Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः श्रीगुरुभ्यो नमः । अथ ब्रह्मोत्तरखंडमारंभः । ॐ नमः शिवाय । ज्योतिर्मात्रस्वरूपाय निर्मलज्ञानचक्षुषे । नमः शिवाय शांताय ब्रह्मणे लिंगमूर्त्तये

ஸ்ரீகணேசனுக்கு நமஸ்காரம்; ஸ்ரீகுருமார்களுக்கு நமஸ்காரம். இப்போது பிரம்மோத்தரகண்டம் தொடங்குகிறது. ॐ நமः சிவாய. தூய ஒளியே தன் சொரூபமாக உடையவர்க்கும், நிர்மல ஞானக் கண் உடையவர்க்கும் வணக்கம்; அமைதியான சிவனுக்கும் வணக்கம்; லிங்கமூர்த்தியாக வெளிப்படும் பரப்ரஹ்மத்திற்கும் வணக்கம்।

Verse 2

ऋषय ऊचुः । आख्यातं भवता सूत विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् । समस्ताघहरं पुण्यं समसेन श्रुतं च नः

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ சூதரே! நீங்கள் எங்களுக்கு விஷ்ணுவின் உத்தம மஹாத்மியத்தை உரைத்தீர்கள்; அது புண்ணியத்தை அளிப்பதும், எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவதுமாகும். அதை முழுமையாக நாங்கள் கேட்டோம்।

Verse 3

इदानीं श्रोतुमिच्छामो माहात्म्यं त्रिपुरद्विषः । तद्भक्तानां च माहात्म्यमशेषाघहरं परम्

இப்போது திரிபுரத்வேஷி (சிவன்) அவர்களின் மஹாத்மியத்தை கேட்க விரும்புகிறோம்; மேலும் அவருடைய பக்தர்களின் பரம மஹாத்மியத்தையும்—அது எஞ்சாமல் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 4

तन्मंत्राणां च माहात्म्यं तथैव द्विजसत्तम । तत्कथायाश्च तद्भक्तेः प्रभावमनुवर्णय

ஓ த்விஜசத்தமரே! அவருடைய மந்திரங்களின் மஹாத்மியத்தையும், அதுபோல அவருடைய கதைகளின் சக்தியையும், அவருடைய பக்தியின் பிரபாவத்தையும் விளக்கமாக உரையுங்கள்।

Verse 5

सूत उवाच । एतावदेव मर्त्यानां परं श्रेयः सनातनम् । यदीश्वरकथायां वै जाता भक्तिरहैतुकी

சூதர் கூறினார்—மர்த்தியர்க்கு இதுவே பரமமும் சனாதனமும் ஆன நன்மை; ஈசுவரக் கதையில் காரணமற்ற, நிஷ்காம பக்தி எழுதல்.

Verse 6

अतस्तद्भक्तिलेशस्य माहात्म्यं वर्ण्यते मया । अपि कल्पायुषा नालं वक्तुं विस्तरतः क्वचित्

ஆகையால் அந்த பக்தியின் ஒரு துளியின் மகிமையையும் நான் உரைக்கிறேன்; கல்பமளவு ஆயுள் இருந்தாலும் அதை விரிவாக முழுதும் சொல்ல இயலாது.

Verse 7

सर्वेषामपि पुण्यानां सर्वेषां श्रेयसामपि । सर्वेषामपि यज्ञानां जपयज्ञः परः स्मृतः

எல்லாப் புண்ணியங்களிலும், எல்லா நலமார்க்கங்களிலும், எல்லா யாகங்களிலும்—ஜபயாகமே உயர்ந்ததாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 8

तत्रादौ जपयज्ञस्य फलं स्वस्त्ययनं महत् । शैवं षडक्षरं दिव्यं मंत्रमाहुर्महर्षयः

அதில் முதலில் ஜபயாகத்தின் பலன் மகத்தான ஸ்வஸ்த்யயனம்—மங்கள நலன்; மகரிஷிகள் தெய்வீகமான ஷைவ ஷடக்ஷர மந்திரத்தை அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 9

देवानां परमो देवो यथा वै त्रिपुरांतकः । मंत्राणां परमो मंत्रस्तथा शैवः षडक्षरः

தேவர்களில் பரம தேவன் திரிபுராந்தகன் (சிவன்) எவ்வாறோ, மந்திரங்களில் பரம மந்திரம் ஷைவ ஷடக்ஷர மந்திரமும் அவ்வாறே.

