Adhyaya 10

Verse 1

सूत उवाच । विचित्रं शिवनिर्माणं विचित्र शिवचेष्टितम् । विचित्रं शिवमाहात्म्यं विचित्रं शिवभाषितम्

சூதர் கூறினார்—சிவனின் படைப்பு வியப்பானது, சிவனின் செயல்கள் வியப்பானவை; சிவனின் மஹிமை வியப்பானது, சிவனின் வாக்கும் வியப்பானது.

Verse 2

विचित्रं शिवभक्तानां चरितं पापनाशनम् । स्वर्गापवर्गयोः सत्यं साधनं तद्ब्रवीम्यहम्

சிவபக்தர்களின் நடத்தைகள் வியப்பானவை; அவை பாவத்தை அழிக்கும். அதுவே ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் பெறும் உண்மையான சாதனம் என்று நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 3

अवंतीविषये कश्चिद्ब्राह्मणो मंदराह्वयः । बभूव विषयारामः स्त्रीजितो धनसंग्रही

அவந்தி நாட்டில் மந்தரன் என்னும் ஒரு பிராமணன் இருந்தான். அவன் இంద్రிய இன்பங்களில் மூழ்கி, பெண்களின் வசப்பட்டு, செல்வச் சேமிப்பில் ஆசை கொண்டான்.

Verse 4

संध्यास्नापरित्यक्तो गंधमाल्यांबरप्रियः । कुस्त्रीसक्तः कुमार्गस्थो यथा पूर्वमजामिलः

அவன் சந்தியாவந்தனம், நீராடல் ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு, நறுமணம், மலர்மாலை, அழகிய ஆடை ஆகியவற்றில் ஆசை கொண்டான். தீய பெண்ணில் பற்றுற்று தவறான பாதையில் நின்றான்—முன்னாள் அஜாமிலனைப் போல.

Verse 5

स वेश्यां पिंगलां नाम रममाणो दिवानिशम् । तस्या एव गृहे नित्यमासीदविजितेंद्रियः

அவன் பிங்கலா என்னும் வेश्यையுடன் பகலும் இரவும் இன்புற விளையாடினான். இంద్రியங்களை அடக்காதவனாய் அவளுடைய வீட்டிலேயே எப்போதும் தங்கினான்.

Verse 6

कदाचित्सदने तस्यास्तस्मिन्निवसति द्विजे । ऋषभो नाम धर्मात्मा शिवयोगी समाययौ

ஒரு சமயம், அந்தத் த்விஜன் அவளுடைய வீட்டில் தங்கியிருந்தபோது, ‘ரிஷப’ என்னும் தர்மாத்மா சிவயோகி அங்கு வந்தார்.

Verse 7

तमागतमभिप्रेक्ष्य मत्वा स्वं पुण्यमूर्जितम् । सा वेश्या स च विप्रश्च पर्यपूजयतामुभौ

அவர் வந்ததைப் பார்த்து, ‘எங்கள் புண்ணியம் வலுத்தது’ என்று எண்ணி, அந்த வेश्यையும் அந்தப் பிராமணனும்—இருவரும்—அவரை பக்தியுடன் பூஜித்து மரியாதை செய்தனர்.

Verse 8

तमारोप्य महापीठे कंबलांबरसंभृते । प्रक्षाल्य चरणौ भक्त्या तज्जलं दधतुः शिरः

கம்பளமும் ஆடையும் அமைந்த மகாபீடத்தில் அவரை அமர்த்தி, பக்தியுடன் அவரது திருவடிகளைத் துவைத்து, அந்தத் திருவடி தீர்த்தத்தைத் தலையில் தாங்கினர்.

Verse 9

स्वागतार्घ्यनमस्कारैर्गंधपुष्पाक्षतादिभिः । उपचारैः समभ्यर्च्य भोजयामासतुर्मुदा

வரவேற்பு, அர்க்யம், நமஸ்காரம் ஆகியவற்றோடு நறுமணம், மலர், அக்ஷதை முதலிய உபசாரங்களால் முறையாக அர்ச்சித்து, மகிழ்ச்சியுடன் அவருக்கு உணவளித்தனர்.

Verse 10

तं भुक्तवंतमाचांतं पर्यंके सुखसंस्तरे । उपवेश्य मुदा युक्तौ तांबूलं प्रत्ययच्छताम्

அவர் உணவு உண்டு ஆச்சமனம் செய்த பின், சுகமான படுக்கையுள்ள கட்டிலில் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்த்தி, தாம்பூலத்தை அளித்தனர்.

Verse 11

पादसंवाहनं भक्त्या कुर्वंतौ दैवचो दितौ । कल्पयित्वा तु शुश्रूषां प्रीणयामासतुश्चिरम्

தெய்வத் தூண்டுதலால் போல, அவர்கள் இருவரும் பக்தியுடன் திருவடிகளைச் சுருட்டி மசாஜ் செய்து, சேவை-சுஷ்ரூஷையை அமைத்து நீண்ட நேரம் அவரை மகிழ்வித்தனர்.

