Adhyaya 15

Verse 1

स्कंद उवाच । ज्येष्ठेश्वरस्य परितो यानि लिंगानि कुंभज । तानि पंचसहस्राणि मुनीनां सिद्धिदान्यलम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஹே கும்பஜ (அகஸ்திய)! ஜ்யேஷ்டேஸ்வரனைச் சுற்றிலும் உள்ள லிங்கங்கள் ஐந்தாயிரம்; அவை முனிவர்க்கு சித்திகளை அளிக்க வல்லவை.

Verse 2

पराशरेश्वरं लिंगं ज्येष्ठेशादुत्तरे महत् । तस्य दर्शनमात्रेण निर्मलं ज्ञानमाप्यते

ஜ்யேஷ்டேஸ்வரனின் வடக்கில் பராசரேஸ்வரன் எனும் மகத்தான லிங்கம் விளங்குகிறது; அதன் தரிசனமட்டுமே நிர்மலமான தூய ஞானத்தை அளிக்கும்.

Verse 3

तत्रैव सिद्धिदं लिंगं मांडव्येश्वरसंज्ञितम् । न तस्य दर्शनाज्जातु दुर्बुद्धिं प्राप्नुयान्नरः

அங்கேயே சித்தி அளிக்கும் மாண்டவ்யேஸ்வரன் எனும் லிங்கம் உள்ளது; அதன் தரிசனத்தால் மனிதன் எப்போதும் தீய/வழிதவறிய புத்தியை அடையான்.

Verse 4

लिंगं च शंकरेशाख्यं तत्रैव शुभदं सदा । भृगुनारायणस्तत्र भक्तानां सर्वसिद्धिदः

அங்கேயே எப்போதும் மங்களம் அளிக்கும் சங்கரேசன் எனும் லிங்கமும் உள்ளது; அங்கேயே ப்ருகுநாராயணன் பக்தர்களுக்கு எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்வான்.

Verse 5

जाबालीश्वर संज्ञं च लिंगं तत्रातिसिद्धिदम् । तस्य संदर्शनाज्जातु न जंतुर्दुर्गतिं व्रजेत्

அங்கே ஜாபாலீஸ்வரன் எனும் லிங்கமும் உள்ளது; அது மிகுந்த சித்தி அளிப்பது. அதன் தரிசனத்தால் எந்த உயிரும் ஒருபோதும் துர்கதியை அடையாது.

Verse 6

सुमंतु मुनिना श्रेष्ठस्तत्रादित्यः प्रतिष्ठितः । तस्य संदर्शनादेव कुष्ठव्याधिः प्रशाम्यति

அங்கே சிறந்த முனிவர் சுமந்து ஆதித்யதேவனை நிறுவினார். அவரை மட்டும் தரிசித்தாலே குஷ்டநோய் தணிந்து நீங்குகிறது.

Verse 7

भैरेवी भीषणा नाम तत्र भीषणरूपिणी । क्षेत्रस्य भीषणं सर्वं नाशयेद्भावतोर्चिता

அங்கே ‘பீஷணா’ எனப்படும் பயங்கர ரூபமுடைய பைரவீ தேவி உள்ளாள். பக்தியுடன் வழிபட்டால், க்ஷேத்திரம் (காசி) தொடர்பான எல்லாப் பயங்களையும் அவள் அழிக்கிறாள்.

Verse 8

तत्रोपजंघने लिंगं कर्मबंधविमोक्षणम् । नृभिः संसेवितं भक्त्या षण्मासात्सिद्धिदं परम्

அங்கே உபஜங்கனத்தில் கர்மப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் லிங்கம் உள்ளது. மக்கள் பக்தியுடன் சேவித்தால் அது ஆறு மாதத்தில் பரம சித்தியை அளிக்கிறது.

Verse 9

भारद्वाजेश्वरं लिंगं लिंगं माद्रीश्वरं वरम् । एकत्र संस्थिते द्वे तु द्रष्टव्ये सुकृतात्मना

பாரத்வாஜேஸ்வர லிங்கமும், சிறந்த மாத்ரீஸ்வர லிங்கமும்—இவ்விரண்டும் ஒரே இடத்தில் நிலைத்துள்ளன; புண்ணியமிகு உள்ளத்தவர் அவற்றைத் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 10

अरुणि स्थापितं लिंगं तत्रैव कलशोद्भव । तस्य लिंगस्य सेवातः सर्वामृद्धिमवाप्नुयात्

ஓ கலசோத்பவ (அகஸ்த்யா)! அங்கே அருணி நிறுவிய லிங்கமும் உள்ளது. அந்த லிங்கத்தைச் சேவித்தால் எல்லா வகைச் செழிப்பும் கிடைக்கும்.

Verse 11

लिंगं वाजसनेयाख्यं तत्रास्त्यतिमनोहृरम् । तस्य संदर्शनात्पुंसां वाजपेयफलं भवेत्

அங்கே ‘வாஜஸநேய’ எனப் பெயர்பெற்ற மிக மனோகரமான லிங்கம் உள்ளது. அதன் தரிசனமாத்திரத்தாலே மனிதர்கள் வாஜபேய யாகத்தின் பலனை அடைகின்றனர்.