Verse 10

एष पंचाक्षरो मंत्रो जप्तॄणां मुक्तिदायकः । संसेव्यते मुनिश्रेष्ठैरशेषैः सिद्धिकांक्षिभिः

இந்த பஞ்சாட்சர மந்திரம் ஜபிப்போர்க்கு முக்தி அளிப்பது. சித்தியை நாடும் எல்லா தலைசிறந்த முனிவரும் இதனை பக்தியுடன் அனுஷ்டிக்கின்றனர்.

Verse 11

अस्यैवाक्षरमाहात्म्यं नालं वक्तुं चतुर्मुखः । श्रुतयो यत्र सिद्धांतं गताः परमनिर्वृताः

இந்த அక్షர-மந்திரத்தின் மகிமையை முழுமையாகச் சொல்ல நான்முகப் பிரமனும் போதாது. அங்கேயே வேதங்கள் தம் இறுதி முடிவை அடைந்து பரம அமைதியில் தங்குகின்றன.

Verse 12

सर्वज्ञः परिपूर्णश्च सच्चिदानंदलक्षणः । स शिवो यत्र रमते शैवे पंचाक्षरे शुभे

எல்லாம் அறிந்தும் நிறைவானும், சத்-சித்-ஆனந்த ஸ்வரூபனுமான அந்த சிவன், அந்த மங்களமான ஷைவ பஞ்சாட்சரத்தில் மகிழ்ந்து விளங்குகின்றான்.

Verse 13

एतेन मंत्रराजेन सर्वोपनिषदात्मना । लेभिरे मुनयः सर्वे परं ब्रह्म निरामयम्

அனைத்து உபநிஷத்துகளின் சாரமாயுள்ள இந்த மந்திரராஜத்தால் எல்லா முனிவரும் நோயற்ற பரம்பிரம்மத்தை அடைந்தனர்.

Verse 14

नमस्कारेण जीवत्वं शिवेऽत्र परमात्मनि । ऐक्यं गतमतो मंत्रः परब्रह्ममयो ह्यसौ

நமஸ்காரத்தால் இங்கே பரமாத்மா சிவனில் ஜீவபாவம் ஒன்றிப்போகிறது; ஆகவே இந்த மந்திரம் நிச்சயமாக பரப்ரஹ்மமயம்.

Verse 15

भवपाशनिबद्धानां देहिनां हितकाम्यया । आहोंनमः शिवायेति मंत्रमाद्यं शिवः स्वयम्

பவப் பாசத்தில் கட்டுண்ட உடலுடையோரின் நலனுக்காகத் தாமே பரமசிவன் ஆதிமந்திரத்தை உரைத்தார்— ‘ஓம் நமः சிவாய’।

Verse 16

किं तस्य बहुभिर्मंत्रैः किं तीर्थैः किं तपोऽध्वरैः । यस्योंनमः शिवायेति मंत्रो हृदयगोचरः

யாருடைய இதயத்தில் ‘ஓம் நமः சிவாய’ மந்திரம் நிலைபெற்றதோ, அவருக்கு பல மந்திரங்கள், தீர்த்தங்கள், தவம், யாகம் ஆகியவை எதற்கு?

Verse 17

तावद्भ्रमंति संसारे दारुणे दुःखसंकुले । यावन्नोच्चारयंतीमं मंत्रं देहभृतः सकृत्

துன்பம் நிறைந்த இந்தக் கடுமையான சம்சாரத்தில், இந்த மந்திரத்தை ஒருமுறையாவது உச்சரிக்காதவரை உடலுடையோர் அலைந்துகொண்டே இருப்பர்.

Verse 18

मंत्राधिराजराजोऽयं सर्ववेदांतशेखरः । सर्वज्ञाननिधानं च सोऽयं चैव षडक्षरः

இது மந்திராதிராஜர்களுக்கும் அரசன்; எல்லா வேதாந்தத்திற்கும் சிரோமணி; எல்லா ஞானத்திற்கும் நிதி— இதுவே ஷடாக்ஷர மந்திரம்.