Verse 12

एवं समर्चितस्ताभ्यां शिवयोगी महाद्युतिः । अतिवाह्य निशामेकां ययौ प्रातस्तदादृतः

இவ்வாறு அவர்களால் முறையாகப் போற்றப்பட்ட மகாதேஜஸ்வி சிவயோகி அங்கே ஒரு இரவை கழித்து, விடியற்காலையில் பெரும் மரியாதையுடன் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

Verse 13

एवं काले गतप्राये स विप्रो निधनं गतः । सा च वेश्या मृता काले ययौ कर्मार्जितां गतिम्

இவ்வாறு காலம் நெருங்கியபோது அந்தப் பிராமணன் மரணமடைந்தான். காலம் வந்தபோது அந்த வேசியும் இறந்து, இருவரும் தத்தம் கர்மத்தால் ஈட்டிய கதியை அடைந்தனர்.

Verse 14

स विप्रः कर्मणा नीतो दशार्णधरणीपतेः । वज्रबाहुकुटुंबिन्याः सुमत्या गर्भमास्थितः

கர்மத்தின் வழிநடத்தலால் அந்தப் பிராமணன் தசார்ண நாட்டின் அரசனிடம் கொண்டு செல்லப்பட்டு, வஜ்ரபாஹு அரசனின் அரண்மனைத் தலைமை ராணி சுமதியின் கருவில் புகுந்தான்.

Verse 15

तां ज्येष्ठपत्नीं नृपतेर्गर्भसंपदमाश्रिताम् । अवेक्ष्य तस्यै गरलं सपत्न्यश्छद्मना ददुः

அரசனின் மூத்த ராணி கர்ப்ப வளத்துடன் செழித்ததைப் பார்த்து, இணைமனைவியர் பொறாமையால் வஞ்சகமாக அவளுக்கு விஷம் கொடுத்தனர்.

Verse 16

सा भुक्त्वा गरलं घोरं न मृता दैवयोगतः । क्लेशमेव परं प्राप मरणादतिदुःसहम्

அவள் கொடிய விஷத்தை உண்டாலும், தெய்வவிதியால் இறக்கவில்லை; மாறாக மரணத்தையும் விடத் தாங்க முடியாத பேர்துயரத்தில் ஆழ்ந்தாள்.

Verse 17

अथ काले समायाते पुत्रमे कमजीजनत् । क्लेशेन महता साध्वी पीडिता वरवर्णिनी

பின்னர் காலம் வந்தபோது, சிறந்த நிறமுடைய அந்தச் சாத்வி பெருந்துயரால் வாடினாலும் ஒரே மகனைப் பெற்றாள்.

Verse 18

स निर्दशो राजपुत्रः स्पृष्टपूर्वो गरेण यत् । तेनावाप महाक्लेशं क्रंदमानो दिवानिशम्

கருவிலேயே விஷத் தொடுதல் ஏற்பட்டதால் அந்த நிரபராத அரசகுமாரன் பெருந்துயரில் ஆழ்ந்து, பகல் இரவு இடைவிடாது அழுதான்.

Verse 19

तस्य बालस्य माता च सर्वांगव्रणपीडिता । बभूवतुरतिक्लिष्टौ गरयोगप्रभावतः

அந்தக் குழந்தையின் தாயும் உடலெங்கும் புண்களால் துன்புற்றாள்; விஷயோகத்தின் விளைவால் தாய்-மகன் இருவரும் மிகுந்த வேதனை அடைந்தனர்.

Verse 20

तौ राज्ञा च समानीतौ वैद्यैश्च कृतभेषजौ । न स्वास्थ्यमापतुर्यत्नैरनेकैर्योजितैरपि

அரசன் அவர்களை அழைத்து வரச் செய்து வைத்தியர்கள் மருந்துகளை அளித்தனர்; ஆயினும் பல முயற்சிகளும் சிகிச்சைகளும் செய்தபோதும் இருவரும் நலம் பெறவில்லை.

Verse 21

न रात्रौ लभते निद्रां सा राज्ञी विपुलव्यथा । स्वपुत्रस्य च दुःखेन दुःखिता नितरां कृशा

மிகுந்த வேதனையால் வாடிய அந்த அரசி இரவில் உறக்கம் பெறவில்லை; மகனின் துயரத்தால் துயருற்று அவள் மிகவும் மெலிந்தாள்.

Verse 22

नीत्वैवं कतिचिन्मासान्स राजा मातृपुत्रकौ । जीवंतौ च मृतप्रायौ विलोक्यात्मन्यचिंतयत्

இவ்வாறு சில மாதங்கள் கடந்தபின், தாய்-மகன் உயிருடன் இருந்தும் மரணத்துக்கு நிகராக இருப்பதை அரசன் கண்டு, உள்ளத்தில் கலங்கிச் சிந்தித்தான்.

Verse 23

एतौ मे गृहिणीपुत्रौ निरयादागताविह । अश्रांतरोगौ क्रंदंतौ निद्राभंगविधायिनौ

இவர்கள் என் மனைவியின் இந்த இரு புதல்வர்கள்; நரகத்திலிருந்து இங்கு வந்துள்ளனர். இடையறாத நோயால் துன்புற்று அழுது, என் உறக்கத்தை மீண்டும் மீண்டும் குலைக்கின்றனர்.

Verse 24

अत्रोपायं करिष्यामि पापयोर्ध्रुवमेतयोः । मर्तुं वा जीवितुं वापि न क्षमौ पापभोगिनौ

இங்கே இந்த இரு பாவிகளுக்காக நான் நிச்சயமாக ஒரு வழியை ஏற்படுத்துவேன். பாவத்தின் பலனை அனுபவிப்போர் இவர்கள்; இறப்பதற்கும் வாழ்வதற்கும் தகுதியற்றவர்கள்.

