Adhyaya 13

Verse 1

अगस्त्य उवाच । दृष्ट्वा काशीं दृगानंदां तारकारे पुरारिणा । किमकारि समाचक्ष्व प्राप्तां बहुमनोरथैः

அகஸ்தியர் கூறினார்—தாரகாரத்தில் திரிபுராரி (சிவன்) கண்களுக்கு இன்பமளிக்கும் காசியைத் தரிசித்தபின், பல விருப்பங்களுக்குப் பின் அவளை அடைந்ததும் என்ன செய்யப்பட்டது? எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

स्कंद उवाच । पतिव्रतापते ऽगस्त्य शृणु वक्ष्याम्यशेषतः । मृगांकलक्ष्मणोत्कंठं काशी नेत्रातिथीकृता

ஸ்கந்தர் கூறினார்—அகஸ்தியரே, பத்தினியரின் தலைவரே, கேளுங்கள்; அனைத்தையும் கூறுகிறேன். கண்களுக்கு விருந்தினியாகிய காசி, சந்திரலாஞ்சனன் (சிவன்) உள்ளத்திலும் ஏக்கத்தை எழுப்பினாள்।

Verse 3

अथ सर्वज्ञनाथेन भक्तवत्सलचेतसा । जैगीषव्यो मुनिश्रेष्ठो गुहां तस्थो निरीक्षितः

பின்னர், பக்தர்களிடம் கருணைமிகு உள்ளம் கொண்ட அனைத்தறிந்த நாதன், குகையில் தங்கியிருந்த முனிவர்களில் சிறந்த ஜைகீஷவ்யரை கண்டார்।

Verse 4

यमनेहसमारभ्य मदंराद्रिं विनिर्ययौ । अद्रींद्र सुतया सार्धं रुद्रेणोक्षेंद्रगामिना

யமனேஹத்திலிருந்து தொடங்கி அவர் மதம்‌ர மலைக்குப் புறப்பட்டார்—மலைராஜனின் மகள் (பார்வதி) உடனும், காளை வாகனனான ருத்ரனுடனும் சேர்ந்து।

Verse 5

तं वासरं पुरस्कृत्य जग्राह नियमं दृढम् । जैगीषव्यो महामेधाः कुंभयोने महाकृती

அந்தப் புனித நாளை முன்னிறுத்தி வணங்கி, பேரறிவுடைய ஜைகீஷவ்யர்—கும்பயோனியான அகஸ்தியரே—உறுதியான நியமவிரதத்தை ஏற்றார்।

Verse 6

विषमेक्षण पादाब्जं समीक्षिष्ये यदा पुनः । तदांबुविप्रुषमपि भक्षयिष्यामि चेत्यहो

“நான் மீண்டும் விஷமேக்ஷணனான சிவனின் தாமரைத் திருவடிகளை தரிசிக்கும் போதே—அப்போதுமே—நீரின் ஒரு துளியையும் அருந்துவேன்!” என்று அவர் உரைத்தார்।

Verse 7

कुतश्चिद्धारणायोगादथवा शंभ्वनुग्रहात । अनश्नन्नपिबन्योगी जैगीषव्यः स्थितो मुने

ஏதோ தாரணா-யோக வல்லமையாலோ, அல்லது சம்புவின் அருளாலோ, யோகி ஜைகீஷவ்யர்—முனிவரே—உண்ணாமலும் குடியாமலும் நிலைத்திருந்தார்।

Verse 8

तं शंभुरेव जानाति नान्यो जानाति कश्चन । अतएव ततः प्राप्तः प्रथमं प्रमथाधिपः

அவரை சம்புவே அறிந்தார்; வேறு யாரும் அவரை அறியவில்லை. ஆகவே அங்கிருந்து பிரமதர்களின் தலைவன் முதலில் அவரிடம் வந்தான்।

Verse 9

ज्येष्ठशुक्लचतुर्दश्यां सोमवारानुराधयोः । तत्पर्वणि महायात्रा कर्तव्या तत्र मानवैः

ஜ்யேஷ்ட சுக்ல சதுர்தசியன்று—திங்கட்கிழமையும் அனுராதா நட்சத்திரமும் அமையும்போது—அந்தப் பண்டிகை நாளில் அங்கு மக்கள் மகாயாத்திரை (தீர்த்தயாத்திரை) செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

ज्येष्ठस्थानं ततः काश्यां तदाभूदपि पुण्यदम् । तत्र लिंगं समभवत्स्वयं ज्येष्ठेश्वराभिधम्

பின்னர் காசியில் ‘ஜ்யேஷ்டஸ்தானம்’ எனும் மிகப் புண்ணியமளிக்கும் திருத்தலம் தோன்றியது. அங்கே தானே வெளிப்பட்ட லிங்கம் ‘ஜ்யேஷ்டேஸ்வரர்’ என்று புகழ்பெற்றது.

Verse 11

तल्लिंगदर्शनात्पुंसां पापं जन्मशतार्जितम् । तमोर्कोदयमाप्येव तत्क्षणादेव नश्यति

அந்த லிங்கத்தை ஒருமுறை தரிசித்தாலே மனிதர் நூறு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் உடனே அழிகிறது—சூரியன் உதித்தவுடன் இருள் மறைவதுபோல்.

