Adhyaya 40

Verse 1

नारद उवाच । ज्ञातिभेदे तु संजाते तस्मिन्मोहेरके पुरे । त्रैविद्यैः किं कृतं ब्रह्मंस्तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரஹ்மனே! மோஹேரக நகரில் குலப் பிரிவு ஏற்பட்டபோது, த்ரைவித்யர்கள் (வேதஞானிகள்) என்ன செய்தனர்? நான் கேட்கிறேன்; அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । स्वस्थाने वाडवाः सर्वे हर्षनिर्भरमानसाः । अग्निहोत्रपरा केऽपि केऽपि यज्ञपरायणाः

பிரஹ்மா கூறினார்—வாடவர்கள் அனைவரும் தத்தம் இடங்களில் நிலைத்திருந்து, மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன் இருந்தனர். சிலர் அக்னிஹோத்ரத்தில் ஈடுபட்டனர்; சிலர் யாகங்களில் முழுமையாகப் பற்றுடையவர்களாயிருந்தனர்.

Verse 3

केऽपि चाग्निसमाधानाः केऽपि स्मार्ता निरंतरम् । पुराणन्यायवेत्तारो वेदवेदांगवादिनः

சிலர் புனித அக்கினிகளை நிறுவி பராமரிப்பதில் ஈடுபட்டனர்; சிலர் இடையறாது ஸ்மார்த்த மரபை கடைப்பிடித்தனர். அவர்கள் புராணமும் நியாயமும் அறிந்தோர்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் உரைப்போர்.

Verse 4

सुखेन स्वान्सदाचारान्कुर्वन्तो ब्रह्मवादिनः । एवं धर्मसमाचारान्कुर्वतां कुशलात्मनाम्

பிரஹ்மத்தை உரைப்போர் அமைதியுடன் தம் நல்லொழுக்கங்களைச் செய்தனர். இவ்வாறு நல்வழிப்பட்ட மனத்தினர் தர்மத்தின் முறையான அனுஷ்டானங்களை மேற்கொண்டு…

Verse 5

स्थानाचारान्कुलाचारानधिदेव्याश्च भाषितान् । धर्मशास्त्रस्थितं सर्वं काजेशैरुदितं च यत्

அவர்கள் தேசாசாரம், குலாசாரம், அதிதேவி உரைத்த சொற்கள், தர்மசாஸ்திரங்களில் நிலைபெற்ற அனைத்தும், மேலும் காஜேசர்கள் (அதிகாரிகள்) அறிவித்தவற்றையும் பின்பற்றினர்।

Verse 6

परंपरागतं धर्म मूचुस्ते वाडवोत्तमाः

அந்த சிறந்த வாடவர்கள் பரம்பரையாக வந்த தர்மத்தை உபதேசித்தனர்।

Verse 7

ब्राह्मणा ऊचुः । उपास्ते यश्च लिखितं रक्तपादैस्तु वाडवाः । ज्ञातिश्रेष्ठः स विज्ञेयो वलिर्देयस्ततः परम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—வாடவர்கள் சிவந்த பாதச்சின்னங்களுடன் எழுதிய அந்த எழுத்தை யார் வழிபடுகிறாரோ, அவர் குலத்தில் முதன்மையென அறியப்பட வேண்டும்; அதன் பின் பலி (அர்ப்பணம்) அளிக்க வேண்டும்।

Verse 8

रक्तचंदनं प्रसाध्याथ प्रसिद्धं स्वकुलं तथा । कुंकुमारक्तपादैस्तैर्गंधपुष्पादिचर्चितैः

பின்னர் சிவந்த சந்தனத்தைப் பூசி, அவர்கள் தம் குலத்தையும் புகழ்பெறச் செய்தனர்—குங்குமம் கலந்த சிவந்த பாதச்சின்னங்களால்; அவை நறுமணம், மலர்கள் முதலியவற்றால் அர்ச்சிக்கப்பட்டன।

Verse 9

संभूय लिखितं तच्च रक्तपादं तदुच्यते । रामस्य लेख्यं ते सर्वे पूजयंतु समाहिताः

சபையில் ஒன்றுகூடி எழுதப்பட்ட அந்த எழுத்தே ‘ரக்தபாதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. அவர்கள் அனைவரும் மன ஒருமையுடன் ராமனின் அந்த எழுத்தை வழிபடட்டும்।

Verse 10

रामस्य करमुद्रां च पूजयंतु द्विजाः सदा । येषां दोषाः सदाचारे व्यभिचारादयो यदि

இருபிறப்பினர் எப்போதும் ஸ்ரீராமனின் கரமுத்திரையைப் போற்றிப் பூஜிக்கட்டும். ஆனால் அவர்களின் நல்லொழுக்கத்தில் விபச்சாரம் முதலான குற்றங்கள் இருந்தால், உரிய பரிகாரம் இன்றித் தாங்குதல் தகாது.

