Adhyaya 12

Verse 1

अगस्त्य उवाच । श्रुत्वा स्कंद न तृप्तोस्मि तव वक्त्रेरितां कथाम् । अत्याश्चर्यकरं प्रोक्तमाख्यानं बैंदुमाधवम्

அகஸ்தியர் கூறினார்— ஸ்கந்தா! உன் வாய்மொழியாகச் சொன்ன கதையை கேட்டும் எனக்கு திருப்தி இல்லை. நீ உரைத்த பிந்து-மாதவ ஆக்யானம் மிகுந்த அதிசயமுடையது।

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामि देवदेवसमागमम् । तार्क्ष्यात्त्र्यक्षः समाकर्ण्य दिवोदासस्य चेष्टितम्

இப்போது தேவர்களின் தேவனுடைய சந்திப்பை நான் கேட்க விரும்புகிறேன். தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மூலம் திவோதாசனின் செயல்களை கேட்ட முக்கண்ணன் என்ன பதில் உரைத்தான்?

Verse 3

विष्णुमायाप्रपंचं च किमाह गरुडध्वजम् । के के च शंभुना सार्धं समीयुर्मंदराद्गिरेः

விஷ்ணுமாயையின் விரிவைப் பற்றி கருடக்கொடியான விஷ்ணுவிடம் அவர் என்ன சொன்னார்? மேலும் மந்தரமலையிலிருந்து சம்புவுடன் யார் யார் சென்றனர்?

Verse 4

ब्रह्मणेशः कथं दृष्टस्त्रपाकुलित चक्षुषा । किमाह देव ब्रह्माणं किमुक्तं भास्वतापि च

அச்சமும் நாணமும் கலந்த குழப்பமான கண்களால் பிரம்மணேசன் எவ்வாறு காணப்பட்டான்? தேவன் பிரம்மாவிடம் என்ன கூறினான், மேலும் பாஸ்வத் (சூரியன்) பற்றியும் என்ன உரைக்கப்பட்டது?

Verse 5

योगिनीभिः किमाख्यायि गणाह्रीणाः किमब्रुवन् । एतदाख्याहि मे स्कंद महत्कौतूहलं मयि

யோகினிகள் என்ன கூறினார்கள், வெட்கமுற்ற கணர்கள் என்ன சொன்னார்கள்? ஓ ஸ்கந்தா, இதை எனக்குச் சொல்வாயாக; எனக்குள் பெரும் ஆவல் எழுந்துள்ளது।

Verse 6

इमं प्रश्नं निशम्यैशिर्मुनेः कलशजन्मनः । प्रत्युवाच नमस्कृत्य शिवौ प्रणतसिद्धिदौ

கலசத்தில் பிறந்த முனிவரின் இக் கேள்வியைக் கேட்ட प्रभு—வணங்குவோர்க்கு சித்தி அளிக்கும் இரு சிவரையும் வணங்கி—பதில் உரைத்தார்।

Verse 7

स्कंद उवाच । मुने शृणु कथामेतां सर्वपातकनाशिनीम् । अशेषविघ्नशमनीं महाश्रेयोभिवर्धिनीम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முனிவரே, இக்கதையைக் கேளும்; இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது, அனைத்துத் தடைகளையும் தணிப்பது, உத்தம நலனை வளர்ப்பது।

Verse 8

अथ देवोऽसुररिपुः श्रुत्वा शंभुसमागमम् । द्विजराजाय स मुदा समदात्पारितोषिकम्

பின்னர் அசுரரின் பகைவனான தேவன், சம்புவின் சங்கமச் செய்தியைக் கேட்டு, மகிழ்ந்து பிராமணராஜனுக்கு பரிசளித்தான்।

Verse 9

आयानं शंसते शंभोरुपवाराणसिप्रियम् । ब्रह्माणमग्रतः कृत्वा ततश्चाभ्युद्ययौ हरिः

உபவாரணசிக்கு அருள்பிரியனான சம்புவின் வருகையை அவர் அறிவித்தார்; பின்னர் பிரம்மாவை முன்னணியில் வைத்து ஹரி புறப்பட்டார்।

Verse 10

विवस्वता समेतश्च तैर्गणैः परितो वृतः । योगिनीभिरनूद्यातो गणेशमुपसंस्थितः

விவஸ்வான் (சூரியன்) உடன் வந்து, அந்தக் கணங்களால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டு, யோகினியரின் ஸ்தோத்திரப் பாடல்களால் புகழப்பட்ட கணேசன் இறைவன் முன்னே வந்து பணிவுடன் நின்றான்।

Verse 11

अथनेत्रातिथीकृत्य देवदेवं वृषध्वजम् । मंक्षु तार्क्ष्यादवारुह्य प्रणनाम श्रियः पतिः

அப்போது தேவர்களின் தேவன், வृषத்வஜன் சிவனை கண்களாலேயே அதிதி-சத்காரம் செய்து, ஸ்ரீபதி விஷ்ணு உடனே தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மீது இருந்து இறங்கி வணங்கினார்।

Verse 12

पितामहोपि स्थविरो भृशं नम्रशिरोधरः । प्रणतेन मृडेनैव प्रणमन्विनिवारितः

மிக முதிர்ந்த பிதாமஹன் பிரம்மாவும் தலை மிகத் தாழ்த்தி வணங்க முனைந்தார்; ஆனால் ஏற்கெனவே பணிந்திருந்த மೃடன் (சிவன்) அவரை வணங்க விடாமல் தடுத்தார்।

Verse 13

स्वस्त्यभ्युदितपाणिश्च रुद्रसूक्तैरमंत्रयत् । अक्षतान्यथ सार्द्राणि दर्शयन्सफलान्यजः

அவர் ஆசீர்வாதமாக கை உயர்த்தி ருத்ரஸூக்தங்களால் மங்களத்தை ஆவாஹனம் செய்தார்; பின்னர் அஜன் (அஜன்மன்) ஈரமான அக்ஷதமும் பலன்கள் நிறைந்த நைவேத்யமும் காட்டினார்।