Verse 12

ज्येष्ठवाप्यां नरः स्नात्वा तर्पयित्वा पितामहान् । ज्येष्ठेश्वरं समालोक्य न भूयो जायते भुवि

ஜ்யேஷ்ட வாபியில் நீராடி, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, ஜ்யேஷ்டேஸ்வரரை தரிசிப்பவன் மீண்டும் பூமியில் பிறவியெடுக்கான்.

Verse 13

आविरासीत्स्वयं तत्र ज्येष्ठेश्वर समीपतः । सर्वसिद्धिप्रदा गौरी ज्येष्ठाश्रेष्ठा समंततः

அங்கே ஜ்யேஷ்டேஸ்வரரின் அருகில் கௌரியே தாமே வெளிப்பட்டாள்—அனைத்து சித்திகளையும் அருளும் ‘ஜ்யேஷ்டா-கௌரி’, எல்லாத் திசைகளிலும் சிறந்தவள்.

Verse 14

ज्येष्ठे मासि सिताष्टम्यां तत्र कार्यो महोत्सवः । रात्रौ जागरणं कार्यं सर्वसंपत्समृद्धये

ஜ்யேஷ்ட மாதம் சுக்ல அஷ்டமியில் அங்கே மகோத்ஸவம் நடத்த வேண்டும். எல்லாச் செல்வங்களும் பெருக இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

ज्येष्ठां गौरीं नमस्कृत्य ज्येष्ठवापी परिप्लुता । सौभाग्यभाजनं भूयाद्योषा सौभाग्यभागपि

ஜ்யேஷ்டா-கௌரியை வணங்கி ஜ்யேஷ்டவாபியில் நீராடினால், பெண் சௌபாக்யத்தின் பாத்திரமாகி—மங்களச் செல்வத்தின் பங்காளியாகவும் ஆகிறாள்।

Verse 16

निवासं कृतवाञ्शंभुस्तस्मिन्स्थाने यतः स्वयम् । निवासेश इति ख्यातं लिंगं तत्र परं ततः

அந்த இடத்தில் தாமே ஶம்பு வாசம் செய்ததால், அங்குள்ள பரம லிங்கம் ‘நிவாசேச’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது।

Verse 17

निवासेश्वरलिंगस्य सेवनात्सर्वसंपदः । निवसंति गृहे नित्यं नित्यं प्रतिपदं पुनः

நிவாசேஸ்வர லிங்கத்தைச் சேவித்தால், எல்லாச் செல்வங்களும் வீட்டில் எப்போதும் தங்கும்—நாள்தோறும், மீண்டும் மீண்டும்।

Verse 18

कृत्वा श्राद्धं विधानेन ज्येष्ठस्थाने नरोत्तमः । ज्येष्ठां तृप्तिं ददात्येव पितृभ्यो मधुसर्पिषा

சிறந்த மனிதன் ஜ்யேஷ்டஸ்தானத்தில் விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்தால், பித்ருக்களுக்கு தேன்-நெய் போன்ற ‘ஜ்யேஷ்ட திருப்தி’யை அளிக்கிறான்।

Verse 19

ज्येष्ठतीर्थे नरः काश्यां दत्त्वा दानानि शक्तितः । ज्येष्ठान्स्वर्गानवाप्नोति नरो मोक्षं च गच्छति

காசியின் ஜ்யேஷ்ட தீர்த்தத்தில் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் செய்பவன் உயர்ந்த ஸ்வர்கங்களை அடைந்து, மோக்ஷத்திற்கும் முன்னேறுகிறான்।

Verse 20

ज्येष्ठेश्वरो र्च्यः प्रथमं काश्यां श्रेयोर्थिभिर्नरैः । ज्येष्ठागौरी ततोभ्यर्च्या सर्वज्येष्ठमभीप्सुभिः

காசியில் பரம நன்மையை நாடும் மனிதர்கள் முதலில் ஜ்யேஷ்டேஸ்வரரை வழிபட வேண்டும். அதன் பின் உன்னதமான சிறப்பை விரும்புவோர் ஜ்யேஷ்டாகௌரியை பக்தியுடன் ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 21

अथ नंदिनमाहूय धूर्जटिः स कृपानिधिः । शृण्वतां सर्वदेवानामिदं वचनमब्रवीत्

அப்போது கருணைநிதியான தூర్జடி (சிவன்) நந்தியை அழைத்து, எல்லாத் தேவர்களும் கேட்கும்படி இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 22

ईश्वर उवाच । शैलादे प्रविशाशु त्वं गुहास्त्यत्र मनोहरा । तदंतरेस्ति मे भक्तो जैगीषव्यस्तपोधनः

ஈசுவரன் கூறினான்— “நீ விரைவாக ஷைலாதத்தில் நுழை; அங்கே மனம்கவரும் ஒரு குகை உள்ளது. அதன் உள்ளே என் பக்தனான தவநிதி ஜைகீஷவ்யன் வாழ்கிறான்.”

Verse 23

महानियमवान्नंदिस्त्वगस्थिस्नायु शेषितः । तमिहानय मद्भक्तं मद्दर्शन दृढव्रतम्

“நந்தி! அவன் மாபெரும் நியமம் கொண்டவன்; தோல், எலும்பு, நரம்பு மட்டும் எஞ்சியவன். என் தரிசனத்திற்காக உறுதியான விரதமுடைய என் பக்தனை இங்கே கொண்டு வா.”