Verse 12

कण्वेश्वरं शुभं लिंगं लिंगं कात्यायनेश्वरम् । वामदेवेश्वरं लिंगमौतथ्येश्वरमेव च

அங்கே சுபமான கண்ண்வேஸ்வர லிங்கம், காத்யாயனேஸ்வர லிங்கம், வாமதேவேஸ்வர லிங்கம், மேலும் அவுதத்யேஸ்வர லிங்கமும் உள்ளன.

Verse 13

हारीतेश्वरसंज्ञं च लिंगं वै गालवेश्वरम् । कुंभेर्लिंगं महापुण्यं तथा वै कौसुमेश्वरम्

அங்கே ஹாரீதேஸ்வர எனப்படும் லிங்கமும், காலவேஸ்வர லிங்கமும்; கும்பரின் மிகப் புண்ணியமான லிங்கமும், அதுபோல கௌஸுமேஸ்வர லிங்கமும் உள்ளன.

Verse 14

अग्निवर्णेश्वरं चैव नैध्रुवेश्वरमेव च । वत्सेश्वरं महालिंगं पर्णादेश्वरमेव च

அங்கே அக்னிவர்ணேஸ்வரமும் நைத்ருவேஸ்வரமும்; வத்ஸேஸ்வர எனும் மகாலிங்கமும், மேலும் பர்ணாதேஸ்வரமும் உள்ளன.

Verse 15

सक्तुप्रस्थेश्वरं लिंगं कणादेशं तथैव च । अन्यत्तत्र महालिंगं मांडूकाय निरूपितम्

அங்கே சக்துப்ரஸ்தேஸ்வர லிங்கமும் கநாதேசமும் உள்ளன; மேலும் அங்கே மற்றொரு மகாலிங்கம் உள்ளது, அது மாண்டூகனுக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 16

वाभ्रवेयेश्वरं लिंगं शिलावृत्तीश्वरं तथा । च्यवनेश्वर लिंगं च शालंकायनकेश्वरम्

அந்தப் புனிதப் பகுதியில் வாப்ரவேயேஸ்வர, ஶிலாவ்ருத்தீஸ்வர, ச்யவனேஸ்வர, ஶாலங்காயனகேஸ்வர எனும் சிவலிங்கங்கள் உள்ளன।

Verse 17

कलिंदमेश्वरं लिंगं लिंगमक्रोधनेश्वरम् । लिंगं कपोतवृत्तीशं कंकेशं कुंतलेश्वरम

அங்கேயே கலிந்தமேஸ்வர, அக்ரோதனேஸ்வர, கபோதவ்ருத்தீஷ, கங்கேஷ, குந்தலேஸ்வர எனும் சிவலிங்கங்களும் உள்ளன।

Verse 18

कंठेश्वरं कहोलेशं लिंगं तुंबुरुपूजितम् । मतगेशं मरुत्तेशं मगधेयेश्वरं तथा

கண்டேஸ்வர, கஹோலேஷ, தும்புரு வழிபட்ட சிவலிங்கம், மேலும் மதகேஷ, மருத்தேஷ, மகதேயேஸ்வர ஆகியனவும் அங்கே உள்ளன।

Verse 19

जातूकर्णेश्वरं लिंगं जंबूकेश्वरमेव च । जारुधीशं जलेशं च जाल्मेशं जालकेश्वरम्

ஜாதூகರ್ಣேஸ்வர, ஜம்பூகேஸ்வர எனும் சிவலிங்கங்கள் அங்கே உள்ளன; மேலும் ஜாருதீஷ, ஜலேஷ, ஜால்மேஷ, ஜாலகேஸ்வர ஆகியனவும் உள்ளன।

Verse 20

एवमादीनि लिंगानि अयुतार्धानि कुंभज । स्मरणाद्दर्शनात्स्पर्शादर्चनान्नमनात्स्तुतेः

ஹே கும்பஜ (அகஸ்த்ய)! இவ்வாறு இன்னும் எண்ணற்ற சிவலிங்கங்கள் உள்ளன; அவற்றை நினைதல், தரிசனம், தொடுதல், அர்ச்சனை, வணக்கம், ஸ்துதி செய்வதால் நற்புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 21

न जातु जायते जंतोः कलुषस्य समुद्भवः । एतेषां शुभलिंगानां ज्येष्ठस्थानेति पावने

இவ்வுபசாரமான சிவலிங்கங்களுடன் தொடர்புடையவர்க்கு மாசு எந்நாளும் எழாது; ஏனெனில் இச்சுப லிங்கங்கள் பரமபாவனமான ஜ்யேஷ்டஸ்தானத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளன।

