Adhyaya 31

Verse 1

श्रीराम उवाच । भगवन्यानि तीर्थानि सेवितानि त्वया विभो । एतेषां परमं तीर्थं तन्ममाचक्ष्व मानद

ஸ்ரீ ராமன் கூறினார்— பகவனே, வல்லோனே! நீர் சேவித்து வழிபட்ட பல தீர்த்தங்களில் பரம தீர்த்தம் எது என்பதை, மானதா, எனக்குச் சொல்லும்।

Verse 2

मया तु सीताहरणे निहता ब्रह्मराक्षसाः । तत्पापस्य विशुदयर्थं वद तीर्थोत्तमोत्तमम्

சீதா அபகரணத்தின் போது நான் பிரஹ்மராக்ஷஸர்களை வதம் செய்தேன். அந்தப் பாவத்தின் பரிசுத்திக்காக தீர்த்தங்களில் மிகச் சிறந்த தீர்த்தத்தைச் சொல்லும்।

Verse 3

वसिष्ठ उवाच । गंगा च नर्मदा तापी यमुना च सरस्वती । गंडकी गोमती पूर्णा एता नद्यः सुपावनाः

வசிஷ்டர் கூறினார்— கங்கை, நர்மதை, தாபி, யமுனை, சரஸ்வதி; மேலும் கந்தகி, கோமதி, பூர்ணா— இந்நதிகள் மிகப் புனிதமானவை।

Verse 4

एतासां नर्मदा श्रेष्ठा गंगा त्रिपथगामिनी । दहते किल्बिषं सर्वं दर्शनादेव राघव

இவற்றில் நர்மதை சிறந்தது; கங்கை திரிபதகாமினி. ராகவா, அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே எல்லாப் பாவமும் எரிந்து போகும்।

Verse 5

दृष्ट्वा जन्मशतं पापं गत्वा जन्मशतत्रयम् । स्नात्वा जन्मसहस्रं च हंति रेवा कलौ युगे

கலியுகத்தில் ரேவா (நர்மதை) தரிசனத்தால் நூறு பிறவிப் பாவம், அணுகிச் சென்றால் முந்நூறு பிறவிப் பாவம், நீராடினால் ஆயிரம் பிறவிப் பாவம் அழிகிறது।

Verse 6

नर्मदातीरमाश्रित्य शाकमूलफलैरपि । एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटि भोजफलं लभेत

நர்மதா நதிக்கரையைச் சார்ந்து, கீரை, வேர், பழம் போன்ற எளிய உணவினாலும்—ஒரு பிராமணருக்கு உணவளித்தால் கோடி பேருக்கு உணவளித்த புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 7

गंगा गंगेति यो ब्रूयाद्योजनानां शतैरपि । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति

நூறு யோஜனை தூரத்திலிருந்தாலும் “கங்கா, கங்கா” என்று உரைப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 8

फाल्गुनांते कुहूं प्राप्य तथा प्रौष्ठपदेऽसिते । पक्षे गंगामधि प्राप्य स्नानं च पितृतर्पणम्

பால்குன மாத இறுதியில் குஹூ (அமாவாசை) நாளிலும், அதுபோல ப்ரௌஷ்டபத மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்சத்திலும்—கங்கையை அடைந்து நீராடி பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

कुरुते पिंडदानानि सोऽक्षयं फलमश्नुते । शुचौ मासे च संप्राप्ते स्नानं वाप्यां करोति यः

பிண்டதானம் செய்பவன் அழியாத பலனை அடைவான். மேலும் ‘சுசி’ மாதம் வந்தபோது புனிதமான வாபி (குளம்/குண்டம்) யில் நீராடுபவன்…

Verse 10

चतुरशीतिनरकान्न पश्यति नरो नृप । तपत्याः स्मरणे राम महापातकिनामपि

அரசே! ராமா! தபதியை நினைத்தாலே மனிதன் எண்பத்துநான்கு நரகங்களையும் காணான்—மகாபாதகி ஆனாலும் கூட.