Verse 19

कैवल्यमार्गदीपोऽयमविद्यासिंधुवाडवः । महापातकदावाग्निः सोऽयं मंत्रः षडक्षरः

இந்த ஷடாக்ஷர மந்திரம் கைவல்யப் பாதைக்கு விளக்கு; அவித்தியா கடலை உலர்த்தும் வாடவாக்னி; மகாபாதகங்களை எரிக்கும் காட்டுத்தீ (தாவாக்னி).

Verse 21

नास्य दीक्षा न होमश्च न संस्कारो न तर्पणम् । न कालो नोपदेशश्च सदा शुचिरयं मनुः

இந்த மந்திரத்திற்கு தீட்சை வேண்டாம், ஹோமம் வேண்டாம், ஸம்ஸ்காரம் வேண்டாம், தர்ப்பணமும் வேண்டாம். சிறப்பு காலமும் வேண்டாம், விரிவான உபதேசமும் வேண்டாம்—இது எப்போதும் தூய மந்திரம்.

Verse 22

महापातकविच्छित्त्यै शिव इत्यक्षरद्वयम् । अलं नमस्कियायुक्तो मुक्तये परिकल्पते

மகாபாதகங்களை அறுக்க ‘சி-வ’ என்ற இரு எழுத்துகளே போதும்; நமஸ்காரத்துடன் சேர்ந்தால் அது மோக்ஷத்திற்கான நேர்ச் சாதனமாகிறது.

Verse 23

उपदिष्टः सद्गुरुणा जप्तः क्षेत्रे च पावने । सद्यो यथेप्सितां सिद्धिं ददातीति किमद्भुतम्

சத்குருவால் உபதேசிக்கப்பட்டு, புனிதத் தலத்தில் ஜபித்தால் அது உடனே விரும்பிய சித்தியை அளிக்கும்—இதில் வியப்பு என்ன?

Verse 24

अतः सद्गुरुमाश्रित्य ग्राह्योऽयं मंत्रनायकः । पुण्यक्षेत्रेषु जप्तव्यः सद्यः सिद्धिं प्रयच्छति

ஆகையால் சத்குருவைச் சரணடைந்து இந்த மந்திரநாயகனை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; புண்ணியத் தலங்களில் ஜபிக்க வேண்டும்—அது உடனே சித்தியை அருளும்.

Verse 25

गुरवो निर्मलाः शांताः साधवो मितभाषिणः । कामक्रोधविनिर्मुक्ताः सदाचारा जितेंद्रियाः

குருக்கள் நிர்மலரும் அமைதியுமுடையோர்—சாது, மிதமாகப் பேசுவோர், காமக் கோபம் அற்றோர், சதாசாரத்தில் நிலைத்தோர், இந்திரியங்களை வென்றோர்.

Verse 26

एतैः कारुण्यतो दत्तो मंत्रः क्षिप्रं प्रसिद्ध्यति । क्षेत्राणि जपयोग्यानि समासात्कथयाम्यहम्

இத்தகைய குருமார்கள் கருணையால் அருளிய மந்திரம் விரைவில் சித்தியும் புகழும் பெறும். ஜபத்திற்குத் தகுந்த புண்ணியத் தலங்களை இப்போது சுருக்கமாக நான் கூறுகிறேன்.

Verse 27

प्रयागं पुष्करं रम्यं केदारं सेतुबंधनम् । गोकर्णं नैमिषारण्यं सद्यः सिद्धिकरं नृणाम्

பிரயாகம், அழகிய புஷ்கரம், கேதாரம், சேதுபந்தனம், கோகர்ணம், நைமிஷாரண்யம்—இவை மனிதர்க்கு உடனடி சித்தி அளிக்கும் தலங்கள்.

Verse 28

अत्रानुवर्ण्यते सद्भिरितिहासः पुरातनः । असकृद्वा सकृद्वापि शृण्वतां मंगलप्रदः

இங்கே சத்புருஷர்கள் ஒரு பழமையான புனித இதிஹாசத்தை விவரிக்கின்றனர். பலமுறை அல்லது ஒருமுறை கேட்டாலும், கேட்போர்க்கு இது மங்களம் அளிக்கும்.