Verse 11

तेषां दण्डो विधेयस्तु य उक्तो विधिवद्विजैः । चिह्नं न राममुद्राया यावद्दंडं ददाति न

அத்தகையோருக்கு அறிஞர் இருபிறப்பினர் விதிப்படி கூறிய தண்டனை நிச்சயமாக விதிக்கப்பட வேண்டும். தண்டம் செலுத்தும் வரை ராமமுத்திரையின் குறியீட்டை அணியக் கூடாது.

Verse 12

विना दण्डप्रदानेन मुद्राचिह्नं न धार्यते । मुद्राहस्ताश्च विज्ञेया वाडवा नृपसत्तम

தண்டம் செலுத்தாமல் முத்திரைக் குறியீடு அணியப்படாது. கையில் முத்திரை தாங்கியவர்கள் ‘வாடவர்’ என அறியப்படுவர், அரசர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 13

पुत्रे जाते पिता दद्द्याच्छ्रीमात्रे तु बलिं सदा । पलानि विंशतिः सर्प्पिर्गुडः पंचप लानि च

மகன் பிறந்தபோது தந்தை எப்போதும் ஸ்ரீமாத்ரிக்கு பலி (நைவேத்ய அர்ப்பணம்) செலுத்த வேண்டும். அதில் நெய் இருபது பலமும், வெல்லம் ஐந்து பலமும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 14

कुंकुमादिभिरभ्यर्च्य जातमात्रः सुतस्तदा । षष्ठे च दिवसे राजन्षष्ठीं पूजयते सदा

மகன் பிறந்த உடனே குங்குமம் முதலியவற்றால் (தேவியை) அர்ச்சித்து, பின்னர் ஆறாம் நாளில்—அரசே—எப்போதும் ஷஷ்டி தேவியை வழிபட வேண்டும்.

Verse 15

दद्यात्तत्र बलिं साज्यं कुर्याद्धि बलिपंचकम् । पंचप्रस्थान्बलीन्दद्यात्सवस्त्राञ्छ्रीफलैर्युतान्

அங்கே நெய்யுடன் கூடிய பலியை அர்ப்பணித்து, விதிப்படி பஞ்சபலியையும் செய்ய வேண்டும். ஆடையுடன், மங்களமான கனிகளோடு கூடிய ஐந்து பிரஸ்த அளவு பலிகளை வழங்க வேண்டும்.

Verse 16

कुंकुमादिभिरभ्यर्च्य श्रीमात्रे भक्तिपूर्वकम् । वितशाठ्यं न कुर्वीत कुले संततिवृद्धये

குங்குமம் முதலியவற்றால் பக்தியுடன் ஸ்ரீமாதாவை வழிபட்டு, செலவிலும் அர்ப்பணிப்பிலும் வஞ்சகம் செய்யக்கூடாது; குலத்தில் சந்ததி பெருக இதுவே காரணம்.

Verse 17

तद्धि चार्पयता द्रव्यं वृद्धौ यद्ध्रीणितं पुनः । जन्मनो नंतरं कार्यं जातकर्म यथाविधि

செழிப்பில் மீண்டும் ஈட்டிய பொருளையே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதை மறைத்து வைத்திருக்கக் கூடாது. மேலும் பிறந்த உடனே விதிப்படி ஜாதகர்மச் சடங்கைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

विप्रानुकीर्तिता याश्च वृत्तिः सापि विभज्यते । प्रथमा लभ्यमाना च वृत्तिर्वै यावती पुनः

பிராமணர்கள் கூறிய ‘விருத்தி’ (வாழ்வாதாரம்) அதையும் பங்கிட்டு அமைக்க வேண்டும். முதல் பங்கு என்பது கிடைத்தபடியே—எவ்வளவு கிடைக்கிறதோ அவ்வளவு—அந்த விருத்தியே ஆகும்.

Verse 19

तस्या वृत्तेरर्द्धभागो गोत्रदेव्यै तु कल्प्यताम् । द्विगुणं वणिजा चैव पुत्रं जाते भवेदिति

அந்த விருத்தியின் பாதிப் பங்கை கோத்திரதேவிக்காக நிர்ணயிக்க வேண்டும். வணிகருக்கு இரட்டிப்பு தானம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அதனால் புத்ரஜன்மம் மங்களமாக நிறைவேறும்.