Verse 11

उद्धरेत्सप्तगोत्राणि कुलमेकोत्तरं शतम् । यमुनायां नरः स्नात्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

யமுனையில் நீராடும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; அவன் ஏழு கோத்திரங்களை உயர்த்தி, தன் குலத்தின் நூற்று ஒன்று கிளைகளையும் மீட்பான்।

Verse 12

महापातकयुक्तोऽपि स गच्छेत्परमां गतिम् । कार्त्तिक्यां कृत्तिकायोगे सरस्वत्यां निमज्जयेत्

மகாபாதகங்களில் மூழ்கியவராயினும்—கார்த்திக மாதத்தில் க்ருத்திகா யோகத்தின் புனிதச் சேர்க்கையில் சரஸ்வதியில் முழுகினால்—பரம கதியை அடைவார்।

Verse 13

गच्छेत्स गरुडारूढः स्तूयमानः सुरोत्तमैः । स्नात्वा यः कार्तिके मासि यत्र प्राची सरस्वती

கார்த்திக மாதத்தில் கிழக்கே ஓடும் (பிராசீ) சரஸ்வதி உள்ள இடத்தில் நீராடுபவன், கருடாரூடன் போல் தேவர்களில் சிறந்தோரால் புகழப்பட்டு புறப்படுவான்।

Verse 14

प्राचीं माधवमास्तूय स गच्छेत्परमां गतिम् । गंडकीपुण्यतीर्थे हि स्नानं यः कुरुते नरः

பிராசீயில் மாதவனைப் போற்றி அவன் பரம கதியை அடைவான்; கந்தகீ புண்ணிய தீர்த்தத்தில் நீராடும் மனிதன் இம்மகா பலனைப் பெறுவான்।

Verse 15

शालग्रामशिलामर्च्य न भूयः स्तनपो भवेत् । गोमतीजलकल्लोलैर्मज्जयेत्कृष्णसन्निधौ

சாலக்ராமச் சிலையை அர்ச்சித்தால் மீண்டும் பாலுண்ணும் பிறவி (அதாவது மறுபிறவி) ஏற்படாது; கோமதியின் நீரலைகளில், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சன்னிதியில் முழுகுபவன் மறுபிறவி பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 16

चतुर्भुजो नरो भूत्वा वैकुण्ठे मोदते चिरम् । चर्मण्वतीं नमस्कृत्य अपः स्पृशति यो नरः

அவன் நான்கு கரங்களையுடையவனாகி வைகுண்டத்தில் நீண்ட காலம் பேரானந்தம் அடைகிறான். சர்மண்வதீ நதியை வணங்கி அதன் நீரைத் தொடும் மனிதன் இப்பலனைப் பெறுவான்.

Verse 17

स तारयति पूर्वजान्दश पूर्वान्दशापरान् । द्वयोश्च संगमं दृष्ट्वा श्रुत्वा वा सागरध्वनिम्

அவன் பத்து தலைமுறை முன்னோர்களையும் பத்து தலைமுறை வருங்காலத்தாரையும் கரை ஏற்றுவான். இரு நீர்தாரைகளின் சங்கமத்தைப் பார்த்தாலும், அல்லது கடலின் முழக்கத்தை கேட்டாலும், மாபெரும் புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 18

ब्रह्महत्यायुतो वापि पूतो गच्छेत्परां गतिम् । माघमासे प्रयागे तु मज्जनं कुरुते नरः

பிரம்மஹத்த்யா பாவம் உடையவனாயினும், மாக மாதத்தில் பிரயாகத்தில் மூழ்கி நீராடினால் தூய்மையடைந்து பரமகதியை அடைவான்.

Verse 19

इह लोके सुखं भुक्त्वा अन्ते विष्णुपदं व्रजेत् । प्रभासे ये नरा राम त्रिरात्रं ब्रह्मचारिणः

இவ்வுலகில் இன்பம் அனுபவித்து இறுதியில் விஷ்ணுபதத்தை அடைவான். ஓ ராமா, பிரபாசத்தில் மூன்று இரவுகள் பிரம்மச்சரியம் கடைப்பிடிப்போர் இப்பலனைப் பெறுவர்.

Verse 20

यमलोकं न पश्येयुः कुंभीपाकादिकं तथा । नैमिषारण्यवासी यो नरो देवत्वमाप्नुयात्

அவர்கள் யமலோகத்தைக் காணார்; கும்பீபாகம் முதலான வேதனைகளும் இல்லை. நைமிஷாரண்யத்தில் வாழும் மனிதன் தேவத்துவத்தை அடைவான்.