Verse 22

स्कंद उवाच । एकदा तत्र यद्वृत्तं ज्येष्ठस्थाने महामुने । तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणुष्वाघविनाशनम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகாமுனியே! ஜ்யேஷ்டஸ்தானத்தில் ஒருமுறை நிகழ்ந்ததை உனக்குச் சொல்கிறேன்; கேள், இது பாவநாசகமான வரலாறு।

Verse 23

स्वैरं विहरतस्तत्र ज्येष्ठस्थाने महेशितुः । कौतुकेनैव चिक्रीड शिवा कंदुकलीलया

அங்கே ஜ்யேஷ்டஸ்தானத்தில் மகேசன் சுதந்திரமாக உலாவிக் கொண்டிருக்க, சிவை ஆர்வக் களிப்பால் பந்து விளையாட்டு லீலையைத் தொடங்கினாள்।

Verse 24

उदंच न्न्यंचदंगानां लाघवं परितन्वती । निःश्वासामोदमुदित भ्रमराकुलितेक्षणा

அங்கங்களை மேலே கீழே அசைத்து அவள் இலகுத் தன்மையின் அழகை விரித்தாள்; தன் மூச்சின் மணத்தால் மகிழ்ந்து, அவள் கண்கள் வண்டுகளால் சூழப்பட்டன।

Verse 25

भ्रश्यद्ध म्मिल्लसन्माल्य स्थपुटीकृत भूमिका । स्विद्यत्कपोलपत्राली स्रवदंबुकणोज्ज्वला

அவளின் கூந்தல் முடிச்சும் மலர்மாலையும் சறுக்கின; தாளமிட்ட காலடிகளால் தரை குழிந்தது. கன்னங்களின் இலைஅலங்காரங்கள் வியர்வையால் மின்னி, சொட்டும் ஈரத் துளிகளால் ஒளிர்ந்தன।

Verse 26

स्फुटच्चोलांशुकपथनिर्यदंगप्रभावृता । उल्लसत्कंदुकास्फालातिशोणितकरांबुजा

அவளுடைய ஆடையின் இடைவெளிகளின் வழியே அங்கக் காந்தி தெளிவாக வெளிப்பட்டது; பந்தை வலிமையுடன் அடித்ததால் அவளின் தாமரை போன்ற கரங்கள் ஆழ்ந்த செம்மை ஒளியால் பிரகாசித்தன।

Verse 27

कंदुकानुग सदृष्टि नर्तित भ्रूचलतांचला । मृडानी किल खेलंती ददृशे जगदंबिका

பந்தைத் தொடர்ந்து செல்லும் பார்வை, நடனமாடும் புருவங்கள், அசையும் ஆடையின் முனைகள்—இவற்றுடன் ம்ருடானி, ஜகதம்பிகை, உண்மையிலே விளையாடிக் கொண்டிருப்பதாகக் காணப்பட்டாள்।

Verse 28

अंतरिक्षचराभ्यां च दितिजाभ्यां मनोहरा । कटाक्षिताभ्यामिव वै समुपस्थितमृत्युना

நடுவானில் உலாவும் திதி-புத்ரர்களான இரு அழகிய அசுரர்கள் அணுகினர்; ஆனால் தேவியின் ஒரு கடாட்சமே, மரணமே வந்ததுபோல் தோன்றியது।

Verse 29

विदलोत्पल संज्ञाभ्यां दृप्ताभ्यां वरतो विधेः । तृणीकृतत्रिजगती पुरुषाभ्यां स्वदोर्बलात्

விதலன், உத்பலன் எனப் பெயருடைய அந்த இரு அகந்தையர்கள், பிரம்மனிடமிருந்து வரம் பெற்றுத் தங்கள் புஜபலத்தால் மூவுலகையும் புல்லென இகழ்ந்தனர்।

Verse 30

देवीं परिजिहीर्षू तौ विषमेषु प्रपीडितौ । दिवोवतेरतुः क्षिप्रं मायां स्वीकृत्य शांबरीम्

தேவியை அபகரிக்க எண்ணி, தங்கள் ஆபத்தான சூழ்ச்சிகளில் சிக்கிய அந்த இருவரும் விரைவில் விண்ணிலிருந்து இறங்கி, ஷாம்பரியின் மாயை வஞ்சனையை ஏற்றனர்।

Verse 31

धृत्वा पारषदीं मूर्तिमायातावंबिकांतिकम् । तावत्यंतं सुदुर्वृत्तावतिचंचलमानसा

பார்ஷதர் வடிவம் தாங்கி, அந்த இரு பேர்தீயோர், மனம் மிகச் சஞ்சலமாய், அம்பிகையின் அருகே வந்தடைந்தனர்।

Verse 32

सर्वज्ञेन परिज्ञातौ चांचल्याल्लोचनोद्भवात् । कटाक्षिताथ देवेन दुर्गादुर्गारिघातिनी