Verse 14

मौलिं पादाब्जयोः कृत्वा गणेशः सत्वरो नतः । मूर्ध्न्युपाजिघ्रयांचक्रे हरो हर्षाद्गजाननम्

முடியைத் தாமரைப் பாதங்களில் வைத்து கணேசன் விரைந்து வணங்கினான்; மகிழ்ச்சியால் ஹரன் (சிவன்) கஜானனனை உயர்த்தி அவன் தலையில் அன்புடன் முகர்ந்து/முத்தமிட்டான்।

Verse 15

अभ्युपावेशयच्चापि परिष्वज्य निजासने । सोमनंदि प्रभृतयः प्रणेमुर्दंडवद्गणाः

அவர் அவரை அன்புடன் வரவேற்று, தம் ஆசனத்தில் அணைத்தபடியே அமர வைத்தார். சோமநந்தி முதலிய கணங்கள் தண்டவத் (முழுநீள) நமஸ்காரம் செய்தன.

Verse 16

योगिन्योपि प्रणम्येशं चक्रुर्मंगलगायनम् । तरणिः प्रणनामाथ प्रमथाधिपतिं हरम्

யோகினிகளும் ஈசனை வணங்கி மங்களப் பாடல்கள் பாடினார்கள். பின்னர் தரணி (சூரியன்) பிரமதாதிபதி ஹரனை வணங்கினான்.

Verse 17

खंडेंदुशेखरश्चाथ उपसिंहासनं हरिम् । समुपावेशयद्वामपार्श्वे मानपुरःसरम्

அப்போது கண்டுேந்துசேகரர் (சந்திரசேகர சிவன்) ஹரியை அருகிலுள்ள சிங்காசனத்தில் அமர்த்தி, மரியாதையை முன்னிறுத்தி தம் இடப்புறத்தில் வைத்தார்.

Verse 18

ब्रह्माणं दक्षिणे भागे परिविश्राणितासनम् । दृष्ट्वा संभाविताः सर्वे शर्वेण प्रणता गणाः

பிரம்மாவுக்கு வலப்புறத்தில் (தட்சிணப் பாகத்தில்) மரியாதை ஆசனம் அளிக்கப்பட்டது. இதைக் கண்டு, சர்வனை வணங்கிய எல்லா கணங்களும் தம்மை மதிக்கப்பட்டவர்களென உணர்ந்தனர்.

Verse 19

मौलिचालनमात्रेण योगिन्योपि प्रसादिताः । संतोषितो रविश्चापि विशेति करसंज्ञया

முடியின் சிறு அசைவினாலேயே யோகினிகளும் அருள்பெற்று மகிழ்ந்தனர். ரவி (சூரியன்) கூட திருப்தியடைந்து, ஆண்டவரின் கைச் சைகையால் உள்ளே நுழைந்தான்.

Verse 20

अथ शंभुं शतधृतिः प्रबद्धकरसंपुटः । परिविज्ञापयांचक्रे प्रसन्नवदनांबुजम्

அப்போது சதத்ருதி (பிரம்மா) கைகளை கூப்பி, அமைதியான தாமரைமுகம் கொண்ட சம்புவை பணிவுடன் விண்ணப்பித்தார்।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । भगवन्देवदेवेश क्षंतव्यं गिरिजापते । वाराणसीं समासाद्य यदहं नागतः पुनः

பிரம்மா கூறினார்— பகவனே, தேவர்களின் தேவனே, கிரிஜாபதியே! இதை மன்னிக்க வேண்டும்; வாராணசியை அடைந்தும் நான் மீண்டும் வர இயலவில்லை।

Verse 22

प्रसंगतोपि कः काशीं प्राप्य चंद्रविभूषण । किंचिद्विधातुं शक्तोपि त्यजेत्स्थविरतां दधत्

சந்திரமுடியணிந்தவனே! வெறும் தொடர்பினால்கூட காசியை அடைந்தவர் யார் கட்டுப்பாட்டின் கனத்த தன்மையை விட்டு விடுவார்? செய்ய வல்லவராயினும் முதிர்ந்த நிலைத்தன்மை கொண்டவர் தவறுச் செயல் செய்யார்।

Verse 23

स्वरूपतो ब्राह्मणत्वादपाकर्तुं न शक्यते । अथ शक्तो व्यपाकर्तुं कः पुण्ये संचिकीर्षति

இயல்பினாலே பிராமணத்துவத்தை அகற்ற இயலாது; அகற்ற வல்லவராயினும் புண்ணியத் தலத்தில் அதை யார் துறக்க விரும்புவர்?

Verse 24

विभोरपि समाज्ञेयं धर्मवर्त्मानुसारिणि । न किंचिदपकर्तव्यं जानता केनचित्क्वचित

தர்மப் பாதையைப் பின்பற்றுபவர், வல்லவராயினும், எது உகந்தது என்பதை அறிய வேண்டும்; அறிந்தபின் யாரும் எங்கும் சிறிதளவும் தீங்கு செய்யக் கூடாது।

Verse 25

कस्तादृशि महीजानौ पुण्यवर्त्मन्यतंद्रिते । काशीपाले दिवोदासे मनागपि विरुद्धधीः

இத்தகையதை அறிந்தபின், புண்ணியப் பாதையில் சோர்வில்லா காசியின் காவலன் திவோதாசர்மேல் யார் சிறிதளவும் எதிர்மனம் கொள்வார்?

Verse 26

निशम्येति वचस्तुष्टः श्रीकंठोति विशुद्धधीः । हसन्प्रोवाच धातारं ब्रह्मन्सर्वमवैम्यहम्

அவ்வசனங்களை கேட்டுத் தூய அறிவுடைய ஸ்ரீகண்டன் (சிவன்) மகிழ்ந்து, புன்னகையுடன் தாதா (பிரம்மா)விடம்—“ஓ பிரம்மன், அனைத்தையும் நான் அறிந்தேன்” என்றான்.