Verse 20

मांडलीयाश्च ये शूद्रास्तेषामर्ककरं त्विदम् । अडालजानां त्रिगुणं गोभुजानां चतुर्गुणम्

மாண்டலீயர் எனப்படும் சூத்ரர்களுக்கு இது ‘அர்க்ககரம்’ என விதிக்கப்பட்ட வரி. அடாலஜருக்கு அது மும்மடங்கு; கோபுஜருக்கு நான்மடங்கு எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 21

इत्येतत्कथितं सर्वमन्यच्च शूद्रजातिषु । यस्य दोषस्तु हत्यायाः समुद्भूतो विधेर्वशात्

இவ்வாறு சூத்ரக் குலங்களைக் குறித்து அனைத்தும், பிற விஷயங்களும் கூறப்பட்டன. இனி விதியின் வலிமையால் யாரிடத்தில் கொலைத் தோஷம் எழுந்ததோ, அவனைப் பற்றிய விதி கூறப்படுகிறது.

Verse 22

दण्डस्तु विधिवत्तस्य कर्त्तव्यो वेदशास्त्रिभिः । अन्यायो न्यायवादी स्यान्निर्द्दोषे दोषदायकः

அவனுக்குரிய தண்டனை வேத-சாஸ்திரம் அறிந்தோர் விதிப்படி அளிக்கவேண்டும். இல்லையெனில் நீதியின் பெயரில் அநீதி நிகழும்—குற்றமற்றவர்மேல் குற்றம் சுமத்தினால்.

Verse 23

पंक्तिभेदस्य कर्ता च गोसहस्रवधः स्मृतः । वृत्तिभागविभजनं तथा न्यायविचारणम् । श्रीरामदूतकस्याग्रे कर्त्तव्यमिति निश्चयः

உணவுப் பந்தியில் பிளவு உண்டாக்குபவன் ஆயிரம் பசுக்களை கொன்றதற்குச் சமன் என நினைக்கப்படுகிறான். வாழ்வாதாரப் பங்கீடும், பங்குகளின் பகிர்வும், நீதித் தீர்ப்பாய்வும்—இவை அனைத்தும் ஸ்ரீ ராமதூதன் (ஹனுமான்) முன்னிலையில் செய்யப்பட வேண்டும் என்பது உறுதி.

Verse 24

तस्य पूजां प्रकुर्वीत तदा कालेऽथवा सदा । तैलेन लेपयेत्तस्य देहे वै विघ्नशांतये

அவருடைய பூஜையை உரிய காலத்தில் அல்லது எப்போதும் செய்ய வேண்டும். தடைகள் நீங்குவதற்காக அவருடைய திருமேனியில் எண்ணெய் பூச வேண்டும்.

Verse 25

धूपं दीपं फलं दद्यात्पुष्पैर्नानाविधैः किल । पूजितो हनुमानेव ददाति तस्य वांछितम्

தூபம், தீபம், பழம் மற்றும் பலவகை மலர்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவ்வாறு பூஜிக்கப்பட்ட ஹனுமான் பக்தரின் வேண்டுதலை அருள்கிறான்.

Verse 26

प्रतिपुत्रं तु तस्याग्रे कुर्यान्नान्यत्र कुत्रचित् । श्रीमाताबकुलस्वामिभागधेयं तु पूर्वतः

ஒவ்வொரு மகனுக்காகவும் அந்தச் செயலை அவன் முன்னிலையிலேயே செய்ய வேண்டும்; வேறு எங்கும் அல்ல. முதலில் ஸ்ரீ மாதா பகுல ஸ்வாமிக்கு உரிய பங்கை ஒதுக்க வேண்டும்.

Verse 27

पश्चात्प्रतिग्रहं विप्रैः कर्त्तव्यमिति निश्चितम् । समागमेषु विप्राणां न्यायान्यायविनिर्णये

அதன்பின் பிராமணர்கள் பிரதிக்ரஹம் (தானம்/தக்ஷிணை ஏற்றல்) செய்வது உரியது என நிர்ணயிக்கப்பட்டது—நியாயம் அநியாயம் தீர்மானிக்கும் பிராமண சபைகளில்।

Verse 28

निर्णयं हृदये धृत्वा तत्रस्थं श्रावयेद्द्विजान् । केवलं धर्मबुद्ध्या च पक्षपातं विवर्जयेत्

தீர்மானத்தை உள்ளத்தில் உறுதியாகக் கொண்டு, அங்கு இருப்போர் இருபிறப்பினருக்கு அறிவிக்க வேண்டும். மேலும் தர்மபுத்தியால் மட்டும் பாகுபாட்டை விலக்க வேண்டும்.