அவர்களின் கண்களில் எழுந்த நிலையின்மையால் அனைத்தறிந்த தேவன் அவர்களை உடனே அறிந்தான்; அப்போது துர்கையின் கோட்டையின் பகைவரை அழிப்பவளான துர்கா அவர்கள்மேல் கடாட்சம் செலுத்தினாள்।

Verse 33

विज्ञाय नेत्रसंज्ञां तु सर्वज्ञार्ध शरीरिणी । तेनैव कंदुकेनाथ युगपन्निजघान तौ

கண்களின் சைகையை உணர்ந்து, அனைத்தறிந்தவனின் அரைஉடலாகிய தேவி, அதே பந்தால் அந்த இருவரையும் ஒரே நேரத்தில் வீழ்த்தினாள்।

Verse 34

महाबलौ महादेव्या कंदुकेन समाहतौ । परिभ्रम्य परिभ्रम्य तौ दुष्टौ विनिपेततुः

மகாதேவியின் பந்தால் தாக்கப்பட்ட அந்த இரு பேர்வலிய தீயோர் சுழன்று சுழன்று இறுதியில் கீழே விழுந்தனர்।

Verse 35

वृंतादिव फले पक्वे तालादनिललोलिते । दंभोलिना परिहते शृंगेइव महागिरेः

அவர்கள், பனைமரத்தில் காற்றால் அசையும் காம்பிலிருந்து பழுத்த கனிகள் உதிர்வதுபோலவும், இடியால் தாக்கப்பட்ட மாபெரும் மலையின் சிகரம் சிதறி விழுவதுபோலவும் வீழ்ந்தனர்।

Verse 36

तौ निपात्य महादैत्यावकार्यकरणोद्यतौ । ततः परिणतिं यातो लिंगरूपेण कंदुकः

அதர்மச் செயலில் முனைந்த அந்த இரு மகாதைத்யர்களை வீழ்த்திய பின், கந்துகன் அற்புதமான மாற்றம் பெற்று சிவலிங்க ரூபமாக நிலைபெற்றான்।

Verse 37

कंदुकेश्वरसंज्ञं च तल्लिंगमभवत्तदा । ज्येष्ठेश्वर समीपे तु सर्वदुष्टनिवारणम्

அப்போது அந்த லிங்கம் ‘கந்துகேஸ்வர’ எனப் பெயர் பெற்றது; ஜ்யேஷ்டேஸ்வரரின் அருகில் அமைந்து, எல்லா தீமைகளையும் நீக்கும் எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 38

कंदुकेश समुत्पत्तिं यः श्रोष्यति मुदान्वितः । पूजयिष्यति यो भक्तस्तस्य दुःखभयं कुतः

மகிழ்ச்சியுடன் கந்துகேசரின் தோற்ற வரலாற்றைக் கேட்பவனும், பக்தியுடன் அவரை வழிபடுபவனும்—அவனுக்கு துயரமோ அச்சமோ எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 39

कंदुकेश्वर भक्तानां मानवानां निरेनसाम् । योगक्षेमं सदा कुर्याद्भवानी भयनाशिनी

கந்துகேஸ்வரரின் பாவமற்ற பக்தர்களான மனிதர்களுக்கு, அச்சநாசினி பவானி எப்போதும் யோகக்ஷேமம்—அடைதலும் காப்பும்—அருள்கிறாள்।

Verse 40

मृडानी तस्य लिंगस्य पूजां कुर्यात्सदैव हि । तत्रैव देव्या सान्निध्यं पार्वत्या भक्तसिद्धिदम्

ம்ருடானி (பார்வதி) அந்த லிங்கத்தை எப்போதும் பூஜிக்கிறாள்; அங்கேயே தேவியான பார்வதியின் சாந்நித்யம் இருந்து, பக்தர்களுக்கு சித்தி அளிக்கிறது।

Verse 41

कंदुकेशं महालिंगं काश्यां यैर्न समर्चितम् । कथं तेषां भवनीशौ स्यातां सर्वेप्सितप्रदौ

காசியில் கந்துகேச மகாலிங்கத்தை முறையாக வழிபடாதவர்களுக்கு, பவானியும் ஈசனும் எவ்வாறு எல்லா விரும்பிய வரங்களையும் அளிப்பவர்களாவர்?

Verse 42

द्रष्टव्यं च प्रयत्नेन तल्लिंगं कंदुकेश्वरम् । सर्वोपसर्गसंघातविघातकरणं परम्

மிகுந்த முயற்சியுடன் அந்த கந்துகேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அது எல்லா பேரிடர்களின் கூட்டத்தையும் உன்னதமாகச் சிதைக்கும் வல்லமை உடையது.

Verse 43

कंदुकेश्वर नामापि श्रुत्वा वृजिनसंततिः । क्षिप्रं क्षयमवाप्नोति तमः प्राप्योष्णगुं यथा

‘கந்துகேஸ்வர’ என்ற நாமத்தை மட்டும் கேட்டால்கூட, பாவங்களின் தொடர்ச்சி விரைவில் அழிகிறது—வெப்பமும் ஒளியும் சேர்ந்தவுடன் இருள் மறைவதுபோல்.