Verse 27

देवदेव उवाच । आदौ तावददोषं हि ब्रह्मत्वं ब्राह्मणस्य ते । वाजिमेधाध्वराणां च ततोपि दशकं कृतम्

தேவர்களின் தேவன் கூறினான்—“முதலில் உன் பிராமணத்துவம், பிரம்மநிலை, குற்றமற்றது; மேலும் நீ பத்து அச்வமேத யாகங்களையும் செய்துள்ளாய்.”

Verse 28

ततोपि विहितं ब्रह्मन्भवता परमं हितम् । अपराधसहस्राणि यल्लिंगं स्थापितं मम

ஆயினும், ஓ பிரம்மன், அதைவிட மேலான பரம நன்மையை நீ செய்தாய்—ஆயிரம் குற்றங்கள் இருந்தபோதும் என் லிங்கத்தை நிறுவினாய்.

Verse 29

येनैकमपि मे लिंगं स्थापितं यत्र कुत्रचित् । तस्यापराधलेशोपि नास्ति सर्वापराधिनः

எவன் எங்காயினும் என் லிங்கத்தை ஒன்றேனும் நிறுவினானோ, அவன் எல்லாக் குற்றங்களும் உடையவனாயினும் அவனுக்கு குற்றத்தின் சிறுதுளியும் எஞ்சாது.

Verse 30

अपराधसहस्रेपि ब्राह्मणं योपराध्नुयात् । दिनैः कतिपयैरेव तस्यैश्वर्यं विनश्यति

ஆயிரம் குற்றங்கள் செய்திருந்தாலும், யார் பிராமணரை அவமதிக்கிறாரோ, அவருடைய செல்வமும் ஐஸ்வர்யமும் சில நாட்களிலேயே அழிந்து போகும்.

Verse 31

इति ब्रुवति देवेशेप्यंतरुच्छ्वसितं गणैः । समातृभिः समंताच्च विलोक्यास्यं परस्परम्

தேவேசன் இவ்வாறு உரைத்தபோது, கணங்கள் ஆழ்ந்த நெடுமூச்சு விட்டன; சுற்றிலும் மாத்ருகணங்களுடன் ஒருவரின் முகத்தை ஒருவர் நோக்கினார்கள்.

Verse 32

अर्कोप्यवसरं ज्ञात्वा नत्वा शंभुं व्यजिज्ञपत् । प्रसन्नास्यमुमाकांतं दृष्ट्वा दृष्टचराचरः

அப்போது அர்க்கன் (சூரியன்) உரிய தருணத்தை அறிந்து, சம்புவை வணங்கி வேண்டுகோள் வைத்தான். உமையின் காதலனான, அசைவும் அசையாததும் அனைத்தையும் காண்பவனின் அமைதியான முகத்தைப் பார்த்து அவன் பேசினான்.

Verse 33

अर्क उवाच । नाथ काशीमितो गत्वा यथाशक्ति कृतोपधिः । अकिंचित्करतां प्राप्तः सहस्रकरवानपि

அர்க்கன் கூறினான்—ஓ நாதா! இங்கிருந்து காசிக்குச் சென்று என் வல்லமைக்கேற்றபடி முயன்றேன்; ஆயினும் நான் உதவியற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன், ஆயிரம் கதிர்கள் உடையவனாக இருந்தும்.

Verse 34

स्वधर्मपालके तस्मिन्दिवोदासे धरापतौ । निश्चितागमनं ज्ञात्वा देवस्याहमिह स्थितः

தன் தர்மத்தைப் பாதுகாக்கும் அந்தப் பூமிபதி திவோதாசன் ஆட்சி செய்தபோது, தேவனின் நிச்சயமான வருகைத் தீர்மானத்தை அறிந்து நான் இங்கேயே தங்கினேன்.

Verse 35

प्रतीक्षमाणो देवेश त्वदामनमुत्तमम् । विभज्य बहुधात्मानं त्वदाराधनतत्परः

தேவேசனே! உமது மிகச் சிறந்த ஆணையை எதிர்நோக்கி, நான் என்னை பல வடிவங்களாகப் பிரித்து, உமது ஆராதனையிலேயே முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தேன்.

Verse 36

मनोरथद्रुमश्चाद्य फलितः श्रीमदीक्षशात् । किंचिद्भक्तिलवांभोभिः सिक्तो ध्यानेन पुष्पितः

இப்போது உமது திருநோக்கின் அருளால் இந்த மனோரத மரம் கனியடைந்தது; பக்தியின் சில துளிகளால் நனைந்து, தியானத்தால் மலர்ந்தது.

Verse 37

इत्युदीरितमाकर्ण्य रवेर्वैरविलोचनः । प्रोवाच देवदेवेशो नापराध्यसि भास्कर

ரவியின் இவ்வுரைகளை கேட்டதும், பகைவர்க்கு அச்சமூட்டும் கண்களையுடைய தேவர்களின் தேவேசன் கூறினான்—“பாஸ்கரா! நீ எந்த அபராதமும் செய்யவில்லை.”

Verse 38

ममैव कार्यं विह्तिं त्वं यदत्र व्यवस्थितः । यस्यां सुरप्रवेशो न तस्मिन्राजनि शासति

நீ இங்கே நிலைத்திருப்பதன் மூலம் என் பணியையே நிறைவேற்றுகிறாய்; ஏனெனில் தேவர்களுக்கு நுழைவு இல்லாத அந்த நாட்டில் அந்த அரசனே ஆட்சி செய்கிறான்.

Verse 39

इति सूरं समाश्वास्य देवदेव कृपानिधिः । गणानाश्वासयामास व्रीडा नम्रशिरोधरान्

இவ்வாறு சூரியனை ஆறுதல் கூறி, கருணைநிதியான தேவர்களின் தேவர், வெட்கத்தால் தலைகுனிந்த கணங்களையும் ஆற்றுப்படுத்தினார்.