Verse 25

इत्थं विनिश्चित्य च भूमिपालः सक्तः सपत्नीषु तदात्मजेषु । आहूय सूतं निजदारपुत्रौ निर्वापयामास रथेन दूरम्

இவ்வாறு தீர்மானித்த அரசன், சகபத்னிகளும் அவர்களுடைய பிள்ளைகளும் மீது பற்றுடையவனாய், தேரோட்டியை அழைத்து, தன் மனைவியையும் மகனையும் தேரில் தூரம் கொண்டு சென்று கைவிடச் செய்தான்.

Verse 26

तौ सूतेन परित्यक्तौ कुत्रचिद्विजने वने । अवापतुः परां पीडां क्षुत्तृड्भ्यां भृशविह्वलौ

தேரோட்டி அவர்களை எங்கோ ஒரு தனிமையான காட்டில் கைவிட்டபின், பசி தாகத்தால் மிகுந்த துயருற்று அவர்கள் கடும் வேதனையை அடைந்தனர்.

Verse 27

सोद्वहंती निजं बालं निपतंती पदे पदे । निःश्वसंती निजं कर्म निंदंती चकिता भृशम्

தன் குழந்தையைத் தூக்கிச் சுமந்தவளாய் அவள் அடியெடுத்து வைக்கும் தோறும் விழுந்தாள்; பெருமூச்சு விட்டாள், தன் கர்மத்தை நிந்தித்தாள், மிகுந்த அச்சத்தில் நடுங்கினாள்.

Verse 28

क्वचित्कंटकभिन्नांगी मुक्तकेशी भयातुरा । क्वचिद्व्याघ्रस्वनैर्भीता क्वचिद्व्यालैरनुद्रुता

சில வேளைகளில் முள்ளால் அவளது அங்கங்கள் கிழிந்து, அச்சத்தால் கூந்தல் அவிழ்ந்து கலங்கினாள்; சில வேளைகளில் புலிகளின் கர்ஜனையால் அஞ்சினாள், சில வேளைகளில் பாம்புகளும் வனவிலங்குகளும் துரத்தின।

Verse 29

भर्त्स्यमाना पिशाचैश्च वेतालैर्ब्रह्मराक्षसैः । महागुल्मेषु धावंती भिन्नपादा क्षुराश्मभिः

பிசாசுகள், வேதாளங்கள், பிரம்மராக்ஷசர்கள் இகழ்ந்து துன்புறுத்த, அவள் அடர்ந்த புதர்களில் ஓடினாள்; கத்திபோல் கூர்மையான கற்களால் அவளது பாதங்கள் பிளந்து காயமடைந்தன।

Verse 30

सैवं घोरे महारण्ये भ्रमंती नृपगे हिनी । दैवात्प्राप्ता वणिङ्मार्गं गोवाजिनरसेवितम्

இவ்வாறு அந்த அச்சமூட்டும் பெருங்காட்டில் அலைந்த அரசமனைவி, விதிவசத்தால் மாடுகள், குதிரைகள், மனிதர்கள் நடமாடும் வணிகப் பாதையை அடைந்தாள்।

Verse 31

गच्छंती तेन मार्गेण सुदूरमतियत्नतः । ददर्श वैश्यनगरं वहुस्त्रीनरसेवितम्

அந்த வழியில் மிகுந்த முயற்சியுடன் வெகுதூரம் சென்றபோது, பல பெண்களும் ஆண்களும் நிறைந்த ஒரு வைசிய நகரத்தை அவள் கண்டாள்।

Verse 32

तस्य गोप्ता महावैश्यो नगरस्य महाजनः । अस्ति पद्माकरो नाम राजराज इवापरः

அந்நகரத்தின் காவலனாக ஒரு மகா வைசியன், நகரின் தலைமை மகாஜனன் இருந்தான்—பத்மாகரன் என்னும் பெயருடன், இன்னொரு ராஜாதிராஜன் போல் விளங்கினான்।

Verse 33

तस्य वैश्यपतेः काचिद्गृहदासी नृपांगनाम् । आयांती दूरतो दृष्ट्वा तदंतिकमुपाययौ

அந்த வைश्यபதியின் ஒரு இல்லப்பணிப்பெண், தூரத்தில் இருந்து அரசமகளிர் வருவதைக் கண்டு, விரைந்து சென்று அவளருகே சென்று அருகில் அழைத்து வந்தாள்.

Verse 34

सा दासी नृपतेः कांतां सपुत्रां भृशपीडिताम् । स्वयं विदितवृत्तांता स्वामिने प्रत्यदर्शयत्

அந்த பணிப்பெண், நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அறிந்தவளாய், மிகுந்த துன்பத்தில் இருந்த அரசரின் பிரியமான ராணியை அவள் மகனுடன் தன் ஆண்டவனின் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தினாள்.