Verse 44

स्कंद उवाच । संशृणुष्व महाभाग ज्येष्ठेश्वर समीपतः । यद्वृत्तांतमभूद्विप्र परमाश्चर्यकृद्ध्रुवम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகாபாக்யமான பிராமணனே, ஜ்யேஷ்டேஸ்வரரின் அருகில் நிகழ்ந்த மிக அதிசயமான, நிச்சயமாக வியப்பூட்டும் நிகழ்வை கவனமாகக் கேள்.

Verse 45

दंडखाते महातीर्थे देवर्षिपितृतृप्तिदे । तप्यमानेषु विप्रेषु निष्कामं परमं तपः

தண்டகாதம் எனப்படும் மகாதீர்த்தத்தில்—தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் திருப்தியடையச் செய்வதில்—பிராமணர்கள் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, ஆசையற்ற உன்னத தவம் மேற்கொள்ளப்பட்டது.

Verse 46

दैत्यो दुंदुभिनिर्ह्रादो दुष्टः प्रह्लादमातुलः । देवाः कथं सुजेयाः स्युरित्युपायमचिंतयत्

தீய தைத்யன் துந்துபிநிர்ஹ்ராதன், பிரஹ்லாதனின் தாய்மாமன், “தேவர்களை எவ்வாறு எளிதில் வெல்லலாம்?” என்று வழியைச் சிந்தித்தான்.

Verse 47

किं बलाश्च किमाहाराः किमाधारा हि देवताः । विचार्य बहुशो दैत्यस्तत्त्वं विज्ञाय निश्चितम्

“அவர்களின் வலிமை என்ன? அவர்களின் உணவு என்ன? தேவர்கள் உண்மையில் எதனை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளனர்?” என்று தைத்யன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, தத்துவத்தை அறிந்து உறுதியாகத் தீர்மானித்தான்.

Verse 48

अवश्यमग्रजन्मानो हेतवोत्र विचारतः । ब्राह्मणान्हंतुमसकृत्कृतवानुद्यमं ततः

இவ்வாறு ஆராய்ந்து, இங்கே தீர்மானிக்கும் காரணம் முன்னிறந்த பிறப்புடைய பிராமணர்களே என்று முடிவு செய்து, அவர்களை அழிக்க மீண்டும் மீண்டும் முயன்றான்.

Verse 49

यतः क्रतुभुजो देवाः क्रतवो वेदसंभवाः । ते वेदा ब्राह्मणाधीनास्ततो देवबलं द्विजाः

தேவர்கள் யாகங்களின் பலனை அனுபவிப்போர்; யாகங்கள் வேதங்களில் இருந்து தோன்றும்; அந்த வேதங்கள் பிராமணர்களின் ஆதீனத்தில் உள்ளன—ஆகவே, ஓ இருபிறப்பினரே, தேவர்களின் வலிமை பிராமணர்களிலேயே நிலைகொள்கிறது.

Verse 50

निश्चितं ब्राह्मणाधाराः सर्वे वेदाः सवासवाः । गीर्वाणा ब्राह्मणबला नात्र कार्या विचारणा

உறுதியாக, எல்லா வேதங்களும், இந்திரன் உட்பட தேவர்களும், பிராமணர்களையே ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன. விண்ணுலகோர் பிராமண-பலத்தால் வலிமை பெறுகின்றனர்—இங்கே மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 51

ब्राह्मणा यदि नष्टाः स्युर्वेदा नष्टास्ततः स्वयम् । आम्नायेषु प्रणष्टेषु विनष्टाः शततंतवः

பிராமணர்கள் அழிந்தால், அதன் பின் வேதங்களும் தாமே அழிந்துவிடும். மேலும் ஆம்நாயங்கள்—புனித பரம்பரைப் பரிமாற்றங்கள்—அழிந்தால், மரபின் நூற்றுமடங்கு தொடர்ச்சிகளும் நாசமடையும்.

Verse 52

यज्ञेषु नाशं गच्छत्सु हृताहारास्ततः सुराः । निर्बलाः सुखजेयाः स्युर्जितेषु त्रिदशेष्वथ

யாகங்கள் அழிவுறும்போது தேவர்களின் ஆகாரம் பறிக்கப்படுகிறது. அப்போது தேவர்கள் பலவீனமடைந்து எளிதில் வெல்லப்படுவர்; முப்பத்து தேவர்கள் தோற்றால் உலக ஒழுங்கு புரட்டப்படும்.

Verse 53

अहमेव भविष्यामि मान्यस्त्रिजगतीपतिः । आहरिष्यामि देवानामक्षयाः सर्वसंपदः

நானே மூவுலகின் மதிக்கத்தக்க ஆண்டவனாக இருப்பேன். தேவர்களின் அழியாத எல்லாச் செல்வங்களையும் ஐஸ்வர்யங்களையும் நான் பறித்துக்கொள்வேன்.