Verse 21

देवानामालयं यस्मात्तदेव भुवि दुर्लभम् । कुरुक्षेत्रे नरो राम ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः

ஓ ராமா! இது தேவர்களின் ஆலயமாக இருப்பதால், பூமியில் இத்தகைய புண்ணியத் தலம் அரிது. குருக்ஷேத்திரத்தில், குறிப்பாக சந்திர அல்லது சூரிய கிரகண நேரத்தில், மனிதனுக்கு மகத்தான புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 22

हेमदानाच्च राजेंद्र न भूयः स्तनपो भवेत् । श्रीस्थले दर्शनं कृत्वा नरः पापात्प्रमुच्यते

ஓ ராஜேந்திரா! பொன் தானம் செய்தால் மனிதன் மீண்டும் பாலுண்ணும் (பராதீன) குழந்தையாகப் பிறவியெடுக்கான். மேலும் ஸ்ரீஸ்தலத்தில் தரிசனம் செய்தால் மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 23

सर्वदुःखविनाशे च विष्णुलोके महीयते । काश्यपीं स्पर्शयेद्यो गां मानवो भुवि राघव

ஓ ராகவா! பூமியில் ‘காஷ்யபீ’ எனப்படும் பசுவைத் தொடுபவன் எல்லாத் துயரங்களையும் அழித்து விஷ்ணுலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 24

सर्वकामदुघावासमृषिलोकं स गच्छति । उज्जयिन्यां तु वैशाखे शिप्रायां स्नानमाचरेत्

அவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும் வாசஸ்தலமான ரிஷிலோகத்தை அடைவான். மேலும் வைசாக மாதத்தில் உஜ்ஜயினியின் ஷிப்ரா நதியில் நீராட வேண்டும்.

Verse 25

मोचयेद्रौरवाद्घोरात्पूर्वजांश्च सहस्रशः । सिंधुस्नानं नरो राम प्रकरोति दिनत्रयम्

ஓ ராமா! மூன்று நாட்கள் சிந்து நதியில் நீராடும் மனிதன், கொடிய ரௌரவ நரகத்திலிருந்து தன் ஆயிரக்கணக்கான முன்னோர்களையும் விடுவிப்பான்.

Verse 26

सर्वपापविशुद्धात्मा कैलासे मोदते नरः । कोटितीर्थे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा कोटीश्वरं शिवम्

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைந்த மனிதன் கைலாசத்தில் மகிழ்வான். கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடி, கோடீஸ்வர சிவனைத் தரிசித்து, அந்தப் பரம நிலையை அடைவான்.

Verse 27

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्लिप्यते न च स क्वचित् । अज्ञानामपि जंतूनां महाऽमेध्ये तु गच्छताम्

பிரம்மஹத்தி முதலான பாவங்களால் அவன் எங்கும் மாசுபடான். அறியாத உயிர்களும் இந்த மாபெரும் தூய்மையளிக்கும் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றால் தூய்மையடைகின்றன.

Verse 28

पादोद्भूतं पयः पीत्वा सर्वपापं प्रणश्यति । वेदवत्यां नरो यस्तु स्नाति सूर्योदये शुभे

பாதம் கழுவியதிலிருந்து உண்டாகும் சரணாமிர்தத்தை அருந்தினால் எல்லாப் பாவமும் அழியும். மேலும், நல்விடியற்கால சூரியோதயத்தில் வேதவதீயில் நீராடும் மனிதனும் தூய்மையடைவான்.

Verse 29

सर्वरोगात्प्रमुच्येत परं सुखमवाप्नुयात् । तीर्थानि राम सर्वत्र स्नानपानावगाहनैः

ஓ ராமா! மனிதன் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம சுகத்தை அடைவான்; ஏனெனில் எங்கும் உள்ள தீர்த்தங்கள் நீராடுதல், நீர் அருந்துதல், முழுகுதல் ஆகியவற்றால் இத்தகைய பலனை அளிக்கின்றன.

Verse 30

नाशयंति मनुष्याणां सर्वपापानि लीलया । तीर्थानां परमं तीर्थं धर्मारण्यं प्रचक्षते

அவை மனிதர்களின் எல்லாப் பாவங்களையும் விளையாட்டுபோல் எளிதில் அழித்துவிடுகின்றன. எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் தர்மாரண்யமே பரம தீர்த்தம் என்று போற்றப்படுகிறது.

Verse 31

ब्रह्मविष्णुशिवाद्यैर्यदादौ संस्थापितं पुरा । अरण्यानां च सर्वेषां तीर्थानां च विशेषतः

பண்டைய காலத்தின் ஆதியில் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலிய தேவர்கள் நிறுவிய இந்த தர்மாரண்யம்—அனைத்து வனங்களிலும், குறிப்பாக எல்லா தீர்த்தங்களிலும் தலைசிறந்தது.

Verse 32

धर्मारण्यात्परं नास्ति भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । स्वर्गे देवाः प्रशंसंति धर्मारण्यनिवासिनः

போகமும் மோட்சமும் அருளும் தர்மாரண்யத்தை விட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை. சுவர்க்கத்திலும் தேவர்கள் தர்மாரண்ய வாசிகளைப் புகழ்கிறார்கள்.

