Adhyaya 24

Verse 1

स्कंद उवाच । शृणु वातापि संहर्तः काश्यां पातकतंकिनी । पद्मकल्पे तु या वृत्ता दमनस्य द्विजन्मनः

ஸ்கந்தர் கூறினார்— வாதாபி-சம்ஹாரகனே! கேள்; காசியுடன் தொடர்புடைய பாபநாசினி இக்கதையை கேள். பத்மகல்பத்தில் நிகழ்ந்த இருபிறப்பன் தமனனின் வரலாறு இது.

Verse 2

भारद्वाजस्य तनयो दमनो नाम नामतः । कृतमौंजीविधिः सोथ विद्याजातं प्रगृह्य च

பாரத்வாஜரின் மகன் தமனன் எனப் பெயருடையவன். அவன் விதிப்படி மௌஞ்ஜீபந்தனம் (உபநயனம்) செய்து, கல்வி-அனுஷ்டானங்களை ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 3

संसारदुःखबहुलं जीवितं चापि चंचलम् । विज्ञाय दमनो विद्वान्निर्जगाम गृहान्निजात्

உலக வாழ்க்கை துயரமிகுந்தது, உயிர்வாழ்வும் நிலையற்றது என்று அறிந்து, கல்விமான் தமனன் தன் இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டான்.

Verse 4

कांचिद्दिशं समालंब्य निर्वेदं परमं गतः । प्रत्याश्रमं प्रतिनगं प्रत्यब्धि प्रतिकाननम्

ஒரு திசையைத் துணையாகக் கொண்டு, பேர்நிர்வேதம் (வைராக்யம்) அடைந்து, அவன் ஆசிரமம்-ஆசிரமமாக, மலை-மலையாக, கடல்-கடலாக, காடு-காடாகச் சென்றான்.

Verse 5

प्रतितीर्थं प्रतिनदि स बभ्राम तपोयुतः । यावंत्यायतनानीह तिष्ठंति परितो भुवम्

தவத்துடன் கூடிய அவன் ஒவ்வொரு தீர்த்தத்தையும், ஒவ்வொரு நதியையும் நாடி அலைந்தான்; பூமியெங்கும் உள்ள எல்லாப் புனித ஆலயங்களையும் அவன் சென்றடைந்தான்.

Verse 6

अध्युवास स तावंति संयतेंद्रियमानसः । परं न मनसः स्थैर्यं क्वापि प्रापि च तेन वै

புலன்களையும் மனத்தையும் அடக்கி அவர் பல தீர்த்தங்களில் தங்கினார்; ஆயினும் எங்கும் மனத்தின் முழு நிலைத்தன்மையை அடையவில்லை.

Verse 7

मनोरथोपदेष्टा च कुत्रचित्क्वापि नेक्षितः । कदाचिद्दैवयोगात्स दमनो नाम तापसः

உள்ளத்தின் பரம நோக்கை அறிவுறுத்தும் வழிகாட்டியை அவர் எங்கும் காணவில்லை; ஆனால் ஒருநாள் தெய்வயோகத்தால் ‘தமன’ எனும் தவசி அவருக்கு கிடைத்தான்.

Verse 8

रेवातटे निरैक्षिष्ट तीर्थं चामरकंटकम् । महदायतनं पुण्यमोंकारस्यापि तत्र वै

ரேவா நதிக்கரையில் அவர் ‘ஆமரகண்டக’ எனும் தீர்த்தத்தை கண்டார்; அங்கே ஓங்காரத்தின் மகத்தான புனித ஆலயமும் இருந்தது.

Verse 9

दृष्ट्वा हृष्टमना आसीच्चेतः स्थैर्यमवाप ह । अथ पाशुपतांस्तत्र स निरीक्ष्य तपोधनान्

அதை கண்டதும் அவர் மகிழ்ந்து, உள்ளம் நிலைத்தன்மை பெற்றது. பின்னர் அங்கே தவத்தால் செல்வமுடைய பாசுபத துறவிகளை அவர் நோக்கினார்.

Verse 10

विभूतिभूषिततनून्कृतलिंगसमर्चनान् । विहितप्राणयात्रांश्च कृतागमविचारणान्

அவர்களின் உடல்கள் விபூதியால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; அவர்கள் லிங்கத்திற்கு முறையாக அர்ச்சனை செய்தனர்; விதிக்கப்பட்ட பிராணயாத்திரை ஒழுக்கங்களை காத்து, ஆகமங்களை ஆராய்ந்து தியானித்தனர்.

Verse 11

स्वस्थोपविष्टान्स्वपुरोरग्रतोऽचलमानसान् । प्रणम्योपाविशत्तत्र तदाचार्यस्य सन्निधौ

தன் முன்னே அமைதியாக அமர்ந்திருந்த, அசையாத மனத்தையுடைய அவர்களைப் பார்த்து, அவர் முதலில் பக்தியுடன் வணங்கி, பின்னர் அந்தப் போற்றத்தக்க ஆசாரியரின் சன்னிதியில் அங்கேயே அமர்ந்தார்।

Verse 12

प्रबद्धहस्तयुगलः प्रणमतरकंधरः । अथ पाशुपताचार्यो गर्गो नाम महामुनिः

கைகளை இணைத்து, வணக்கத்தால் கழுத்தைத் தாழ்த்தி, அங்கே பாசுபத ஆசாரியர்—கர்கர் என்னும் மகாமுனி—நின்றிருந்தார்।

Verse 13

वार्धकेन समाक्रांतस्तपसा कृशविग्रहः । शंभोराराधनेनिष्ठः श्रेष्ठः सर्वतपस्विषु

முதுமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டும், தவத்தால் மெலிந்த உடலையுடையவராயினும், அவர் சம்புவின் ஆராதனையில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தார்; எல்லா தவசிகளிலும் சிறந்தவர்।

Verse 14

पप्रच्छ दमनं चेति कस्त्वं कस्मादिहागतः । तरुणोपि विरक्तोसि कुतस्तद्वद सत्तम

அவர் தமனனை வினவினார்—“நீ யார்? எங்கிருந்து இங்கே வந்தாய்? இளமையிலேயே நீ விரக்தனாய் இருக்கிறாய்—அது எவ்வாறு ஏற்பட்டது? சொல், ஓ சிறந்த மனிதனே।”