Verse 24

यदाप्रभृत्यगां काश्या मंदरं सर्वसुंदरम् । महानियमवानेष तदारभ्योज्झिताशनः

“அவன் காசி—அனைத்திலும் அழகிய மந்தர—க்கு வந்த நாள்முதல் மாபெரும் நியமங்களை மேற்கொண்டான்; அதே நாள்முதல் உணவையும் துறந்தான்.”

Verse 25

गृहाण लीलाकमलमिदं पीयूषपोषणम् । अनेन तस्य गात्राणि स्पृश सद्यः सुबृंहिणा

இந்த லீலா-தாமரையை ஏற்றுக்கொள்; அது அமுதம் போல் போஷிப்பது. இதனால் அவன் அங்கங்களைத் தொடு; உடனே அவனைப் புஷ்டியாகவும் நிறைவாகவும் ஆக்கு.

Verse 26

ततो नंदी समादाय तल्लीलाकमलं विभोः । प्रणम्य देवदेवेशमाविशद्गह्वरां गुहाम्

அப்போது நந்தி, ஆண்டவனுடைய அந்த லீலா-தாமரையை எடுத்தான். தேவர்களின் தேவேசனை வணங்கி, ஆழ்ந்த பள்ளமுள்ள குகைக்குள் நுழைந்தான்.

Verse 27

नंदी दृष्ट्वाथ तं तत्र धारणादृढमानसम् । तपोग्नि परिशुष्कांगं कमलेन समस्पृशत्

அங்கே அவனைப் பார்த்து—தாரணையால் மனம் உறுதியடைந்தவனை—நந்தி, தவஅக்னியால் உலர்ந்த உடலுடைய அந்த யோகியைத் தாமரையால் தொட்டான்.

Verse 28

तपांते वृष्टिसंयोगाच्छालूर इव कोटरे । उल्ललास स योगींद्रः स्पर्शमात्रात्तदब्जजात्

தவத்தின் முடிவில், அந்தத் தாமரையின் தொடுதல்மட்டுமே போத, அந்த யோகீந்திரன் துள்ளி எழுந்தான்—மழை சேர்ந்தால் குழியில் சாலூர் செடி தழைத்தெழுவது போல.

Verse 29

अथ नंदी समादाय सत्वरं मुनिपुंगवम् । देवदेवस्य पादाग्रे नमस्कृत्य न्यपातयत्

பின்னர் நந்தி விரைவாக அந்த முனிவருள் சிறந்தவரை எடுத்துச் சென்று, தேவர்களின் தேவனின் திருவடிகளின் முன் வணங்கி அங்கே வைத்தான்.

Verse 30

जैगीषव्योथ संभ्रांतः पुरतो वीक्ष्य शंकरम् । वामांगसन्निविष्टाद्रितनयं प्रणनाम ह

அப்போது ஜைகீஷவ்ய முனிவர் பக்தி-அச்சம் கலந்த பரவசத்துடன் முன்னே நின்ற சங்கரரைத் தரிசித்து, அவரின் இடப்புறத்தில் அமர்ந்திருந்த கிரிதனயையைக் கண்டு வணங்கி நமஸ்கரித்தார்।

Verse 31

प्रणम्य दंडवद्भूमौ परिलुठ्य समंततः । तुष्टाव परया भक्त्या स मुनिश्चंद्रशेखरम्

பூமியில் தண்டவதாய் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் உருண்டு, அந்த முனிவர் பரம பக்தியுடன் சந்திரசேகரரைப் போற்றினார்।

Verse 32

जैगीषव्य उवाच । नमः शिवाय शांताय सर्वज्ञाय शुभात्मने । जगदानंदकंदाय परमानंदहेतवे

ஜைகீஷவ்யர் கூறினார்— அமைதிச் சொரூபனும், அனைத்தையும் அறிந்தவனும், மங்கள ஆத்மாவும் ஆன சிவனுக்கு நமஸ்காரம்; உலக ஆனந்தத்தின் மூலமும் பரமானந்தத்தின் காரணமும் அவரே।

Verse 33

अरूपाय सरूपाय नानारूपधराय च । विरूपाक्षाय विधये विधिविष्णुस्तुताय च

உருவமற்றவருக்கும் உருவமுடையவருக்கும் நமஸ்காரம்; பலவகை ரூபங்களைத் தரிப்பவருக்கும்; மும்முகக் கண்களையுடைய விரூபாக்ஷனும் விதாதாவும், பிரம்மா-விஷ்ணுவால் போற்றப்படுபவருக்கும் வணக்கம்।

Verse 34

स्थावराय नमस्तुभ्यं जंगमाय नमोस्तुते । सर्वात्मने नमस्तुभ्यं नमस्ते परमात्मने

அசையாத நிலை (ஸ்தாவரம்) ஆகவும் உமக்கு வணக்கம்; அசையும் உயிர்கள் (ஜங்கமம்) ஆகவும் உமக்கு வணக்கம்; அனைத்தின் ஆத்மாவே உமக்கு வணக்கம்; பரமாத்மாவே உமக்கு வணக்கம்।

