Adhyaya 6

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । पुनर्युगान्ते सम्प्राप्ते तृतीये नृपसत्तम । दादशार्कवपुर्भूत्वा भगवान्नीललोहितः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! மூன்றாம் யுகாந்தம் மீண்டும் வந்தபோது, பகவான் நீலலோஹிதன் பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல எரியும் வடிவம் கொண்டான்.

Verse 2

सप्तद्वीपसमुद्रान्तां सशैलवनकाननाम् । निर्दग्धां तु महीं कृत्स्नां कालो भूत्वा महेश्वरः

ஏழு தீவுகளும் கடல்களும் சூழ்ந்த, மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடைய முழுப் பூமியையும் மகேசுவரன் காலமாகி எரித்து சாம்பலாக்கினான்.

Verse 3

ततो महाघनो भूत्वा प्लावयामास वारिणा । कृष्णं कृष्णवपुस्त्वेनां विद्युच्चन्द्रायुधाङ्किताम्

பின்னர் அவர் பேர்மேகமாகி நீரால் அனைத்தையும் மூழ்கடித்தான்—கருமையானவன், கருநிற உடலுடையவன்; மின்னலும் சந்திரச் சின்னமும் பொலியும் ஆயுதக் குறிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

Verse 4

प्लावयित्वा जगत्सर्वं तस्मिन्नेकार्णवीकृते । सुष्वाप विमले तोये जगत्संक्षिप्य मायया

முழு உலகையும் மூழ்கடித்து, அனைத்தும் ஒரே பேர்கடலாக ஆனபோது, அவர் மாயையால் உலகங்களைத் தன்னுள் ஒடுக்கி, தூய நீரில் பள்ளிகொண்டான்.

Verse 5

ततोऽहं भ्रममास्तु तमोभूते महार्णवे । दिव्यं वर्षसहस्रं तु वायुभूते महेश्वरे

அப்போது இருளாக மாறிய அந்தப் பயங்கரப் பெருங்கடலில் நான் அலைந்தேன்; மகேஸ்வரன் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் காற்றுருவாக மட்டும் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 6

। अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயக் குறி)

Verse 7

तस्मिन्महार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे । मयूरं स्वर्णपत्राढ्यमपश्यंसहसा जले । विचित्रचन्द्रकोपेतं नीलकंठं सुलोचनम्

அந்தப் பயங்கரப் பெருங்கடலில் நிலைபேறு-நடமாடும் உயிர்கள் அனைத்தும் அழிந்தபோது, நீரில் திடீரென பொன்னிற இறகுகள் அணிந்த ஒரு மயிலை நான் கண்டேன்—அற்புதமான சந்திரக் கல்கியுடன், நீலக்கழுத்தும் அழகிய கண்களும் உடையது।

Verse 8

ततो मयूरः स महार्णवान्ते विक्षोभयित्वा हि महास्वेण । चचार देवस्त्रिशिखी शिखण्डी त्रैलोक्यगोप्ता स महानुभावः

பின்னர் அந்த மயில் பெருங்கடலின் கரையில் பேரொலியுடன் நீரை கலக்கி எழுப்பியது; மூன்று சிகரங்களும் கல்கியும் உடைய அந்தத் தெய்வம்—மூவுலகக் காவலன், மாபெரும் மகிமையன்—அங்குச் சுற்றி நடந்தான்।

Verse 9

शिवश्च रौद्रेण मयूररूपिणा विक्षोभ्यमाणे सलिलेऽपि तस्मिन् । सह भ्रमन्तीं च महार्णवान्ते सरिन्महौघां सुमहान्ददर्श

மயிலுருவில் ரௌத்ரமாகிய சிவன் அந்த நீரை கலக்கிக் கொண்டிருக்கையில், பெருங்கடலின் கரையில் சுழன்று ஓடும் நதியின் மிகப் பெரும் வெள்ளப்பாய்ச்சலை அவர் கண்டார்।

Verse 10

स तां महादेवमयूररूपो दृष्ट्वा भ्रमन्तीं सहसोर्मिजालैः । का त्वं शुभे शाश्वतदेहभूता क्षयं न यातासि महाक्षयान्ते

அலைகளின் எண்ணற்ற வலைகளால் அலைக்கழிக்கப்படுகின்ற அவளைப் பார்த்த மயூரவடிவம் கொண்ட மகாதேவன் கேட்டான்— “ஓ சுபையே! நீ யார்? நிலையான உடலுடைய நீ, மகாப்ரளய நேரத்திலும் ஏன் அழிவடைவதில்லை?”