Verse 15

इति प्रणयपूर्वं स निशम्य दमनोऽब्रवीत् । भगोः पाशुपताचार्य सर्वज्ञाराधनप्रिय

இவ்வாறு அன்புடன் கூறியதை கேட்ட தமன் சொன்னான்—“பகவன் பாசுபத ஆசாரியரே! அனைத்தையும் அறியும் பரமனின் ஆராதனையில் பிரியமுடையவரே…”

Verse 16

कथयामि यथार्थं ते निजचेतोविचेष्टितम् । अहं ब्राह्मणदायादो वेदशास्त्रकृतश्रमः

என் உள்ளத்தின் உண்மையான இயக்கத்தை உனக்கு யதார்த்தமாகச் சொல்கிறேன். நான் பிராமண குலத்தவன்; வேத-சாஸ்திரப் பயில்வில் பெரும் உழைப்பு செய்தேன்.

Verse 17

संसारासारतां ज्ञात्वा वानप्रस्थमशिश्रियम् । अनेनैव शरीरेण महासिद्धिमभीप्सता

உலக வாழ்வின் வெறுமையை அறிந்து வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தை ஏற்றேன்; இந்த உடலாலேயே மகாசித்தியை அடைய விரும்பினேன்.

Verse 18

स्नातं बहुषु तीर्थेषु मंत्रा जप्तास्तु कोटिशः । देवताः सेविता बह्व्यो हवनं च कृतं बहु

பல தீர்த்தங்களில் நான் நீராடினேன்; கோடிக்கணக்கில் மந்திர ஜபம் செய்தேன். பல தேவதைகளைப் பணிந்தேன்; பல ஹோமங்களும் செய்தேன்.

Verse 19

शुश्रूषिताश्च गुरवो बहवो बह्वनेहसम् । महाश्मशानेषु निशा भूयस्योप्यतिवाहिताः

நீண்ட காலம் பல குருமார்களை நான் பணிவுடன் சேவித்தேன்; மகா சுடுகாடுகளிலும் பல இரவுகளை கழித்தேன்.

Verse 20

शिखराणि गिरींद्राणां मया चाध्युषितान्यहो । दिव्यौषधि सहस्राणि मया संसाधितान्यपि

அய்யோ, மலைமன்னர்களின் சிகரங்களிலும் நான் தங்கியிருந்தேன்; ஆயிரக்கணக்கான தெய்வீக மூலிகைகளையும் சாதித்து கைப்பற்றினேன்.

Verse 21

रसायनानि बहुशः सेवितानि मया पुनः । महासाहसमालंब्य सिद्धाध्युषितकंदराः

நான் மீண்டும் மீண்டும் பல ரஸாயன மருந்துகளைச் சேவித்தேன்; மேலும் மாபெரும் துணிவைச் சார்ந்து சித்தர்கள் உறையும் குகைகள், கந்தரங்களில் நுழைந்தேன்।

Verse 22

मया प्रविष्टा बहुशः कृतांतवदनोपमाः । तपश्चापि महत्तप्तं बहुभिर्नियमैर्यमैः

நான் பலமுறை யமனின் வாயைப் போன்ற இடங்களில் நுழைந்தேன்; மேலும் பல நியம-யமங்களால் தாங்கப்பட்டு மாபெரும் தவத்தையும் செய்தேன்।

Verse 23

परं किंचित्क्वचिन्नैक्षि सिद्ध्यंकुरमपि प्रभो । इदानीं त्वामनुप्राप्य महीं पर्यटता मया

ஓ பிரபுவே! எங்கும் எனக்கு சித்தியின் முளை கூடத் தோன்றவில்லை; ஆனால் இப்போது பூமியெங்கும் அலைந்து உம்மை அடைந்ததால் என் உள்ளத்தில் நம்பிக்கை எழுந்தது।

Verse 24

मनसः स्थैर्यमापन्नमिव संप्राप्तसिद्धिना । अवश्यं त्वन्मुखांभोजाद्यद्वचो निःसरिष्यति

என் மனம் சித்தி பெற்றதுபோல் நிலைபெற்றது; உமது தாமரைமுகத்திலிருந்து வெளிவரும் சொற்கள் நிச்சயமாக பலன் தருவன.

Verse 25

तेनैव महती सिद्धिर्भवित्री मम नान्यथा । तद्ब्रूहि सूपदेशं च कथं सिद्धिर्भवेन्मम

அதனால் மட்டுமே எனக்கு மாபெரும் சித்தி உண்டாகும், வேறு வழியில்லை; ஆகவே அரிய உபதேசத்தை அருள்வீராக—எனக்கு சித்தி எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 26

अनेनैव शरीरेण पार्थिवेन प्रथीयसी । दमनस्य निशम्येति गर्गाचार्यो वचस्तदा

தமனாவின் சொற்களை கேட்ட கற்காசாரியர் கர்கர் கூறினார்—“இந்தப் பார்திவ உடலினாலேயே நீ நிச்சயமாகப் பெருமையும் சித்தியும் அடைவாய்.”

Verse 27

प्रत्यक्षदृष्टं प्रोवाच महदाश्चर्यमुत्तमम् । सर्वेषां शृण्वतां तत्र शिष्याणां स्थिरचेतसाम् । मुमुक्षूणां धृतवतां महापाशुपतं व्रतम्

பின்னர் அவர் நேரடி அனுபவத்தால் உறுதிப்பட்ட, மிக உயர்ந்த அதிசயமான உபதேசத்தை அறிவித்தார். அங்கே நிலைபெற்ற மனத்தையுடைய சீடர்கள்—மோட்ச விரும்பிகள், உறுதியான விரதத்தார்—அனைவரும் கேட்டனர்; அதுவே மகாபாசுபத விரதம்.