Verse 40

योगिन्योपि सुदृष्ट्वाथ शंभुना संप्रसादिताः । त्रपाभरसमाक्रांत कंधरा इव सं गताः

யோகினியரும் அந்த மங்கள தரிசனத்தை நன்கு கண்டு, ஶம்புவின் அருளால் மனநிறைவு பெற்றனர். நாணத்தின் பாரால் கழுத்து வளைந்ததுபோல் பணிவுடன் அவர்கள் ஒன்றுகூடினர்.

Verse 41

ततो व्यापारयांचक्रे त्र्यक्षो नेत्राणि चक्रिणि । हरिर्न किंचिदप्यूचे सर्वज्ञाग्रे महामनाः

பின்னர் மும்முகக் கண்களையுடைய இறைவன் சக்கரதாரியை நோக்கி தன் பார்வையைச் செலுத்தினான்; ஆனால் அனைத்தறிவோன் முன்னிலையில் மகாமனத்தையுடைய ஹரி ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை.

Verse 42

ईशोपि श्रुतवृत्तांतस्तार्क्ष्याद्गणप शार्ङ्गिणोः । मनसैव प्रसन्नोभून्न किंचित्पर्यभाषत

ஈசனும் தார்க்ஷ்யனிடமிருந்தும் கணபனிடமிருந்தும் சார்ங்கதாரியின் நிகழ்வைச் செவிமடுத்து, மனத்திலேயே மகிழ்ந்தான்; ஆனால் எதையும் பதிலாகச் சொல்லவில்லை.

Verse 43

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता गोलोकात्पंच धेनवः । सुनंदा सुमनाश्चापि सुशीला सुरभिस्तथा

அந்நேரத்தில் கோலோகத்திலிருந்து ஐந்து புனிதப் பசுக்கள் வந்தன—சுனந்தா, சுமனா, சுசீலா, மேலும் சுரபி (அவர்களுடன் ஐந்தாவதும்).

Verse 44

पंचमी कपिला चापि सर्वाघौघविघट्टिनी । वात्सल्यदृष्ट्या भर्गस्य तासामूधांसि सुस्रुवुः

ஐந்தாவதாக கபிலாவும்—அனைத்துப் பாபப் பெருக்குகளையும் சிதைக்கும் அவள்—பர்கனை தாய்மையுள்ள பார்வையால் நோக்கியவுடன், அவர்களின் மடிகள் பால் சுரக்கத் தொடங்கின.

Verse 45

ववर्षुः पयसां पूरैस्तदूधांसि पयोधराः । धारासारैरविच्छिन्नैस्तावद्यावद्ध्रदोऽभवत्

மழைமேகங்களைப் போல் பயோதரர்கள் தம் மடியிலிருந்து பால் வெள்ளத்தை இடையறாத धारைகளாகப் பொழிந்தனர்; அத்துடன் அங்கே ஒரு ஏரியே உருவாயிற்று.

Verse 46

पयःपयोधिरिव स द्वितीयः प्रैक्षि पार्षदैः । देवेश समधिष्ठानात्तत्तीर्थमभवत्परम्

பிரபுவின் பார்ஷதர்கள் அதை இரண்டாம் பாற்கடலெனக் கண்டனர்; தேவேசன் அதில் ஆதிபத்யம் செய்து புனிதப்படுத்தியதால் அது பரம தீர்த்தமாயிற்று.

Verse 47

कपिला ह्रद इत्याख्यां चक्रे तस्य महेश्वरः । ततो देवाज्ञया सर्वे स्नातास्तत्र दिवौकसः

மகேஸ்வரன் அந்த ஏரிக்கு ‘கபிலா-ஹ்ரதம்’ எனப் பெயரிட்டான்; பின்னர் தேவனின் ஆணையால் எல்லா திவௌகஸரும் அங்கே நீராடினர்.

Verse 48

आविरासुस्ततस्तीर्थादथ दिव्यपितामहाः । तान्दृष्ट्वा ते सुराः सर्वे तर्पयांचक्रिरे मुदा

அந்த தீர்த்தத்திலிருந்து ஒளிமிகு பிதாமகர்கள் வெளிப்பட்டனர்; அவர்களைப் பார்த்த தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் தர்ப்பணம் செய்தனர்.

Verse 49

अग्निष्वात्ता बर्हिषद आज्यपाः सोमपास्तथा । इत्याद्या दिव्यपितरस्तृप्ताः शंभुं व्यजिज्ञपन्

அக்னிஷ்வாத்தர், பர்ஹிஷதர், ஆஜ்யபர், சோமபர் முதலிய தெய்வப் பிதர்கள் திருப்தியடைந்து சம்புவிடம் விண்ணப்பித்தனர்.

Verse 50

देवदेव जगन्नाथ भक्तानामभयप्रद । अस्मिंस्तीर्थे त्वदभ्याशाज्जाता नस्तृप्तिरक्षया

தேவர்களின் தேவனே, உலகநாதனே, பக்தர்களுக்கு அபயம் அருள்பவனே! இத்தீர்த்தத்தில் உன் சன்னிதியால் எங்களுள் அழியாத திருப்தி உண்டாயிற்று.

Verse 51

तस्माच्छंभो वरं देहि प्रसन्नेनांतरात्मना । इति दिव्यपितॄणां स श्रुत्वा वाक्यं वृषध्वजः

ஆகையால், ஹே சம்போ, உள்மனமாய் அருள்பெற்று வரம் அளிப்பாயாக—என்று திவ்ய பித்ருக்களின் சொற்களை கேட்ட வृषத்வஜன் (சிவன்) கவனமுடன் கேட்டான்.