Verse 29

सर्वेषां संमतं कार्यं तद्ध्यविकृतमेव च । आकारितस्ततो विप्रः सभायां भयमेति चेत्

அனைவரும் ஒப்புக்கொண்டதையே செயல்படுத்த வேண்டும்; அதுவே மாசற்றதாக நிலைக்கும். ஆனால் அழைக்கப்பட்ட பிராமணன் சபையில் அச்சமடைந்தால்—

Verse 30

न तस्य वाक्यं श्रोतव्यं निर्णीतार्थनिवारणे । यस्य वर्जस्तु क्रियते मिलित्वा सर्व वाडवैः

அனைவரும் கூடி முறையாக விலக்கிவிட்டவரின், ஏற்கெனவே நீதியுடன் தீர்மானிக்கப்பட்ட பொருளை மாற்ற முயலும் சொற்களைச் செவிமடுக்கக் கூடாது।

Verse 31

खानपानादिकं सर्वं कार्यं तेन विवर्जयेत् । तस्य कन्या न दातव्या तत्संसर्गी च तादृशः

அவனுடன் உணவு, பானம் முதலிய எல்லா தொடர்புகளையும் விலக்க வேண்டும். அவனுக்கு கன்னியாதானம் செய்யக் கூடாது; அவனுடன் பழகும் அதே வகையினருக்கும் கூடாது।

Verse 32

ततो दंडं प्रकुर्वीत सर्वैरेव द्विजोत्तमैः । भोजनं कन्यकादानमिति दाशरथेर्मतम्

பின்னர் எல்லா சிறந்த இருபிறப்பினரும் சேர்ந்து விதிப்படி தண்டனை விதிக்க வேண்டும். அன்னதானமும் கன்னியாதானமும்—இதுவே தாசரதியின் கருத்தென கூறப்படுகிறது।

Verse 33

यत्किंचित्कुरुते पापं लब्धुं स्थलमथापि वा । शुष्कार्द्रं वसते चान्ने तस्मादन्नं परि त्यजेत्

யாரேனும் பதவி அல்லது இடம் பெறுவதற்காகப் பாவம் செய்து, உலர்ந்ததும் ஈரமுமான அன்னத்தால் வாழ்ந்தாலும், அவனிடமிருந்து அன்னம் பெறுவதை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும்।

Verse 34

कुर्वंस्तत्पापभागी स्यात्तस्य दंडो यथाविधि । न्यायं न पश्यते यस्तु शक्तौ सत्यां सदा यतः

அத்தகைய தீச்செயலை ஆதரிப்பவன் அந்தப் பாவத்தில் பங்காளி; அவனுக்கும் விதிப்படி தண்டனை உண்டு. ஆற்றல் இருந்தும் நீதியை நிலைநாட்டாதவன் எப்போதும் கண்டிக்கத்தக்கவன்।

Verse 35

पापभागी स विज्ञेय इति सत्यं न संशयः । उत्कोचं यस्तु गृह्णाति पापिनां दुष्टकर्मिणाम् । सकलं च भवेत्तस्य पापं नैवात्र सशयः

அவன் பாவத்தின் பங்காளி என அறியப்பட வேண்டும்—இது உண்மை, ஐயமில்லை. பாவிகளும் தீய செயல்வாளரும் தரும் லஞ்சம் (உத்கோசம்) எவன் ஏற்கிறானோ, அவன்மேல் அவர்களின் முழுப் பாவமும் வந்து சேரும்—இதிலும் ஐயமில்லை.

Verse 36

तस्यान्नं गृह्यते नैव कन्यापि न कदाचन । हितमाचरते यस्तु पुत्राणामपि वै नरः

அவனுடைய அன்னத்தை ஒருபோதும் ஏற்கக் கூடாது; எந்த நேரத்திலும் அவனுக்கு கன்னியையும் அளிக்கக் கூடாது. தன் மகன்களுக்குக் கூட உண்மையான நலனைச் செய்பவன் இந்நியமங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 37

स एतान्नियमान्सर्वान्पालयेन्नात्र संशयः । एवं पत्रं लिखित्वा तु वाडवास्ते प्रह र्षिताः

அவன் இந்நியமங்கள் அனைத்தையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு ஆவணம் எழுதி முடித்தபின் அந்த வாடவர்கள் மிக மகிழ்ந்தனர்.

Verse 38

प्राप्ते कलियुगे घोरे यथा पापं न कुर्वते । इति ज्ञात्वा तु सर्वे ते न्यायधर्मं प्रचक्रिरे

கொடுமையான கலியுகம் வந்தபோது பாவம் செய்யாமல் எவ்வாறு இருக்கலாம் என்பதை அறிந்து, அவர்கள் அனைவரும் நீதித் தர்மத்தை நிறுவினர்.

Verse 39

व्यास उवाच । कलौ प्राप्ते द्विजाः सर्वे स्थानभ्रष्टा यतस्ततः । पक्षमुत्कलं ग्रहीष्यंति तथा स्युः पक्षपातिनः

வியாசர் கூறினார்—கலியுகம் வந்தபோது எல்லா த்விஜர்களும் இங்கும் அங்கும் தங்கள் நிலையிலிருந்து வழுவிவிடுவர். அவர்கள் குழுக்கள் (பக்ஷம்) பிடித்து, பின்னர் பக்ஷபாதிகளாக ஆகிவிடுவர்.