Verse 28

गर्ग उवाच । अनेनैवेह देहेन यदि त्वं सिद्धिकामुकः । शृणुष्वावहितो भूत्वा तदा ते कथयाम्यहम्

கர்கர் கூறினார்—“இந்த உடலோடே நீ சித்தியை விரும்பினால், கவனமாகக் கேள்; அப்போது நான் இதை உனக்கு விளக்குகிறேன்.”

Verse 29

अविमुक्ते महाक्षेत्रे सर्वसिद्धिप्रदे सताम् । धर्मार्थकाममोक्षाख्य रत्नानां परमाकरे

அவிமுக்தம் எனும் மகாக்ஷேத்திரத்தில்—நல்லோர்க்கு எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்வதில்—தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் எனும் ரத்தினங்களின் உன்னத சுரங்கம் உள்ளது।

Verse 30

समाश्रितानां जंतूनां सर्वेषां सर्वकर्मणाम् । शलभानां प्रदीपाभे तमःस्तोम महाद्विपि

எந்த உயிரினங்கள்—எத்தகைய செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும்—அங்கே சரணடைந்தால், அவிமுக்தம் பட்டாம்பூச்சிகளுக்குத் தீபம் போல; இருள் கூட்டங்களை மிதித்து நசுக்கும் மகா யானை போலவும் ஆகும்।

Verse 31

कर्मभूरुह दावाग्नौ संसाराब्ध्यौर्वशोचिपि । निर्वाणलक्ष्मी क्षीराब्धौ सुखसंकेतसद्मनि

ஓ காசி! நீ கர்மவிருட்சத்திற்கு காட்டுத்தீ போலவும், சம்சாரக் கடலுக்கு ஔர்வாக்னி போலவும் எரிப்பவள். நீ முக்திச் சுகத்தின் குறியீடு காட்டும் தலம்; நிர்வாணலட்சுமி தங்கும் க்ஷீரசமுத்திரம் போன்றவள்.

Verse 32

दीर्घनिद्रा प्रसुप्तानां परमोद्बोधदायिनि । यातायातश्रमापन्नप्राणिमार्गमहीरुहि

ஓ காசி! நீண்ட அறியாமை நித்திரையில் உறங்குவோர்க்கு நீ பரம விழிப்பை அளிப்பவள். பிறப்பு-இறப்பு என்ற இடையறா வரவு-போக்கால் களைத்த உயிர்களின் பாதையில் நீ பேரமரம்போல் தஞ்ச நிழல் தருகிறாய்.

Verse 33

अनेकजन्मजनित महापापाद्रिवज्रिणि । नामोच्चारकृतां पुंसां महाश्रेयो विधायिनि

ஓ காசி! பல பிறவிகளில் சேர்ந்த மாபாவ மலைக்கு நீ இடியாயுதம் போன்றவள். உன் நாமத்தை உச்சரிப்பதாலேயே மனிதர்க்கு நீ மாபெரும் நன்மையை அருள்கிறாய்.

Verse 34

विश्वेशितुः परेधाम्नि सीम्नि स्वर्गापवर्गयोः । स्वर्धुनी लोलकल्लोला नित्यक्षालित भूतले

அங்கே விஸ்வேஸ்வரனின் பரம தாமம் உள்ளது; சொர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) சந்திக்கும் எல்லையில். அங்கே ஸ்வர்துனி (கங்கை)யின் அலைகள் விளையாட, பூமித்தளம் எப்போதும் கழுவப்படுகிறது.

Verse 35

एवंविधे महाक्षेत्रे सर्वदुःखौघहारिणि । प्रत्यक्षं मम यद्वृत्तं तद्ब्रवीमि महामते

இத்தகைய மகாக்ஷேத்திரத்தில், எல்லா துயரப் பெருக்கையும் அகற்றுவதாகிய இடத்தில், ஓ மகாமதி! எனக்கு நேரில் நிகழ்ந்த நிகழ்வை இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 36

यत्र कालभयं नास्ति यत्र नास्त्येनसो भयम् । तत्क्षेत्रमहिमानं कः सम्यग्वर्णयितुं क्षमः

எங்கே காலத்தின் அச்சம் இல்லை, எங்கே பாவத்தின் அச்சமும் இல்லை—அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையை முறையாக யார் வர்ணிக்க வல்லார்?

Verse 37

तीर्थानि यानि लोकेस्मिञ्जंतूनामघहान्यहो । तानि सर्वाणि शुद्ध्यर्थं काशीमायांति नित्यशः

இந்த உலகில் உயிர்களின் பாவங்களைப் போக்கும் எல்லா தீர்த்தங்களும்—தங்களின் தூய்மைக்காக தினந்தோறும் காசிக்கே வந்து சேர்கின்றன.

Verse 38

अपि काश्यां वसेद्यस्तु सर्वाशी सर्वविक्रयी । स यां गतिं लभेन्मर्त्यो यज्ञैर्दानैर्न सान्यतः

காசியில் வாழும் மனிதன் எதையும் உண்டு, எதையும் விற்றாலும்—அவன் அடையும் நிலை, வேறு எங்கும் யாகங்களாலும் தானங்களாலும் பெற இயலாது.

Verse 39

रागबीजसमुद्भूतः संसारविटपो महान् । दीर्घस्वाप कुठारेण च्छिन्नः काश्यां न वर्धते

ஆசை என்னும் விதையிலிருந்து எழுந்த இந்தப் பெரும் சம்சார மரம், நீண்ட (ஆன்மீக) நித்திரை என்னும் கோடாரியால் வெட்டப்பட்டபின் காசியில் மீண்டும் வளராது.

Verse 40

सर्वेषामूषराणां तु काशी परम ऊषरः । वप्तुर्बीजमिदं तस्मिन्नुप्तं नैव प्ररोहति

எல்லா உஷர நிலங்களிலும் காசியே மிக உஷரம்; அங்கே கர்மம் என்னும் ‘விதைப்பவன்’ விதைத்த விதையும் ஒருபோதும் முளைக்காது.

