Adhyaya 92

Verse 1

। श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र यमहास्यमनुत्तमम् । सर्वपापहरं तीर्थं नर्मदातटमाश्रितम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், ஏ ராஜேந்திரா! நர்மதையின் கரையில் அமைந்த, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும், யமஹாஸ்யம் எனும் ஒப்பற்ற தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । यमहास्यं कथं जातं पृथिव्यां द्विजपुंगव । एतत्सर्वं ममाख्याहि परं कौतूहलं हि मे

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஏ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! பூமியில் யமஹாஸ்யம் எவ்வாறு தோன்றியது? இதனை முழுவதும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; எனது ஆர்வம் மிகுதியானது.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ पृष्टोऽहं नृपनन्दन । स्नानार्थं नर्मदां पुण्यामागतस्ते पिता पुरा

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— நன்று, நன்று, மஹாப்ராஜ்ஞ அரசகுமாரா! நீ கேட்டது மிகச் சிறப்பு. முற்காலத்தில் உன் தந்தை ஸ்நானத்திற்காகப் புனித நர்மதைக்கு வந்தார்.

Verse 4

रजकेन यथा धौतं वस्त्रं भवति निर्मलम् । तथासौ निर्मलो जातो धर्मराजो युधिष्ठिर

துவைப்பவன் கழுவிய ஆடை எவ்வாறு தூய்மையாகிறதோ, அவ்வாறே ஹே யுதிஷ்டிரா, அந்த தர்மராஜனும் நிர்மலனாகப் பரிசுத்தமானான்.

Verse 5

स पश्यन्निर्मलं देहं हसन्प्रोवाच विस्मितः

அந்த நிர்மலமான உடலைக் கண்டு அவன் வியந்து சிரித்து உரைத்தான்.

Verse 6

यम उवाच । मत्पुरं कथमायान्ति मनुजाः पापबृंहिताः । स्नानेनैकेन रेवायाः प्राप्यते वैष्णवं पदम्

யமன் கூறினான்— பாவங்களால் நிறைந்த மனிதர்கள் என் நகரத்திற்கு எவ்வாறு வருகின்றனர்? ரேவா (நர்மதா)வில் ஒருமுறை ஸ்நானம் செய்தாலே வைஷ்ணவ பதம், அதாவது விஷ்ணுலோகம், கிடைக்கிறது.

Verse 7

समर्था ये न पश्यन्ति रेवां पुण्यजलां शुभाम् । जात्यन्धैस्ते समा ज्ञेया मृतैः पङ्गुभिरेव वा

திறன் இருந்தும் புனித நீருடைய நல்வழங்கும் ரேவா (நர்மதா)வைக் காணாதவர்கள், பிறவிக் குருடர்களுக்கு ஒப்பானவர்கள்—அல்லது இறந்தவர்களுக்கும், அல்லது முடவர்களுக்கும் ஒப்பானவர்கள்.

Verse 8

समर्था ये न पश्यन्ति रेवां पुण्यजलां नदीम् । एतस्मात्कारणाद्राजन्हसितो लोकशासनः

அரசே, இயலும்வர்களே புனிதநீரோடும் ரேவா நதியைத் தரிசிக்காததால், உலகங்களை ஆளும் யமன் சிரித்தான்.

Verse 9

स्थापयित्वा यमस्तत्र देवं स्वर्गं जगाम ह । यमहासेश्वरे राजञ्जितक्रोधो जितेन्द्रियः

அங்கே தெய்வத்தை நிறுவி யமன் சொர்க்கத்திற்குச் சென்றான். அரசே, யம-ஹாசேஸ்வரத்தில் அவன் கோபத்தை வென்று, இந்திரியங்களை அடக்கியவன்.

Verse 10

विशेषाच्चाश्विने मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । उपोष्य परया भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते

சிறப்பாக ஆஸ்வின மாதம் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில் பரம பக்தியுடன் நோன்பிருந்தால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 11

रात्रौ जागरणं कुर्याद्दीपं देवस्य बोधयेत् । घृतेन चैव राजेन्द्र शृणु तत्रास्ति यत्फलम्

இரவில் விழித்திருந்து, நெய் விளக்கை ஏற்றி இறைவனை விழிப்பிக்க வேண்டும். அரசர்களில் சிறந்தவனே, அதனால் உண்டாகும் பலனை கேள்.