Verse 35

स तां दृष्ट्वा विशां नाथो रुजार्त्तां क्लिष्टपुत्रकाम् । नीत्वा रहसि सुव्यक्तं तद्वृत्तांतमपृच्छत

அவளைப் பார்த்த வைश्यர்களின் தலைவன், அவள் வலியால் வாடி மகன் பற்றிய கவலையால் சோர்ந்திருப்பதை அறிந்து, தனிமையில் அழைத்துச் சென்று நடந்த முழு நிகழ்வையும் தெளிவாகக் கேட்டான்.

Verse 36

तया निवेदिताशेषवृत्तांतः स वणिक्पतिः । अहोकष्टमिति ज्ञात्वा निशश्वास मुहुर्मुहुः

அவள் முழு நிகழ்வையும் தெரிவித்தபின், அந்த வணிகத் தலைவர் அதை அறிந்து, ‘அய்யோ, எத்தனை துயரம்!’ என்று கூறி மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த மூச்சுவிட்டான்.

Verse 37

तामंतिके स्वगेहस्य संनिवेश्य रहोगृहे । वासोन्नपानशयनैर्मातृसाम्यमपूजयत्

அவளைத் தன் இல்லத்தருகே உள்ள தனிமை அறையில் தங்கவைத்து, ஆடை, உணவு, பானம், படுக்கை ஆகியவற்றால் தாயைப் போலவே மதித்து உபசரித்தான்.

Verse 38

तस्मिन्गृहे नृपवधूर्निवसंती सुरक्षिता । व्रणयक्ष्मादिरोगाणां न शांतिं प्रत्यपद्यत

அந்த வீட்டில் பாதுகாப்புடன் வாழ்ந்தாலும் அரசமகளுக்கு புண், காசநோய் முதலிய நோய்கள் தணியவில்லை; அவை அமைதியடையவில்லை।

Verse 39

ततो दिनैः कतिपयैः स बालो व्रणपीडितः । विलंघितभिषक्सत्त्वो ममार च विधेर्वशात्

பிறகு சில நாட்களில் அந்தச் சிறுவன் புண் வேதனையால் துன்புற்று, வைத்தியர்களின் முயற்சியும் வளமும் இருந்தும், விதியின் வசத்தால் இறந்தான்।

Verse 40

मृते स्वतनये राज्ञी शोकेन महतावृता । मूर्च्छिता चापतद्भूमौ गजभग्नेव वल्लरी

தன் மகன் இறந்தபோது ராணி பேர்துயரால் மூழ்கினாள்; மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தாள், யானை முறித்த கொடி போல।

Verse 41

दैवात्संज्ञामवाप्याथ वाष्पक्लिन्नपयोधरा । सांत्विताऽपि वणिक्स्त्रीभिर्विललाप सुदुःखिता

விதிவசத்தால் அவள் உணர்வு பெற்றாள்; கண்ணீரால் அவளின் மார்பகம் நனைந்திருந்தது. வணிகர் பெண்கள் ஆறுதல் கூறினாலும், அவள் ஆழ்ந்த துயரத்தில் புலம்பினாள்।

Verse 42

हा ताततात हा पुत्र हा मम प्राणरक्षक । हा राजकुलपूर्णेन्दो हा ममानंदवर्धन

“அய்யோ மகனே, அய்யோ புதல்வா! என் உயிரைக் காத்தவனே! அரசகுலத்தின் பூரணச் சந்திரனே! என் ஆனந்தத்தை வளர்த்தவனே!”

Verse 43

इमामनाथां कृपणां त्वत्प्राणां त्यक्तवबांधवाम् । मातरं ते परित्यज्य क्व यातोऽसि नृपात्मज

அரசகுமாரனே! உன்னையே உயிராகக் கொண்ட, துன்புற்று ஆதரவற்றுத் தாயும் உறவினரற்றுத் தவிக்கும் உன் தாயை விட்டுவிட்டு நீ எங்கே சென்றாய்?

Verse 44

इत्येभिरुदितैर्वाक्यैः शोकचिंताविवर्धकैः । विलपंतीं मृतापत्यां को नु सांत्वयितुं क्षमः

இவ்வாறு துயரும் கவலையும் பெருகச் செய்யும் சொற்களைச் சொல்லி, இறந்த பிள்ளைக்காக அவள் புலம்பினாள்; அவளை ஆற்றுவிக்க வல்லவர் யார்?

Verse 45

एतस्मिन्समये तस्या दुःखशोकचिकित्सकः । ऋषभः पूर्वमाख्यातः शिवयोगी समाययौ

அதே வேளையில் அவளின் துயர்-சோகத்திற்கு மருந்தளிக்கும் வல்லமை உடைய, முன்பு கூறப்பட்ட சிவயோகி ரிஷபன் அங்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 46

स योगी वैश्यनाथेन सार्घहस्तेन पूजितः । तस्याः सकाशमगमच्छोचन्त्या इदमब्रवीत्

அந்த யோகி வைஷ்யநாதனால் கைகூப்பி வணங்கிப் போற்றப்பட்டான்; பின்னர் சோகத்தில் ஆழ்ந்த அவளிடம் சென்று இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 47

ऋषभ उवाच । अकस्मात्किमहो वत्से रोरवीषि विमूढधीः । को जातः कतमो लोके को मृतो वद सांप्रतम्

ரிஷபன் கூறினான்—குழந்தையே! ஏன் திடீரென இவ்வாறு அலறி அழுகிறாய், உன் அறிவு ஏன் மயங்கியது? இவ்வுலகில் யார் பிறந்தார், யார் இறந்தார்—இப்போது சொல்.