Verse 41

स्मरिष्यंतीह ये काशीमवश्यं तेपि साधवः । तेप्यघौघ विनिर्मुक्ता यास्यंति गतिमुत्तमाम्

இங்கே வாழ்ந்தபடியே உறுதியாக காசியை நினைவோர் அவர்களும் சாது-நிலையர் ஆவர். பாவப் பெருக்கிலிருந்து விடுபட்டு அவர்கள் பரமோத்தம கதியை அடைவர்.

Verse 42

विभूतिः सर्वलोकानां सत्यादीनां सुभंगुरा । अभंगुरा विमुक्तस्य सा तु लभ्या शिवाज्ञया

சத்தியலோகம் முதலிய எல்லா உலகங்களின் மகிமை நிலையற்றது. ஆனால் முக்தருக்குரிய அந்த மகிமை அழிவற்றது; அது சிவனின் ஆணை (அருள்) மூலமே கிடைக்கும்.

Verse 43

कृमिकीटपतंगानामविमुक्ते तनुत्यजाम् । विभूतिर्दृश्यते या सा क्वास्ति ब्रह्मांडमंडले

அவிமுக்தத்தில் உடலை விடும் புழு, பூச்சி, பட்டாம்பூச்சி முதலியவற்றிற்கும் காணப்படும் மகிமை—அத்தகைய மகிமை பிரபஞ்ச மண்டலத்தில் வேறெங்கே உள்ளது?

Verse 44

वाराणसी यदा प्राप्ता कदाचित्कालपर्ययात् । स उपायो विधातव्यो येन नो निष्क्रमो बहिः

காலத்தின் திருப்பத்தால் எப்போதாவது வாராணசியை அடைந்தால், அதிலிருந்து வெளியே செல்ல வேண்டாதபடி உரிய வழியை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 45

पूर्वतो मणिकर्णीशो ब्रह्मेशो दक्षिणे स्थितः । पश्चिमे चैव गोकर्णो भारभूतस्तथोत्तरे

கிழக்கில் மணிகர்ணீசர், தெற்கில் பிரம்மேசர் நிலைகொண்டுள்ளார். மேற்கில் கோகர்ணர், வடக்கில் அதுபோல பாரபூதர் உள்ளார்.

Verse 46

इत्येतदुत्तमं क्षेत्रमविमुक्ते महाफलम् । मणिकर्णी ह्रदे स्नात्वा दृष्ट्वा विश्वेश्वरंविभुम्

இவ்வாறு அவிமுக்தம் எனும் இந்த உத்தமத் தலம் மகாபலன் தருவது. மணிகர்ணீ குளத்தில் நீராடி, அனைத்திலும் நிறைந்த விஸ்வேஸ்வரப் பெருமானை தரிசித்தால் (மிகுந்த புண்ணியம் பெறுவர்)।

Verse 47

क्षेत्रं प्रदक्षिणीकृत्य राजसूयफलं लभेत् । तत्र श्राद्धप्रदातुश्च मुच्यंते प्रपितामहाः

இந்தத் தலத்தைப் பிரதட்சிணை செய்தால் ராஜசூய யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும். அங்கே ஸ்ராத்தம் அளிப்பவரின் பிதாமகர்களும் (முன்னோர்களும்) பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவர்।

Verse 48

अविमुक्त समं क्षेत्रमपि ब्रह्मांडगोलके । न विद्यते क्वचित्सत्यं सत्यं साधकसिद्धिदम्

முழு பிரபஞ்சக் கோளத்திலும் அவிமுக்தத்துக்கு இணையான தலம் எங்கும் இல்லை—இது உண்மை, உண்மை; ஏனெனில் அது சாதகர்களுக்கு சித்தியை அருள்கிறது।

Verse 49

रक्षंति सततं क्षेत्रं यत्र पाशासिपाणयः । महापारिषदा उग्राः क्रूरेभ्योऽक्रूरबुद्धयः

பாசமும் வாளும் ஏந்திய உக்கிரமான மகாபாரிஷதர்கள் அந்தத் தலத்தை எப்போதும் காக்கின்றனர்—கொடூரருக்கு அச்சமூட்டுவோர்; ஆனால் உள்ளத்தில் அக்கிரூரர், நன்மை நோக்குடையோர்।

Verse 50

प्राग्द्वारमट्टहासश्च गणकोटिपरीवृतः । रक्षेदहर्निशं क्षेत्रं दुर्वृत्तेभ्यो विभीषणः

கிழக்கு வாயிலில் அட்டஹாசன், கோடிக்கணக்கான கணங்களால் சூழப்பட்டு, பகலும் இரவும் அந்தத் தலத்தை காக்கிறான்—தீயொழுக்கமுடையோருக்கு அச்சமூட்டுவான்।

Verse 51

तथैव भूतधात्रीशः क्षेत्रदक्षिणरक्षकः । गोकर्णः पश्चिमद्वारं पाति कोटिगणावृतः

அதேபோல் பூததாத்ரீசர் புனிதக் க்ஷேத்திரம் (காசி) இன் தென் திசையை காவல்காக்கிறார். கோடி கணங்களால் சூழப்பட்ட கோகர்ணர் மேற்கு வாயிலைப் பாதுகாக்கிறார்.

Verse 52

उदग्द्वारं तथा रक्षेद्घंटाकर्णो महागणः । ऐशंकोणं छागवक्त्रो भीषणो वह्निदिग्दलम्

அதேபோல் வடக்கு வாயிலை மகாகணமான கண்டாகர்ணன் காக்கிறான். அக்கினித் திசையை ஒட்டிய ஈசான மூலையைப் பயங்கரமான சாகவக்த்ரன் பாதுகாக்கிறான்.

Verse 54

कालाक्षोरण भद्रस्तु कौलेयः कालकंपनः । एते पूर्वेण रक्षंति गंगापारे स्थिता गणाः

காலாக்ஷன், ஓரணபத்ரன், கௌலேயன், காலகம்பனன்—இக் கணங்கள் கங்கையின் அக்கரையில் நின்று கிழக்கு திசையைப் பாதுகாக்கின்றனர்.