Verse 12

मुच्यते पातकैः सर्वैरगम्यागमनोद्भवैः । अभक्ष्यभक्षणोद्भूतैरपेयापेयजैरपि

தடைசெய்யப்பட்ட உறவால் உண்டானதும், உண்ணத் தகாததை உண்டதால் உண்டானதும், குடிக்கத் தகாததை குடித்ததால் உண்டானதும் ஆகிய எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 13

अवाह्यवाहिते यत्स्याददोह्यादोहने यथा । स्नानमात्रेण तस्यैवं यान्ति पापान्यनेकधा

சுமக்கத் தகாததைச் சுமக்கச் செய்வதிலும், கறக்கத் தகாததை கறப்பதிலும் குற்றம் உண்டாகும் போல—அந்தப் புனித தீர்த்தநீரில் வெறும் ஸ்நானமात्रத்தாலே பாபங்கள் பலவிதமாக நீங்குகின்றன।

Verse 14

यमलोकं न वीक्षेत मनुजः स कदाचन । पित्ःणां परमं गुह्यमिदं भूमौ नरेश्वर

அத்தகைய மனிதன் எப்போதும் யமலோகத்தை காணமாட்டான். மனிதரின் அரசே, பூமியில் இது பித்ருக்களின் பரம ரகசியமாகும்।

Verse 15

ददतामक्षयं सर्वं यमहास्ये न संशयः । अमावास्यां जितक्रोधो यस्तु पूजयते द्विजान्

தானம் செய்பவர்களின் எல்லாப் புண்ணியமும் யமன் வாசலில்கூட அக்‌ஷயமாகும்—இதில் ஐயமில்லை. அமாவாசையில் கோபத்தை வென்று இருபிறப்பாளர்களை (பிராமணர்களை) பூஜித்து மரியாதை செய்பவன் அழியாத பலனை அடைவான்।

Verse 16

हिरण्यभूमिदानेन तिलदानेन भूयसा । कृष्णाजिनप्रदानेन तिलधेनुप्रदानतः

பொன் மற்றும் நில தானத்தால், மிகுந்த எள்ளுத் தானத்தால், கிருஷ்ணாஜினம் (கரிய மான் தோல்) அளிப்பதால், மேலும் எள்ளுத் தேனு தானத்தால் புண்ணியம் பெரிதும் வளர்கிறது।

Verse 17

विधानोक्तद्विजाग्र्याय ये प्रदास्यन्ति भक्तितः । हयं वा कुंजरं वाथ धूर्वहौ सीरसंयुतौ

விதிப்படி சிறந்த இருபிறப்பாளருக்கு (பிராமணருக்கு) பக்தியுடன் தானம் செய்பவர்கள்—குதிரையாயினும், யானையாயினும், அல்லது நாங்கலுடன் இணைக்கப்பட்ட இரட்டை உழவுக் காளைகளாயினும்—அத்தானம் மஹாபுண்ணியத்தை அளிக்கும்।

Verse 18

कन्यां वसुमतीं गां च महिषीं वा पयस्विनीम् । ददते ये नृपश्रेष्ठ नोपसर्पन्ति ते यमम्

அரசருள் சிறந்தவனே! கன்னியாதானம், நிலதானம், கோதானம் அல்லது பால் தரும் எருமைத் தானம் செய்பவர்கள் யமனை அணுகார்।

Verse 19

यमोऽपि भवति प्रीतः प्रतिजन्म युधिष्ठिर । यमस्य वाहो महिषो महिष्यस्तस्य मातरः

யுதிஷ்டிரனே! பிறவி பிறவியாக யமனும் மகிழ்வான். எருமை யமனின் வாகனம்; எருமைப் பசுக்கள் அவனுக்கு தாய்மார்போல் வணங்கத்தக்கவை।

Verse 20

तासां दानप्रभावेण यमः प्रीतो भवेद्ध्रुवम् । नासौ यममवाप्नोति यदि पापैः समावृतः

அந்த எருமைப் பசுக்களைத் தானம் செய்வதன் பலனால் யமன் உறுதியாக மகிழ்வான். பாவங்களால் மூடப்பட்டவனும் யமனின் பிடியில் அகப்படான்।

Verse 21

एतस्मात्कारणादत्र महिषीदानमुत्तमम् । तस्याः शृङ्गे जलं कार्यं धूम्रवस्त्रानुवेष्टिता

இதனால் இங்கு எருமைப் பசு தானம் மிகச் சிறந்தது எனக் கூறப்படுகிறது. அவள் கொம்பின் மீது நீர் வைக்கப்பட்டு, புகைநிறத் துணியால் சுற்றப்பட வேண்டும்।