Verse 11

देवासुरगणे नष्टे सरित्सरमहार्णवे । का त्वं भ्रमसि पद्माक्षि क्व गतासि च न क्षयम्

நதி-ஏரி போன்ற அந்த மகாசமுத்திரத்தில் தேவர்கள்-அசுரர்கள் கூட்டம் அழிந்தபோது அவர் கூறினார்— “பத்மாக்ஷியே! நீ யார்? இங்கே ஏன் அலைகிறாய்? எவ்வாறு நீ அழிவை அடையவில்லை?”

Verse 12

नर्मदोवाच । तव प्रसादाद्देवेश मृत्युर्मम न विद्यते । सृज देव पुनर्विश्वं शर्वरी क्षयमागता

நர்மதா கூறினாள்— “தேவேசா! உமது அருளால் எனக்கு மரணம் இல்லை. ஆகவே, ஓ தேவா! மீண்டும் உலகைச் சிருஷ்டி செய்; இந்தப் பிரளய இரவு முடிவடைந்தது.”

Verse 13

एवमुक्तो महादेवो व्यधुनोत्पक्षपञ्जरम् । तावत्पञ्जरमध्यान्ते तस्य पक्षाद्विनिःसृताः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் மகாதேவன் தன் இறக்கைகளின் கூண்டை அசைத்தான். உடனே கூண்டின் உள்ளிருந்து அவை அவன் இறக்கைகளிலிருந்து வெளிப்பட்டன.

Verse 14

तावन्तो देवदैत्येन्द्राः पक्षाभ्यां तस्य जज्ञिरे । तेषां मध्ये पुनः सा तु नर्मदा भ्रमते सरित्

அவன் இரு இறக்கைகளிலிருந்து அவ்வளவு தேவர்-தைத்யர்களின் தலைவர்கள் பிறந்தனர். அவர்களிடையே அந்த நர்மதா நதி மீண்டும் ஓடித் திரிந்தது.

Verse 15

ततश्चान्यो महाशैलो दृश्यते भरतर्षभ । त्रिभिः कूटैः सुविस्तीर्णैः शृङ्गवानिव गोवृषः

அதன்பின், ஓ பாரதகுலச் சிறந்தவனே! இன்னொரு மகா மலைத் தோன்றுகிறது—மூன்று விரிந்த சிகரங்களுடன், கொம்புகளால் அலங்கரித்த பெருவெள்ளை எருதுபோல்।

Verse 16

त्रिकूटस्तु इति ख्यातः सर्वरत्नैर्विभूषितः । ततस्तस्मात्त्रिकूटाच्च प्लावयन्ती महीं ययौ

அது ‘திரிகூடம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது. பின்னர் அந்தத் திரிகூடத்திலிருந்து அவள் (நதி) வெளிப்பட்டு, பூமியைப் பெருக்கெடுத்து மூழ்கடித்தபடி சென்றாள்।

Verse 17

त्रिकूटी तेन विख्याता पितॄणां त्रायणी परा । द्वितीयाच्च ततो गङ्गा विस्तीर्णा धरणीतले

அதனால் அது ‘திரிகூடீ’ எனப் புகழ்பெற்றது—பித்ருக்களுக்கு உத்தமத் த்ராயிணி (உய்வளிப்பவள்). பின்னர் இரண்டாம் (சிகர)த்திலிருந்து கங்கை பூமித்தளமெங்கும் விரிந்தாள்।

Verse 18

तृतीयं च ततः शृङ्गं सप्तधा खण्डशो गतम् । जम्बूद्वीपे तु संजाताः सप्त ते कुलपर्वताः

பின்னர் மூன்றாம் சிகரம் ஏழு பகுதிகளாகப் பிளந்தது. ஜம்பூத்வீபத்தில் அதிலிருந்தே அந்த ஏழு குலபர்வதங்கள் தோன்றின.