Verse 29

मथुरायां यदुश्रेष्ठो दाशार्ह इति विश्रुतः । बभूव राजा मतिमान्महोत्साहो महाबलः

மதுராவில் யதுகுலத்தில் சிறந்தவன் ‘தாசார்ஹ’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் அறிவுடையவன், பேருற்சாகம் கொண்டவன், பேர்பலமுடையவன்.

Verse 30

शास्त्रज्ञो नयवाक्छूरो धैर्यवानमितद्युतिः । अप्रधृष्यः सुगंभीरः संग्रामेष्वनिवर्त्तितः

அவன் சாஸ்திரங்களை அறிந்தவன், நயவாக்கில் வீரன், திடமுடையவன், அளவற்ற ஒளியுடையவன்; வெல்ல இயலாதவன், ஆழ்ந்த கம்பீரம் கொண்டவன், போரில் ஒருபோதும் பின்வாங்காதவன்.

Verse 31

महारथो महेष्वासो नानाशास्त्रार्थकोविदः । वदान्यो रूपसंपन्नो युवा लक्ष णसंयुतः

அவன் மகாரதன், வல்ல வில்லாளன், பல சாஸ்திரங்களின் பொருளில் தேர்ந்தவன். தானசீலன், அழகன், இளமைமிக்கவன்; சுபலக்ஷணங்களும் நற்குணங்களும் உடையவன்.

Verse 32

स काशिराजतनयामुपयेमे वराननाम् । कांतां कलावतीं नाम रूपशीलगुणान्विताम्

அவன் காசி அரசனின் மகளை—அழகிய முகத்துடன் ஒளிவீசும் கலாவதி என்னும்—ரூபம், சீலம், குணங்கள் நிறைந்தவளாகிய அவளை மணந்தான்.

Verse 33

कृतोद्वाहः स राजेंद्रः संप्राप्य निजमंदिरम् । रात्रौ तां शयनारूढां संगमाय समाह्वयत्

திருமணம் முடிந்த பின் அந்த அரசாதிபதி தன் அரண்மனைக்கு வந்தான். இரவில் அவள் படுக்கையில் ஏறியிருப்பதைக் கண்டு, சங்கமத்திற்காக அவளை அழைத்தான்.

Verse 34

सा स्वभर्त्रा समाहूता बहुशः प्रार्थिता सती । न बबंध मनस्तस्मिन्न चागच्छ तदंतिकम्

கணவன் அழைத்தும் பலமுறை வேண்டியும், அந்த சதீ அவன்மேல் மனம் பதியவில்லை; அவன் அருகிலும் செல்லவில்லை.

Verse 35

संगमाय यदाहूता नागता निजवल्लभा । बलादाहर्तुकामस्तामुदतिष्ठन्महीपतिः

சங்கமத்திற்காக அழைத்தும் அன்புப் பெண் வராததால், அவளை வலுக்கட்டாயமாக அழைத்து வர விரும்பி அந்த மன்னன் எழுந்தான்.

Verse 36

राज्ञ्युवाच । मा मां स्पृश महाराज कारणज्ञां व्रते स्थिताम् । धर्माधर्मौ विजानासि मा कार्षीः साहसं मयि

அரசி கூறினாள்—மகாராஜா, என்னைத் தொடாதீர். காரணத்தை நான் அறிவேன்; விரதத்தில் நிலைத்துள்ளேன். நீங்கள் தர்மம்–அதர்மம் அறிந்தவர்; என்மீது துணிச்சலோ வன்முறையோ செய்யாதீர்.

Verse 37

क्वचित्प्रियेण भुक्तं यद्रोचते तु मनीषिणाम् । दंपत्योः प्रीतियोगेन संगमः प्रीतिवर्द्धनः

சில வேளைகளில் பிரியமானவர் எடுத்ததும்கூட அறிவாளிகளுக்கு இனிமையாகத் தோன்றும். தம்பதியரின் பரஸ்பரப் பாசத்தால் நிகழும் இணைவு அன்பை வளர்க்கும்.