Verse 52

शृण्वतां सर्वदेवानामिदं वचनमब्रवीत् । शर्वः सर्वपितॄणां वै परतृप्तिकरं परम्

அனைத்து தேவர்களும் கேட்கும் வேளையில், சர்வன் (சிவன்) இவ்வசனத்தை உரைத்தான்—இது எல்லாப் பித்ருக்களுக்கும் உச்சத் திருப்தியை அளிப்பதாய் உள்ளது.

Verse 53

श्रीदेवदेव उवाच । शृणु विष्णो महाबाहो शृणु त्वं च पि तामह । एतस्मिन्कापिले तीर्थे कापिलेय पयोभृते

ஸ்ரீ தேவதேவன் கூறினான்—மகாபாகு விஷ்ணுவே, கேள்; பிதாமஹன் (பிரம்மா) நீயும் கேள். காபிலையின் நீரால் போஷிக்கப்படும் இக் காபில தீர்த்தத்தில்…

Verse 54

ये पिंडान्निर्वपिष्यंति श्रद्धया श्राद्धदानतः । तेषां पितॄणां संतृप्तिर्भविष्यति ममाज्ञया

யார் श्रद्धையுடன் ஸ்ராத்த தானத்தின் பகுதியாக பிண்டங்களை அர்ப்பணிப்பாரோ, என் ஆணையால் அவர்களின் பித்ருக்கள் முழு திருப்தியை அடைவர்.

Verse 55

अन्यं विशेषं वक्ष्यामि महातृप्तिकरं परम् । कुहूसोमसमायोगे दत्तं श्राद्धमिहाक्षयम्

இப்போது நான் இன்னொரு சிறப்பு விதியை உரைக்கிறேன்; அது பரமமாகப் பெருந்திருப்தி அளிப்பது. குஹூ–சோம இணைவில் இங்கு அர்ப்பணிக்கும் ஸ்ராத்தம் அక్షயமாகும்.

Verse 56

संवर्तकाले संप्राप्ते जलराशिर्जलान्यपि । क्षीयंते न क्षयत्यत्र श्राद्धं सोमकुहू कृतम्

பிரளயக் காலம் வந்தபோது கடல்களும் எல்லா நீர்களும் குறையுகின்றன; ஆனால் இங்கு சோம–குஹூ காலத்தில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் குறையாது.

Verse 57

अमासोमसमायोगे श्राद्धं यद्यत्र लभ्यते । तीर्थे कापिलधारेस्मिन्गयया पुष्करेण किम्

அமாவாசை–சோம இணைவில் இந்த காபிலா ஓட்டத் தீர்த்தத்தில் ஸ்ராத்தம் கிடைத்து/செய்யப்பட்டால், அப்போது கயா அல்லது புஷ்கரம் எதற்கு?

Verse 58

गदाधरभवान्यत्र यत्र त्वं च पितामह । वृषध्वजोस्म्यहं यत्र फल्गुस्तत्र न संशयः

இங்கு கதாதரன் (விஷ்ணு) மற்றும் பவானி உள்ளனர்; ஓ பிதாமஹா, நீயும் இங்கே உள்ளாய். நான் வृषத்வஜன் (சிவன்) இருக்கும் இடமே நிச்சயமாக பல்கு; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 60

कुरुक्षेत्रे नैमिषे च गंगासागरसंगमे । ग्रहणे श्राद्धतो यत्स्यात्तत्तीर्थे वार्षभध्वजे

குருக்ஷேத்திரம், நைமிஷம், கங்கை–சாகர சங்கமம், மேலும் கிரகணக் காலத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன்—அதே பலன் வृषபத்வஜன் (சிவன்) உடைய இந்தத் தீர்த்தத்தில் கிடைக்கும்.

Verse 61

अस्य तीर्थस्य नामानि यानि दिव्य पितामहाः । तान्यहं कथयिष्यामि भवतां तृप्तिदान्यलम्

திவ்ய பிதாமஹர்கள் புகழ்ந்துரைத்த இந்தத் தீர்த்தத்தின் தெய்வீக நாமங்களை நான் இப்போது உரைப்பேன்; அவற்றைச் செவிமடுத்தல் மட்டுமே உங்களுக்கு திருப்தியும் ஆன்மிக நிறைவும் அளிக்கப் போதுமானது।

Verse 62

मधुस्रवेति प्रथममेषा पुष्करिणी स्मृता । कृतकृत्या ततो ज्ञेया ततोऽसौ क्षीरनीरधिः

இந்தப் புனிதப் புஷ்கரிணி முதலில் ‘மதுஸ்ரவா’ (தேன் ஓடும்) என நினைக்கப்படுகிறது. அடுத்ததாக ‘க்ருதக்ருத்யா’ (எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுபவள்) என அறியப்பட வேண்டும். பின்னர் இது ‘க்ஷீரநீரதி’—பால்போன்ற நீரால் கடல்போல் நிறைந்த குளம் என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 63

वृषभध्वजतीर्थं च तीर्थं पैतामहं ततः । ततो गदाधराख्यं च पितृतीर्थं ततः परम्

இது ‘வ்ருஷபத்வஜ தீர்த்தம்’ (காளைச் சின்னக் கொடியுடைய சிவனின் தீர்த்தம்) என்றும், பின்னர் ‘பைதாமஹ தீர்த்தம்’ (பிதாமஹரின் புனிதத் தீர்த்தம்) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அடுத்ததாக ‘கதாதர’ எனவும், அதற்கு அப்பால் உன்னதமான ‘பித்ரு தீர்த்தம்’—பித்ருக்களுக்கான தீர்த்தம்—எனவும் புகழ்பெற்றது।

Verse 64

ततः कापिलधारं वै सुधाखनिरियं पुनः । ततः शिवगयाख्यं च ज्ञेयं तीर्थमिदं शुभम्

அதன்பின் இது ‘காபிலதாரா’ என நிச்சயமாக அழைக்கப்படுகிறது; மீண்டும் இதுவே ‘சுதாகனி’—அமுதத்தின் சுரங்கம்—ஆகும். பின்னர் இந்த மங்கள தீர்த்தம் ‘சிவகயா’ என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 65