Verse 19

चन्द्रनक्षत्रसहिता ग्रहग्रामनदीनदाः । अण्डजं स्वेदजं जातमुद्भिज्जं च जरायुजम्

சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் உடன், கிரகக் கூட்டங்களும் நதிகள்-ஆறுகளும்; மேலும் அண்டஜம், ஸ்வேதஜம், உத்பிஜ்ஜம், ஜராயுஜம் ஆகிய எல்லா உயிர்வகைகளும் தோன்றின.

Verse 20

एवं जगदिदं सर्वं मयूरादभवत्पुरा । समस्तं नरशार्दूल महादेवसमुद्भवम्

இவ்வாறு முற்காலத்தில் இந்த முழு உலகமும் மயூரத்திலிருந்து தோன்றியது. ஓ நரசார்தூலா! இவை அனைத்தும் மகாதேவரிடமிருந்து உண்டானவை.

Verse 21

ततो नदीः समुद्रांश्च संविभज्य पृथक्पृथक् । नर्मदामाह देवेशो गच्छ त्वं दक्षिणां दिशम्

பின்னர் தேவாதிபதி நதிகளையும் கடல்களையும் தனித்தனியாகப் பகுத்து, நர்மதையை நோக்கி—“நீ தென் திசை நோக்கிச் செல்” என்றார்.

Verse 22

एवं सा दक्षिणा गंगा महापातकनाशिनी । उत्तरे जाह्नवी देशे पुण्या त्वं दक्षिणे शुभा

இவ்வாறு நீ தென் கங்கை; மகாபாதகங்களை அழிப்பவள். வடக்கில் ஜாஹ்னவி தேசத்தில் கங்கை புனிதம்; தெற்கில் நீயே சுபமும் பாவனமும்.

Verse 23

यथा गंगा महापुण्या मम मस्तकसंभवा । तद्विशिष्टा महाभागे त्वं चैवेति न संशयः

என் தலையிலிருந்து தோன்றிய கங்கை எவ்வாறு மகாபுண்யமயமோ, அவ்வாறே ஓ மகாபாகே! நீயும் அதே சிறப்புடையவள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 24

त्वया सह भविष्यामि एकेनांशेन सुव्रते । महापातकयुक्तानामौषधं त्वं भविष्यसि

ஓ சுவிரதையே! என் ஒரு அங்கத்துடன் நான் உன்னோடு இருப்பேன். மகாபாதகத்தால் பீடிக்கப்பட்டோர்க்கு நீ மருந்தாகவும் தீர்வாகவும் இருப்பாய்.

Verse 25

एवमुक्ता तु देवेन महापातकनाशिनी । दक्षिणं दिग्विभागं तु सा जगामाशु विक्रमा

தேவன் இவ்வாறு உரைத்ததும், மகாபாதகங்களை அழிக்கும் அவள், மாபெரும் வலிமையுடன் தென் திசை நோக்கி விரைந்து சென்றாள்।

Verse 26

ऋक्षशैलेन्द्रमासाद्य चन्द्रमौलेरनुग्रहात् । वार्यौघैः प्रस्थिता यस्मान्महादेवप्रणोदिता

சந்திரமௌலி சிவனின் அருளால் ஋க்ஷ மலைமன்னனை அடைந்து, மகாதேவனின் தூண்டுதலால் அவள் நீர்வெள்ளப் பெருக்குகளுடன் புறப்பட்டாள்।

Verse 27

महता चापि वेगेन यस्मादेषा समुच्छ्रिता । महती तेन सा प्रोक्ता महादेवान्महीपते

அவள் பேர்வேகத்துடன் எழுந்து பாய்ந்ததனால், அவள் ‘மஹதீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; அரசே, இதனை மகாதேவன் உரைத்தான்।

Verse 28

तपतस्तस्य देवस्य शूलाग्राद्बिन्दवोऽपतन् । तेनैषा शोणसंज्ञा तु दश सप्त च ताः स्मृताः

அந்த தேவன் தவம் செய்தபோது, திரிசூலத்தின் முனையிலிருந்து துளிகள் விழுந்தன; அதனால் அவள் ‘சோணா’ எனப் பெயர்பெற்றாள்; அந்தத் துளிகள் பதினேழு என நினைவுகூரப்படுகின்றன।

Verse 29

सर्वेषां नर्मदा पुण्या रुद्रदेहाद्विनिःसृता । सर्वाभ्यश्च सरिद्भ्यश्च वरदानान्महात्मनः