Verse 38

प्रियं यदा मे जायेत तदा संगस्तु ते मयि । का प्रीतिः किं सुखं पुंसां बलाद्भोगेन योषिताम्

என் உள்ளத்தில் அன்பு எழும் போது மட்டுமே உன்னுடன் எனக்கு இணைவு உண்டு. வலுக்கட்டாயமாக பெண்ணை அனுபவிப்பதில் ஆணுக்கு என்ன அன்பு, என்ன இன்பம் இருக்க முடியும்?

Verse 39

अप्रीतां रोगिणीं नारीमंतर्वत्नीं धृतव्रताम् । रजस्वलामकामां च न कामेत बलात्पुमान्

விருப்பமில்லாத, நோயுற்ற, கர்ப்பிணி, விரதம் கொண்ட, மாதவிடாய் நிலையில் உள்ள, அல்லது காமவேட்கையற்ற பெண்ணை ஆண் வலுக்கட்டாயமாக விரும்பக் கூடாது.

Verse 40

प्रीणनं लालनं पोषं रंजनं मार्दवं दयाम् । कृत्वा वधूमुपगमेद्युवतीं प्रेमवान्पतिः । युवतौ कुसुमे चैव विधेयं सुखमिच्छता

அன்புடைய கணவன் முதலில் அவளை மகிழ்வித்து, அன்புடன் அணைத்து, பராமரித்து, களிப்பூட்டி, மென்மையும் கருணையும் காட்டி; பின்னர் தன் இளமையான மணப்பெண்ணை அணுக வேண்டும். இன்பம் நாடுபவன் இளம்பெண்ணை மலரைப் போல மெதுவாகக் கையாள வேண்டும்.

Verse 41

इत्युक्तोऽपि तया साध्व्या स राजा स्मरविह्वलः । बलादाकृष्य तां हस्ते परिरेभे रिरंसया

அந்த சாத்வி இவ்வாறு அறிவுறுத்தினாலும் அரசன் காமவெறியில் மயங்கினான். வலுக்கட்டாயமாக அவள் கையைப் பிடித்து, இன்பவேட்கையால் அவளைத் தழுவினான்।

Verse 42

तां स्पृष्टमात्रां सहसा तप्तायःपिंडसन्निभाम् । निर्दहंतीमिवात्मानं तत्याज भयविह्वलः

அவளைத் தொட்ட உடனே அவள் காய்ந்த இரும்புக் கட்டிபோல் தோன்றினாள். தன்னைச் சுட்டெரிப்பதுபோல் உணர்ந்து, அச்சத்தில் நடுங்கி அவளை விட்டுவிட்டு விலகினான்।

Verse 43

राजोवाच । अहो सुमहदाश्चर्यमिदं दृष्टं तव प्रिये । कथमग्निसमं जातं वपुः पल्लवकोमलम्

அரசன் கூறினான்—“அஹோ பிரியே! மிகப் பெரிய அதிசயத்தை நான் கண்டேன். மெல்லிய தளிர்போல் மென்மையான உன் உடல் எவ்வாறு அக்கினிபோல் ஆனது?”

Verse 44

इत्थं सुविस्मितो राजा भीतः सा राजवल्लभा । प्रत्युवाच विहस्यैनं विनयेन शुचिस्मिता

இவ்வாறு அரசன் மிகுந்த வியப்பும் அச்சமும் அடைந்தான். அப்போது அரசனின் பிரியமானவள், தூய மெல்லிய புன்னகையுடன் மெதுவாகச் சிரித்து, பணிவுடன் பதிலளித்தாள்।

Verse 45

राज्ञ्युवाच । राजन्मम पुरा बाल्ये दुर्वासा मुनिपुंगवः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यां कारुण्येनोपदिष्टवान्

ராணி கூறினாள்—“அரசே! என் பால்யத்தில் முன்பு, முனிவருள் சிறந்த துர்வாசர் கருணையால் எனக்கு சைவ பஞ்சாட்சரி வித்யையை உபதேசித்தார்।”

Verse 46

तेन मंत्रानुभावेन ममांगं कलुषोज्झितम् । स्प्रष्टुं न शक्यते पुंभिः सपापैर्देवैवर्जितैः

அந்த மந்திரத்தின் அனுபவப் பலத்தால் என் உடல் மாசற்றதாகியது; பாவம் சுமந்தும் தெய்வநெறி அற்றும் உள்ள ஆண்கள் என்னைத் தொட இயலார்.