Verse 48

अमी देहादयो भावास्तोयफेनसधर्मकाः । क्वचिद्भ्रांतिः क्वचिच्छांतिः स्थितिर्भवति वा पुनः

இந்த உடல் முதலான நிலைகள் நீரின் நுரையைப் போன்றவை—ஒருபொழுது கலக்கம், ஒருபொழுது அமைதி; நிலையான நிலை எங்கே?

Verse 49

अतोऽस्मिन्फेनसदृशे देहे पञ्चत्वमागते । शोकस्यानवकाशत्वान्न शोचंति विपश्चितः

ஆகவே நுரையொத்த இந்த உடல் பஞ்சபூதங்களில் லயமடைந்தால், துக்கத்திற்கு இடமில்லை; அதனால் ஞானிகள் துயருறார்.

Verse 50

गुणैर्भूतानि सृज्यंते भ्राम्यंते निजकर्मभिः । कालेनाथ विकृष्यंते वासनायां च शेरते

குணங்களால் உயிர்கள் உருவாகின்றன; தம் கர்மங்களால் அலைகின்றன; பின்னர் காலம் இழுத்துச் செல்கிறது; வாசனைகளில் கட்டுண்டு கிடக்கின்றன.

Verse 51

माययोत्पत्तिमायांति गुणाः सत्त्वादयस्त्रयः । तैरेव देहा जायंते जातास्तल्लक्षणाश्रयाः

மாயையால் சத்த்வம் முதலான மூன்று குணங்கள் தோன்றுகின்றன; அவற்றாலேயே உடல்கள் பிறக்கின்றன; பிறந்தபின் அவை அந்தக் குணங்களின் குறிகளைத் தாங்குகின்றன.

Verse 52

देवत्वं यानि सत्त्वेन रजसा च मनुष्यताम् । तिर्यक्त्वं तमसा जंतुर्वासनानुगतोवशः

சத்த்வத்தால் தேவநிலை அடைகிறது; ரஜஸால் மனிதநிலை; தமஸால் உயிர் திரியக் யோனியில் வீழ்கிறது—வாசனைகளின் இழுப்பால் அசையாது அடிமையாய்.

Verse 53

संसारे वर्तमानेस्मिञ्जंतुः कर्मानुबन्धनात् । दुर्विभाव्यां गतिं याति सुखदुःखमयीं मुहुः

இந்தச் சம்சாரத்தில் உலாவும் ஜீவன் தன் கர்மப் பந்தத்தினால் மீண்டும் மீண்டும் புரியற்கரிய கதியை அடைகிறது; அது சுக-துக்கமயமானது.

Verse 54

अपि कल्पायुषां तेषां देवानां तु विपर्ययः । अनेकामयबद्धानां का कथा नरदेहिनाम्

கல்ப ஆயுளுடைய தேவர்களுக்கே மாற்றமும் வீழ்ச்சியும் உண்டு; அப்படியிருக்க எண்ணற்ற நோய்களால் கட்டுண்ட மனித உடலாளர்களைப் பற்றி என்ன சொல்லுவது!

Verse 55

केचिद्वदंति देहस्य कालमेव हि कारणम् । कर्म केचिद्गुणान्केचिद्देहः साधारणो ह्ययम्

சிலர் உடலுக்குக் காரணம் காலமே என்கிறார்கள்; சிலர் கர்மம், சிலர் குணங்கள் என்கிறார்கள்—ஆனால் இந்த உடல் இவற்றின் பொதுவான விளைவு.

Verse 56

कालकर्मगुणाधानं पञ्चात्मकमिदं वपुः । जातं दृष्ट्वा न हृष्यंति न शोचंति मृतं बुधाः

காலம், கர்மம், குணங்கள் ஆகியவற்றால் அமைந்த இந்த உடல் பஞ்சாத்மகமானது; ஆகவே ஞானிகள் பிறப்பைக் கண்டு மகிழ்வதுமில்லை, மரணத்தைக் கண்டு வருந்துவதுமில்லை.

Verse 57

अव्यक्ते जायते जंतुरव्यक्ते च प्रलीयते । मध्ये व्यक्तवदाभाति जलबुद्बुदसन्निभः

ஜீவன் அவ்யக்தத்திலிருந்து பிறந்து அவ்யக்தத்திலேயே லயமாகிறது; இடையில் மட்டும் வெளிப்பட்டதுபோல் தோன்றுகிறது—நீர்க்குமிழிபோல்.

Verse 58

यदा गर्भगतो देही विनाशः कल्पितस्तदा । दैवाज्जीवति वा जातो म्रियते सहसैव वा

கருவிலேயே உள்ள உயிர்க்கு அழிவு எனக் கருதப்பட்டாலும், விதிவசத்தால் அது வாழலாம்; அல்லது பிறந்த பின்பும் அது திடீரென மரணமடையலாம்.

Verse 59

गर्भस्था एव नश्यंति जातमात्रास्तथा परे । क्वचिद्युवानो नश्यंति म्रियंते केपि वार्धके

சிலர் கருவிலேயே அழிகின்றனர்; சிலர் பிறந்தவுடனே இறக்கின்றனர். சிலர் இளமையில் அழிகின்றனர்; சிலர் முதுமையில்தான் மரணமடைகின்றனர்.