एतानि दश नामानि तीर्थस्यास्य पितामहाः । भवतां तृप्तिकारीणि विनापि श्राद्धतर्पणैः

ஓ வணக்கத்திற்குரிய பிதாமஹரே! இந்தத் தீர்த்தத்தின் இவை பத்து நாமங்கள்; இவை உங்களுக்கு திருப்தியளிப்பவை—ஸ்ராத்தமும் தர்ப்பணமும் செய்யாவிட்டாலும் கூட।

Verse 66

सूर्येंदु संगमे येत्र पितॄणां तृप्तिकामुकाः । ब्राह्मणान्भोजयिष्यंति तेषां श्राद्धमनंतकम्

சூரிய-சந்திர சங்கமமான இத்தலத்தில் பித்ருத் திருப்தியை நாடி பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்பவர்களின் ஸ்ராத்தம் புண்ணியத்தில் அక్షயமாக, அனந்த பலன் தரும்.

Verse 67

श्राद्धे पितॄणां संतृप्त्यै दास्यंति कपिलां शुभाम् । येत्र तेषां पितृगणो वसेत्क्षीरोदरोधसि

ஸ்ராத்தத்தில் பித்ருக்கள் முழுத் திருப்தியடைய இங்கே மங்களமான கபிலா பசுவை தானம் செய்பவர்களுக்கு, அவர்களின் பித்ருகணம் க்ஷீரசாகரக் கரையில் வாசம் செய்கிறது.

Verse 68

वृषोत्सर्गः कृतो यैस्तु तीर्थेस्मिन्वार्षभध्वजे । अश्वमेधपुरोडाशैः पितरस्तेन तर्पिताः

இந்த வृषபத்வஜ தீர்த்தத்தில் வृषோத்ஸர்கம் செய்பவரால், அவர்களின் பித்ருக்கள் அஷ்வமேத யாகத்தின் புரோடாசம் போலத் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 69

गयातोष्टगुणं पुण्यमस्मिंस्तीर्थे पितामहाः । अमायां सोमयुक्तायां श्राद्धैः कापिलधारिके

ஓ பிதாமஹர்களே! இந்த தீர்த்தத்தில் கயாவை விட எட்டுமடங்கு புண்ணியம் உண்டாகும்—சோமன் இணைந்த அமாவாசையில் காபிலதாராவில் ஸ்ராத்தம் செய்தால்.

Verse 70

येषां गर्भेऽभवत्स्रावो येऽ दंतजननामृताः । तेषां तृप्तिर्भवेन्नूनं तीर्थे कापिलधारिके

கருப்பையில் ச்ராவம்/கருக்கலைவு ஏற்பட்டவர்கள், மேலும் பல் முளைக்கும் காலத்திலேயே ‘அம்ருத’ (அற்ப ஆயுள்) ஆனவர்கள்—அவர்களுக்கும் காபிலதாரா தீர்த்தத்தில் நிச்சயமாகத் திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 71

अदत्तमौंजीदाना ये ये चादारपरिग्रहाः । तेभ्यो निर्वापितं पिंडमिह ह्यक्षयतां व्रजेत्

மௌஞ்ஜீ-தானம் செய்யாதவர்களும், அநுசிதமான தானங்களை ஏற்று வாழ்ந்தவர்களும் கூட—இங்கே அர்ப்பணிக்கப்படும் பிண்டம் அక్షய பலனாய் இருந்து அவர்களுக்கு தவறாத திருப்தியை அளிக்கும்।

Verse 72

अग्निदाहमृता ये वै नाग्निदाहश्च येषु वै । ते सर्वे तृप्तिमायांति तीर्थे कापिलधारिके

அக்னிதாகத்தால் இறந்தவர்களும், அக்னிதாகம் செய்யப்படாதவர்களும்—அனைவரும் கபிலதாரிகா தீர்த்தத்தில் செய்யப்படும் தர்ப்பண-நிவாபத்தால் திருப்தி அடைகின்றனர்।

Verse 73

और्द्ध्वदैहिकहीना ये षोडश श्राद्धवर्जिताः । ते तृप्तिमधिगच्छंति घृतकुल्यां निवापतः

ஔர்த்த்வதேஹிகக் கிரியைகள் இன்றியும், ஷோடச-ஸ்ராத்தங்கள் செய்யப்படாமலும் இருந்தவர்களும்—க்ருதகுல்யாவில் பிண்ட-நிவாபம் செய்தால் திருப்தி அடைகின்றனர்।

Verse 74

अपुत्राश्च मृता ये वै येषां नास्त्युकप्रदः । तेपि तृप्तिं परां यांति मधुस्रवसि तर्पिताः

புத்திரமின்றி இறந்தவர்களும், உக-ப்ரதானம் செய்ய யாருமில்லாதவர்களும்—மதுஸ்ரவாவில் செய்யப்படும் தர்ப்பணத்தால் திருப்தியடைந்து பரம திருப்தியை அடைகின்றனர்।

Verse 75

अपमृत्युमृता ये वै चोरविद्युज्जलादिभिः । तेषामिह कृतं श्राद्धं जायते सुगतिप्रदम्

திருடர்கள், மின்னல், நீரில் மூழ்குதல் முதலிய காரணங்களால் அபம்ருத்யு அடைந்தவர்களுக்கு—இங்கே செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் சுகதியை அளிப்பதாகிறது।

Verse 76

आत्मघातेन निधनं यैषामिहविकमर्णाम् । तेपि तृप्तिं लभंतेत्र पिंडैः शिवगयाकृतैः

இங்கு தற்கொலையால் இறந்த கடுந்தீவினை உடையவர்களும், சிவகயாவில் செய்யப்படும் பிண்டதானத்தால் இங்கேயே திருப்தி அடைகின்றனர்.