Verse 54

निर्वेक्ष्यामि सुखान्येव राज्ये निहतकंटके । इति निश्चित्य दुर्बुद्धिः पुनश्चिंतितवान्मुने

முள்ளுகள் (தடைகள்) வெட்டப்பட்ட அரசில் நான் இன்பங்களையே அனுபவிப்பேன். என்று தீர்மானித்து, ஓ முனிவரே, அந்த தீயபுத்தி மீண்டும் சிந்தித்தான்.

Verse 55

द्विजाः क्व संति भूयांसो ब्रह्मतेजोतिबृंहिताः । श्रुत्यध्ययन संपन्नास्तपोबल समन्विताः

பிரம்மதேஜஸால் வளர்ந்தவர்கள், ஸ்ருதி-அத்தியயனத்தில் நிறைந்தவர்கள், தவவலத்தால் கூடியவர்கள் ஆகிய அந்தப் பல இருபிறப்பினர் எங்கே உள்ளனர்?

Verse 56

भूयसां ब्राह्मणानां तु स्थानं वाराणसी भवेत् । तानादावुपसंहृत्य यामि तीर्थांतरं ततः

பல பிராமணர்களின் முதன்மை இருப்பிடம் வாராணசியே. முதலில் அங்கே அவர்களை அழித்து, பின்னர் நான் பிற தீர்த்தங்களுக்கு செல்வேன்.

Verse 57

यत्रयत्र हि तीर्थेषु यत्रयत्राश्रमेषु च । संति सर्वेऽग्रजन्मानस्ते मयाद्याः समंततः

எங்கே எங்கே தீர்த்தங்கள், எங்கே எங்கே ஆசிரமங்கள் உள்ளனவோ—அங்கே அங்கே மூத்த இருபிறப்பினர் வாழ்கின்றனர்; அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் என்னால் தாக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.

Verse 58

इति दुंदुभिनिर्ह्रादो मतिं कृत्वा कुलोचिताम् । प्राप्यापि काशीं दुर्वृत्तो मायावी न्यवधीद्द्विजान्

இவ்வாறு தன் குலத்திற்கேற்ற தீர்மானம் செய்து துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் காசியை அடைந்தான். அந்த தீய மாயாவி இருபிறப்பினரை கொன்றான்.

Verse 60

यथा कोपि न वेत्त्येव तथाच्छन्नोऽभवत्पुनः । वने वनेचरो भूत्वा यादोरूपी जलाशये

யாரும் அவனை அறிய முடியாதபடி அவன் மீண்டும் மறைந்தான். காடுகளில் வனவாசியாக அலைந்து, ஏரிகளில் நீர்வாழ் உயிரின் வடிவம் எடுத்தான்.

Verse 61

अदृश्यरूपी मायावी देवानामप्यगोचरः । दिवाध्यानपरस्तिष्ठेन्मुनिवन्मुनिमध्यगः

அதೃश्य வடிவமுடைய அந்த மாயாவி தேவர்களுக்கும் எட்டாதவன். பகலில் தியானத்தில் நிலைத்து, முனிவர்களிடையே முனிவன்போல் நடமாடினான்.

Verse 62

प्रवेशमुटजानां च निर्गमं च विलोकयन् । यामिन्यां व्याघ्ररूपेण ब्राह्मणान्भक्षयेद्बहून्

அவன் இலைக்குடில்களில் நுழைவும் வெளியேற்றமும் கவனித்து; இரவில் புலி வடிவம் கொண்டு பல பிராமணர்களை விழுங்கினான்.

Verse 63

निःशब्दमेव नयति नत्यजेदपि कीकसम् । इत्थं निपातिता विप्रास्तेन दुष्टेन भूरिशः

அவன் அவர்களை முற்றிலும் அமைதியாக எடுத்துச் சென்று, பின்னால் சடலம்கூட விட்டுச் செல்லான். இவ்வாறு அந்தத் தீயவன் பல பிராமணர்களை வீழ்த்தினான்.

Verse 64

एकदा शिवरात्रौ तु भक्तस्त्वेको निजोटजे । सपर्यां देवदेवस्य कृत्वा ध्यानस्थितोभवत्

ஒருமுறை சிவராத்திரியில் ஒரு பக்தன் தன் குடிலில் தனியாக இருந்து; தேவர்களின் தேவனுக்கு வழிபாடு செய்து தியானத்தில் நிலைத்தான்.

Verse 65

स च दुंदुभिनिर्ह्राद दैत्येंद्रो बलदर्पितः । व्याघ्र रूपं समास्थाय तमादातुं मतिं दधे

அப்போது துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் எனும் தைத்யேந்திரன், வலிமை அகந்தையால் மயங்கி, புலி வடிவம் கொண்டு அவனைப் பிடிக்கத் தீர்மானித்தான்.