Verse 40

भोक्ष्यंते म्लेच्छकग्रामान्कोलाविध्वंसिभिः किल । वेदभ्रष्टाश्च ते विप्रा भविष्यंति कलौ युगे

கலியுகத்தில் உண்மையாகவே கோலர்களை அழிப்போர் மிலேச்சர்களின் கிராமங்களை அனுபவிப்பர்; அந்த இருள் யுகத்தில் அந்தப் பிராமணர்கள் வேதத்திலிருந்து வீழ்வர்।

Verse 42

यस्मिन्गोत्रे समुत्पन्ना वाडवा ये महाबलाः

அந்த மஹாபலமுடைய வாடவர்கள் எந்த கோத்திரத்தில் பிறந்தவர்கள்?

Verse 43

व्यास उवाच ज्ञायते गोत्रसंज्ञाऽथ केचिच्चैव पराक्रमैः । यस्ययस्य च यत्कर्म तस्य तस्यावटंककः

வியாசர் கூறினார்—கோத்திரப் பெயர் அறியப்படும்; சிலர் தம் வீரச் செயல்களாலேயே புகழ்பெறுவர். ஒவ்வொருவர் செய்யும் செயல் எதுவோ, அதுவே அவருக்குரிய குறி (அவடங்கக) ஆகும்।

Verse 44

अवटंकैर्हि ज्ञायंते नान्यथा ज्ञायते क्वचित् । गोत्रैश्च प्रवरैश्चैव अवटंकैर्नृपात्मज

அவர்கள் இக்குறிகளால் (அவடங்கக) தான் அறியப்படுவர்; வேறு விதமாக எங்கும் அறியப்படார். கோத்திரங்களாலும் பிரவரங்களாலும் கூட—இத்தகைய குறிகளாலே, அரசகுமாரனே।

Verse 47

व्यास उवाच । ज्ञायंते यत्रयत्रस्था माध्यंदिनीया महाबलाः । कौथमीं च समाश्रित्य केचिद्विप्रा गुणान्विताः

வியாசர் கூறினார்—எங்கே எங்கே அந்த மஹாபலமுடைய மாத்யந்தினியர்கள் வாழ்கிறார்களோ, அங்கே அங்கே அவர்கள் அறியப்படுவர். மேலும் கௌதுமீ சாகையைச் சார்ந்து சில குணமிக்க பிராமணர்களும் (அங்கே) இருப்பர்।

Verse 48

ऋगथर्वणजा शाखा नष्टा सा च महामते । एवं वै वर्तमानास्ते वाडवा धर्मसंभवाः

மகாமதே! ரிக் மற்றும் அதர்வணத்திலிருந்து தோன்றிய அந்தச் சாகை அழிந்தது. இவ்வாறே தர்மத்தில் பிறந்த வாடவர்கள் இன்றும் நிலைத்துள்ளனர்.

Verse 49

धर्मारण्ये महाभागाः पुत्रपौत्रान्विताऽभवन् । शूद्राः सर्वे महाभागाः पुत्रपौत्र समावृताः

தர்மாரண்யத்தில் அந்த மகாபாகர்கள் மகன்-பேரன் உடன் நிலைபெற்றனர். அவர்கள் அனைவரும் சூத்ரர்களாயினும் மகாபாகர்கள்; மகன்-பேரனால் சூழப்பட்டவர்கள்.

Verse 50

धर्मारण्ये महातीर्थे सर्वे ते द्विजसेवकाः । अभवन्रामभक्ताश्च रामाज्ञां पालयंति च

தர்மாரண்யம் எனும் மகாதீர்த்தத்தில் அவர்கள் அனைவரும் த்விஜர்களின் சேவகராயினர். அவர்கள் ராமபக்தராய், ராமனின் ஆணையையும் காக்கின்றனர்.

Verse 51

आज्ञामत्याऽदरेणेह हनूमंतश्च वीर्यवान् । पालयेत्सोऽपि चेदानीं सुप्राप्ते वै कलौ युगे

இங்கே நம்பிக்கையுடனும் மரியாதையுடனும், வீரமிகு ஹனுமான் கூட அந்த ஆணையைப் பேணுவான். இப்போது கலியுகம் முழுமையாக வந்திருந்தாலும் அதுவே நடைமுறை.

Verse 52

अदृष्टरूपी हनुमांस्तत्र भ्रमति नित्यशः । त्रैविद्या वाडवा यत्र चातुर्विद्यास्तथैव च

அங்கே காணாத வடிவுடைய ஹனுமான் எப்போதும் சுற்றித் திரிகிறார்; அங்கு வாடவர்கள் திரைவித்யையில் தேர்ந்தவர்கள், அதுபோல சிலர் சாத்துர்வித்யையிலும் தேர்ந்தவர்கள்.