Verse 35

नमस्त्रैलोक्यकाम्याय कामांगदहनाय च । नमो शेषविशेषाय नमः शेषांगदाय ते

மூவுலகமும் விரும்பும் பரமனே, உமக்கு வணக்கம்; காமனின் உடலை எரித்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ‘சேஷம்’ மற்றும் ‘விசேஷம்’ ஆகியவற்றைக் கடந்தவனே, உமக்கு நமः; இறுதி மீட்பருளாகிய ‘சேஷம்’ அளிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 36

श्रीकंठाय नमस्तुभ्यं विषकंठाय ते नमः । वैकुंठवंद्यपादाय नमोऽकुंठितशक्तये

திருக்கண்டனே, உமக்கு வணக்கம்; விஷக்கண்டனே, உமக்கு நமஸ்காரம். வைகுண்டத்திலும் வணங்கப்படும் திருவடிகளையுடையவனே, உமக்கு நமः; தடையற்ற சக்தியுடையவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 37

नमः शक्त्यर्धदेहाय विदेहाय सुदेहिने । सकृत्प्रणाममात्रेण देहिदेहनिवारिणे

சக்தி அரைஉடலாகியவனே, உமக்கு நமः; உடலற்றவனாய் இருந்தும் அழகிய உடல் ஏற்றவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஒருமுறை சாஷ்டாங்க வணக்கம் செய்தாலே உடலுடையோரின் உடல்-பந்தத்தை நீக்கும் ஆண்டவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 38

कालाय कालकालाय कालकूट विषादिने । व्यालयज्ञोपवीताय व्यालभूषणधारिणे

காலமே ஆனவனே, உமக்கு நமः; காலத்தையும் அழிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; காலகூட விஷத்தை அருந்தியவனே, உமக்கு நமः. பாம்பே பூணூலாகியவனே, பாம்புகளை ஆபரணமாக அணிந்தவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 39

नमस्ते खंडपरशो नमः खंडें दुधारिणे । खंडिताशेष दुःखाय खड्गखेटकधारिणे

பிளக்கும் பரசுவை ஏந்தியவனே, உமக்கு வணக்கம்; பிளந்த சந்திரனைத் தாங்கியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். எல்லாத் துயரங்களையும் வெட்டித் தள்ளுபவனே, உமக்கு நமः; வாள் மற்றும் கேடகம் (கேடயம்) ஏந்தியவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 40

गीर्वाणगीतनाथाय गंगाकल्लोलमालिने । गौरीशाय गिरीशाय गिरिशाय गुहारणे

தேவர்களின் பாடலால் போற்றப்படும் ஆண்டவனுக்கு, கங்கையின் அலைமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனுக்கு; கௌரீபதியாகிய கிரீசன் சிவனுக்கு, காசியின் புனித குகைத் தலத்தில் உறையும் இறைவனுக்கு வணக்கம்।

Verse 41

चंद्रार्धशुद्धभूषाय चंद्रसूर्याग्निचक्षुषे । नमस्ते चर्मवसन नमो दिग्वसनायते

தூய அலங்காரமாக அரைச்சந்திரனை அணிந்தவனே, சந்திரன்–சூரியன்–அக்னி எனும் கண்களையுடையவனே—வணக்கம். தோலாடை அணிந்தவனே வணக்கம்; திசைகளே ஆடையாகியவனே வணக்கம்।

Verse 42

जगदीशाय जीर्णाय जराजन्महराय ते । जीवायते नमस्तुभ्यं जंजपूकादिहारिणे

உலகநாதனே, காலத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பழமையானவனே! மூப்பு மற்றும் மீள்பிறப்பை அகற்றுபவனே—வணக்கம். எல்லா உயிர்களின் உயிராகியவனே, காய்ச்சல் முதலிய துன்பங்களை நீக்குபவனே—வணக்கம்।

Verse 43

नमो डमरुहस्ताय धनुर्हस्ताय ते नमः । त्रिनेत्राय नमस्तुभ्यं जगन्नेत्राय ते नमः

டமருவைத் தாங்கியவனே வணக்கம்; வில்லைக் கையில் கொண்டவனே வணக்கம். மும்முகக் கண்களையுடையவனே வணக்கம்; உலகத்தின் கண் வடிவானவனே வணக்கம்।

Verse 44

त्रिशूलव्यग्रहस्ताय नमस्त्रिपथगाधर । त्रिविष्टपाधिनाथाय त्रिवेदीपठिताय च

உக்கிரமாகத் திரிசூலத்தை ஏந்தியவனே வணக்கம்; மும்மார்க்கமாகப் பாயும் கங்கையைத் தாங்கியவனே வணக்கம். திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) ஆளும் அதிபதியே வணக்கம்; மூன்று வேதங்களால் பாடப்பட்டவனே வணக்கம்।

Verse 45

त्रयीमयाय तुष्टाय भक्ततुष्टिप्रदाय च । दीक्षिताय नमस्तुभ्यं देवदेवाय ते नमः

மூன்று வேதங்களின் வடிவாய், எப்போதும் திருப்தியாய், பக்தர்க்கு திருப்தி அருள்வாயே—உமக்கு நமஸ்காரம். தீக்ஷித தேவதேவா, உமக்கே வணக்கம்.