Verse 60

यादृशं प्राक्तनं कर्म तादृशं विंदते वपुः । भुंक्ते तदनुरूपाणि सुखदुःखानि वै ह्यसौ

முன்கர்மம் எப்படியோ அப்படியே உடல் கிடைக்கிறது; அதற்கேற்ப அவன் நிச்சயமாக இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிக்கிறான்.

Verse 61

मायानुभावेरितयोः पित्रोः सुरतसंभ्रमात् । देह उत्पद्यते कोपि पुंयोषित्क्लीबलक्षणः

மாயையின் வலத்தால் தூண்டப்பட்ட பெற்றோரின் காமச் சேர்க்கைச் சலனத்தால் ஒரு உடல் தோன்றுகிறது; அதில் ஆண், பெண் அல்லது நபுஞ்சகக் குறிகள் வெளிப்படுகின்றன.

Verse 62

आयुः सुखं च दुःख च पुण्यं पापं श्रुतं धनम् । ललाटे लिखितं धात्रा वहञ्जंतुः प्रजायते

ஆயுள், இன்பம்-துன்பம், புண்ணியம்-பாவம், கல்வி-செல்வம்—படைத்தவன் நெற்றியில் எழுதியதைச் சுமந்தவாறே உயிர் பிறக்கிறது.

Verse 63

कर्मणामविलंघ्यत्वात्कालस्याप्यनतिक्रमात् । अनित्यत्वाच्च भावानां न शोकं कर्तुमर्हसि

கர்மத்தின் பலனை மீற இயலாது; காலத்தையும் கடக்க முடியாது; எல்லா நிலையங்களும் நிலையற்றவை—ஆகையால் நீ துயரப்பட வேண்டாம்।

Verse 64

क्व स्वप्ने नियतं स्थैर्यमिंद्रजाले क्व सत्यता । क्व नित्यता शरन्मेघे क्व शश्वत्त्वं कलेवरे

கனவில் எங்கே உறுதியான நிலை? மாயாஜாலத்தில் எங்கே உண்மை? சரத்கால மேகத்தில் எங்கே நிலைத்தன்மை? உடலில் எங்கே நித்தியத்தன்மை?

Verse 65

तव जन्मान्यतीतानि शतकोट्ययुतानि च । अजानंत्याः परं तत्त्वं संप्राप्तोऽयं महाश्रमः

உனது பிறப்புகள் எண்ணிலடங்கா—நூறு கோடிகளும் அயுதங்களும்—கடந்து விட்டன; பரமத் தத்துவத்தை அறியாததால் இந்தப் பெருந்தளர்ச்சி/கிளேசம் உனக்கு வந்தது।

Verse 66

कस्यकस्यासि तनया जननी कस्यकस्य वा । कस्यकस्यासि गृहिणी भवकोटिषु वर्त्तिनी

கோடானுகோடி பிறவிகளில் உலன்ற நீ—யாருடைய மகளாய் இருந்தாய்? யாருடைய தாயாய் இருந்தாய்? யாருடைய இல்லத்தரசியாய் (மனைவியாக) இருந்தாய்?

Verse 67

पञ्चभूतात्मको देहस्त्वगसृङ्मांसबन्धनः । मेदोमज्जास्थिनिचितो विण्मूत्रश्लेष्मभाजनम्

இந்த உடல் பஞ்சபூதமயம்; தோல், இரத்தம், மாம்சம் ஆகியவற்றால் கட்டுண்டது; கொழுப்பு, மஜ்ஜை, எலும்புகளால் நிரம்பியது; மலம், மூத்திரம், சளி ஆகியவற்றின் பாத்திரம்.

Verse 68

शरीरांतरमप्येतन्निजदेहोद्भवं मलम् । मत्त्वा स्वतनयं मूढे मा शोकं कर्तुमर्हसि

இந்த ‘வேறு உடலும்’ தன் உடலிலிருந்தே உண்டான மலமே. இதைத் தன் மகன் என எண்ணி, ஓ மயக்கமுற்றவனே, நீ துயரப்படுதல் உரியது அல்ல.

Verse 69

यदि नाम जनः कश्चिन्मृत्युं तरति यत्नतः । कथं तर्हि विपद्येरन्सर्वे पूर्वे विपश्चितः

வெறும் முயற்சியால் யாரேனும் மரணத்தைத் தாண்ட முடிந்தால், முன்னோர் எல்லா ஞானிகளும் எவ்வாறு அழிந்திருப்பார்கள்?

Verse 70

तपसा विद्यया बुद्ध्या मन्त्रौषधिरसायनैः । अतियाति परं मृत्युं न कश्चिदपि पंडितः

தவம், கல்வி, அறிவு, மந்திரம், மருந்து, ரசாயன அமுதம்—இவற்றால் எந்தப் பண்டிதனும் மரணத்தைத் தாண்ட இயலாது.

Verse 71

एकस्याद्य मृतिर्जंतोः श्वश्चान्यस्य वरानने । तस्मादनित्यावयवे न त्वं शोचितुमर्हसि

ஒரு உயிர்க்கு மரணம் இன்று; மற்றொன்றுக்கு நாளை, ஓ அழகிய முகத்தவளே. ஆகவே நிலையற்ற அங்கங்களால் ஆன இந்த உடலுக்காக நீ வருந்த வேண்டாம்.