Verse 33

ते पुण्यास्ते पुण्यकृतो ये वसंति कलौ नराः । धर्मारण्ये रामदेव सर्वकिल्बिषनाशने

ஓ ராமதேவா! கலியுகத்தில் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் தர்மாரண்யத்தில் வாழ்பவர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள்; அவர்களே புண்ணிய செயல்வீரர்கள்.

Verse 34

ब्रह्महत्यादिपापानि सर्वस्तेयकृतानि च । परदारप्रसंगादि अभक्ष्यभक्षणादि वै

பிராமணஹத்தி முதலிய பாவங்கள், எல்லாவிதத் திருட்டுச் செயல்கள், பிறருடைய மனைவியுடன் அநீதிச் சேர்க்கை, மேலும் உண்ணத் தகாததை உண்ணுதல் போன்ற குற்றங்கள்…

Verse 35

अगम्यागमना यानि अस्पर्शस्पर्शनादि च । भस्मीभवंति लोकानां धर्मारण्यावगाहनात्

அகம்யம் அணைதல் போன்ற பாவங்களும், அஸ்பர்ஷ்யத்தைத் தொடுதல் முதலியனவும்—தர்மாரண்யத்தில் அவகாஹனம் (நீராடல்) செய்தால் மக்களின் பாவங்கள் சாம்பலாகின்றன.

Verse 36

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च बालघ्नोऽनृतभाषणः । स्त्रीगोघ्नश्चैव ग्रामघ्रो धर्मारण्ये विमुच्यते

பிராமணனை கொன்றவன், நன்றிக்கெட்டவன், குழந்தையைக் கொன்றவன், பொய் பேசுபவன்; பெண்ணைக் கொன்றவன், பசுவைக் கொன்றவன், கிராமத்தை அழித்தவனும்—தர்மாரண்யத்தில் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 37

नातः परं पावनं हि पापिनां प्राणिनां भुवि । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं वांछितार्थप्रदं शुभम्

பூமியில் பாவமுடைய உயிர்களுக்கு இதைவிட மேலான தூய்மையாக்குவது இல்லை. இது சுவர்க்கம், புகழ், நீண்ட ஆயுள், விரும்பிய பொருள் நிறைவேற்றம், மங்களம் ஆகியவற்றை அளிக்கும்.

Verse 38

कामिनां कामदं क्षेत्रं यतीनां मुक्तिदायकम् । सिद्धानां सिद्धिदं प्रोक्तं धर्मारण्यं युगेयुगे

யுகம் யுகமாக தர்மாரண்யம்—காமமுடையோர்க்கு விருப்பம் நிறைவேற்றும் தலம், யதிகளுக்கு முக்தி தரும் இடம், சித்தர்களுக்கு சித்தி அளிக்கும் தலம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 39

ब्रह्मोवाच । वसिष्ठवचनं श्रुत्वा रामो धर्मभृतां वरः । परं हर्षमनुप्राप्य हृदयानंदकारकम्

பிரம்மா கூறினார்—வசிஷ்டரின் வாக்கைக் கேட்டதும், தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமன், இதயத்தை மகிழ்விக்கும் பரம ஆனந்தத்தை அடைந்தான்.

Verse 40

प्रोत्फुल्लहृदयो रामो रोमाचिंततनूरुहः । गमनाय मतिं चक्रे धर्मारण्ये शुभव्रतः

இதயம் மலர்ந்து, உடலில் ரோமாஞ்சம் எழ, மங்கள விரதம் கொண்ட ராமன் தர்மாரண்யம் செல்லத் தீர்மானித்தான்.

Verse 41

यस्मिन्कीटपतंगादिमानुषाः पशवस्तथा । त्रिरात्रसेवनेनैव मुच्यन्ते सर्वपातकैः

அந்தப் புனிதத் தலத்தில் பூச்சி‑பட்டாம்பூச்சி முதலியனும், பறவைகளும், மனிதரும், விலங்குகளும் கூட மூன்று இரவு விரதத்தை அனுஷ்டிப்பதாலேயே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகின்றனர்।

Verse 42

कुशस्थली यथा काशी शूलपाणिश्च भैरवः । यथा वै मुक्तिदो राम धर्मारण्यं तथोत्तमम्

குஷஸ்தலி காசியைப் போலவும், சூலபாணி அங்கே பைரவனாகவும் இருப்பதுபோல; அந்தத் தீர்த்தம் உண்மையிலேயே முக்தி அளிப்பதுபோல—அவ்வாறே, ஓ ராமா, தர்மாரண்யம் மிகச் சிறந்தது।