Verse 46

दारिताशेषपापाय नमस्ते दीर्घदर्शिने । दूराय दुरवाप्याय दोषनिर्दलनाय च

அனைத்து பாவங்களையும் கிழித்தெறிபவனே, தூரதரிசி ஆண்டவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். எட்டாததும் அரிதுமானதும் நீயே; குற்றக் கலங்குகளை நசிப்பவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 47

दोषाकर कलाधार त्यक्तदोषागमाय च । नमो धूर्जटये तुभ्यं धत्तूरकुसुमप्रिय

மயக்கமுற்றோர்க்கு குற்றங்களின் சுரங்கமெனத் தோன்றினாலும், தெய்வக் கலைகளின் ஆதாரமாய், குற்றத் தீண்டலற்றவனே—உமக்கு நமஸ்காரம். தூర్జடி, தத்தூர மலர்ப் பிரியனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 48

नमो धीराय धर्माय धर्मपालाय ते नमः । नीलग्रीव नमस्तुभ्यं नमस्ते नीललोहित

திடமுடையவனே, தர்மமே ஆனவனே, தர்மத்தைப் பாதுகாப்பவனே—உமக்கு நமஸ்காரம். நீலக்ரீவனே, உமக்கு வணக்கம்; நீலலோஹிதனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 49

नाममात्रस्मृतिकृतां त्रैलोक्यैश्वर्यपूरक । नमः प्रमथनाथाय पिनाकोद्यतपाणये

உமது நாமத்தை மட்டும் நினைப்போர்க்கும் திரிலோக ஐஸ்வர்யத்தை நிறைவேற்றுபவனே! பிரமதநாதனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பினாகத்தை உயர்த்திய கரத்தையுடைய ஆண்டவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 50

पशुपाशविमोक्षाय पशूनां पतये नमः । नामोच्चारणमात्रेण महापातकहारिणे

பசுபாசங்களை விடுவிப்பவரும், எல்லா உயிர்களின் அதிபதியுமான பசுபதிக்கு வணக்கம். அவருடைய நாமத்தை மட்டும் உச்சரித்தாலே மகாபாதகங்களும் நீங்கும்.

Verse 51

परात्पराय पाराय परापरपराय च । नमोऽपारचरित्राय सुपवित्रकथाय च

பராத்பரனாகிய, பரம அடைக்கலமும் பரம கரையும் ஆன இறைவனுக்கு வணக்கம். எல்லையற்ற திருச்செயல்களுடையவருக்கும், மிகப் புனிதப்படுத்தும் திருக்கதையுடையவருக்கும் வணக்கம்.

Verse 52

वामदेवाय वामार्धधारिणे वृषगामिने । नमो भर्गाय भीमाय नतभीतिहराय च

வாமதேவருக்கு வணக்கம்; இடப்பாதியைத் தாங்கிய (அர்த்தநாரீசுவரன்) மற்றும் ரிஷபவாகனனாகியவருக்கு வணக்கம். பர்கன், பீமன், சரணாகதி செய்து வணங்குவோரின் அச்சத்தை அகற்றுபவருக்கு வணக்கம்.

Verse 53

भवाय भवनाशाय भूतानांपतये नमः । महादेव नमस्तुभ्यं महेश महसांपते

பவனுக்கும் பவநாசகனுக்கும், எல்லா பூதங்களின் அதிபதிக்கும் வணக்கம். ஓ மகாதேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ மகேசா, ஒளி-வல்லமையின் ஆண்டவனே, உமக்கு பணிவு.

Verse 54

नमो मृडानीपतये नमो मृत्युंजयाय ते । यज्ञारये नमस्तुभ्यं यक्षराजप्रियाय च

மிருடானீபதிக்கு வணக்கம்; ஓ மிருத்யுஞ்ஜயா, உமக்கு வணக்கம். ஓ யஜ்ஞாரியே, உமக்கு பணிவு; யக்ஷராஜன் (குபேரன்) நேசிக்கும் இறைவனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 55

यायजूकाय यज्ञाय यज्ञानां फलदायिने । रुद्राय रुद्रपतये कद्रुद्राय रमाय च

யாகங்களின் மகாயாஜகருக்கும், யாகமே ஆனவருக்கும், எல்லா யாகங்களின் பலன் அளிப்பவருக்கும் வணக்கம். ருத்ரருக்கும், ருத்ரர்களின் அதிபதிக்கும், கடுஞ் ருத்ரருக்கும், ரமண-ஆனந்தஸ்வரூபனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 56

शूलिने शाश्वतेशाय श्मशानावनिचारिणे । शिवाप्रियाय शर्वाय सर्वज्ञाय नमोस्तु ते

திரிசூலதாரிக்கும், நித்திய ஈசனுக்கும், சுடுகாட்டு வனத்தில் உலாவுபவருக்கும் வணக்கம். சிவா (பார்வதி) பிரியனுக்கும், சர்வனுக்கும், அனைத்தையும் அறிந்த இறைவனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 57

हराय क्षांतिरूपाय क्षेत्रज्ञाय क्षमाकर । क्षमाय क्षितिहर्त्रे च क्षीरगौराय ते नमः

பொறுமை வடிவான ஹரனுக்கும், க்ஷேத்ரஜ்ஞனான உள்ளாத்மாவுக்கும், பொறுமையை அருள்பவனே—வணக்கம். சகிப்புத் திறன் வடிவனே, பூமியின் பாரம் நீக்குபவனே, பால்-வெண்மை ஒளியுடன் விளங்குபவனே—உனக்கு நமः.