Verse 72

नित्यं सन्निहितो मृत्युः किं सुखं वद देहिनाम् । व्याघ्रे पुरः स्थिते ग्रासः पशूनां किं नु रोचते

மரணம் எப்போதும் அருகில் இருக்கையில், உடலுடையோர்க்கு இன்பம் என்ன—சொல். முன்னே புலி நின்றால், மிருகங்களுக்கு ஒரு கவளம் இனிக்குமா?

Verse 73

अतो जन्मजरां जेतुं यदीच्छसि वरानने । शरणं व्रज सर्वेशं मृत्युंजयमुमापतिम्

ஆகையால், ஓ அழகிய முகத்தாளே! பிறப்பும் முதுமையும் வெல்ல விரும்பினால், எல்லோருக்கும் ஆண்டவனான மிருத்யுஞ்ஜயன், உமாபதி சிவனின் சரணத்தை அடை।

Verse 74

तावन्मृत्युभयं घोरं तावज्जन्मजराभयम् । यावन्नो याति शरणं देही शिवपदांबुजम्

உடல் கொண்டவன் சிவனின் திருவடி தாமரைகளின் சரணத்தை அடையாதவரை, கொடிய மரணப் பயமும் பிறப்பு-முதுமைப் பயமும் நீங்காது நிற்கும்।

Verse 75

अनुभूयेह दुःखानि संसारे भृशदारुणे । मनो यदा वियुज्येत तदा ध्येयो महेश्वरः

மிகக் கடுமையான இந்தச் சம்சாரத்தில் துயரங்களை அனுபவித்த பின், மனம் பற்றினின்று விலகும்போது, அப்போது மகேஸ்வரனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 76

मनसा पिबतः पुंसः शिवध्यानरसामृतम् । भूयस्तृष्णा न जायेत संसारविषयासवे

மனத்தால் சிவதியானத்தின் ரஸாமிருதத்தை அருந்தும் மனிதனுக்கு, சம்சார விஷயங்களெனும் மயக்கமூட்டும் மதுவின் மீது மீண்டும் தாகம் எழாது।

Verse 77

विमुक्तं सर्वसंगैश्च मनो वैराग्ययंत्रितम् । यदा शिवपदे मग्नं तदा नास्ति पुनर्भवः

மனம் எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, வைராக்யத்தால் கட்டுப்பட்டு, சிவபதத்தில் மூழ்கினால், அப்போது மறுபிறவி இல்லை।

Verse 78

तस्मादिदं मनो भद्रे शिवध्यानैकसाधनम् । शोकमोहसमाविष्टं मा कुरुष्व शिवं भज

ஆதலால் மங்களமானவளே! சிவ தியானத்திற்கு ஒரே சாதனமான இந்த மனதை துயரத்தாலும் மயக்கத்தாலும் ஆட்கொள்ள விடாதே. சிவனை வழிபடுவாயாக.

Verse 79

सूत उवाच । इत्थं सानुनयं राज्ञी बोधिता शिवयोगिना । प्रत्याचष्ट गुरोस्तस्य प्रणम्य चरणां बुजम्

சூதர் கூறினார் - இவ்வாறு அந்த சிவயோகியால் கனிவுடன் அறிவுறுத்தப்பட்ட ராணி, தன் குருவின் தாமரைத் திருவடிகளில் வணங்கி பதிலளித்தாள்.

Verse 80

राज्ञ्युवाच । भगवन्मृतपुत्रायास्त्यक्तायाः प्रियबन्धुभिः । महारोगातुराया मे का गतिर्मरणं विना

ராணி கூறினாள் - இறைவா! இறந்த மகனை உடையவளும், உற்றார் உறவினர்களால் கைவிடப்பட்டவளும், கொடிய நோயால் வாடுபவளுமான எனக்கு மரணத்தைத் தவிர வேறு கதி ஏது?

Verse 81

अतोऽहं मर्तुमिच्छामि सहैव शिशुनाऽमुना । कृतार्थाहं यदद्य त्वामपश्यं मरणोन्मुखी

ஆகையால், இந்தக் குழந்தையுடன் நானும் இறக்க விரும்புகிறேன். மரணத்தின் விளிம்பில் இருந்தாலும், இன்று உங்களைத் தரிசித்ததால் நான் பேறுபெற்றவள் ஆனேன்.

Verse 82

सूत उवाच । इति तस्या वचः श्रुत्वा शिवयोगी दयानिधिः । पूर्वोपकारं संस्मृत्य मृतस्यांतिकमाययौ

சூதர் கூறினார் - அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டு, கருணைக்கடலான அந்த சிவயோகி, முன்பொரு சமயம் அவள் செய்த உதவியை நினைவுகூர்ந்து, இறந்த குழந்தையின் அருகே சென்றார்.