Verse 77

पितृगोत्रे मृता ये वै मातृपक्षे च ये मृताः । तेषामत्र कृतः पिंडो भवेदक्षयतृप्तिदः

தந்தை குலத்தில் இறந்தவர்களும், தாய் பக்கத்தில் இறந்தவர்களும்—அவர்களுக்காக இங்கு செய்யப்படும் பிண்டதானம் அழியாத திருப்தியை அளிக்கும்.

Verse 78

पत्नीवर्गे मृता ये वै मित्रवर्गे च ये मृताः । ते सर्वे तृप्तिमायांति तर्पिता वार्षभध्वजे

மனைவியின் உறவினரில் இறந்தவர்களும், நண்பர் வட்டத்தில் இறந்தவர்களும்—வृषபத்வஜனாகிய சிவனிடம் தர்ப்பணம் செய்யப்படின் அனைவரும் திருப்தி அடைவர்.

Verse 80

तिर्यग्योनि मृता ये वै ये पिशाचत्वमागताः । तेप्यूर्ध्वगतिमायांति तृप्ताः कापिलधारिके

விலங்கு பிறவிகளில் இறந்தவர்களும், பிசாசுத் தன்மை அடைந்தவர்களும்—காபிலதாரிகையில் திருப்தி செய்யப்படின் அவர்களும் உயர்கதி, மேன்மையான நிலை அடைவர்.

Verse 81

ये तु मानुषलोकेस्मिन्पितरो मर्त्ययोनयः । ते दिव्ययोनयः स्युर्वै मधुस्रवसि तर्पिताः

இந்த மனித உலகில் மர்த்தியப் பிறவிநிலையில் உள்ள பித்ருக்கள்—மதுஸ்ரவாவில் தர்ப்பணம் பெறின், அவர்கள் நிச்சயமாக தெய்வீகப் பிறவி நிலையை அடைவர்.

Verse 82

ये दिव्यलोके पितरः पुण्यैर्देवत्वमागताः । ते ब्रह्मलोके गच्छंति तृप्तास्तीर्थे वृषध्वजे

திவ்யலோகத்தில் புண்ணியத்தால் தேவத்துவம் அடைந்த பித்ருக்கள், வृषத்வஜ தீர்த்தத்தில் திருப்தியடைந்து பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்।

Verse 83

कृते क्षीरमयं तीर्थं त्रेतायां मधुमत्पुनः । द्वापरे सर्पिषा पूर्णं कलौ जलमयं भवेत्

கிருதயுகத்தில் இத்தீர்த்தம் பால்-சொரூபம்; திரேதாவில் தேன்-சொரூபம்; துவாபரத்தில் நெய் நிறைந்தது; கலியில் நீர்-சொரூபமாகிறது।

Verse 84

सीमाबहिर्गतमपि ज्ञेयं तीर्थमिदं शुभम् । मध्ये वाराणसि श्रेष्ठं मम सान्निध्यतो नरैः

எல்லைக்குப் புறமிருந்தாலும் இச்சுபஸ்தலம் தீர்த்தமாக அறியத்தக்கது; ஆனால் வாராணசியின் நடுவில் என் சாந்நித்யத்தால் இது மக்களுக்கு உத்தமம்.

Verse 85

काशीस्थितैर्यतो दर्शि ध्वजो मेषवृषलांछनः । वृषध्वजेन नाम्नातः स्थास्याम्यत्र पितामहाः

காசியில் இருப்போர் என் கொடியில் மேஷமும் வृषபமும் குறியிடப்பட்டதைப் பார்க்கின்றனர்; ஆகவே, ஓ பிதாமஹர்களே, நான் இங்கே ‘வृषத்வஜ’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்று தங்குவேன்.

Verse 86

पितामहेन सहितो गदाधरसमन्वितः । रविणा पार्षदैः सार्धं तुष्टये वः पितामहाः

பிதாமஹன் (பிரம்மா) உடனும், கதாதரன் உடனும், சூரியன் மற்றும் பர்ஷதர்கள் உடனும்—ஓ பிதாமஹர்களே, உங்கள் திருப்திக்காக (நான் இங்கே இருக்கிறேன்).

Verse 87

इति यावद्वरं दत्ते पितृभ्यो वृषभध्वजः । तावन्नदी समागत्य प्रणम्येशं व्यजिज्ञपत्

இவ்வாறு வृषபத்வஜன் பித்ருக்களுக்கு வரம் அளித்துக் கொண்டிருந்தபோது, நதி வந்து ஈசனை வணங்கி பணிவுடன் வினவினாள்।

Verse 88

नंदिकेश्वर उवाच । विहितः स्यदनः सज्जस्ततोस्तु विजयोदयः । अष्टौ कंठीरवा यत्र यत्रोक्ष्णामष्टकं शुभम्

நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்—ரதத்தை விதிப்படி அமைத்து ஆயத்தப்படுத்துங்கள்; அதனால் வெற்றியும் செழிப்பும் உதிக்கும். எங்கு எட்டு சிங்கங்கள் உள்ளனவோ, எங்கு எட்டு காளைகளின் மங்களக் குழு உள்ளதோ…

Verse 89

यत्रेभाः परिभांत्यष्टौ यत्राष्टौ जविनो हयाः । मनः संयमनं यत्र कशापाणि व्यवस्थितम्

எங்கு எட்டு யானைகள் ஒளிவீச நிற்கின்றனவோ, எங்கு எட்டு வேகமான குதிரைகள் உள்ளனவோ; எங்கு மனக்கட்டுப்பாடு நிலைபெற்று, கையில் சாட்டை ஆயத்தமாக இருக்கிறதோ।

Verse 90

गंगायमुनयोरीषे चक्रे पवनदेवता । सायंप्रातर्मये चक्रे छत्रं द्यौर्मंडलं शुचि

பவனதேவன் கங்கை-யமுனைகளுக்கான கட்டுப்பாட்டுக் கயிறுகளை அமைத்தான்; மேலும் மாலை-காலை நிறைந்த தூய வான்மண்டலத்தால் ஆன குடையையும் உருவாக்கினான்।

