Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 7
पाणिभ्यां परितः प्रपीड्य सुदृढं निश्चोत्य निश्चोत्य च ब्रह्मांडं सकलं पचेलिमरसालोच्चैः फलाभं मुहुः । पायंपायमपायतस्त्रिजगतीमुन्मत्तवत्तै रसैर्नृत्यंस्तांडवडंबरेण विधिनापायान्महाभैरवः
pāṇibhyāṃ paritaḥ prapīḍya sudṛḍhaṃ niścotya niścotya ca brahmāṃḍaṃ sakalaṃ pacelimarasāloccaiḥ phalābhaṃ muhuḥ | pāyaṃpāyamapāyatastrijagatīmunmattavattai rasairnṛtyaṃstāṃḍavaḍaṃbareṇa vidhināpāyānmahābhairavaḥ
இரு கரங்களாலும் சுற்றிலும் உறுதியாக அழுத்தி, மீண்டும் மீண்டும் பிழிந்து, மகாபைரவன் முழு பிரபஞ்ச-அண்டத்தின் சாரத்தை எடுத்துச் சமைப்பதுபோல் செய்கிறான்; பழுத்த கனியின் செறிந்த சாறை அடிக்கடி பிழிந்து எடுப்பதுபோல். அந்த மயக்கமூட்டும் அமுதச் சாறுகளைப் பருகிப் பருகி, விதிப்படி தாண்டவத்தின் இடியெனும் ஆரவாரத்துடன் நடனமாட, மூன்று உலகங்களும் மயங்கி அலைகின்றன.
Skanda (contextual, Kāśīkhaṇḍa narration)
Tirtha: Mahābhairava (Kāśī kṣetra-pāla)
Type: kshetra
Listener: The devotee/sage
Scene: Mahābhairava, colossal and radiant-dark, grips and ‘presses’ the cosmic egg, extracting its essence like ripe fruit-juice; intoxicated by nectars, he performs a thunderous Tāṇḍava as the three worlds sway in awe.
FAQs
Bhairava is portrayed as the transcendent power who churns and governs creation itself; the universe is subordinate to Śiva’s fierce grace.
The immediate setting is Kāśīkhaṇḍa’s Bhairava Māhātmya, implicitly tied to Kāśī where Bhairava is central to sacred protection.
No direct prescription; the verse is a stotra-like poetic visualization supporting contemplation and devotional recitation.