Verse 58

अंधकारे नमस्तुभ्यमाद्यंतरहिताय च । इडाधाराय ईशाय उपेद्रेंद्रस्तुताय च

இருளை அகற்றும் ஆண்டவனே, உனக்கு வணக்கம்; ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவனே வணக்கம். இடாவின் ஆதாரனே, ஈசனே, உபேந்திரன் (விஷ்ணு) மற்றும் இந்திரன் போற்றும் இறைவனே—உனக்கு நமः.

Verse 59

उमाकांताय उग्राय नमस्ते ऊर्ध्वरेतसे । एकरूपाय चैकाय महदैश्वर्यरूपिणे

உமைகாந்தனே வணக்கம்; உக்ரனே, ஊர்த்வரேதஸ் (பிரம்மச்சரிய-சம்யமம்) ஆண்டவனே வணக்கம். ஒரே வடிவனே, இரண்டற்ற ஒருவனே, மாபெரும் ஐஸ்வர்யம் இயல்பான பரமேசுவரனே—உனக்கு நமः.

Verse 60

अनंतकारिणे तुभ्यमंबिकापतये नमः । त्वमोंकारो वषट्कारो भूर्भुवःस्वस्त्वमेव हि

அனந்தமாகச் செயற்படுவோனே, அம்பிகாபதியே! உமக்கு நமஸ்காரம். நீயே ஓங்காரம்; நீயே யாகத்தின் வஷட்காரம்; பூः-புவः-ஸ்வः எனும் மூவுலகங்களும் நீயே.

Verse 61

दृश्यादृश्य यदत्रास्ति तत्सर्वं त्वमु माधव । स्तुतिं कर्तुं न जानामि स्तुतिकर्ता त्वमेव हि

மாதவா! இங்கு உள்ளதெல்லாம்—காணப்படுவதும் காணப்படாததும்—அனைத்தும் நீயே. நான் ஸ்துதி செய்ய அறியேன்; ஸ்துதியை உருவாக்குபவனும் நீயே.

Verse 62

वाच्यस्त्वं वाचकस्त्वं हि वाक्च त्वं प्रणतोस्मि ते । नान्यं वेद्मि महादेव नान्यं स्तौमि महेश्वर

நீயே சொல்லப்படுபவன்; நீயே சொல்லுபவன்; வாக்கும் நீயே—உமக்கு நான் வணங்குகிறேன். மகாதேவா! வேறு எவரையும் அறியேன்; மகேஸ்வரா! வேறு எவரையும் புகழேன்.

Verse 63

नान्यं नमामि गौरीश नान्याख्यामाददे शिव । मूकोन्यनामग्रहणे बधिरोन्यकथाश्रुतौ

கௌரீசா! வேறு எவரையும் வணங்கேன்; சிவா! வேறு பெயரை ஏற்கேன். பிற பெயர்களை உச்சரிப்பதில் நான் ஊமையாவேனாக; பிற கதைகளை கேட்பதில் செவிடனாவேனாக.

Verse 64

पंगुरन्याभिगमनेऽस्म्यंधोऽन्यपरिवीक्षणे । एक एव भवानीश एककर्ता त्वमेव हि

வேறொன்றை அணுகுவதில் நான் முடவனாவேனாக; வேறொன்றை நோக்குவதில் குருடனாவேனாக. பவானீசா! நீயே ஒருவன்; ஒரே கர்த்தாவும் நீயே.

Verse 65

पाता हर्ता त्वमेवैको नानात्वं मूढकल्पना । अतस्त्वमेव शरणं भूयोभूयः पुनःपुनः

ஓ இறைவா! காப்பவனும் ஒழிப்பவனும் நீயே ஒருவன்; பல்மை என்பது மயக்கக் கற்பனை. ஆகவே நீயே என் சரணம்—மீண்டும் மீண்டும், புனப்புனः।

Verse 66

संसारसागरे मग्नं मामुद्धर महेश्वर । इति स्तुत्वा महेशानं जैगीषव्यो महामुनिः

‘சம்சாரக் கடலில் மூழ்கிய என்னை மீட்டு அருள்வாயாக, ஓ மகேஸ்வரா!’ என்று துதித்து, மகாமுனி ஜைகீஷவ்யர் மகேசானனைப் போற்றினார்।

Verse 67

वाचंयमो भवत्स्थाणोः पुरतः स्थाणुसन्निभः । इति स्तुतिं समाकर्ण्य मुनेश्चंद्रविभूषणः । उवाच च प्रसन्नात्मा वरं ब्रूहीति तं मुनिम्

வாக்கை அடக்கி, உன் அசையா நிலைமையின் முன் தானும் அசையாதவனைப் போல நின்றார். மునியின் துதியை கேட்ட சந்திர-அலங்காரன் மனம் மகிழ்ந்து—‘வரம் கூறு’ என்று சொன்னான்।

Verse 68

जैगीषव्य उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश ततस्तव पदांबुजात् । मा भवानि भवानीश दूरं दूरपदप्रद