Verse 66

तं भक्तं ध्यानमापन्नं दृढचित्तं शिवेक्षणे । कृतास्त्रमंत्रविन्यासं तं क्रांतुमशकन्न सः

ஆனால் அந்த பக்தன் தியானத்தில் ஆழ்ந்து, சிவ தரிசனத்தில் உறுதியான மனத்துடன், மந்திரக் காவலும் ஆஸ்திர-வின்யாசமும் செய்து பாதுகாப்புடன் இருந்தான்; அவனை அவன் வெல்ல இயலவில்லை.

Verse 67

अथ सर्वगतः शंभुर्ज्ञात्वा तस्याशयं हरः । दैत्यस्य दुष्टरूपस्य वधाय विदधे धियम्

அப்போது எங்கும் நிறைந்த ஹரனாகிய சம்பு, அந்த தைத்யனின் உள்ளக் கருத்தை அறிந்து, தீய உருவமுடைய அவனை வதைத்து புனிதத் தலத்தை காக்கும் திட்டத்தை உறுதி செய்தான்।

Verse 68

यावदादित्सति व्याघ्रस्तावदाविरभूद्धरः । जगद्रक्षामणिस्त्र्यक्षो भक्तरक्षण दक्षधीः

புலி தாக்கத் தயாரான அதே வேளையில், தாரகன் (சிவன்) உடனே வெளிப்பட்டான்—மூன்றுகண் உடையவன், உலகக் காவலின் மணியாகியவன், பக்தரை காக்கத் திறமையான உறுதி கொண்டவன்।

Verse 69

रुद्रमायांतमालोक्य तद्भक्तार्चित लिंगतः । दैत्यस्तेनैव रूपेण ववृधे भूधरोपमः

பக்தன் வழிபட்ட அந்த லிங்கத்திலிருந்து ருத்ரன் வருவதைக் கண்ட தைத்யன், பகை அகந்தையால் அதே உருவில் பெருகி மலைபோல் மாபெரிதானான்।

Verse 70

सावज्ञमथसर्वज्ञं यावत्पश्यति दानवः । तावदायांतमादाय कक्षायंत्रे न्यपीडयत्

பின்னர் அந்த தானவன் அனைத்தறிந்த ஆண்டவரை இகழ்ச்சியுடன் நோக்கி, அவர் அணுகியவுடன் பிடித்து இடுப்பை இறுக்கும் கருவிபோல் நெரித்தான்।

Verse 71

पंचास्यस्त्वथ पंचास्यं मुष्ट्या मूर्धन्यताडयत् । स च तेनैव रूपेण कक्षानिष्पेषणेन च

அப்போது பஞ்சமுகன் (சிவன்) பஞ்சமுக எதிரியின் தலையில் குத்தினான்; மேலும் அதே உருவத்தாலும், அந்த இடுப்பு-நெரித்தலாலும் தைத்யனின் தாக்குதலைத் தடுத்தான்।

Verse 72

अत्यार्तमरटद्व्याघ्रो रोदसी परिपूरयन् । तेन नादेन सहसा सं प्रवेपितमानसाः

மிகுந்த வேதனையால் புலி பேரொலியுடன் கர்ஜித்தது; அதன் நாதம் வானும் பூமியும் நிறையப் பரவியது. அந்தத் திடீர் கர்ஜனையால் அனைவரின் மனமும் அச்சத்தால் நடுங்கியது.

Verse 73

तपोधनाः समाजग्मुर्निशि शब्दानुसारतः । तत्रेश्वरं समालोक्य कक्षीकृत मृगेश्वरम्

தவச் செல்வம் நிறைந்த முனிவர்கள் இரவில் அந்த ஒலியைத் தொடர்ந்து அங்கே வந்தனர்; அங்கே அவர்கள், மிருகங்களின் அரசனைத் தம் பக்கத்தில் அணைத்துக் கொண்டிருந்த ஈசுவரனை கண்டனர்.

Verse 74

तुष्टुवुः प्रणता सर्वे शर्वं जयजयाक्षरैः । परित्राता जगत्त्रातः प्रत्यूहाद्दारुणादितः

அனைவரும் வணங்கி ‘ஜெய ஜெய’ எனும் முழக்கத்தால் சர்வனைப் போற்றினர்; ஏனெனில் அவர் பரித்ராதா, உலகைக் காக்கும் ஜகத்த்ராதா, கொடிய தடைகளிலிருந்து மீட்பவர்.

Verse 75

अनुग्रहं कुरुध्वेश तिष्ठात्रैव जगद्गुरो । अनेनैव हि रूपेण व्याघ्रेश इति नामतः

அருள் புரிவாயாக, ஈசனே; உலககுருவே, இங்கேயே தங்கியிருப்பாயாக. இதே வடிவில் ‘வ்யாக்ரேச’ என்ற நாமத்தால் விளங்குவாயாக.

Verse 76

कुरु रक्षां महादेव ज्येष्ठस्थानस्य सर्वदा । अन्येभ्योप्युपसर्गेभ्यो रक्ष नस्तीर्थवासिनः

மகாதேவனே, இந்தப் பழமையான பீடத்தை எப்போதும் காக்கவும்; மேலும் பிற துன்பங்களிலிருந்தும் இத்தீர்த்தத்தில் வாழும் எங்களைப் பாதுகாக்கவும்.