Verse 43

ततो रामो महेष्वासो मुदा परमया युतः । प्रस्थितस्तीर्थयात्रायां सीतया भ्रातृभिः सह

பின்னர் மகா வில்லாளியான ராமன் பரம ஆனந்தம் நிறைந்து, சீதையுடனும் தம் சகோதரர்களுடனும் தீர்த்த யாத்திரைக்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 44

अनुजग्मुस्तदा रामं हनुमांश्च कपीश्वरः । कौशल्या च सुमित्रा च कैकेयी च मुदान्विता

அப்போது ராமனைத் தொடர்ந்து கபீஸ்வரனான ஹனுமான் சென்றான்; மேலும் கௌசல்யா, சுமித்ரா, கைகேயி ஆகியோரும் மகிழ்ச்சியுடன் பின்தொடர்ந்தனர்।

Verse 45

लक्ष्मणो लक्षणोपेतो भरतश्च महामतिः । शत्रुघ्नः सैन्यसहितोप्ययोध्यावासिनस्तथा

நல்ல குணங்களால் நிறைந்த லக்ஷ்மணன், பேரறிவுடைய பரதன், படையுடன் கூடிய சத்ருக்னன், மேலும் அயோத்தி மக்கள் அனைவரும் கூடச் சென்றனர்।

Verse 46

प्रकृतयो नरव्याघ्र धर्मारण्ये विनिर्ययुः । अनुजग्मुस्तदा रामं मुदा परमया युताः

மனிதப் புலியே! குடிமக்கள் தர்மாரண்யத்திற்குப் புறப்பட்டனர்; பரம ஆனந்தம் நிறைந்தவர்களாய் அப்போது ஸ்ரீராமனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 47

तीर्थयात्राविधिं कर्तुं गृहात्प्रचलितो नृपः । वसिष्ठं स्वकुलाचार्यमिदमाह महीपते

தீர்த்தயாத்திரை விதியை நிறைவேற்ற அரசன் இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டான்; அரசே, அப்போது தன் குலகுரு வசிஷ்டரிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 48

श्रीराम उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं किमादि द्वारकाभवत् । कियत्कालसमुत्पन्ना वसिष्ठेदं वदस्व मे

ஸ்ரீராமர் கூறினார்—இந்த ஒப்பற்ற அதிசயம்! துவாரகை எவ்வாறு, எந்த ஆதியிலிருந்து தொடங்கியது? எத்தனை காலத்திற்குப் பின் அது தோன்றியது? வசிஷ்டரே, இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 49

वसिष्ठ उवाच । न जानामि महाराज कियत्कालादभूदिदम् । लोमशो जांबवांश्चैव जानातीति च कारणम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—மகாராஜா, இது எத்தனை காலத்திற்குப் பின் நிகழ்ந்தது எனக்கு தெரியாது; ஆனால் லோமசரும் ஜாம்பவானும் காரணத்துடன் இதை அறிவார்கள்.

Verse 50

शरीरे यत्कृतं पापं नानाजन्मांतरेष्वपि । प्रायश्चितं हि सर्वेषामेतत्क्षेत्र परं स्मृतम्

உடலால் செய்யப்பட்ட பாவம்—பல பிறவிகளிலும் இருந்தாலும்—அவை அனைத்திற்கும் பரமப் பிராயச்சித்தமாக இந்தத் தலம் நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 51

श्रुत्वेति वचनं तस्य रामं ज्ञानवतां वरः । गन्तुं कृतमतिस्तीर्थं यात्राविधिमथाचरत्

அவரது சொற்களைச் செவிமடுத்து, ஞானிகளுள் சிறந்த ஸ்ரீராமன் அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்து, யாத்திரைத் தொடக்க விதிகளை முறையாகச் செய்தான்।

Verse 52

वसिष्ठं चाग्रतः कृत्वा महामांडलिकैर्नृपैः । पुनश्चरविधिं कृत्वा प्रस्थितश्चोत्तरां दिशम्

வசிஷ்டரை முன்னணியில் வைத்து, பெரும் மண்டலிக அரசர்களுடன், புனஶ்சரண விதியை நிறைவேற்றி, அவர் வடதிசை நோக்கிப் புறப்பட்டார்।

Verse 53

वसिष्ठं चाग्रतः कृत्वा प्रतस्थे पश्चिमां दिशम् । ग्रामाद्ग्राममतिक्रम्य देशाद्देशं वनाद्वनम्