Verse 91

तारावलीमयाः कीला आहेया उपनायकाः । श्रुतयो मार्गदर्शिन्यः स्मृतयो रथगुप्तयः

நட்சத்திர வரிசைகளால் கீல்கள் செய்யப்பட்டன; பாம்புகள் வழிநடத்தும் துணையர்களாயின. ஸ்ருதிகள் பாதை காட்டின; ஸ்மிருதிகள் ரதத்தை காத்தன।

Verse 92

दक्षिणाधूर्दृढा यत्र मखा यत्राभिरक्षकाः । आसनं प्रणवो यत्र गायत्रीपादपीठभूः

அந்த புனிதத் தலத்தில் தக்ஷிணையின் விதி உறுதியாக நிலைக்கிறது; யாகங்கள் அங்கே பாதுகாக்கப்படுகின்றன. அங்கே ஆசனம் பிரணவம் ‘ஓம்’; நிலம் காயத்ரியின் பாதபீடமாக விளங்குகிறது.

Verse 93

सांगा व्याहृतयो यत्र शुभा सोपानवीथिकाः । सूर्याचंद्रमसौ यत्र सततं द्वाररक्षकौ

அங்கே அங்கங்களுடன் கூடிய புனித வ்யாஹ்ருதிகள் நல்வழிகளாகவும் படிகளாகவும் அமைகின்றன. அங்கே சூரியனும் சந்திரனும் எப்போதும் வாயில் காவலர்களாக நிற்கின்றனர்.

Verse 94

अग्निर्मकरतुंडश्च रथभूः कौमुदीमयी । ध्वजदंडो महामेरुः पताका हस्करप्रभा

அங்கே அக்னியும் மகரதுண்ட சக்தியும் அருகிலிருக்கின்றன; ரதத்தின் நிலம் கௌமுதீச் சந்திரஒளியால் ஆனது. கொடித்தண்டு மகாமேருவைப் போல, கொடி பிரகாசமான ஒளியால் ஜொலிக்கிறது.

Verse 95

स्वयं वाग्देवता यत्र चंचच्चामरधारिणी । स्कंद उवाच । शैलादिनेति विज्ञप्तो देवदेव उमापतिः

அங்கே வாக்தேவி தானே நடுங்கும் சாமரத்தை ஏந்தி சேவையில் நிற்கிறாள். ஸ்கந்தன் கூறினான்— ‘சைலாதி…’ என்று விண்ணப்பிக்கப் பட்டபோது தேவர்களின் தேவர் உமாபதி பதிலளித்தார்.

Verse 96

कृतनीराजनविधिरष्टभिर्देवमातृभिः । पिनाकपाणिरुत्तस्थौ दत्तहस्तोथ शार्ङ्गिणा

எட்டு தேவமாதர்கள் நீராஜன (ஆரத்தி) விதியை நிறைவேற்றிய பின் பினாகபாணி (சிவன்) எழுந்தார். பின்னர் சார்ங்கதாரி (விஷ்ணு) கையின் பிடித்து முன்னே சென்றார்.

Verse 97

निनादो दिव्यवाद्यानां रोदसी पर्यपूरयत् । गीतमंगलगीर्भिश्च चारणैरनुवर्धितः

தெய்வீக வாத்தியங்களின் முழக்கம் விண்ணும் மண்ணும் இரண்டையும் நிரப்பியது; சாரணர்களால் பெருக்கப்பட்டு, மங்களப் பாடல்-ஸ்துதி மொழிகளால் அது மேலும் உயர்ந்தது।

Verse 98

तेन दिव्यनिनादेन बधिरीकृतदिङ्मुखाः । आहूता इव आजग्मुर्विष्वग्भुवनवासिनः

அந்த தெய்வீக முழக்கத்தால் திசைகளின் முகங்கள் செவிடானதுபோல் ஆனது; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் உள்ள உலகவாசிகள் அழைக்கப்பட்டவர்கள்போல் வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 99

दिव्यांतरिक्षभौमानि यानि तीर्थानि सर्वतः । तान्यत्र निवसिष्यंति दर्शे सोमदिनान्विते

எங்கெங்கும் உள்ள தெய்வீக, ஆகாய, பூமித் தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் இங்கே குடியிருக்கும்; குறிப்பாக அமாவாசை தரிசனம் திங்களுடன் சேர்ந்தபோது।

Verse 100

षडाननाः कुमाराश्च मयूरवरवाहनाः । ममानुगाः समायाताः कोटयोष्टौ महाबलाः

ஆறுமுகக் குமாரர்கள், சிறந்த மயில் வாகனத்தில் ஏறிய என் அணியினர்—மிகுந்த வலிமையுடையோர்—எட்டு கோடி பேர் இங்கே வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 110

स्कंद उवाच । श्रुत्वाख्यानमिदं पुण्यं कोटिजन्माघनाशनम् । पठित्वा पाठयित्वा च शिवसायुज्यमाप्नुयात्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—இந்தப் புண்ணிய ஆக்யானத்தை கேட்டால் கோடிக்கணக்கான பிறவிகளின் பாவங்கள் அழியும்; இதைத் தானும் பாராயணம் செய்து, பிறரையும் பாராயணம் செய்யச் செய்தால் சிவ-சாயுஜ்யம் அடைவான்।

Verse 116

अलभ्यलाभो देवस्य जातोत्र हि यतः परः । ततः काशी प्रवेशाख्यं जप्यमाख्यानमुत्तमम्

அந்த நிலையிலிருந்து இங்கு இறைவன் சாதாரணமாகக் கிடைக்காததைப் பெற்றான்; ஆகவே ‘காசி-பிரவேசம்’ எனப் பெயர்பெற்ற இந்த உத்தம புண்ணியக் கதையை ஜபமாக ஓதுதல் வேண்டும்।