Verse 53

सभायामुपविष्टा येऽन्यायात्पापं प्रकुर्वते । जयो हि न्यायकर्तॄणामजयोऽन्यायकारिणाम्

சபையில் அமர்ந்து அநியாயத்தால் பாவம் செய்பவர்கள்—வெற்றி உண்மையில் நீதியைச் செய்பவர்களுக்கே; அநியாயம் செய்பவர்களுக்கு தோல்வியே.

Verse 54

सापराधे यस्तु पुत्रे ताते भ्रातरि चापि वा । पक्षपातं प्रकुर्वीत तस्य कुप्यति वायुजः

குற்றமுள்ள மகன், தந்தை அல்லது சகோதரன் பக்கம் யார் பாரபட்சம் செய்கிறாரோ, அவர்மேல் வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் கோபமடைகிறார்.

Verse 55

कुपितो हनुमानेष धननाशं करोति वै । पुत्रनाशं करोत्येव धामनाशं तथैव च

இந்த ஹனுமான் கோபித்தால் நிச்சயமாக செல்வநாசம் உண்டாக்குவார்; புத்திரநாசமும், இல்லம்-தாமம் நாசமும் ஏற்படுத்துவார்.

Verse 56

सेवार्थं निर्मितः शूद्रो न विप्रान्परिषेवते । वृत्तिं वा न ददात्येव हनुमांस्तस्य कुप्यति

சேவைக்காக உருவாக்கப்பட்ட சூத்ரன், பிராமணர்களை பணிவிடை செய்யாமல், அல்லது அவர்களுக்கு வாழ்வாதார உதவி அளிக்காமல் இருந்தால்—அவன்மேல் ஹனுமான் கோபமடைகிறார்.

Verse 57

अर्थनाशं पुत्रनाशं स्थाननाशं महा भयम् । कुरुते वायुपुत्रो हि रामवाक्यमनुस्मरन्

ராமவாக்கை நினைந்து வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் செல்வநாசம், புத்திரநாசம், பதவி/நிலை நாசம் மற்றும் பெரும் பயத்தை உண்டாக்குகிறார்.

Verse 58

यत्र कुत्र स्थिता विप्राः शूद्रा वा नृपसत्तम । न निर्द्धना भवेयुस्ते प्रसादाद्राघवस्य च

அரசருள் சிறந்தவனே! எங்கு எங்குப் பிராமணர்கள்—அல்லது சூத்ரர்களும்—வசித்தாலும், ராகவனின் (ஸ்ரீராமனின்) அருளால் அவர்கள் ஒருபோதும் வறியவர்களாகாதிருப்பாராக.

Verse 59

यो मूढश्चाप्यधर्मात्मा पापपाषंडमाश्रितः । निजान्विप्रान्परित्यज्य परज्ञातींश्च मन्यते

பாவமிகு பாசண்டத்தை நாடும் அந்த மூடன், அதர்மன், தன் பிராமணர்களை விட்டு அயலாரையே தன் உறவினராக எண்ணுகிறான்.

Verse 60

तस्य पूर्वकृतं पुण्यं भस्मीभवति नान्यथा । अन्येषां दीयते दानं स्वल्पं वा यदि वा बहु

அவன் முன்பு செய்த புண்ணியம் அனைத்தும் சாம்பலாகிவிடும்—இதற்கு வேறு வழியில்லை. அவன் தரும் தானம் சிறிதாயினும் பெரிதாயினும், அது அவனுக்கல்ல; பிறருக்கே அளித்ததாகக் கணிக்கப்படும்.

Verse 61

यथा भवति वै पूर्वं ब्रह्मविष्णुशिवैः कृतम् । तस्य देवा न गृह्णंति हृव्यं कव्यं च पूर्वजाः

முன்னாளில் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் நிறுவிய விதிப்படி—அவனுடைய ஹவ்யத்தை தேவர்கள் ஏற்கார்; அவனுடைய கவ்யத்தை பித்ருக்கள் கூட ஏற்கார்.

Verse 62

वंचयित्वा निजान्विप्रानन्येभ्यः प्रददेत्तु यः । तस्य जन्मार्जितं पुण्यं भस्मीभवति तत्क्षणात्

தன் பிராமணர்களை ஏமாற்றி பிறருக்கு தானம் அளிப்பவனின் வாழ்நாள் முழுதும் ஈட்டிய புண்ணியம் அந்தக் கணமே சாம்பலாகிவிடும்.