ஜைகீஷவ்யர் கூறினார்—ஓ தேவேசா! நீ மகிழ்ந்திருந்தால், ஓ பவானீசா, பரமபதம் அருள்வோனே, உன் திருவடித் தாமரையிலிருந்து நான் ஒருபோதும் தூரமாவதில்லை—ஒருபோதும் இல்லை।

Verse 69

अपरश्च वरो नाथ देयोयमविचारतः । यन्मया स्थापितं लिंगं तत्र सान्निध्यमस्तु ते

மேலும் ஒரு வரம், ஓ நாதா, தயக்கமின்றி அருள்வாயாக—நான் எங்கு எங்கு லிங்கத்தை நிறுவினேனோ, அங்கு உன் சாந்நித்யம் நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 70

ईश्वर उवाच । जैगीषव्य महाभाग यदुक्तं भवतानघ । तदस्तु सर्वं तेभीष्टं वरमन्यं ददामि च

ஈசுவரன் கூறினார்—ஹே மகாபாக்ய ஜைகீஷவ்யா, ஹே பாவமற்றவனே! நீ வேண்டிய அனைத்தும் உன் இச்சைப்படி நிறைவேறுக; மேலும் இன்னொரு வரத்தையும் உனக்கு அளிக்கிறேன்।

Verse 71

योगशास्त्रं मया दत्तं तव निर्वाणसाधकम् । सर्वेषां योगिनां मध्ये योगाचार्योऽस्तु वै भवान्

நான் உனக்கு யோகசாஸ்திரத்தை அருளினேன்; அது உன் நிர்வாணத்திற்கான சாதனம். எல்லா யோகிகளிலும் நீ நிச்சயமாக யோகாசாரியனாக இருப்பாயாக।

Verse 72

रहस्यं योगविद्याया यथावत्त्वं तपोधन । संवेत्स्यसे प्रसादान्मे येन निर्वाणमाप्स्यसि

ஹே தவச்செல்வமே! என் அருளால் யோகविद்யையின் இரகசியத்தை அதன் உண்மைநிலையோடு நீ அறிந்துகொள்வாய்; அதனால் நீ நிர்வாணத்தை அடைவாய்।

Verse 73

यथा नदी यथा भृंगी सोमनंदी यथा तथा । त्वं भविष्यसि भक्तो मे जरामरणवर्जितः

நதி போலவும், ப்ருங்கீ போலவும், சோமநந்தி போலவும்—அவ்வாறே நீயும் என் பக்தனாக இருப்பாய்; முதுமையும் மரணமும் அற்றவனாய்।

Verse 74

संति व्रतानि भूयांसि नियमाः संत्यनेकधा । तपांसि नाना संत्यत्र संति दानान्यनेकशः

பல விரதங்களும் உள்ளன; பலவகை நியமங்களும் உள்ளன. இங்கே பலவகை தவங்களும் உள்ளன; பலவகை தானங்களும் உள்ளன।

Verse 75

श्रेयसां साधनान्यत्र पापघ्नान्यपि सर्वथा । परं हि परमश्चैष नियमो यस्त्वया कृतः

இங்கே பரம நன்மைக்கான சாதனங்களும், எல்லாவிதமாகப் பாவநாசகமான அனுஷ்டானங்களும் உள்ளன; ஆயினும் நீ மேற்கொண்ட இந்த நியமமே உச்சம், பரமம்.

Verse 76

परो हि नियमश्चैष मां विलोक्य यदश्यते । मामनालोक्य यद्भुक्तं तद्भुक्तं केवलत्वघम्

இந்த நியமம் உண்மையிலே உச்சமானது—என்னைத் தரிசித்த பின்பே உணவு கொள்ள வேண்டும்; என்னைத் தரிசிக்காமல் உண்டது வெறும் சுயமயப் பாவமே.

Verse 77

असमर्च्य च यो भुङ्क्ते पत्रपुष्पफलैरपि । रेतोभक्षी भवेन्मूढः स जन्मान्येकविंशतिम्

வழிபாடு செய்யாமல் இலை, மலர், கனி மட்டும் உண்டாலும், அந்த மயக்கமுற்றவன் இருபத்தொன்று பிறவிகள் ‘ரேதோபக்ஷி’ ஆகிறான்.

Verse 78

महतो नियमस्यास्य भवतानुष्ठितस्य वै । नार्हंति षोडशी मात्रामप्यन्ये नियमा यमाः

நீ அனுஷ்டித்த இந்த மகா நியமத்திற்கு, பிற யம-நியமங்கள் அதன் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் சமமல்ல.

Verse 79

अतो मच्चरणाभ्याशे त्वं निवत्स्यसि सर्वथा । अतो नैःश्रेयसीं लक्ष्मीं तत्रैव प्राप्स्यसि ध्रुवम्

ஆகையால் நீ எப்போதும் என் திருவடிகளின் அண்மையில் தங்குவாய்; அங்கேயே நிச்சயமாக நைஃஶ்ரேயஸ-லக்ஷ்மி, பரம நன்மையின் பேரருளை அடைவாய்.