அனைத்து நதிகளிலும் நர்மதா மிகப் புனிதமானவள்; ருத்ரனின் திருமேனியிலிருந்து வெளிப்பட்டவள். அந்த மகாத்மா இறைவனின் வரமளிக்கும் ஆற்றலால் அவள் எல்லா ஆறுகளிலும் மேலானவள்।

Verse 30

शंकरानुप्रहाद्देवी महापातकनाशिनी । यस्मान्महार्णवे घोरे दृश्यते महती च सा

சங்கரரின் அருளால் மகாபாதகநாசினியான தேவி, அச்சமூட்டும் மாபெரும் கடலினிடையிலும் மிகப் பெரிதும் மகிமையுடனும் தோன்றுகிறாள்; ஆகவே அவள் ‘மஹதீ’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 31

सुव्यक्ताङ्गी महाकाया महती तेन सा स्मृता । तस्माद्विक्षोभ्यमाणा हि दिग्गजैरम्बुदोपमैः

அவளுடைய அங்கங்கள் தெளிவாக வெளிப்பட்டு, உடல் மிகப் பெரிதாய் உள்ளது; அதனால் அவள் ‘மஹதீ’ என நினைக்கப்படுகிறாள். ஆகவே மேகங்களை ஒத்த திசை யானைகளால் அவள் உண்மையிலே கலக்கமுற்று மத்தப்படுகிறாள்.

Verse 32

कलुषत्वं नयत्येव रसेन सुरसा तथा । कृपां करोति सा यस्माल्लोकानामभयप्रदा

தன் தெய்வீக ரசத்தால் அவள் மாசை நிச்சயமாக அகற்றுகிறாள்; அதனால் அவள் ‘சுரஸா’. உலகங்களுக்கு கருணை செய்து அச்சமின்மையை அளிப்பதால் அவள் ‘க்ருபா’ என நினைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 33

संसारार्णवमग्नानां तेन चैषा कृपा स्मृता । पुरा कृतयुगे पुण्ये दिव्यमन्दारभूषिता

சம்சாரக் கடலில் மூழ்கியவர்களுக்கு அவள் அருள் செய்கிறாள்; அதனால் அவள் ‘க்ருபா’ எனப் போற்றப்படுகிறாள். பழம்பெரும் புனித க்ருதயுகத்தில் அவள் தெய்வீக மந்தார மலர்களால் அலங்கரித்து ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 34

कल्पवृक्षसमाकीर्णा रोहीतकसमाकुला । वहत्येषा च मन्देन तेन मन्दाकिनी स्मृता

கற்பவிருட்சங்கள் நிறைந்தும் ரோஹீதக மரங்கள் அடர்ந்தும் உள்ள இந்த நதி மெதுவாகப் பாய்கிறது; ஆகவே இது ‘மந்தாகினி’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 35

भित्त्वा महार्णवं क्षिप्रं यस्माल्लोकमिहागता । पूज्या सुरैश्च सिद्धैश्च तस्मादेषा महार्णवा

அவள் விரைவாகப் பெருங்கடலைப் பிளந்து இவ்வுலகிற்கு வந்ததாலும், தேவர்கள் மற்றும் சித்தர்கள் அவளைப் போற்றுவதாலும், அவள் ‘மஹார்ணவா’ என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 36

विचित्रोत्पलसंघातैरृक्षद्विपसमाकुला

அவள் பலவண்ணத் தாமரைத் தொகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அவளது கரைகள் கரடிகளும் யானைகளும் நிறைந்தவையாக இருந்தன.

Verse 37

भित्त्वा शैलं च विपुलं प्रयात्येवं महार्णवम् । भ्रामयन्ती दिशः सर्वा रवेण महता पुरा

பெரிய மலையைப் பிளந்து அவள் இவ்வாறு பெருங்கடலை நோக்கி முன்னேறினாள்; முற்காலத்தில் தன் பேரொலியால் எல்லாத் திசைகளையும் முழங்கச் செய்து சுழலச் செய்தாள்.