Verse 63

ब्रह्मविष्णुशिवैश्चैव पूजिता ये द्विजोत्तमाः ते । षां ये विमुखाः शूद्रा रौरवे निवसंति ते

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலியோராலும் போற்றப்படும் த்விஜோத்தமர்களைத் தள்ளி வெறுப்புடன் விலகும் சூத்ரர்கள் ‘ரௌரவ’ நரகத்தில் வாசம் செய்கின்றனர்।

Verse 64

यो लौल्याच्च कुलाचारं गोत्राचारं प्रलोपयेत् । स्वाचारं यो न कुर्वीत कदाचिद्वै विमोहितः

பேராசையால் குலாசாரமும் கோத்திராசாரமும் அழிப்பவன், மேலும் மயக்கத்தால் தன் ஸ்வதர்ம-ஆசாரத்தை ஒருபோதும் கடைப்பிடிக்காதவன் வீழ்ச்சியடைகிறான்।

Verse 65

सर्वनाशो भवेत्तस्य भस्मीभवति तत्क्षणात् । तस्मात्सर्वः कुलाचारः स्थानाचारस्तथैव च

அத்தகையவனுக்கு முழு அழிவு உண்டாகும்; அவன் அந்தக் கணமே சாம்பலானதுபோல் ஆகிறான். ஆகவே குலாசாரமும், இடத்திற்கேற்ற நல்வழக்கமும் உறுதியாகக் காக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 66

गोत्राचारः पालनीयो यथावित्तानुसारतः । एवं ते कथितं राजन्धर्मारण्यं पुरातनम्

கோத்திராசாரத்தைத் தன் செல்வவளத்திற்கேற்றபடி காக்க வேண்டும். அரசே, இவ்வாறு உனக்கு பழமையான தர்மாரண்யம் விளக்கப்பட்டது।

Verse 67

स्थापितं देवदेवैश्च ब्रह्मविष्णुशिवादिभिः । धर्मारण्यं कृतयुगे त्रेतायां सत्यमंदिरम् । द्वापरे वेदभवनं कालौ मोहेरकं स्मृतम्

தேவர்களுக்கும் தேவர்களான பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலியோரால் நிறுவப்பட்ட இத்தலம் க்ருதயுகத்தில் ‘தர்மாரண்யம்’, த்ரேதாயுகத்தில் ‘சத்யமந்திரம்’, த்வாபரயுகத்தில் ‘வேதபவனம்’, கலியுகத்தில் ‘மோஹேரகம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 68

ब्रह्मोवाच । य इदं शृणुयात्पुत्र श्रद्धया परया युतः । धर्मारण्यस्य माहात्म्यं सर्वकिल्बिषनाशनम्

பிரம்மா கூறினார்—மகனே, பரம பக்தி-நம்பிக்கையுடன் இந்த தர்மாரண்யத்தின் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் மஹாத்மியத்தை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் புனிதத்தைக் பெறுவார்।

Verse 69

मनोवाक्कायजनितं पातकं त्रिविधं च यत् । तत्सर्वं नाशमायाति श्रवणात्कीर्तनात्सुकृत्

மனம், சொல், உடல் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் மும்மடங்கு பாவம்—இம்மஹாத்மியத்தை கேட்பதாலும் பாராயணம் செய்வதாலும் அனைத்தும் அழிந்து புண்ணியமாகிறது।

Verse 70

धन्यं यशस्यमायुष्यं सुखसंतानदायकम् । माहात्म्यं शृणुयाद्वत्स सर्वसौख्याप्तये नरः

இந்த மஹாத்மியம் பாக்கியமிக்கது; புகழ் தருவது, ஆயுள் வளர்ப்பது, இன்பமான சந்ததியை அளிப்பது. மகனே, எல்லா இன்பங்களையும் பெற மனிதன் இதைக் கேட்க வேண்டும்।

Verse 71

सर्वतीर्थेषु यत्पुण्यं सर्वक्षेत्रेषु यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति धर्मारण्यस्य सेवनात्

எல்லா தீர்த்தங்களிலும் உள்ள புண்ணியமும், எல்லா க்ஷேத்திரங்களிலும் உள்ள பலனும்—அதே பலன் தர்மாரண்யத்தைச் சேவிப்பதால் (தரிசனம்-வழிபாடு) கிடைக்கிறது।

Verse 72

नारद उवाच । धर्मारण्यस्य माहात्म्यं यच्छ्रुतं त्वन्मुखांबुजात् । धर्मवाप्यां यत्र धर्म्मस्तपस्तेपे सुदुष्कुरम्

நாரதர் கூறினார்—உமது தாமரைமுகத்திலிருந்து நான் தர்மாரண்யத்தின் மஹாத்மியத்தை கேட்டேன்; அங்கே தர்மவாபியில் தர்மன் மிகக் கடினமான தவம் செய்தான்।

Verse 73

तस्य क्षेत्रस्य महिमा मया त्वत्तोऽवधारितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि धर्मारण्यदिदृक्षया

உம்மிடமிருந்து அந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையை நான் நன்கு அறிந்தேன். உமக்கு மங்களம் உண்டாக; தர்மாரண்யத்தை தரிசிக்க விரும்பி இப்போது நான் புறப்படுகிறேன்.