Verse 55

वीरभद्रो नभश्चैव कर्दमालिप्तविग्रहः । स्थूलकर्णो महाबाहुरसिपारे व्यवस्थिताः

வீரபத்ரன், நபஸ், மேலும் கர்தமாலிப்தவிக்ரஹன், ஸ்தூலகர்ணன், மகாபாகு—இவர்கள் அனைவரும் அசி நதியின் அக்கரையில் அமைந்துள்ளனர்.

Verse 56

विशालाक्षो महाभीमः कुंडोदरमहोदरौ । रक्षंति पश्चिमद्वारं देहलीदेशसंस्थिताः

விசாலாக்ஷன், மகாபீமன், குண்டோதரன் மற்றும் மகோதரன்—தேஹலீ தேசத்தில் அமைந்து மேற்கு வாயிலைப் பாதுகாக்கின்றனர்.

Verse 57

नंदिसेनश्च पंचालः खरपादकरंटकः । आनंदोगोपको बभ्रू रक्षंति वरणातटे

நந்திசேனன், பஞ்சாலன், கரபாதகரண்டகன், ஆனந்தோகோபகன், பப்ரூ—இவர்கள் வரணா நதிக்கரையைப் பாதுகாக்கின்றனர்.

Verse 58

तस्मिन्क्षेत्रे महापुण्ये लिंगमोंकारसंज्ञकम् । तत्र सिद्धिं परां प्राप्ता देहेनानेन साधकाः

அந்த மகாபுண்ணிய க்ஷேத்திரத்தில் ‘ஓங்கார’ எனப் பெயர்பெற்ற லிங்கம் விளங்குகிறது; அங்கே சாதகர்கள் இத்தேகத்திலேயே பரமசித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 59

कपिलश्चैव सावर्णिः श्रीकंठः पिगलोंशुमान् । एते पाशुपताः सिद्धास्तल्लिंगाराधनेन हि

கபிலன், சாவர்ணி, ஸ்ரீகண்டன், பிகலோம்ஶுமான்—இவர்கள் பாசுபத பக்தர்கள்; அந்த லிங்காராதனையாலேயே நிச்சயமாக சித்தி பெற்றனர்.

Verse 60

एकदा तस्य लिंगस्य कृत्वा पंचापिपूजनम् । नृत्यतः सहुडुत्कारं तस्मिंल्लिंगे लयं ययुः

ஒருமுறை அந்த லிங்கத்திற்கு பஞ்சவிதப் பூஜை செய்து, ‘ஹுடு!’ என முழங்கியபடி ஆடி, அவர்கள் அந்த லிங்கத்திலேயே லயமடைந்தனர்.

Verse 61

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तत्र यद्वृत्तमद्भुतम् । निशामय महाबुद्धे दमन द्विजसत्तम

மேலும் ஒன்றைச் சொல்கிறேன்—அங்கே நிகழ்ந்த ஒரு அதிசய நிகழ்வு. மஹாபுத்தியுடைய தமனனே, த்விஜசிரேஷ்டனே, கவனமாகக் கேள்.

Verse 62

एका भेकी मुने तत्र चरंती लिंग सन्निधौ । प्रदक्षिणं सदा कुर्यान्निर्माल्याक्षतभक्षिणी

முனிவரே, அங்கே சிவலிங்கத்தின் சன்னிதியில் ஒரு தவளைப் பெண் சுற்றித் திரிந்து எப்போதும் பிரதட்சிணை செய்தாள்; ஆனால் அவள் நிர்மால்யமும் அக்ஷதமும் (அரிசி) உண்டாள்.

Verse 63

सा तत्र मृत्युं न प्राप शिवनिर्माल्यभक्षणात् । क्षेत्रादन्यत्र मरणं जातं तस्यास्तदेनसः

சிவனின் நிர்மால்யத்தை உண்டதனால் அவள் அங்கே (க்ஷேத்திரத்தில்) மரணத்தை அடையவில்லை; ஆனால் க்ஷேத்திரத்துக்கு வெளியே அதே பாவத்தினால் அவளுக்கு மரணம் ஏற்பட்டது.

Verse 64

वरं विषमपिप्राश्यं शिवस्वं नैव भक्षयेत् । विषमेकाकिनं हंति थिवस्वं पुत्रपौवकम्

விஷத்தை விழுங்குவது மேல்; ஆனால் சிவஸ்வம் (சிவனுக்குரியது) உண்ணக் கூடாது. விஷம் அதை எடுத்த ஒருவரையே கொல்லும்; சிவனுடைய சொத்தை எடுத்தல் மகன்-பேரன் உடன் அழிவைத் தரும்.

Verse 65

शिवस्य परिपुष्टांगाः स्पर्शनीया न साधुभिः । तेन कर्मविपाकेन ततस्ते रौरवौकसः

சிவஸ்வத்தால் உடல் புஷ்டியடைந்தவர்கள் சத்புருஷர்களால் தொடப்படத் தகுதியற்றவர்கள். அந்தக் கர்மவிபாகத்தால் அவர்கள் பின்னர் ரௌரவ நரகத்தில் வாசிப்பர்.

Verse 66

कश्चित्काकः समालोक्य मंडूकीं तामितस्ततः । पोप्लूयमानामादाय चंच्वा क्षेत्राद्बहिर्गतः

ஒரு காகம் அந்தத் தவளைப் பெண் அலைந்து தத்தளிப்பதைப் பார்த்து, தன் அலகில் பிடித்துக் கொண்டு க்ஷேத்திர எல்லையைத் தாண்டி வெளியே பறந்தது.

Verse 67

वर्षाभ्वी तेन सा क्षिप्ता काकेन क्षेत्रबाह्यतः । अथ सा कालतो भेकी तत्रैव क्षेत्रसत्तमे

மழைக்காலத்தில் அந்தக் காகம் அவளைப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் வெளியே எறிந்தது. பின்னர் காலநியதியால் அந்தத் தவளை அதே பரமப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திலேயே, அதே இடத்தில் முடிவடைந்தது.