Verse 80

जैगीषव्येश्वरं नाम लिंगं काश्यां सुदुर्लभम् । त्रीणि वर्षाणि संसेव्य लभेद्योगं न संशयः

காசியில் ‘ஜைகீஷவ்யேஸ்வர’ எனும் மிக அரிதான லிங்கம் உள்ளது. மூன்று ஆண்டுகள் பக்தியுடன் வழிபட்டு சேவித்தால் ஐயமின்றி யோகப் பெறுதல் உண்டாகும்.

Verse 81

जैगीषव्यगुहां प्राप्य योगाभ्यसनतत्परः । षण्मासेन लभेत्सिद्धिं वाञ्छितां मदनुग्रहात्

ஜைகீஷவ்யரின் குகையை அடைந்து யோகப் பயிற்சியில் உறுதியாக இருப்பவன், என் அருளால் ஆறு மாதங்களில் விரும்பிய சித்தியை அடைவான்.

Verse 82

तव लिंगमिदं भक्तैः पूजनीयं प्रयत्नतः । विलोक्या च गुहा रम्या परासिद्धिमभीप्सुभिः

உமது இந்த லிங்கத்தை பக்தர்கள் முயற்சியுடன் வழிபட வேண்டும்; பரம சித்தியை நாடுவோர் இந்த அழகிய குகையையும் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 83

अत्र ज्येष्ठेश्वरक्षेत्रे त्वल्लिंगं सर्वसिद्धिदम् । नाशयेदघसंघानि दृष्टं स्पृष्टं समर्चितम्

இங்கு ஜ்யேஷ்டேஸ்வரத் தலத்தில் உமது லிங்கம் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பது. இதை தரிசித்து, தொட்டு, முறையாக அர்ச்சித்தால் பாவக் கூட்டங்கள் அழியும்.

Verse 84

अस्मिञ्ज्येष्ठेश्वरक्षेत्रे संभोज्य शिवयोगिनः । कोटिभोज्यफलं सम्यगेकैकपरिसंख्यया

இந்த ஜ்யேஷ்டேஸ்வரத் தலத்தில் சிவயோகிகளுக்கு அன்னம் அளித்தால், ஒவ்வொரு யோகியையும் தனித்தனியாக கணக்கிட்டு, கோடிகளுக்கு அன்னதானம் செய்த புண்ணியப் பலன் நிச்சயமாக கிடைக்கும்.

Verse 85

जैगीषव्येश्वरं लिंगं गोपनीयं प्रयत्नतः । कलौ कलुषबुद्धीनां पुरतश्च विशेषतः

ஜைகீஷவ்யேஸ்வர லிங்கத்தை மிகுந்த முயற்சியுடன் மறைத்து வைத்தல் வேண்டும்—கலியுகத்தில் குறிப்பாக மாசுபட்ட மனத்தாரின் முன்னிலையில் அல்ல।

Verse 86

करिष्याम्यत्र सांनिध्यमस्मिंल्लिंगे तपोधन । योगसिद्धिप्रदानाय साधकेभ्यः सदैव हि

தபோதனே! இவ்விடத்தில் இந்த லிங்கத்தில் நான் என் சாந்நித்யத்தை நிலைநிறுத்துவேன்—சாதகர்களுக்கு யோகசித்தி அருளுவதற்காக, என்றும்.

Verse 87

ददे शृणु महाभाग जैगीषव्यापरं वरम् । त्वयेदं यत्कृतं स्तोत्रं योगसिद्धिकरं परम्

மகாபாகனே! கேள்—ஜைகீஷவ்யனைப் பற்றிய இன்னொரு வரத்தை நான் அளிக்கிறேன். நீ இயற்றிய இந்த ஸ்தோத்திரம் பரமம்; யோகசித்தி தருவது.

Verse 88

महापापौघशमनं महापुण्यप्रवर्धनम् । महाभीतिप्रशमनं महाभक्तिविवर्धनम्

இது மகாபாபங்களின் பெருக்கை அடக்குகிறது; மகாபுண்யத்தை வளர்க்கிறது; பேரச்சத்தைத் தணிக்கிறது; மகாபக்தியை விரிவாக்குகிறது.

Verse 89

एतत्स्तोत्रजपात्पुंसामसाध्यं नैव किंचन । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन जपनीयं सुसाधकैः ४

இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஜபிப்பதால் மனிதர்க்கு அசாத்யம் எதுவும் இல்லை. ஆகவே நல்ல சாதகர்கள் முழு முயற்சியுடன் இதை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 90

इति दत्त्वा वरं तस्मै स्मरारिः स्मेरलोचनः । ददर्श ब्राह्मणां स्तत्र समेतान्क्षेत्रवासिनः

இவ்வாறு அவனுக்கு வரம் அளித்து, ஸ்மராரியான சிவன் புன்னகை நிறைந்த கண்களுடன் அங்கே கூடியிருந்த காசி-க்ஷேத்ரவாசி பிராமணர்களை நோக்கினார்।

Verse 91

स्कंद उवाच । निशम्याख्यानमतुलमेतत्प्राज्ञः प्रयत्नतः । निष्पापो जायते मर्त्यो नोपसर्गैः प्रबाध्यते

ஸ்கந்தன் கூறினான்—இந்த ஒப்பற்ற புனிதக் கதையை முயற்சியுடன் கேட்கும் விவேகி மனிதன் பாபமற்றவனாகிறான்; எந்த உபசர்கமும் அவனை அடக்காது।