Verse 74

तत्र वाक्यजलौघेन पावितोऽहं चतुर्मुख

அங்கே, ஓ சதுர்முகனே! உமது வாக்கியங்களின் நீர்ப்பெருக்கால் நான் தூய்மையடைந்தேன்.

Verse 75

व्यास उवाच । इदमाख्यानकं सर्वं कथितं पांडुनंदन । यच्छ्रुत्वा गोसहस्रस्य फलं प्राप्नोति मानवः

வியாசர் கூறினார்— ஓ பாண்டு நந்தனே! இந்த முழு புனித ஆக்யானத்தை நான் உரைத்தேன். இதைச் செவிமடுப்பவன் ஆயிரம் பசுதானத்தின் சமமான புண்ணியப் பயனை அடைவான்.

Verse 76

अपुत्रो लभते पुत्रान्निर्द्धनो धनवान्भवेत् । रोगी रोगात्प्रमुच्येत बद्धो मुच्येत बंधनात्

மகப்பேறு இல்லாதவன் மக்களைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வவானாகுவான். நோயாளி நோயிலிருந்து விடுபடுவான்; கட்டுப்பட்டவன் கட்டிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 77

विद्यार्थी लभते विद्यामुत्तमां कर्मसाधनाम् । तीर्थयात्राफलं तस्य कोटिकन्याफलं लभेत्

கல்வி நாடுபவன் நற்காரியங்களை நிறைவேற்றும் உயர்ந்த கல்வியைப் பெறுவான். அவனுக்கு தீர்த்தயாத்திரையின் பயன் கிடைக்கும்; மேலும் ‘கோடி கன்னியர்’ எனச் சொல்லப்படும் புண்ணியப் பயனும் பெறுவான்.

Verse 78

यः श्रृणोति नरो भक्त्या नारी वाथ नरोत्तम । निरयं नैव पश्यंति एकोत्तरशतैः सह

ஓ நரசிறந்தவனே! ஆணோ பெண்ணோ பக்தியுடன் இதைச் செவிமடுத்தால், நூற்றொன்று உறவினருடன் சேர்ந்து நரகத்தை காணார்.

Verse 79

शुभे देशे निवेश्याथ क्षौमवस्त्रादिभिस्तथा । पुराणपुस्तकं राजन्प्रयतः शिष्टसंमतः

ஓ அரசனே! மங்களமான இடத்தில் புராண நூலை நிறுவி, க்ஷௌம ஆடை முதலியவற்றால் அலங்கரித்து, தூய்மையுடன் அறிஞர்கள் ஏற்ற நெறியில் நடக்க வேண்டும்।

Verse 80

अर्चयेच्च यथा न्यायं गंधमाल्यैः पृथक्पृथक् । समाप्तौ नृप ग्रंथस्य वाचकस्यानुपूजनम्

நறுமணம், மாலைகள் ஆகியவற்றைத் தனித்தனியாக அர்ப்பணித்து விதிப்படி வழிபட வேண்டும். ஓ அரசனே! நூல் நிறைவில் வாசிப்பவரையும் உரிய முறையில் போற்றி வழிபட வேண்டும்।

Verse 81

दानादिभिर्यथान्यायं संपूर्णफलहेतवे । मुद्रिकां कुंडले चैव ब्रह्मसूत्रं हिरण्मयम्

முழு பலன் பெறுவதற்காக முறையின்படி தானம் முதலியவற்றை அளிக்க வேண்டும்—மோதிரம், காதணி, மேலும் பொன்னாலான பிரம்மசூத்திரம் (யஜ்ஞோபவீதம்) ஆகியன.

Verse 82

वस्त्राणि च विचित्राणि गंधमाल्यानुलेपनैः । देववत्पूजनं कृत्वा गां च दद्यात्पयस्विनीम्

வண்ணமயமான ஆடைகள், நறுமணம், மாலைகள், சந்தனம் முதலிய அனுலேபனங்கள் அர்ப்பணித்து, தேவனைப் போல வழிபாடு செய்து, பால் தரும் பசுவையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 83

एवं विधानतः श्रुत्वा धर्मारण्यकथानकम् । धर्मारण्यनिवासस्य फलमाप्नोत्यसंशयम्

இவ்வாறு விதிப்படி தர்மாரண்யத்தின் புனிதக் கதையைச் செவிமடுத்தால், தர்மாரண்யத்தில் வாசித்ததற்குரிய முழுப் புண்ணியப் பயனை ஐயமின்றி அடைவான்.