Verse 83

स तदा भस्म संगृह्य शिवमन्त्राभिमंत्रितम् । विदीर्णे तन्मुखे क्षिप्त्वा मृतं प्राणैरयोजयत्

அப்போது அவர் சிவமந்திரங்களால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட புனித விபூதியைச் சேகரித்து, திறந்திருந்த அந்தக் குழந்தையின் வாயில் இட்டு, இறந்த உடலை மீண்டும் பிராணனுடன் இணைத்தார்।

Verse 84

स बालः संगतः प्राणैः शनैरुन्मील्य लोचने । प्राप्तपूर्वेन्द्रियबलो रुरोद स्तन्यकांक्षया

அக்குழந்தை பிராணனுடன் மீண்டும் சேர்ந்தவனாய் மெதுவாக கண்களைத் திறந்தான்; முன்பிருந்த புலன்களின் வலிமை திரும்பப் பெற்று, பால் வேண்டி அழுதான்।

Verse 85

मृतस्य पुनरुत्थानं वीक्ष्य बालस्य विस्मिताः । जना मुमुदिरे सर्वे नगरेषु पुरोगमाः

இறந்த குழந்தை மீண்டும் எழுந்ததைப் பார்த்து அனைவரும் வியந்தனர்; நகரங்களின் முன்னணி குடிமக்கள் குறிப்பாக மகிழ்ச்சியால் களித்தனர்।

Verse 86

अथानंदभरा राज्ञी विह्वलोन्मत्तलोचना । जग्राह तनयं शीघ्रं बाष्पव्याकुललोचना

பின்னர் ஆனந்தத்தில் நிறைந்த அரசி, உணர்ச்சியால் தளர்ந்து கலங்கிய கண்களுடன், கண்ணீரால் மங்கிய பார்வையோடு, விரைவாகத் தன் மகனைப் பற்றிக் கொண்டாள்।

Verse 87

उपगुह्य तदा तन्वी परमानंदनिर्वृता । न वेदात्मानमन्यं वा सुषुप्तेव परिश्रमात्

அப்போது மெலிந்த உடலுடைய அரசி அவனை அணைத்துக் கொண்டு பரமானந்தத்தில் நிறைந்தாள்; உழைப்பால் தூங்கிவிட்டவள்போல், தன்னைப் பற்றியும் பிறவற்றைப் பற்றியும் அவளுக்கு உணர்வு இல்லை।

Verse 88

पुनश्च ऋषभो योगी तयोर्मातृकुमारयोः । विषव्रणयुतं देहं भस्मनैव परामृशत्

மீண்டும் யோகி ரிஷபர் தாய் மற்றும் சிறுவனின் விஷக் காயங்களால் கூடிய உடல்களை அதே திருநீற்றால் தொட்டார்।

Verse 89

तौ च तद्भस्मना स्पृष्टौ प्राप्तदिव्यकलेवरौ । देवानां सदृशं रूपं दधतुः कांतिभूषितम्

அந்த திருநீற்றின் ஸ்பரிசத்தால் அவர்கள் இருவரும் தெய்வீக உடலை அடைந்து, தேவர்களைப் போன்ற ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரூபத்தைத் தாங்கினர்।

Verse 90

संप्राप्ते त्रिदिवैश्वर्ये यत्सुखं पुण्यकर्मणाम् । तस्माच्छतगुणं प्राप सा राज्ञी सुखमुत्तमम्

மூன்று விண்ணுலகங்களின் ஆட்சியை அடைந்த புண்ணியவான்களுக்கு வரும் இன்பத்தை விட நூறு மடங்கு மேலான பரம ஆனந்தத்தை அந்த ராணி பெற்றாள்।

Verse 91

तां पादयोर्निपतितामृषभः प्रेमविह्वलः । उत्थाप्याश्वासयामास दुःखैर्मुक्तामुवाच ह

அவள் அவரது பாதங்களில் விழுந்தபோது, அன்பால் உருகிய ரிஷபர் அவளை எழுப்பி ஆறுதல் கூறினார்; துயரிலிருந்து விடுபட்ட அவளிடம் பின்னர் உரைத்தார்।

Verse 92

अयि वत्से महाराज्ञि जीवत्वं शाश्वतीः समाः । यावज्जीवसि लोकेस्मिन्न तावत्प्राप्स्यसे जराम्

“அம்மா வத்சே, மகாராணியே! நீ நிரந்தர ஆண்டுகள் வாழ்வாயாக. இவ்வுலகில் நீ வாழும் வரை முதுமை உன்னைத் தொடாது.”

Verse 93

एष ते तनयः साध्वि भद्रायुरिति नामतः । ख्यातिं यास्यति लोकेषु निजं राज्यमवाप्स्यति

அம்மா சாத்வியே! இவன் உன் மகன்; பெயர் பத்ராயு. இவன் உலகங்களில் புகழ் பெறுவான்; தன் உரிய அரசாட்சியையும் மீண்டும் அடைவான்.

Verse 94

अस्य वैश्यस्य सदने तावत्तिष्ठ शुचिस्मिते । यावदेष कुमारस्ते प्राप्तविद्यो भविष्यति

தூய புன்னகையுடையவளே! இந்த வணிகனின் இல்லத்தில் அவ்வளவு காலம் தங்கு; உன் இக்குமாரன் கல்வியில் முழுமையாக தேர்ச்சி பெறும் வரை.

Verse 95

सूत उवाच । इति तामृषभो योगी तं च राजकुमारकम् । संजीव्य भस्मवीर्येण ययौ देशान्यथेप्सितान्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி யோகி ரிஷபர் புனித விபூதியின் வல்லமையால் அந்த அரசகுமாரனை உயிர்ப்பித்து, தமக்கு விருப்பமான தேசங்களுக்குப் புறப்பட்டார்.