्तं ते तव लिंगसमर्चकाः । समृद्धिभाजनं वै स्युः स्युश्च निर्वाणदीक्षिताः

தேவதேவன் கூறினான்—நீ சொன்னபடியே ஆகுக. உன் லிங்கத்தை வழிபடுவோர் நிச்சயமாக செழிப்பின் பாத்திரராவர்; மேலும் நிர்வாண-தீட்சையாலும் தீட்சிதராவர்.

Verse 96

यदा च राजा भविता दिवोदासो विधेर्वरात् । तदा मे वचनात्तात प्रासादं मे विधास्यति

விதாதா பிரம்மாவின் வரத்தால் அரசன் திவோதாசன் தோன்றும் போது, அன்பனே, என் சொல்லின்படி அவன் எனக்காக மாளிகைபோன்ற ஆலயத்தை அமைப்பான்।

Verse 97

नवीकृत्य पुनः काशी निर्विष्टा तेन भूभुजा । गणेशमायया राज्यात्परिनिर्विण्णचेतसा

காசியை மீண்டும் புதுப்பித்து அந்த அரசன் அங்கேயே குடியேறினான்; கணேசனின் தெய்வ மாயையால் அவன் மனம் அரசாட்சியிலிருந்து முற்றிலும் விரக்தியடைந்தது।

Verse 98

विष्णोः सदुपदेशाच्च मामेव शरणं गतः । निर्वाणलक्ष्मीः प्राप्तेह हित्वा राज्यश्रियं चलाम्

விஷ்ணுவின் நற்போதனையால் அவன் என்னையே சரணடைந்தான்; நிலையற்ற அரசச் செல்வத்தைத் துறந்து இங்கேயே நிர்வாணலட்சுமி—மோக்ஷப் பேறு—அடைந்தான்।

Verse 99

विश्वकर्मन्व्रज गुरोः शासनाय यतस्व च । गुरुभक्तिकृतो यस्मान्मद्भक्ता नात्र संशयः

ஓ விஸ்வகர்மா, குருவின் கட்டளையை நிறைவேற்றச் சென்று முயல்க; குருபக்தியால் உருவானவன் நிச்சயமாக என் பக்தன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 100

ये गुरुं चावमन्यंते तेवमान्या मयाप्यहो । तस्माद्गुरूपदिष्टं हि कुरु शिष्यसमीहितम्

குருவை அவமதிப்போர் என்னாலும் இகழப்படுவர்; ஆகவே குரு உபதேசித்ததையே செய், சீடனுக்குரிய தர்மக் கடமையை நிறைவேற்று।

Verse 110

ममार्च्यमविमुक्ताख्यं ततो देवि ममा ख्यकम् । विश्वनाथेति विश्वस्मिन्प्रथितं विश्वसौख्यदम्

என் ஆராத்ய வடிவு ‘அவிமுக்த’ என அழைக்கப்படுகிறது; பின்னர், தேவி, என் புகழ்பெற்ற நாமம் ‘விஸ்வநாத’—அது உலகமெங்கும் பிரசித்தமாய் அனைவருக்கும் நலமும் இன்பமும் அருள்கிறது.

Verse 120

काश्यां स्वलीलया देवि तिर्यग्योनिजुषामपि । ददामि चांते तत्स्थानं यत्र यांति न याज्ञिकाः

தேவி, காசியில் என் தெய்வ லீலையால் நான் திர்யக்-யோனியில் (விலங்கு பிறவி) பிறந்தவர்களுக்கும் இறுதியில் அந்தப் பதம்/தாமத்தை அளிக்கிறேன்; அங்கு யாககாரியத்தில் ஈடுபடும் யாஜ்ஞிகர்களும் செல்ல இயலார்.

Verse 125

चतुर्दशानां लिंगानां श्रुत्वाख्यानानि सत्तमः । चतुर्दश सुलोकेषु पूजां प्राप्स्यत्यनुत्तमाम्

பதினான்கு லிங்கங்களின் புனித வரலாறுகளைச் செவிமடுத்த சிறந்த மனிதன், பதினான்கு நல்வுலகங்களில் ஒப்பற்ற மரியாதையும் பூஜையும் பெறுவான்.