Verse 68

प्रदक्षिणीकरणतो लिंगस्यस्पर्शनादपि । पुण्यापुण्यवतीजाता कन्यापुष्पबटोर्गृहे

பிரதட்சிணை செய்ததாலும்—லிங்கத்தைத் தொட்டதாலும் கூட—அவள் புண்ணியமும் பாபமும் கலந்த பலனுடன், ‘கன்யாபுஷ்பபடு’ எனும் பிரம்மச்சாரியின் இல்லத்தில் பெண்ணாகப் பிறந்தாள்.

Verse 69

शुभावयवसंस्थाना शुभलक्षणलक्षिता । परं गृध्रमुखी जाता निर्माल्याक्षतभक्षणात्

அவளது உடல் அழகாக அமைந்து, நல்விளக்குறிகளால் குறிக்கப்பட்டிருந்தது; ஆயினும் நிர்மால்யமும் அக்ஷதமும் உண்டதனால் அவள் கழுகுமுகத்துடன் பிறந்தாள்.

Verse 70

सम्यग्गीतरहस्यज्ञा नितरां मधुरस्वरा । सप्तस्वरास्त्रयो ग्रामा मूर्च्छनास्त्वैकविंशतिः

அவள் இசையின் மறைநெறிகளை நன்கு அறிந்தவள்; மிக இனிய குரலுடையவள். ஏழு ஸ்வரங்கள், மூன்று கிராமங்கள், இருபத்தொன்று மூர்ச்சனைகள் அனைத்தும் அவளுக்குத் தெரிந்தன.

Verse 71

ताना एकोनपंचाश ताला एकोत्तरंशतम् । रागाः षडेव तेषां तु पंचपंचापि चांगनाः

தானங்கள் நாற்பத்தொன்பது; தாளங்கள் நூற்றொன்று. ராகங்கள் ஆறு; அவற்றில் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஐந்து ஐந்து ‘அங்கனைகள்’ (உபராகங்கள்/துணை ராகங்கள்) இருந்தன.

Verse 72

षड्विंशद्रागरागिण्य इति रागि मुदावहाः । देशकाल विभेदेन पंचषष्टिस्तथा पराः

இருபத்தாறு முதன்மை ராகங்களும் ராகிணிகளும் ரசிகருக்கு மகிழ்ச்சி தருகின்றன; மேலும் தேச-கால வேறுபாட்டால் அறுபத்தைந்து கூடுதல் வகைகளும் உள்ளன.

Verse 73

यावंत एव तालाः स्यु रागास्तावंत एव हि । इति गीतोपनिषदा प्रत्यहं सा शुभव्रता

எத்தனை தாளங்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை ராகங்களும் உள்ளன—என்று ‘கீதோபநிஷத்’ உபதேசம் பெற்ற அந்த சுபவிரதையாள் நாள்தோறும் பயிற்சி செய்தாள்.

Verse 74

माधवी मधुरालापा सदोंकारं समर्चयेत् । प्राप्याप्यनर्घ्यतारुण्यं सा तु पुष्पबटोः सुता

இனிய மொழியுடைய மாதவி எப்போதும் ஓங்காரத்தை முறையாக ஆராதித்தாள்; விலையற்ற இளமை பெற்றபோதும் அவள்—புஷ்பபடனின் மகள்—அந்த வழிபாட்டிலேயே பக்தியுடன் நிலைத்தாள்.

Verse 75

प्राग्जन्मवासनायोगादोंकारं बह्वमंस्त वै । स्वभाव चंचलं चेतस्तस्यास्तल्लिंग सेवनात्

முன்ஜென்ம வாசனைகளின் வலிமையால் அவள் ஓங்காரத்தை மிகுந்த மனனத்துடன் தியானித்தாள்; இயல்பில் அலைபாயும் மனமும் அவளிடம் அந்த லிங்க சேவையால் நிலைபெற்றது.

Verse 76

दमनस्थैर्यमगमद्योगेनेव महात्मनः । न दिवा बाधयांचक्रे क्षुत्तृण्निद्रा क्षपा सुताम्

அவள் தன்னடக்கத்தின் உறுதியை அடைந்தாள், மகாத்மாவின் யோகத்தால் பெற்றதுபோல்; பகலில் பசி, தாகம், நித்திரை அந்த க்ஷபையின் மகளைக் கலங்கச் செய்யவில்லை.

Verse 77

अतंद्रितमना आसीत्सा तल्लिंग निरीक्षणे । अक्ष्णोर्निमेषा यावंतस्तस्या आसन्दिवानिशम्

அவள் அந்த லிங்கத்தை நோக்குவதில் சோர்வில்லா மனத்துடன் நிலைத்திருந்தாள். அவளுடைய கண்களின் இமைப்புகள் எத்தனை இருந்தாலும், அவை பகல்-இரவு மிகச் சிறிதளவே நிகழ்ந்தன; ஏனெனில் அவள் பார்வையை அங்கிருந்து விலக்க விரும்பவில்லை.

Verse 78

तावत्कालस्तया साध्व्या महान्विघ्नोऽनुमीयते । निमेषांतरितः कालो यो यो व्यथोंगतो मम । लिंगानवेक्षणात्तत्र प्रायश्चित्तं कथं भवेत

அதனால் அந்த சாத்வி அந்தச் சிறிதளவு நேரத்தையும் பெரும் தடையாகக் கருதினாள்— ‘எனக்காக இமைப்பின் இடைவெளியளவுக்கேனும் லிங்கத்தை நோக்காமல் கடந்த ஒவ்வொரு கணமும் வேதனையாயிற்று; அதற்குப் பிராயச்சித்தம் எவ்வாறு உண்டாகும்?’

Verse 79

इति संचितयंत्येव सेवां तत्याज नोंकृतेः । जलाभिलाषिणी सा तु लिंगनामामृतं पिबेत्

இவ்வாறு எண்ணியவளாய், ‘ஓங்காரம்’ எனும் ஓம்க்ருதியிற்காகக்கூட அவள் தன் சேவையை ஒருபோதும் விடவில்லை. நீர் வேண்டுமென ஆசை எழும்போது, லிங்கத்தின் நாமாமிர்தத்தையே அருந்தினாள்.