Verse 47

त्वया राजन्प्रकृतिना कुलटागणिकादयः । मदिरास्वादनिरता निषेव्यंते सदा स्त्रियः

அரசே, உன் இயல்பினாலேயே நீ எப்போதும் குலட்டைகள், கணிகைகள் முதலிய மதுவின் சுவையில் ஆசை கொண்ட பெண்களுடன் பழகுகிறாய்.

Verse 48

न स्नानं क्रियते नित्यं न मंत्रो जप्यते शुचिः । नाराध्यते त्वयेशानः कथं मां स्प्रष्टुमर्हसि

நீ தினமும் நீராடுவதில்லை; தூய்மையுடன் மந்திர ஜபமும் செய்வதில்லை; ஈசானன் (சிவன்) ஆராதனையும் செய்வதில்லை; அப்படியிருக்க என்னைத் தொட நீ எவ்வாறு தகுதியுடையவன்?

Verse 49

राजोवाच तां समाख्याहि सुश्रोणि शैवीं पंचाक्षरीं शुभाम् । विद्याविध्वस्तपापोऽहं त्वयीच्छामि रतिं प्रिये

அரசன் கூறினான்—அழகிய இடையுடையவளே, அந்த மங்களகரமான சைவ பஞ்சாக்ஷரியை எனக்குச் சொல். அந்த வித்யையால் என் பாவங்கள் அழிந்த பின், பிரியே, உன்னுடன் ரதியை விரும்புகிறேன்.

Verse 50

राज्ञ्युवाच । नाहं तवोपदेशं वै कुर्यां मम गुरुर्भवान् । उपातिष्ठ गुरुं राजन्गर्गं मंत्र विदांवरम्

ராணி கூறினாள்—நான் உனக்கு உபதேசம் செய்யமாட்டேன்; நீ என் கணவன், எனக்கு குருவுக்கு ஒப்பானவன். அரசே, மந்திரவித்யை அறிந்தோரில் சிறந்த குரு கர்கரை அணுகு.

Verse 51

सूत उवाच । इति संभाषमाणौ तौ दंपती गर्गसन्निधिम् । प्राप्य तच्चरणौ मूर्ध्ना ववंदाते कृताञ्जली

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு உரையாடிக்கொண்டே அந்தத் தம்பதியர் கர்க முனிவரின் சன்னிதிக்கு வந்து, அவரது திருவடிகளில் தலையை வைத்து, கைகூப்பி வணங்கினர்।

Verse 52

अथ राजा गुरुं प्रीतमभिपूज्य पुनःपुनः । समाचष्ट विनीतात्मा रहस्यात्ममनोरथम्

பின்பு பணிவுற்ற அரசன் மகிழ்ந்த குருவை மீண்டும் மீண்டும் போற்றி வணங்கி, தன் உள்ளத்தின் மறைமுகமான ஆசையை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 53

राजोवाच । कृतार्थं मां कुरु गुरो संप्राप्तं करुणार्द्रधीः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यामुपदेष्टुं त्वमर्हसि

அரசன் கூறினான்—குருதேவா, என் வாழ்வை நிறைவேற்றுங்கள். கருணையால் நெகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் நீங்கள் இங்கு வந்துள்ளீர்கள்; ஆகவே எனக்கு சைவ பஞ்சாட்சரி வித்யையை உபதேசிக்கத் தகுதியானவர் நீங்கள்.

