Adhyaya 59

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः पुष्करिणीं गच्छेत्सर्वपापप्रणाशिनीम् । श्रुते यस्याः प्रभावे तु सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் புஷ்கரிணிக்குச் செல்ல வேண்டும்; அதன் மகிமையைச் செவியுற்ற மாத்திரத்தில் மனிதன் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 2

रेवाया उत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् । यत्रास्ते सर्वदा देवो वेदमूर्तिर्दिवाकरः

ரேவையின் வடகரையில் மிக அழகிய தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே வேதமூர்த்தியான திவாகரன் (சூரியன்) எப்போதும் தங்கியிருக்கிறான்।

Verse 3

कुरुक्षेत्रं यथा पुण्यं सार्वकामिकमुत्तमम् । इदं तीर्थं तथा पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्

குருக்ஷேத்திரம் எவ்வாறு மிகப் புண்ணியமிக்கதும் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் உத்தமத் தலமோ, அதுபோலவே இந்தத் தீர்த்தமும் புண்ணியமிக்கது; எல்லா ஆசைகளின் பலனையும் அளிப்பது।

Verse 4

कुरुक्षेत्रे यथा वृद्धिर्दानस्य जगतीपते । पुष्करिण्यां तथा दानं वर्धते नात्र संशयः

உலகின் அரசே! குருக்ஷேத்திரத்தில் தானம் செய்தால் எவ்வாறு புண்ணியம் பெருகுகிறதோ, அதுபோல புஷ்கரிணியிலும் தானம் பெருகும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 5

यवमेकं तु यो दद्यात्सौवर्णं मस्तके नृप । पुष्करिण्यां तथा स्थानं यथा स्थानं नरे स्मृतम्

அரசே! புஷ்கரிணியில் தலையில் பொன்னை வைத்து ஒரு யவத் தானியமாவது தானம் செய்பவன், மனிதனுக்கென ஸ்மரிக்கப்படும் அதே உயர்ந்த ‘ஸ்தானத்தை’ அடைவான்।

Verse 6

सूर्यग्रहे तु यः स्नात्वा दद्याद्दानं यथाविधि । हस्त्यश्वरथरत्नादि गृहं गाश्च युगंधरान्

சூரிய கிரகண வேளையில் யார் இங்கு நீராடி விதிப்படி தானம் செய்கிறாரோ—யானை, குதிரை, ரதம், ரத்தினம் முதலியன, வீடுகள், நுகத்தடிக்கு ஏற்ற பசுக்கள்—அவர் பெரும் புண்ணியம் பெறுவர்।

Verse 7

सुवर्णं रजतं वापि ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । त्रयोदश दिनं यावत्त्रयोदशगुणं भवेत्

யார் பிராமணர்களுக்கு பொன் அல்லது வெள்ளி தானம் செய்கிறாரோ, பதின்மூன்று நாட்கள் வரை (அவ்வாறு) செய்தால் அவரது புண்ணியம் பதின்மூன்று மடங்காகும்।

Verse 8

तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः । द्वादशाब्दे भवेत्प्रीतिस्तत्र तीर्थे महीपते

மன்னரே! அந்த தீர்த்தத்தில் எள்ளு கலந்த நீரால் பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் அங்கு பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மகிழ்வர்।

Verse 9

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं पायसैर्मधुसर्पिषा । श्राद्धदो लभते स्वर्गं पित्ःणां दत्तमक्षयम्

யார் அங்கு பாயசம் (பால் சாதம்/கீர்) தேன் மற்றும் நெய்யுடன் சேர்த்து ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ, அவர் ஸ்ராத்த தானி ஸ்வர்க்கம் அடைவர்; பித்ருக்களுக்கு அளித்தது அழியாததாகும்।

Verse 10

अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैरिङ्गुदैर्वा तिलैः सह । अक्षयं फलमाप्नोति तस्मिंस्तीर्थे न संशयः

அக்ஷதை, பதர (இலந்தை) பழம், பில்வ பழம், இங்குத பழம் அல்லது எள்ளுடன் (அர்ப்பணம்) செய்தால், அந்த தீர்த்தத்தில் அழியாப் பயன் கிடைக்கும்—சந்தேகமில்லை।

Verse 11

तत्र स्नात्वा तु यो देवं पूजयेच्च दिवाकरम् । आदित्यहृदयं जप्त्वा पुनरादित्यमर्चयेत् । स गच्छेत्परमं लोकं त्रिदशैरपि वन्दितम्

அங்கே நீராடி, விதிப்படி திவாகர தேவனைப் பூஜித்து, ஆதித்யஹ்ருதயத்தை ஜபித்து மீண்டும் ஆதித்யனை அர்ச்சிப்பவன், தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் பரம லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 12

ऋचमेकां जपेद्यस्तु यजुर्वा साम एव च । स समग्रस्य वेदस्य फलमाप्नोति वै नृप

அரசே! ஒரே ஒரு ருக், அல்லது ஒரு யஜுஸ், அல்லது ஒரு சாமன் ஆகியவற்றில் ஒன்றையாவது ஜபிப்பவன், நிச்சயமாக முழு வேதத்தின் பலனை அடைகிறான்.

Verse 13

यस्त्र्यक्षरं जपेन्मन्त्रं ध्यायमानो दिवाकरम् । आदित्यहृदयं जप्त्वा मुच्यते सर्वपातकैः

சூரியனைத் தியானித்தபடி, மூன்றெழுத்து மந்திரத்தை ஜபித்து, ஆதித்யஹ்ருதயத்தையும் ஜபிப்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 14

यस्तत्र विधिवत्प्राणांस्त्यजते नृपसत्तम । स गच्छेत्परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அங்கே விதிப்படி உயிரைத் துறப்பவன், திவாகர தேவன் உறையும் பரம ஸ்தானத்தை அடைகிறான்.

Verse 59

। अध्याय

இத்துடன் அத்தியாயம் நிறைவு.