Verse 22

आयसस्य खुराः कार्यास्ताम्रपृष्ठाः सुभूषिताः । लवणाचलं पूर्वस्यामाग्नेय्यां गुडपर्वतम्

அவளின் குளம்புகள் இரும்பால் செய்யப்பட வேண்டும்; முதுகு செம்பால் பதிக்கப்பட்டு நன்கு அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும். கிழக்கில் ‘உப்புமலை’யும், தென்கிழக்கில் ‘வெல்லமலை’யும் அமைக்க வேண்டும்।

Verse 23

कार्पासं याम्यभागं तु नवनीतं तु नैरृते । पश्चिमे सप्तधान्यानि वायव्ये तंदुलाः स्मृताः

தெற்கு திசையில் கார்பாசம் (பருத்தி) வைக்க வேண்டும்; நைர்ருதத்தில் நவநீதம் (வெண்ணெய்) வைக்க வேண்டும். மேற்கில் சப்ததானியங்கள், வாயவ்யத்தில் தண்டுலம் (அரிசி) விதிக்கப்பட்டது.

Verse 24

सौम्ये तु काञ्चनं दद्यादीशाने घृतमेव च । प्रदद्याद्यमराजो मे प्रीयतामित्युदीरयन्

சௌம்ய திசை (வடக்கு) யில் காஞ்சனம் (தங்கம்) தானம் செய்ய வேண்டும்; ஈசானத்தில் (வடகிழக்கு) நெய்யும் அளிக்க வேண்டும். ‘யமராஜா என்மேல் பிரியமடையட்டும்’ என்று கூறி தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

इत्युच्चार्य द्विजस्याग्रे यमलोकं महाभयम् । असिपत्त्रवनं घोरं यमचुल्ली सुदारुणा

இவ்வாறு கூறி உயர்ந்த த்விஜரின் முன்னிலையில், மிகப் பயங்கரமான யமலோகத்தை அவர் விவரித்தார்—அசிபத்திரவனம் எனும் கொடிய வனம், மேலும் மிகக் கொடூரமான யமசுள்ளி (யம உலை).

Verse 26

रौद्रा वैतरणी चैव कुम्भीपाको भयावहः । कालसूत्रो महाभीमस्तथा यमलपर्वतौ

ரௌத்ரம், வைதரணி, பயங்கர கும்பீபாகம், மிகக் கொடுமையான காலசூத்திரம், மேலும் யமலோகப் பர்வதங்கள்—இவை அங்கே உள்ளன.

Verse 27

क्रकचं तैलयन्त्रं च श्वानो गृध्राः सुदारुणाः । निरुच्छ्वासा महानादा भैरवो रौरवस्तथा

அங்கே கிரகசம் (அரிவாள்/ஆரி) மற்றும் தைலயந்திரம் (எண்ணெய் ஆட்டும் கொல்லு) போன்ற வேதனைகள் உள்ளன; மிகக் கொடிய நாய்களும் கழுகுகளும் உள்ளன. மேலும் நிருச்சுவாசம், மகாநாதம், பைரவம், ரௌரவம் ஆகியவையும் உள்ளன.

Verse 28

एते घोरा याम्यलोके श्रूयन्ते द्विजसत्तम । त्वत्प्रसादेन ते सोम्यास्तीर्थस्यास्य प्रभावतः

ஓ த்விஜசத்தமா! யமலோகத்தில் இவை கொடியவை என்று கேட்கப்படுகின்றன; ஆனால் உமது அருளாலும் இத்தீர்த்தத்தின் மகிமையாலும் அவை சாந்தமாய், அச்சமளிக்காதவையாகின்றன।

Verse 29

दानस्यास्य प्रभावेण यमराजप्रसादतः । नरकेऽहं न यास्यामि द्विज जन्मनि जन्मनि

இந்த தானத்தின் பலத்தாலும் யமராஜனின் அருளாலும், ஓ த்விஜா! நான் பிறவி பிறவியாக நரகத்திற்குச் செல்லமாட்டேன்।

Verse 30

यमहास्यस्य चाख्यानमिदं शृण्वन्ति ये नराः । तेऽपि पापविनिर्मुक्ता न पश्यन्ति यमालयम्

‘யமனின் சிரிப்பு’ எனும் இவ்வுரையை யார் கேட்கிறார்களோ, அவர்களும் பாவமின்றி யமாலயத்தைப் பார்க்கமாட்டார்கள்।