Verse 77

इति श्रुत्वा वचस्तेषां देवश्चंद्रविभूषणः । तथेत्युक्त्वा पुनः प्राह शृणुध्वं द्विजपुंगवाः

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட சந்திரபூஷணனான இறைவன் “ததாஸ்து” என்று கூறி, மீண்டும் உரைத்தான்: “ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, கேளுங்கள்।”

Verse 78

यो मामनेन रूपेण द्रक्ष्यति श्रद्धयात्र वै । तस्योपसर्गसंघातं घातयिष्याम्यसंशयम्

இங்கே யார் பக்தியுடன் இவ்வுருவிலேயே என்னை தரிசிப்பாரோ, அவர்மேல் வரும் துன்பங்களின் கூட்டத்தை நான் ஐயமின்றி அழித்துவிடுவேன்।

Verse 79

एतल्लिंगं समभ्यर्च्य यो याति पथि मानवः । चौरव्याघ्रादिसंभूत भयं तस्य कुतो भवेत्

இந்த லிங்கத்தை முறையாக அர்ச்சித்து வழியில் பயணிக்கும் மனிதனுக்கு, திருடர், புலி முதலியவற்றால் உண்டாகும் பயம் எவ்வாறு ஏற்படும்?

Verse 80

मच्चरित्रमिदं श्रुत्वा स्मृत्वा लिंगमिदं हृदि । संग्रामे प्रविशन्मर्त्यो जयमाप्नोति नान्यथा

என் இந்தச் சரிதத்தை கேட்டும், இந்த லிங்கத்தை இதயத்தில் நினைத்தும் போரில் நுழையும் மனிதன் வெற்றியை அடைவான்—வேறு வழியில்லை।

Verse 81

इत्युक्त्वा देवदेवशस्तस्मिंल्लिंगे लयं ययौ । सविस्मयास्ततो विप्राः प्रातर्याता यथागतम्

இவ்வாறு கூறி தேவர்களின் தேவன் அந்த லிங்கத்திலேயே லயமானான். பின்னர் வியப்புற்ற பிராமணர்கள் விடியற்காலையில் வந்தபடியே திரும்பிச் சென்றனர்।

Verse 82

स्कन्द उवाच । तदा प्रभृति कुंभोत्थ लिंगं व्याघ्रेश्वराभिधम् । ज्येष्ठेशादुत्तरेभागे दृष्टं स्पृष्टं भयापहम्

ஸ்கந்தர் கூறினார்: குடமுனியே! அதுமுதல் அந்த லிங்கம் வியாக்ரேஸ்வரர் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஜ்யேஷ்டேசருக்கு வடக்கே உள்ள இதனைத் தரிசித்தாலோ அல்லது தொட்டாலோ பயம் நீங்கும்.

Verse 83

व्याघ्रेश्वरस्य ये भक्तास्तेभ्यो बिभ्यति किंकराः । यामा अपि महाक्रूरा जयजीवेति वादिनः

வியாக்ரேஸ்வரரின் பக்தர்களைக் கண்டு எமதூதர்களும் அஞ்சுகின்றனர். எமனின் மிகக் கொடிய சேவகர்களும் கூட அவர்களை "வெற்றி உண்டாகட்டும்! வாழ்க!" என்று வாழ்த்துகின்றனர்.

Verse 84

पराशरेश्वरादीनां लिंगानामिह संभवम् । श्रुत्वा नरो न लिप्येत महापातककर्दमैः

பராசரேஸ்வரர் முதலான லிங்கங்கள் இங்கு தோன்றிய வரலாற்றைக் கேட்பதாலேயே, ஒரு மனிதன் மகாபாவங்கள் என்னும் சேற்றில் சிக்கிக்கொள்வதில்லை.

Verse 85

कंदुकेश समुत्पत्तिं व्याघ्रे शाविर्भवं तथा । समाकर्ण्य नरो जातु नोपसर्गैः प्रदूयते

கண்டுகேசரின் தோற்றம் மற்றும் வியாக்ரேஸ்வரரின் அவதாரம் ஆகியவற்றைக் கேட்பதன் மூலம், ஒரு மனிதன் ஒருபோதும் துன்பங்களால் பாதிக்கப்படுவதில்லை.

Verse 86

उटजेश्वर लिंगं तु व्याघ्रेशात्पश्चिमे स्थितम् । भक्तरक्षार्थमुद्भूतं स्यात्समभ्यर्च्य निर्भयः

உடஜேஸ்வர லிங்கம் வியாக்ரேஸ்வரருக்கு மேற்கே அமைந்துள்ளது. பக்தர்களைக் காப்பதற்காகத் தோன்றிய இதனை வழிபடுவதன் மூலம் ஒருவன் அச்சமற்றவனாகிறான்.