Verse 80

नान्य द्दिदृक्षिणी तस्या अक्षिणी श्रुतिगे अपि । विहाय लिंगमोंकारं हृद्विहायः स्थितं सताम्

அவளுடைய கண்கள் வேறொன்றையும் காண விரும்பவில்லை; காதுகளுக்கு பிற ஒலிகள் வந்தாலும். நற்குணமுடையோரின் இதய-அடைக்கலமாக நிலைக்கும் ஓங்கார-லிங்கமான சிவனை அவள் எவ்வாறு விட்டு விடுவாள்?

Verse 81

तस्याः शब्दग्रहौ नान्य शब्दग्रहणतत्परौ । अतीव निपुणौ जातौ तत्सन्माल्यकरौकरौ

அவளுடைய ‘ஒலி-பிடிக்கும்’ உணர்வுகள் வேறு ஒலிகளைப் பற்றிக்கொள்ளவில்லை; அவை புனித நாதத்தை ஏற்கவே முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தன. அவளுடைய கைகளும் மிகுந்த நிபுணத்துடன் ஆனன—அவருக்காகச் சிறந்த மாலைகளைத் தொடுத்த கைகள்.

Verse 82

नान्यत्र चरणौ तस्याश्चरतः सुखवांछया । त्यक्त्वोंकाराजिरक्षोणीं क्षुण्णां निर्वाणपद्मया

இன்பத்தை நாடி அவள் தன் பாதங்களை வேறெங்கும் வைக்கவில்லை; ஓங்காரரேகையால் குறியிடப்பட்ட அந்தப் புனித நிலத்தை விட்டு, அதை பாதத்தால் மிதித்தாள்—மோட்சப் பத்மம் போல்.

Verse 83

ओंकारं प्रणवं सारं परब्रह्मप्रकाशकम् । शब्दब्रह्मत्रयीरूपं नादबिंदुकलालयम्

ஓங்காரம்—பிரணவம்—சாரமே; பரபிரம்மத்தை வெளிப்படுத்துவது. அது சப்தபிரம்ம ரூபமாக வேதத் திரயம்; நாதம், பிந்து, கலா ஆகியவற்றின் ஆலயம்.

Verse 84

सदक्षरं चादिरूपं विश्वरूपं परावरम् । वरं वरेण्यं वरदं शाश्वतं शांतमीश्वरम्

அது உண்மையான அக்ஷரம், ஆதிமூலம், விஸ்வரூபம், பர-அபர இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டது; சிறந்தது, தேர்வுக்குரியது, வரமளிப்பது—நித்தியம், அமைதி, ஈசன்.

Verse 85

सर्वलोकैकजनकं सर्वलोकैकरक्षकम् । सर्वलोकैकसंहर्तृ सर्वलोकैकवंदितम्

அவர் எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே தந்தை, எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே காவலன்; எல்லா உலகங்களையும் ஒரேவனாக ஒடுக்குபவன், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவன்.

Verse 86

आद्यंतरहितं नित्यं र्शिवं शंकरमव्ययम् । एकगुणत्रयातीतं भक्तस्वांतकृतास्पदम्

அவர் ஆதியும் அந்தமும் அற்றவர், நித்தியன்—சிவன், சங்கரன், அழியாதவன்; குணத்திரயத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ஒருவன், ஆயினும் பக்தர்களின் தூய உள்ளங்களில் தன் இருப்பிடத்தை அமைக்கிறான்.

Verse 87

निरुपाधिं निराकारं निर्विकारं निरंजनम् । निर्मलं निरहंकारं निष्प्रपंचं निजोदयम्

அவன் உபாதியற்றவன், உருவமற்றவன், மாற்றமற்றவன், மாசற்றவன்; தூயவன், அகங்காரமற்றவன், பிரபஞ்சத்தைத் தாண்டியவன், தன்னொளியால் தானே உதித்தவன்.

Verse 88

स्वात्माराममनंतं च सर्वगं सर्वदर्शिनम् । सर्वदं सर्वभोक्तारं सर्वं सर्वसुखास्पदम्

அவன் தன் ஆத்மாவில் ஆனந்தித்து விளங்கும் அனந்தன்; எங்கும் நிறைந்தவன், அனைத்தையும் காண்பவன்; அனைத்தையும் அளிப்பவன், அனைத்தையும் அனுபவிப்பவன்; அவனே அனைத்தும், எல்லா இன்பங்களின் பரம ஆச்ரயம்.

Verse 89

वागिंद्रियं तदीयं च प्रोच्चरत्तदहर्निशम् । नामांतरं न गृह्णाति क्वचिदन्यस्यकस्यचित्

அவளுடைய வாக்கிந்திரியம் முழுவதும் அவருக்கே உரியதாகி, பகலும் இரவும் அந்த (நாமத்தை) உச்சரித்தது; யாருடைய வேறொரு பெயரையும் அது எப்போதும் ஏற்கவில்லை.

Verse 90

एतन्नामाक्षररसं रसयंती दिवानिशम् । रसना नैव जानाति तस्या अन्यद्रसांतरम्

இந்த நாமாக்ஷரத்தின் அமுதரசத்தை பகலும் இரவும் சுவைத்ததால், அவளுடைய நாவிற்கு வேறு எந்தச் சுவையும் இனி அறியப்படவில்லை.

Verse 91

संमार्जनं रंगमालाः प्रासादं परितः सदा । विदध्यान्माधवी तत्र तथार्चा पात्रशोधनम्

மாதவி எப்போதும் ஆலயப் பிராசாதத்தைச் சுற்றி துடைப்பும் அலங்கார மாலைகளும் அமைத்தாள்; அங்கேயே அவள் அர்ச்சனையும் பூஜைப் பாத்திரங்களின் சுத்திகரிப்பையும் செய்தாள்.