Verse 54

अनाज्ञातं यदाज्ञातं यत्कृतं राजकर्मणा । तत्पापं येन शुद्ध्येत तन्मंत्रं देहि मे गुरो

அரசுப் பணியால் அறியாமலோ அறிந்தோ செய்த பாவம் எதுவாயினும், அது தூய்மையடையச் செய்யும் அந்த மந்திரத்தை, குருதேவா, எனக்கு அருளுங்கள்।

Verse 55

एवमभ्यर्थितो राज्ञा गर्गो ब्राह्मणपुंगवः । तौ निनाय महापुण्यं कालिंद्यास्तटमुत्तमम्

இவ்வாறு அரசன் வேண்டியபோது, பிராமணர்களில் முதன்மையான கர்க முனிவர் அந்தத் தம்பதியரை காலிந்தி (யமுனை) நதியின் மிகப் புண்ணியமான சிறந்த கரைக்கு அழைத்துச் சென்றார்।

Verse 56

तत्र पुण्यतरोर्मूले निषण्णोऽथ गुरुः स्वयम् । पुण्यतीर्थजले स्नातं राजानं समुपोषितम्

அங்கே புண்ணிய மரத்தின் அடியில் குரு தாமே அமர்ந்தார். புண்ணிய தீர்த்த நீரில் நீராடி உபவாசம் மேற்கொண்ட அரசன் ஆயத்தமாக அங்கு நின்றான்.

Verse 57

प्राङ्मुखं चोपवेश्याथ नत्वा शिवपदाम्बुजम् । तन्मस्तके करं न्यस्य ददौ मंत्रं शिवात्मकम्

அரசனை கிழக்குநோக்க அமரச் செய்து, சிவனின் திருவடித் தாமரைகளுக்கு வணங்கி, அவன் தலைமேல் கை வைத்து சிவசார மந்திரத்தை அருளினார்.

Verse 58

तन्मंत्रधारणादेव तद्गुरोर्हस्तसंगमात् । निर्ययुस्तस्य वपुषो वायसाः शतकोटयः

அந்த மந்திரத்தை ஏற்றுக் கொண்டதாலேயும், குருவின் கைத் தொடுதலாலேயும், அவன் உடலிலிருந்து நூறு கோடி காகங்கள் வெளிப்பட்டன.

Verse 59

ते दग्धपक्षाः क्रोशंतो निपतंतो महीतले । भस्मीभूतास्ततः सर्वे दृश्यंते स्म सहस्रशः

அவர்களின் இறகுகள் கருகி, அலறிக்கொண்டு நிலத்தில் விழுந்தனர். பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் சாம்பலானார்கள்—ஆயிரக்கணக்காகக் காணப்பட்டனர்.

Verse 60

दृष्ट्वा तद्वायसकुलं दह्यमानं सुविस्मितौ । राजा च राजमहिषी तं गुरुं पर्यपृच्छताम्

அந்தக் காகக் கூட்டம் எரிவதைக் கண்டு அரசனும் அரசியும் மிகுந்த வியப்புற்று, அந்த குருவை வினவினர்.

Verse 61

भगवन्निदमाश्चर्यं कथं जातं शरीरतः । वायसानां कुलं दृष्टं किमेतत्साधु भण्यताम्

பகவனே! இது மிக அதிசயம்—இது உடலிலிருந்து எவ்வாறு தோன்றியது? காகங்களின் கூட்டம் காணப்படுகிறது; இது என்ன? தயவுசெய்து முறையாக விளக்குங்கள்।

Verse 62

श्रीगुरुरुवाच राजन्भवसहस्रेषु भवता परिधावता । संचितानि दुरन्तानि संति पापान्यनेकशः

ஸ்ரீகுரு கூறினார்—அரசே, ஆயிரம் பிறவிகளில் நீ அலைந்து திரிந்ததால், தீராதவையாகப் பலவகை எண்ணற்ற பாவங்கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 63

तेषु जन्मसहस्रेषु यानि पुण्यानि संति ते । तेषामाधिक्यतः क्वापि जायते पुण्ययोनिषु

அந்த ஆயிரம் பிறவிகளில் உள்ள புண்ணியங்கள்—அவை மேலோங்கினால், எங்கோ சுபமான புண்ணிய யோனிகளில் பிறப்பு உண்டாகும்।

Verse 64

तथा पापीयसीं योनिं क्वचित्पापेन गच्छति । साम्ये पुण्यान्ययोश्चैव मानुषीं योनिमाप्तवान्