Verse 38

प्लावयन्ती विराजन्ती तेन रेवा इति स्मृता । भार्यापुत्रसुदुःखाढ्यान्नराञ्छापैः समावृतान्

உயிர்களைப் பாய்ந்து கடத்தி ஒளிர்வதால் அவள் ‘ரேவா’ என நினைக்கப்படுகிறாள். மனைவி-மக்கள் பற்றிய கடுந்துயரால் சுமந்தும் சாபங்களால் சூழப்பட்டும் உள்ள மனிதருக்கும் அவள் அருள் செய்கிறாள்.

Verse 39

विपापान्कुरुते यस्माद्विपापा तेन सा स्मृता । विण्मूत्रनिचयां घोरां पांशुशोणितकर्दमाम्

அவள் பாவமற்றவர்களாகச் செய்பதால் ‘விபாபா’ என நினைக்கப்படுகிறாள். மலமூத்திரக் குவியல்கள் போன்ற பயங்கர அசுத்தத்தையும், தூசி-இரத்தக் களிமண் போன்ற கொடிய மாசையும் அவள் அகற்றுகிறாள்.

Verse 40

पाशैर्नित्यं तु सम्बाधां यस्मान्मोचयते भृशम् । विपाशेति च सा प्रोक्ता संसारार्णवतारिणी

நித்திய பந்தங்களின் இறுக்கத்திலிருந்து உயிர்களை வல்லமையுடன் விடுவிப்பதால் அவள் ‘விபாசா’ எனப் புகழப்படுகிறாள்—சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் தாரிணி.

Verse 41

नर्मदा विमलाम्भा च विमलेन्दुशुभानना । तमोभूते महाघोरे यस्मादेषा महाप्रभा

அவள் ‘நர்மதா’, ‘விமலாம்பா’ (தூய நீருடையவள்), ‘விமலேந்து-சுபானனா’ (களங்கமற்ற நிலவுபோல் அழகிய முகமுடையவள்). பயங்கர இருளிலும் மாபெரும் ஒளியால் பிரகாசிப்பதால் அவள் ‘மஹாப்ரபா’.

Verse 42

विमला तेन सा प्रोक्ता विद्वद्भिर्नृपसत्तम । करैरिन्दुकरप्रख्यैः सूर्यरश्मिसमप्रभा

ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அறிஞர்கள் அவளை ‘விமலா’ எனக் கூறுகின்றனர்; அவளது கதிர்கள் நிலவுக் கதிர்களைப் போன்றவை, அவளது ஒளி சூரியக் கதிர்களின் பிரகாசத்துக்கு ஒப்பானது.

Verse 43

क्षरन्ती मोदते विश्वं करभा तेन चोच्यते । यस्माद्रञ्जयते लोकान्दर्शनादेव भारत

பாய்ந்து செல்லும் அவள் உலகமெங்கும் மகிழ்ச்சியளிக்கிறாள்; ஆகவே அவள் ‘கரபா’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். பாரதா, அவளைப் பார்ப்பதாலேயே மக்கள் மனம் கவரப்பட்டு மகிழ்கின்றனர்.

Verse 44

रञ्जनाद्रञ्जना प्रोक्ता धात्वर्थे राजसत्तम । तृणवीरुधगुल्माद्यास्तिर्यञ्चः पक्षिणस्तथा । तानुद्भूतान्नयेत्स्वर्गं तेनोक्ता वायुवाहिनी

வேர்ச்சொல் பொருளின்படி, அரசர்களில் சிறந்தவனே, ‘ரஞ்சன’ (மகிழ்வித்தல்/வர்ணமூட்டல்) என்பதிலிருந்து அவள் ‘ரஞ்சனா’ என அழைக்கப்படுகிறாள். புல், கொடிகள், புதர்கள் முதலியனவும், விலங்குகள் பறவைகளும்—அவளிடத்தில் தோன்றியவற்றை—அவள் சொர்க்கத்துக்கு எடுத்துச் செல்கிறாள்; ஆகவே அவள் ‘வாயுவாஹினி’ எனப் பெயர்பெற்றாள்.

Verse 45

एवं यो वेत्ति नामानि निर्गमं च विशेषतः । स याति पापविर्मुक्तो रुद्रलोकं न संशयः

இந்த நாமங்களையும், குறிப்பாக அவற்றின் தோற்றம்/வ்யுத்பத்தியை உண்மையாக அறிந்தவன் பாவமுக்தனாய் நிச்சயமாக ருத்ரலோகத்தை அடைவான்.