வசிஷ்டரை முன்னணியில் வைத்து அவர் மேற்கு திசை நோக்கிப் புறப்பட்டார்; ஊரிலிருந்து ஊர், நாட்டிலிருந்து நாடு, காடிலிருந்து காடு கடந்து சென்றார்।

Verse 54

विमुच्य निर्ययौ रामः ससैन्यः सपरिच्छदः । गजवाजिसहस्रौघै रथैर्यानैश्च कोटिभिः

பின்னர் ராமன் படையுடனும் அரச உபகரணங்களுடனும் புறப்பட்டான்; ஆயிரக்கணக்கான யானை-குதிரைப் பெருக்கங்களும், கோடிக்கணக்கான ரதங்களும் வாகனங்களும் உடன் சென்றன।

Verse 55

शिबिकाभिश्चासंख्याभिः प्रययौ राघवस्तदा । गजारूढः प्रपश्यंश्च देशान्विविधसौहृदान्

அப்போது ராகவன் எண்ணற்ற சிவிகைகளுடன் முன்னே சென்றான்; யானைமேல் ஏறி, பலவகை நட்புறவுகளால் விளங்கும் பல நாடுகளைப் பார்த்தான்।

Verse 56

श्वेतातपत्रं विधृत्य चामरेण शुभेन च । वीजितश्च जनौघेन रामस्तत्र समभ्यगात्

வெண்மையான அரசுக் குடையைத் தாங்கி, மங்களமான சாமரத்தால் விசிறப்பட்டு, மக்கள் பெருங்கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட ராமன் அங்கே முறையாக வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 57

वादित्राणां स्वनैघोरैर्नृत्यगीतपुरःसरैः । स्तूयमानोपि सूतैश्च ययौ रामो मुदान्वितः

வாத்தியங்களின் பேரொலிக்கிடையில், நடனமும் பாடலும் முன்னணியில் செல்ல, சூதர்கள் புகழ்ந்து பாட, ராமன் மகிழ்வுடன் முன்னே சென்றான்।

Verse 58

दशमेऽहनि संप्राप्तं धर्मारण्यमनुत्तमम् । अदूरे हि ततो रामो दृष्ट्वा मांडलिकं पुरम्

பத்தாம் நாளில் அவர் ஒப்பற்ற தர்மாரண்யத்தை அடைந்தார்; பின்னர் அருகிலிருந்த மண்டலிக நகரத்தைப் பார்த்து ராமன் (அதனை நோக்கி) சென்றான்।

Verse 59

तत्र स्थित्वा ससैन्यस्तु उवास निशि तां पुरीम् । श्रुत्वा तु निर्जनं क्षेत्रमुद्वसं च भयानकम्

அங்கே படையுடன் தங்கி, அந்த நகரில் இரவு தங்கினான்; ஆனால் அந்தத் திருத்தலம் வெறிச்சோடி, குடியில்லாமல், அச்சமூட்டுவதாகக் கேட்டான்।

Verse 60

व्याघ्रसिंहाकुलं तत्र यक्षराक्षससेवितम् । श्रुत्वा जनमुखाद्रामो धर्मारण्यमरण्यकम् । तच्छ्रुत्वा रामदेवस्तु न चिंता क्रियतामिति

மக்களின் வாய்மொழியால் தர்மாரண்யம் உண்மையான வனாந்தரம்—புலி சிங்கங்கள் நிறைந்ததும், யக்ஷ ராக்ஷசர்கள் உலாவுவதுமானது—என்று கேட்ட ராமதேவன்: “கவலை வேண்டாம்” என்றான்।

Verse 61

तत्रस्थान्वणिजः शूरान्दक्षान्स्वव्यवसायके

அப்போது அங்கே இருந்த வீரரும் திறமையும் தம் வாணிபத்தில் தேர்ச்சியும் உடைய வணிகர்களை ராமன் உரைத்தான்।

Verse 62

समर्थान्हि महाकायान्महाबलपराक्रमान् । समाहूय तदा काले वाक्यमेतदथाब्रवीत्

அப்போது வல்லமையுடைய, பெருந்தோற்றமும் மாபெரும் பலமும் பராக்கிரமமும் உடையவர்களை அழைத்து அவர் இவ்வுரைகளைச் சொன்னார்।

Verse 63

शिबिकां सुसुवणां मे शीघ्रं वाहयताचिरम् । यथा क्षणेन चैकेन धर्मरण्यं व्रजाम्यहम्

“என் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிவிகையை விரைவாக, தாமதமின்றி எடுத்துச் செல்லுங்கள்; நான் ஒரே கணத்தில் தர்மாரண்யத்தை அடைய வேண்டும்.”