அதேபோல் பாவத்தால் சில நேரம் மேலும் பாவமிக்க (தாழ்ந்த) யோனிக்குச் செல்கிறான்; புண்ணியம்-பாவம் சமமாயின் மனித யோனி கிடைக்கும்।

Verse 66

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागम्यकोटयः । स्वर्णस्तेयसुरापानभ्रूणहत्या दिकोटयः । भवकोटिसहस्रेषु येऽन्ये पातकराशयः

பிரம்மஹத்த்யை போன்ற பாவங்கள் கோடிகள்; தடைசெய்யப்பட்ட சேர்க்கைகளும் கோடிக்கோடி; பொன் திருடுதல், மதுபானம், கருவைக் கொலை முதலிய குற்றங்களும் திசையெங்கும் நிறையும் கோடிகள்—மேலும் கோடிசஹஸ்ர பிறவிகளில் சேர்த்த பிற பாபக் குவியல்களும் உள்ளன।

Verse 67

क्षणाद्भस्मीभवंत्येव शैवे पंचाक्षरे धृते । आसंस्तवाद्य राजेंद्र दग्धाः पातककोटयः

சைவ பஞ்சாட்சரத்தை உறுதியாகத் தாங்கினால் பாவங்கள் கணநேரத்தில் சாம்பலாகும். ஓ ராஜேந்திரா, இன்று உன்னிடமிருந்த பாவக் கோடிகள் எரிந்து அழிந்தன.

Verse 68

अनया सह पूतात्मा विहरस्व यथासुखम् । इत्याभाष्य मुनिश्रेष्ठस्तं मंत्रमुपदिश्य च

“இவளுடன், ஆன்மா தூய்மையடைந்து, விருப்பம்போல் இன்பமாக வாழ்.” என்று கூறி, முனிவர்களில் சிறந்தவர் அவனுக்கு அந்த மந்திரத்தையும் உபதேசித்தார்.

Verse 69

शैवी पंचाक्षरी विद्या यदा ते हृदयं गता । अघानां कोटयस्त्वत्तः काकरूपेण निर्गताः

சைவ பஞ்சாட்சரீ வித்யை உன் இதயத்தில் புகுந்தபோது, உன்னிடமிருந்த பாவக் கோடிகள் காகங்களின் வடிவில் வெளியேறின.

Verse 70

ततः स्वभवनं प्राप्य रेजतुःस्म महाद्युती राजा दृढं समाश्लिष्य पत्नीं चन्दनशीतलाम् । संतोषं परमं लेभे निःस्वः प्राप्य यथा धनम्

பின்னர் தம் இல்லத்தை அடைந்து, அந்த மகாதேஜஸ்வி தம்பதியர் ஒளிவிட்டனர். அரசன் சந்தனம்போல் குளிர்ந்த மனைவியை உறுதியாக அணைத்து, ஏழை செல்வம் பெற்றதுபோல் பரம திருப்தி அடைந்தான்.

Verse 71

अशेषवेदोपनिषत्पुराणशास्त्रावतंसोऽयमघांतकारी । पंचाक्षरस्यैव महाप्रभावो मया समासात्कथितो वरिष्ठः

இந்த உபதேசம் எல்லா வேதம், உபநிஷத், புராணம், சாஸ்திரங்களின் சிரோபூஷணமாகவும் பாவநாசகமாகவும் உள்ளது. ஓ சிறந்தவரே, பஞ்சாட்சரத்தின் மகாப்ரபாவத்தை நான் சுருக்கமாக உரைத்தேன்.

Verse 120

तस्मात्सर्वप्रदो मंत्रः सोऽयं पञ्चाक्षरः स्मृतः । स्त्रीभिः शूद्रैश्च संकीर्णैर्धार्यते मुक्तिकांक्षिभिः

ஆகையால் எல்லாப் பயன்களையும் அருளும் இம்மந்திரம் ‘பஞ்சாக்ஷர’ மந்திரம் எனப் புகழப்படுகிறது. பெண்களும், சூத்ரர்களும், கலப்பினத்தவரும்—மோட்சம் நாடுவோர்—இதனைத் தாங்கி ஜபிக்க வேண்டும்.