Verse 92

तत्र पाशुपता ये वै प्रणवेशार्चने रताः । तांश्च शुश्रूषयेन्नित्यं पितृबुद्ध्याति भक्तितः

அங்கே பிரணவேசன் (ஓங்கார-ஸ்வரூபப் பெருமான்) வழிபாட்டில் ஈடுபட்ட பாசுபத பக்தர்களைத் தந்தையெனக் கருதி, மிகுந்த பக்தியுடன் நாள்தோறும் சேவை செய்ய வேண்டும்।

Verse 93

वैशाखस्य चतुर्दश्यामेकदा सा तु माधवी । रात्रौ जागरणं कृत्वा दिवोपवसान्विता

ஒருமுறை வைசாக மாதச் சதுர்தசியன்று அந்த மாதவி பகலில் உபவாசம் இருந்து, இரவில் ஜாகரணம் செய்தாள்।

Verse 94

यात्रामिलितभक्तेषु प्रातर्यातेषु सर्वतः । संमार्जनादिकं कृत्वा लिंगमभ्यर्च्य हर्षतः

யாத்திரைக்காகக் கூடிய பக்தர்கள் காலையில் எல்லாத் திசைகளுக்கும் புறப்பட்டபின், அவள் துடைத்தல் முதலான பணிகளைச் செய்து, மகிழ்ச்சியுடன் லிங்கத்தை வழிபட்டாள்।

Verse 95

गायंती मधुरं गीतं नृत्यंती निजलीलया । ध्यायंती लिंगमोंकारं तत्र लिंगे लयं ययौ

இனிய பாடல்களைப் பாடி, தன் இயல்பான பக்தி-லீலையால் நடனம் செய்து, லிங்கத்தை ஓங்காரமாகத் தியானித்தவள், அங்கே அந்த லிங்கத்திலேயே லயமடைந்தாள்।

Verse 96

अनेनैव शरीरेण पार्थिवेन महामतिः । अस्मदाचार्यमुख्यानां पश्यतां च तपस्विनाम्

இதே பார்திவ உடலோடு அந்த மகாமதி, எங்கள் முதன்மை ஆசாரியர்களும் தவஸ்விகளும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் [தெய்வ நிலையை] அடைந்தாள்।

Verse 97

प्रादुर्बभूव यल्लिंगाज्ज्योतिर्जटिलितांबरम् । तत्र ज्योतिषि सा बाला ज्योतिर्मय्यपि साप्यभूत्

அந்த லிங்கத்திலிருந்து, ஆகாயமே ஒளியால் பின்னப்பட்டதுபோலத் தோன்றும் தெய்வீக ஜோதி வெளிப்பட்டது. அந்த ஜோதிக்குள் அந்தப் பாலிகையும் ஜோதிமயமாக ஆனாள்.

Verse 98

राधशुक्लचतुर्दश्यामद्यापि क्षेत्रवासिनः । तत्र यात्रां प्रकुर्वंति महोत्सवपुरःसराः

ராதா மாதத்தின் சுக்ல சதுர்தசியன்று இன்றும் க்ஷேத்ரவாசிகள் (காசிவாசிகள்) மகோத்ஸவத்தை முன்னிட்டு அங்கே யாத்திரை நடத்துகின்றனர்.

Verse 99

तत्र जागरणं कृत्वा चतुर्दश्यामुपोषिताः । प्राप्नुवंति परं ज्ञानं यत्रकुत्रापि वै मृताः

அங்கே விழிப்புணர்வுடன் ஜாகரணம் செய்து சதுர்தசியன்று உபவாசம் இருப்போர் பரம ஞானத்தை அடைவர்—அவர்கள் எங்கே இறந்தாலும் கூட.

Verse 100

ब्रह्मांडोदर मध्ये तु यानि तीर्थानि सर्वतः । तानि वैशाखभूतायामायांत्योंकृति दर्शने

பிரபஞ்சத்தின் கருவில் எங்கெங்கும் உள்ள தீர்த்தங்கள் அனைத்தும், ஓங்கார-சொரூப தரிசனத்தால், வைசாகத்தில் வந்து ஒன்றுகூடுகின்றன எனப் போலும்.

Verse 110

सर्वाण्यायतनान्याशु साब्धीनि स गिरीण्यपि । स नदीनि स तीर्थानि स द्वीपानि ययुस्ततः

அப்போது அங்கிருந்து எல்லா ஆலயங்களும், சமுத்திரங்களும், மலைகளும் கூட—நதிகள், தீர்த்தங்கள், தீவுகளுடன்—விரைவாகப் புறப்பட்டன; அந்த தெய்வீக சங்கமத்திற்குள் இழுக்கப்பட்டதுபோல்.

Verse 120

ये निंदंति महादेवं क्षेत्रं निंदंति येऽधियः । पुराणं ये च निंदंति ते संभाष्या न कुत्रचित्

மகாதேவரை நிந்திப்போர், மயங்கிய புத்தியால் காசி-க்ஷேத்திரத்தை நிந்திப்போர், புராணத்தை நிந்திப்போர்—அவர்களுடன் எங்கும் உரையாடக் கூடாது।

Verse 121

ओंकारसदृशं लिंगं न क्वचिज्जगतीतले । इति गौर्यै समाख्यातं देवदेवेन निश्चितम्

பூமித்தளத்தில் ஓங்கார வடிவிற்கு ஒப்பான லிங்கம் எங்கும் இல்லை—என்று தேவர்களின் தேவன் கௌரியிடம் உறுதியாக உரைத்தான்।

Verse 122

इममध्यायमाकर्ण्य नरस्तद्गतमानसः । विमुक्तः सर्वपापेभ्यः शिवलोकमवाप्नुयात्

இந்த அத்தியாயத்தை மனம் ஒன்றி கேட்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவலோகத்தை அடைவான்।

Verse 853

रक्षः काष्ठां शंकुकर्णो दृमिचंडो मरुद्दिशम् । इत्थं क्षेत्रं सदा पांति गणा एतेऽति भास्वराः

ராக்ஷஸ திசையை சங்குகர்ணன் காக்கிறான்; மருத் திசை (வாயுதேவ திசை) த்ருமிசண்டன் காக்கிறான்; இவ்வாறு மிக ஒளிமிக்க கணங்கள் எப்போதும் காசி-க்ஷேத்திரத்தைப் பாதுகாக்கின்றனர்।