Verse 64

तत्र स्नात्वा च पीत्वा च सर्वपापात्प्रमुच्यते । एवं ते वणिजः सर्वै रामेण प्रेरितास्तदा

“அங்கே நீராடி அந்தப் புனித நீரை அருந்தினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.” இவ்வாறு அப்போது ராமன் எல்லா வணிகர்களையும் ஊக்குவித்தான்।

Verse 65

तथेत्युक्त्वा च ते सर्वे ऊहुस्तच्छिबिकां तदा । क्षेत्रमध्ये यदा रामः प्रविष्टः सहसैनिकः

“அப்படியே” என்று கூறி அவர்கள் அனைவரும் அப்போது அந்தச் சிவிகையைத் தூக்கிச் சென்றனர். ராமன் படையுடன் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் நுழைந்தபோது…

Verse 66

तद्यानस्य गतिर्मंदा संजाता किल भारत । मंदशब्दानि वाद्यानि मातंगा मंदगामिनः

ஓ பாரதா! அந்த யானத்தின் நடை நிச்சயமாக மந்தமாயிற்று. வாத்தியங்களின் ஒலி மெல்லியதாயிற்று; யானைகளும் மந்தகதியுடன் நடந்தன.

Verse 67

हयाश्च तादृशा जाता रामो विस्मय मागतः । गुरुं पप्रच्छ विनयाद्वशिष्ठं मुनिपुंगवम्

குதிரைகளும் அதுபோல மந்தமாய் சோர்வுற்றன. வியப்பால் நிறைந்த ராமன், பணிவுடன் தன் குருவான முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டரை வினவினான்.

Verse 68

किमेतन्मंदगतयश्चित्रं हृदि मुनीश्वर । त्रिकालज्ञो मुनिः प्राह धर्मक्षेत्रमुपागतम्

ராமன் கூறினான்—“ஓ முனீஸ்வரா! என் உள்ளத்தில் இந்த வியப்பு ஏன்—அனைவரும் ஏன் மந்தமாகச் செல்கின்றனர்?” முக்காலமும் அறிந்த முனிவர் சொன்னார்—“நீ தர்மக்ஷேத்திரத்தை அடைந்தாய்.”

Verse 69

तीर्थे पुरातने राम पादचारेण गम्यते । एवं कृते ततः पश्चात्सैन्यसौख्यं भविष्यति

“ஓ ராமா! இந்தப் பழமையான தீர்த்தத்திற்கு கால்நடையாகவே செல்ல வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் பின்னர் படைக்கு நலமும் இன்பமும் உண்டாகும்.”

Verse 70

पादचारी ततौ रामः सैन्येन सह संयुतः । मधुवासनके ग्रामे प्राप्तः परमभावनः

அப்போது பரம பாவனனான ராமன் படையுடன் கால்நடையாகப் புறப்பட்டு, ‘மதுவாசனக’ எனும் கிராமத்தை அடைந்தான்.

Verse 72

ततो रामो हरिक्षेत्रं सुवर्णादक्षिणे तटे । निरीक्ष्य यज्ञयोग्याश्च भूमीर्वै बहुशस्तथा

பின்பு ராமன் சுவர்ணா நதியின் தென் கரையில் உள்ள ஹரிக்ஷேத்திரத்தைத் தரிசித்து, யாகத்திற்குத் தகுந்த பல நிலப்பகுதிகளை நன்கு ஆராய்ந்தான்।

Verse 73

गुरुणा चोक्तमार्गेण मातॄणां पूजनं कृतम् । नानोपहारैर्विविधैः प्रतिष्ठाविधिपूर्वकम्

குரு கூறிய முறையின்படி மாத்ருகைகளின் பூஜை செய்யப்பட்டது; பிரதிஷ்டா விதியுடன் பலவகை நிவேதனங்கள் அர்ப்பணிக்கப்பட்டன।

Verse 74

सैन्यसंघं समुत्तीर्य्य बभ्राम क्षेत्रमध्यतः । तत्र तीर्थेषु सर्वेषु देवतायतनेषु च

படையணியை அக்கரை இறக்கிவிட்டு, அவன் க்ஷேத்திரத்தின் நடுப்பகுதியில் சுற்றித் திரிந்தான்; அங்குள்ள எல்லா தீர்த்தங்களிலும், தேவாலயங்களிலும் சென்றான்।

Verse 75

यथोक्तानि च कर्माणि रामश्चक्रे विधानतः । श्राद्धानि विधिवच्चक्रे श्रद्धया परया युतः

ராமன் விதிக்கப்பட்டபடி கூறப்பட்ட கர்மங்களை முறையாகச் செய்தான்; மேலும் மிகுந்த श्रद्धையுடன் விதிவழி ஸ்ராத்தங்களையும் நிறைவேற்றினான்।

Verse 76

स्थापयामास रामेशं तथा कामेश्वरं पुनः । स्थानाद्वायुप्रदेशे तु सुवर्णो भयतस्तटे

அவன் ராமேசனையும், மீண்டும் காமேஸ்வரனையும் பிரதிஷ்டை செய்தான்—சுவர்ணா நதியின் ‘பயத’ கரையில் உள்ள ‘வாயுப்ரதேச’ எனும் இடத்தில்।

Verse 77

कृत्वैवं कृतकृत्योऽभूद्रामो दशरथात्मजः । कृत्वा सर्वविधिं चैव सभायां समुपाविशत्

இவ்வாறு செய்து தசரதநந்தனன் ஸ்ரீராமன் கೃತக்ருத்யனானான். எல்லா விதி-விதானங்களையும் நிறைவேற்றி சபாமண்டபத்தில் அமர்ந்தான்.

Verse 78

तां निशां स नदीतीरे सुष्वाप रघुनंदनः । ततोऽर्द्धरात्रे संजाते रामो राजीवलोचनः

அந்த இரவில் ரகுநந்தனன் ஸ்ரீராமன் நதிக்கரையில் உறங்கினான். பின்னர் அரைநிசி வந்தபோது, தாமரைக்கண் ராமன்—

Verse 79

जागृतस्तु तदा काल एकाकी धर्मवत्सलः । अश्रौषीच्च क्षणे तस्मिन्रामो नारीविरोदनम्

அந்நேரம் தர்மப்ரியன் ராமன் தனியாக விழித்திருந்தான். அதே கணத்தில் ஒரு பெண்ணின் கருணை அழுகுரலைக் கேட்டான்.

Verse 80

निशायां करुणैर्वाक्यै रुदंतीं कुररीमिव । चारैर्विलोकयामास रामस्तामतिसंभ्रमात्

இரவில் குரரீப் பறவிபோல் கருணைச் சொற்களுடன் அழுதவளின் குரலைக் கேட்டு, மிகுந்த பதற்றத்துடன் ராமன் உளவாளர்களைச் சுற்றிலும் தேடச் செய்தான்.

Verse 81

दृष्ट्वातिविह्वलां नारीं क्रंदन्तीं करुणैः स्वरैः । पृष्टा सा दुःखिता नारी रामदूतैस्तदानघ

மிகவும் கலங்கியவளாய் கருணைத் தொனியில் அழுதுகொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணைக் கண்டு, ஓ பாவமற்றவரே! ராமனின் தூதர்கள் அந்தத் துயருற்ற பெண்ணிடம் அவளின் துன்பத்தை விசாரித்தனர்.

Verse 82

दूता ऊचुः । कासि त्वं सुभगे नारि देवी वा दानवी नु किम् । केन वा त्रासितासि त्वं मुष्टं केन धनं तव

தூதர்கள் கூறினர்—ஹே சுபகே நாரியே, நீ யார்? நீ தேவியா அல்லது தானவியா? உன்னை யார் அச்சுறுத்தினார்? உன் செல்வத்தை யார் வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்தார்?

Verse 83

विकला दारुणाञ्छब्दानुद्गिरंती मुहुर्मुहुः । कथयस्व यथातथ्यं रामो राजाभिपृच्छति

அதிர்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் கடுமையான ஒலியுடன் அழைத்தபடியே—உண்மை எப்படியோ அப்படியே சொல்; அரசர் ராமர் உன்னை விசாரிக்கிறார்.

Verse 84

तयोक्तं स्वामिनं दूताः प्रेषयध्वं ममांतिकम् । यथाहं मानसं दुःखं शांत्यै तस्मै निवेदये

அவள் தூதர்களிடம் கூறினாள்—என் ஆண்டவரை என் அருகே அனுப்புங்கள்; என் மனத் துயரை அவரிடம் தெரிவித்து அமைதி பெறுவேன்.

Verse 85

तथेत्युक्त्वा ततो दूता राममागत्य चाब्रुवन्

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, தூதர்கள் பின்னர் ராமரிடம் சென்று உரைத்தனர்.